Tibetan
་བར་གྱུར་ནས་ངའི་བསྟན་པ་རབ་ཏུ་རྒྱས་པར་འགྱུར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་མང་དུ་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་རྒྱལ་བས་ལུང་བསྟན་ཅིང་ས་དང་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་བརྙེས་པའི་སློབ་དཔོན་དེས་བསྟན་བཅོས་ཇི་ལྟར་མཛད་པའི་ཚུལ་ལ་སྔ་རབས་པ་དག རྒྱུ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པ་གསལ་བར་བྱེད་པ་དང་། འབྲས་བུ་རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་གསལ་བར་བྱེད་པ་དང་། དེ་གཉིས་དོན་གཅིག་ཏུ་སྟོན་པ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ་ཡང་གསུམ་སྟེ། ལྟ་བ་གཙོ་བོར་སྟོན་པ་དབུ་མ་རིག་པའི་ཚོགས་དྲུག་དང་། སྤྱོད་པ་གཙོ་བོར་སྟོན་པ་ལ་རྒྱས་པར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཚོགས། འབྲིང་མདོ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ། བསྡུས་པ་བཤེས་པའི་སྤྲིང་ཡིག་སྟེ་གསུམ་དང་། ལྟ་སྤྱོད་ཆ་མཉམ་པར་སྟོན་པ་རྒྱལ་པོ་ལ་གཏམ་བྱ་བ་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བའོ། །ཞེས་ཀྱང་འཆད་མོད་ཀྱི། སྟོང་ཉིད་རིག་པས་བསྒྲུབ་པ་དབུ་མ་རིག་པའི་ཚོགས་ལྔ་དང་། དེ་ཉིད་གསུངས་པའི་སྒོ་ནས་སྟོན་པ་ལ་བསྟོད་པ་བསྟོད་པའི་ཚོགས་དང་། རང་གི་བཤེས་རྒྱལ་པོ་བདེ་སྤྱོད་བཟང་པོ་ལ་གཏམ་དུ་བྱ་བ་བཤེས་པའི་སྤྲིང་ཡིག་དང་། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་སྟེ། སའི་སྟེང་དུ་སེང་གེའི་སྒྲ་ལན་གསུམ་བསྒྲགས་པར་གྲགས་པའི་བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བའམ། གཞིའམ། ལུས་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ནི་དབུ་མ་རྩ་བའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ཤེས་རབ་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་ཡིན་ལ། འདི་འཆད་པ་ལ་དོན་གསུམ་སྟེ། སྒྱུར་བྱེད་དམ་པའི་ཀླད་ཀྱི་དོན། རྩོམ་བྱེད་དམ་པའི་གཞུང་གི་དོན། བསྒྱུར་བ་མཐར་ཕྱིན་མཇུག་གི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། མཚན་གྱི་དོན། འགྱུར་གྱི་ཕྱག་གོ །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། མཚན་བསྒྱུར་བ་དང་། མཚན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱིར་རྒྱ་གར་ན། པྲ་ཀྲྀ་ཏ་སྟེ་ཡུལ་སོ་སོའམ། རང་བཞིན་ནམ། ཕལ་པའི་སྐད་དང་། དེ་ཉིད་ཟུར་ཆག་པ་ཨ་བ་བྷྲཾ་ཤ་སྟེ་ཟུར་ཆག་གི་སྐད་གཉིས་ནི་རྒྱ་གར་རང་གི་སྐད་ཡིན་ལ། པི་ཤ་ཙི་ནི་ཤ་ཟའི་སྐད་དང་། སཾ་སྐྲྀ་ཏ་ནི་བྱིངས་དང་རྐྱེན་ལེགས་པར་སྦྱར་བས་ན་ལེགས་སྦྱར་ཏེ་ལྷའི་སྐད་ཡིན་ཀྱང་འཕགས་ཡུལ་དུ་དར་བས་རྒྱ་གར་གྱི་སྐད་ཀྱི་མིང་གིས་བཏགས་པའོ། །དེ་ལྟར་བཞི་ལས། འདིར་སཾ་སྐྲྀ་ཏའི་སྐད་དུ། པྲཛྙཱ་ནི་ཤེས་རབ། ན་མ་ནི་ཅེས་བྱ་བའམ་མིང་། མཱུ་ལ་ནི་རྩ་བ། མ་དྷྱེ་མ་ཀ་ནི་དབུ་མ། ཀཱ་རི་ཀཱ་ནི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། མཐའ་གཉིས་སྤངས་པའི་དབུ་མ་སྟོན་པས་ན་དབུ་མ་སྟེ། བརྗོད་བྱ་ལས་བཏགས་པའོ། །སློབ་དཔོན་རང་ཉིད་ཀྱི་དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་རྣམས་སམ། རྗེས་འཇུག་གི་དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་རྣམས་ཀྱི་རྩ་བར་གྱུར་པས་ན་རྩ་བ་སྟེ། ཡོན་ཏན་ལས་བཏགས་པའོ། །གཞུང་ཚིགས་བཅད་དུ་ཡོད་པས་ན་ཚིག་ལེའུ་བྱས་པ་སྟེ། རྗོད་བྱེད་ལས་བཏགས་པའོ། །བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་བསྐྱེད་པས་ན་ཤེས་རབ་སྟེ། བྱེད་ལས་ལས་བཏགས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །སློབ་དཔོན་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་འབྱུང་བའི་པ་ར་མ་ནི་འདི་ལ་དོན་དམ་པའི་ཆོས་མངོན་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཞེས་འབྱུང་ཞིང་། ལྷག་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོར་སྟོན་པས་ན་ལོ་པཎ་བཀས་བཅད་ཀྱི་ཕྱག་ཡིན་ཅིང་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ནི་འདོད་པའི་ལྷ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་ཡིན་པས་གང་འདོད་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་རྩོམ་བྱེད་དམ་པའི་གཞུང་གི་དོན་ལ་གསུམ་སྟེ། ལྟ་བ་སྟོན་པའི་སྒོ་ནས་མཆོད་པར་བརྗོད། བསྟན་བྱའི་ལྟ་བ་དེ་ཉིད་གཏན་ལ་དབབ། བཀའ་དྲིན་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱག་བྱ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། དངོས་སུ་བརྗོད་པ་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་དོན་དུ་བཤད་པ། ཤུགས་ལས་བསྟན་པ་དགོས་འབྲེལ་གྱི་དོན་དུ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། དགོས་པའི་དོན། བསྡུས་པའི་དོན། ཚིག་གི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྤྱིར་ཡུལ་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་མཆོད་བརྗོད་བྱས་པའི་དང་། བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པའི་སླད་དུ་བྱས་པའི་དང་། གཞུང་ཡི་གེར་བཀོད་པའི་དགོས་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱིར་སྟོན་པ་ལ་མཆོད་བརྗོད་བྱས་པས་ཚོགས་གཉིས་རྫོགས་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུ་ཡོངས་སུ་བཟུང་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཕྱི་ནང་གི་བར་ཆད་ཞི་བས་རྩོམ་པ་མཐར་ཕྱིན་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། སྐྱེ་བོ་དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་མཛད་སྤྱོད་སྐྱོང་བར་འགྱུར་བའོ། །འདི་ལ་ཉིད་ཀྱིས་དམ་པའི་སྤྱོད་པ་མཛད་པས་རྩོམ་པ་པོ་བདག་ཉིད་དམ་པར་ཤེས་ནས་དེས་བརྩམས་པའི་བསྟན་བཅོས་ལ་གཞན་དག་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་དང་། རྩོམ་པའི་སྔོན་དུ་རང་དད་པའི་ལྷ་ལ་མཆོད་པར་བརྗོད་པས་བསྟན་བཅོས་འདི་ཉིད་དགོས་པ་གྱ་ནོམ་པ་དང་ལྡན་པར་ཤེས་ནས་གཞན་དག་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་དང་། བསྟན་བཅོས་ཉན་བཤད་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་བརྗོད་ཉན་འཆད་བྱས་པས་དེ་མཐར་ཕྱིན་པར་འགྱུར་བ་དང་། གཞན་དག་ལ་ཡང་བྱ་བ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྔོན་དུ་དཀོན་མཆོག་ལ་མཆོད་བརྗོད་བྱས་ནས་འཇུག་པ་བསླབ་པར་འགྱུར་བ་དང་། མཆོད་བརྗོད་ཉིད་མཐོང་བ་དང་། འདོན་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་པས་བསོད་ནམས་ཐོབ་པའི་སྒོ་ནས་གདུལ་བྱ་གཞན་རྗེས་སུ་འཛིན་པ་དང་གསུམ་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟར་ཡང
Chinese
说“变成那样之后，我的教法会极度兴盛”等等很多。如此，被胜者（佛陀）授记，并且获得初地极喜地的论师，是如何造论的呢？对此，古人说，有阐明因——波罗蜜多乘，阐明果——金刚乘，以及阐明二者意义相同这三种。第一种又分三种：着重阐述见解的是中观理聚六论；着重阐述行持的是广大的菩提资粮论；中等的是《集经论》；简略的是《亲友书》这三种；还有见行并重的是《劝诫国王宝鬘论》。也有这样解释的，以空性理证成立的是中观理聚五论；以宣说的方式阐述它的是赞颂论集；给自己的亲友国王乐行贤作劝诫的是《亲友书》和《宝鬘论》。据说是在地上三次发出狮子吼声的，所有论典的根本，或者基础，或者像身体一样的是《中观根本慧论》这部论典。解释这部论典有三个方面：翻译者圣者的开端之义；作者圣者的正文之义；圆满完成翻译的结尾之义。第一方面分二：名称之义；翻译的敬礼句。第一方面分二：翻译名称和解释名称。第一方面是：总的来说，在印度，ᱯྲ་ཀྲྀ་ཏ་（藏文，梵文天城体，Prakrita，俗语）也就是各个地方的，或者自性，或者庸俗的语言，以及它演变而来的ཨ་བ་བྷྲཾ་ཤ་（藏文，梵文天城体，Apabhramsa，变语）这两种是印度本土的语言。པི་ཤ་ཙི་（藏文，梵文天城体，Pisaci，食肉鬼语）是食肉鬼的语言，སཾ་སྐྲྀ་ཏ་（藏文，梵文天城体，Samskrta，梵语）是因为词根和词缀结合得很好，所以是“善作”，也就是天神的语言，虽然在圣地印度兴盛，所以也用印度的语言来命名。这样四种语言中，这里用སཾ་སྐྲྀ་ཏ་（藏文，梵文天城体，Samskrta，梵语）的语言，པྲཛྙཱ་（藏文，梵文天城体，Prajna，智慧）是智慧，ན་མ་（藏文，梵文天城体，Nama，名）是名为或者名字，མཱུ་ལ་（藏文，梵文天城体，Mula，根本）是根本，མ་དྷྱེ་མ་ཀ་（藏文，梵文天城体，Madhyamaka，中观）是中观，ཀཱ་རི་ཀཱ་（藏文，梵文天城体，Karika，颂）是颂。第二是：因为阐述了远离二边的中观，所以是中观，这是从所诠释的意义来命名的。论师自己所著的中观论典，或者后来的中观
English
saying things like, "After becoming like that, my doctrine will flourish greatly." Thus, the teacher who was prophesied by the Victorious One (Buddha) and who attained the first ground, the Joyful One, how did he compose the treatises? Regarding this, the early scholars say that there are three ways: clarifying the cause, the Paramita Vehicle; clarifying the result, the Vajra Vehicle; and showing that the two have the same meaning. The first is further divided into three: mainly showing the view are the Six Collections of Madhyamaka Reasoning; mainly showing the conduct is the extensive Collection of Bodhi; the intermediate is the Compendium of Sutras; the concise is the Letter to a Friend, these three; and showing both view and conduct equally is the Precious Garland of Advice to a King. However, it is also explained that the five collections of Madhyamaka reasoning establish emptiness through reasoning; the collections of praises show it through the door of speech; the Letter to a Friend and the Precious Garland are advice to one's own friend, King Excellent Conduct; it is said that the root, or basis, or body-like thing of all the treatises that proclaimed the lion's roar three times on the earth is this very treatise called "Wisdom," the Root Verses on the Middle Way. There are three aspects to explaining this: the meaning of the translator's sacred head; the meaning of the author's sacred text; and the meaning of the conclusion of the completed translation. The first has two parts: the meaning of the title; and the salutation of the translation. The first has two parts: translating the title and explaining the title. The first is: In general, in India, Prakrita, that is, the language of each region, or nature, or common language, and its derivative Apabhramsa, that is, the corrupt language, are the two languages of India itself. Pisaci is the language of the flesh-eating demons, and Samskrta is the language of the gods because the root and suffix are well combined, so it is "well-made," but it is named after the language of India because it flourished in the holy land of India. Of these four languages, here in the Samskrta language, Prajna (wisdom) is wisdom, Nama (name) is named or name, Mula (root) is root, Madhyamaka (middle way) is the middle way, and Karika (verse) is verse. The second is: Because it explains the middle way that avoids the two extremes, it is the middle way, which is named after the meaning of what is being explained. The Madhyamaka treatises written by the teacher himself, or the later Madhyamaka
Chinese
因为是所有论著的根本，所以是根本，从功德而命名。因为正文以偈颂形式存在，所以是偈颂，从所表达的事物而命名。因为产生证悟无我的智慧，所以是智慧，从作用而命名。第二是，向三宝顶礼。向文殊童子顶礼。向圣者龙树论师顶礼。其中出现的“敬礼”是指这部论著名为《真实性显现论》。由于主要阐述殊胜智慧的修学，所以是罗汉班智达规定的敬礼方式，而前后的两种敬礼是向所喜爱的本尊顶礼，因此可以随意选择。第二，造论者殊胜论著的意义有三：通过展示见地的方式来表达敬意；确定所要阐述的见地本身；通过忆念恩德的方式来致敬。第一种又分为两种：直接表达，阐述敬礼的意义；间接暗示，阐述必要联系的意义。第一种又分为三种：必要的意义、概括的意义、词语的意义。第一种又分为三种：一般对特殊对境进行敬礼，为了撰写论著而进行敬礼，以及将论著记录成文字的必要性。第一种是，一般对导师进行敬礼，从而圆满了二资粮，完全具备了菩提的因。第二种是，内外障碍平息，从而圆满完成著作。第三种是，成为贤善之士的行为典范。在此，因为自己行持贤善之行，所以知道作者本身是贤善之人，因此其他人会进入他所著作的论典；在写作之前，因为向自己信仰的本尊表达敬意，所以知道这部论典具有丰富的必要性，因此其他人会进入；听闻和讲解论典的人们，因为听闻和讲解敬礼，所以它会圆满完成；对于其他人来说，也会学习在特殊行为之前向三宝表达敬意，然后才开始行动；仅仅是看到敬礼，以及念诵等等，通过获得福德的方式来摄受其他所化众生，共有三种。就像那样
English
Because it is the root of all treatises, it is the root, named from its qualities. Because the text exists in verse form, it is a verse, named from what is expressed. Because it generates the wisdom that realizes selflessness, it is wisdom, named from its function. Secondly, homage to the Three Jewels. Homage to youthful Manjushri. Homage to the noble teacher Nagarjuna. The "homage" that appears therein indicates that this treatise is called "The Manifestation of Reality." Because it mainly expounds the training of superior wisdom, it is the homage prescribed by the Lotsawa Panditas, while the former and latter two are homages to the deity one favors, so either is acceptable. Secondly, the meaning of the author's excellent treatise has three aspects: expressing reverence through the means of showing the view; establishing the view to be taught itself; and paying homage through the means of remembering kindness. The first has two aspects: expressing directly, explaining the meaning of reverence; implying indirectly, explaining the meaning of necessary connection. The first has three aspects: the meaning of necessity, the meaning of summary, and the meaning of words. The first has three aspects: generally making offerings to a special object, making offerings for the sake of composing a treatise, and the necessity of writing the text down. The first is that generally making offerings to the teacher completes the two accumulations and fully possesses the cause of enlightenment. The second is that external and internal obstacles are pacified, thereby completely finishing the work. The third is that it becomes a model for the conduct of virtuous people. Here, because one practices virtuous conduct oneself, one knows that the author himself is a virtuous person, therefore others will enter the treatise he has written; before writing, because one expresses reverence to the deity one believes in, one knows that this treatise has abundant necessity, therefore others will enter; those who hear and explain the treatise, because they hear and explain the reverence, it will be completely accomplished; for others as well, they will learn to express reverence to the Three Jewels before special actions, and then begin to act; merely seeing the reverence, and reciting and so on, through the means of obtaining merit, to take hold of other disciples, there are three. Just like that