Tibetan
པ་པོ་གང་གི་ཡིན་པ་སྟེ་ལེན་པ་པོའི་བདག་མེད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་དེ་གཉིས་ཀའི་དོན་བསྡུ་བ་ནི། དེ་ལྟར་ན་བླང་བྱ་དང་ལེན་པ་པོ་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ལེན་པ་པོའི་བདག་གང་ཞིག་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔ་རོལ་ན་མེད་དེ། བདག་ཏུ་གདགས་པའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ད་ལྟ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཡང་མེད་དེ། སོ་སོར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕན་ཚུན་ལྟོས་མེད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་ནའང་མེད་དེ། ལེན་པ་པོ་མེད་པའི་བླང་བྱ་སྔར་གྲུབ་ན། དེ་རྒྱུ་མེད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་བླང་བྱ་དང་། ལེན་པ་པོ་སྔ་ཕྱི་དང་། ལྷན་ཅིག་ཏུ་མ་གྲུབ་པའི་ལེན་པ་པོའི་བདག་དང་། བླང་བྱ་ལྟ་སོགས་དེ་ལ་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་དོ་ཞེས་ཤེས་རབ་ཅན་སུ་ཞིག་རྟོག་པར་བྱེད། འོ་ན་མེད་པར་འདོད་དམ་ཞེ་ན། དེ་དག་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པར་བརྟགས་པ་བཀག་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་མེད་དོ་ཞེས་ཀྱང་སུ་ཞིག་རྟོགས་པར་བྱེད་དེ། རིག་པས་དཔྱད་ན་མ་རྙེད་པ་དེ་ལ་ཡོད་མེད་ཀྱི་རྟོག་པ་དག་ནི་ཐམས་ཅད་ལྡོག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལུང་དང་སྦྱར་བ་ནི། འཕགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོའི་མདོ་ལས། དེ་ཚེ་སྡིག་མེད་སྟོབས་བཅུ་ལྡན་པ་ཡི། །རྒྱལ་བ་དེ་ནི་ཏིང་འཛིན་མཆོག་འདི་འཆད། །སྲིད་པའི་འགྲོ་བ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་སྟེ། །འདི་ལ་སུ་ཡང་མི་སྐྱེ་འཆི་བ་མེད། །སེམས་ཅན་མི་དང་སྲོག་ཀྱང་མི་རྙེད་དེ། །ཆོས་འདི་རྣམས་ནི་དབུ་བ་ཆུ་ཤིང་འདྲ། །སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ནམ་མཁའི་གློག་འདྲ་སྟེ། །ཆུ་ཡི་ཟླ་བ་འདྲ་ཞིང་སྨིག་རྒྱུ་བཞིན། །མི་འགའ་འཇིག་རྟེན་འདིར་ཡང་ཤི་ནས་ནི། །འཇིག་རྟེན་གཞན་དུ་འཕོ་ཞིང་འགྲོ་མེད་ཀྱང་། །ལས་བྱས་རྣམས་ནི་ནམ་ཡང་ཆུད་མི་ཟ། །འཁོར་བ་ན་ཡང་དཀར་ནག་འབྲས་བུ་སྨིན། །རྟག་པ་མ་ཡིན་ཆད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། །ལས་བསགས་མེད་ཅིང་གནས་པ་དག་ཀྱང་མེད། །དེ་ཡང་བྱས་ན་རེག་པར་མི་འགྱུར་མིན། །གཞན་གྱི་བྱས་པ་ཚོར་བར་འགྱུར་བའང་མེད། །འཕོ་བ་མེད་ཅིང་ཕྱིར་ཡང་འོང་བ་མེད། །ཐམས་ཅད་ཡོད་པའང་མ་ཡིན་མེད་པའང་མིན། །འདི་ནི་ལྟ་གནས་འཇུག་པ་དག་པ་མིན། །སེམས་ཅན་སྤྱོད་པ་རབ་ཞི་འཇུག་པ་མེད། །བདེ་གཤེགས་སྤྱོད་ཡུལ་རྒྱལ་བའི་ཡོན་ཏན་ནི། །སྐྱེ་མེད་ཞི་བ་མཚན་མ་མེད་པའི་གནས། །སྟོབས་དང་གཟུངས་རྣམས་དང་ནི་སྟོབས་བཅུའི་སྟོབས། །འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཁྱུ་མཆོག་དམ་པའི་མཆོག །ཅེས་སོགས་གསུངས་ཏེ་བསྟན་ཚུལ་ནི་སྔ་མ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི། དབུ་མ་རྩ་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྣམ་བཤད་ཡང་
Chinese
因为是取者之无我，取者属于谁呢？第三，归纳这两者的意义是：如此，因为所取和取者是互相观待的缘故，取者的我，在观看等的先前是不存在的，因为没有作为我的能安立之因的缘故。现在一起也不存在，因为各自没有成立的缘故，并且会变成互相不观待的缘故。之后也不存在，如果没有取者，所取先成立的话，那会变成无因的缘故。同样的，所取和取者，无论先后和一起都没有成立的取者的我和所取等，在那之上以自性存在，有智慧的人谁会去臆测呢？如果认为不存在吗？不是的，那些以自性存在的考察只是遮止而已，谁又会臆测为不存在呢？如果以理智分析没有找到，那么对于它的有无的臆测等，全部都会颠倒的缘故。第二，结合圣教来说明：在《圣妙三摩地王经》中说：那时无罪具十力者，胜者宣说此殊胜三摩地。有情众生如梦境，于此无有生与死。有情人与生命亦不可得，此等诸法如水泡、水沫。如幻如空中的闪电，如水中的月亮，如阳焰。有些人于此世间死后，虽迁移至他世亦无所去。所作业永不虚耗，轮回中亦成熟黑白果。非恒常亦不成为断灭，所积之业无有亦无住。彼虽已作然非不可触，亦无有感受他人所作。无有迁移亦无返回，一切非有亦非无。此非是见处、入处、清净处，有情之行寂静无入处。善逝之行境，胜者的功德，是无生寂灭无相之境。力与总持等，以及十力之力量，此乃殊胜佛陀之最胜。等等这样说了，开示的方式应如前面所说的那样理解。第三是：《中观根本慧论》的释论又
English
Because it is the selflessness of the taker, to whom does the taker belong? Third, summarizing the meaning of these two is: Thus, because the taken and the taker are mutually dependent, the self of the taker does not exist prior to seeing, etc., because there is no cause to establish it as a self. It does not exist together now either, because they are not established separately, and it would become mutually independent. It does not exist later either, because if the taken were established before the taker, it would become causeless. Similarly, the self of the taker and the taken, etc., which are not established before, after, or together, that they exist inherently, who with wisdom would speculate? If you think they do not exist? No, the examination of those existing inherently is only a negation, who would speculate that they do not exist? If you do not find it by analyzing with reason, then the speculations of its existence or non-existence, etc., will all be reversed. Second, to explain by combining with the scriptures: In the 《Samadhiraja Sutra》 it says: At that time, the sinless one with the ten powers, the Victorious One will explain this supreme Samadhi. Sentient beings are like dreams, in this there is no birth or death. Sentient beings, people, and life cannot be found, these dharmas are like bubbles and water foam. Like illusions, like lightning in the sky, like the moon in the water, like mirages. Some people die in this world, although they migrate to other worlds, there is nowhere to go. The actions done are never wasted, in samsara, black and white fruits ripen. It is not constant, nor does it become annihilation, the accumulated karma is neither existent nor abiding. Although it has been done, it is not untouchable, nor is there any feeling of what others have done. There is no migration, nor is there a return, everything is neither existent nor non-existent. This is not a place of seeing, entering, or purification, the conduct of sentient beings is peaceful without entering. The realm of the Sugata, the qualities of the Victorious One, is the realm of unborn, peaceful, and signless. Powers and dharanis, and the power of the ten powers, this is the supreme of the excellent Buddhas. Etc., it is said like this, the way of teaching should be understood as before. Third is: The commentary on the 《Fundamental Wisdom of the Middle Way》 again
Tibetan
དག་ལྟ་བའི་འོད་ཟེར་ལས། སྔ་རོལ་ན་གནས་པ་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རབ་ཏུ་བྱེད་པ་དགུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ།། །།གཉིས་པ་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། དཔེ་མེ་དང་བུད་ཤིང་དགག བྱ་བ་འཁོར་བ་དགག རྟེན་སྡུག་བསྔལ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས། རབ་ཏུ་བྱེད་པའི་འབྲེལ་ནི་དེ་ལྟར་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་དང་། ཉེ་བར་ལེན་པ་པོའི་བདག་གཉིས་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་མི་འགལ་ཏེ། མེ་དང་བུད་ཤིང་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ཀྱང་བསྲེག་བྱ་དང་སྲེག་པར་བྱེད་པ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་བཞིན་ནོ་སྙམ་ན། དཔེ་མེ་དང་བུད་ཤིང་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་འདི་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་རབ་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་རིག་པས་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཡང་གསུམ་སྟེ། མེ་དང་བུད་ཤིང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དགག རིག་པ་དེ་ཆོས་གཞན་ལ་བསྒྲེ། བཀག་པའི་དོན་དུ་ལྟ་བ་སྨད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། མེ་དང་བུད་ཤིང་གི་ངོ་བོ་དགག་པ། དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པ། དེ་གཉིས་ཀའི་དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཅིག་ཏུ་གྲུབ་པ་དགག གཞན་དུ་གྲུབ་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་མེ་དང་བུད་ཤིང་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་ངོ་བོ་གཅིག་གམ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་དྲང་། གལ་ཏེ་བསྲེག་བྱའི་བུད་ཤིང་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད། སྲེག་པར་བྱེད་པའི་མེ་ཡིན་པས་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་ན་བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། རང་ལ་བྱ་བྱེད་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང་། རྫ་མཁན་དང་བུམ་པ་ཡང་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མ་ལྟོས་པར་ཐལ་བས་དགག་པ། མ་ཕྲད་པར་ཐལ་བས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་འགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་མེ་བུད་ཤིང་ལས་ངོ་བོ་གཞན་ཡིན་ན་ནི་ཤིང་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་ཡང་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཤིང་ལས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ཤིང་ཡོད་མེད་ཀྱི་དུས་རྟག་ཏུ་མེ་ནི་འབར་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ལ། འབར་བྱེད་རྒྱུ་ལས་མི་འབྱུང་ཞིང་། །རྩོམ་པ་དོན་མེད་ཉིད་དུ་འགྱུར། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ལས་ཀྱང་མེད་པར་ཐལ་ལོ། །དེ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི་འབར་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་བུད་ཤིང་ལས་མི་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་སྟེ། རྒྱུ་བུད་ཤིང་ལས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། བུད་ཤིང་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ལ། ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་འབར་བ་དེ་འབར་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་བུད་ཤིང་ལས་མི་འབྱུ
Chinese
在清净见之光中，名为考察先有之论，是《分别炽然论》第九品的释论。其次，破斥其论证有三：破斥比喻火与木柴，破斥作用轮回，破斥所依痛苦。初者有三：若认为分别炽然论的关联是，如此近取蕴和近取者之我二者，虽然互相观待，但自性存在并不相违，如同火与木柴虽然互相观待，但所烧和能烧自性存在一样。为了显示比喻火与木柴本身自性不成立，所以安立此分别炽然论。其次，分别炽然论的论典分二：初者以理证成立也有三：破斥火与木柴自性成立，将此理证比对其他法，为了破斥之义而贬低观点。初者有三：破斥火与木柴的体性，破斥其论证，归纳彼二者之义。初者有二：破斥以一成立，破斥以异成立。初者是：如果火与木柴自性存在，那么其体性是一还是异呢？如果所烧的木柴和能烧的火是同一个，以一成立，那么作者和业将成为一体，因为理由相同。不能这样认为，因为自己对自己做是相违的，而且陶师和瓶子也将成为一体。其次分二：以不观待而成为过失来破斥，以不相遇而成为过失来破斥。初者分二：立过失，破斥免除过失。初者是：如果火的体性异于木柴，那么不观待木柴也会产生，因为异于木柴的缘故。此外，木柴存在与否之时，火将恒常燃烧。燃烧者不从因产生，造作将成为无意义。如果这样，作用也将成为无有。显示彼者是，燃烧之因不会从木柴产生，因为是异体的缘故，周遍成立，因为因异于木柴，所以不观待木柴，不观待的缘故，燃烧不会从燃烧之因木柴产生。
English
In the light of pure view, this is called the examination of what exists beforehand, which is a commentary on the ninth chapter of the Distinguishing the Blazing. Secondly, there are three refutations of its proof: refuting the example of fire and wood, refuting the action of cyclic existence, and refuting the basis of suffering. The first has three parts: If one thinks that the connection of the Distinguishing the Blazing is that the aggregates of grasping and the self of the grasper, although mutually dependent, do not contradict inherent existence, just as fire and wood, although mutually dependent, have the inherent existence of what is burned and what burns. In order to show that the example of fire and wood themselves are not established by nature, this Distinguishing the Blazing is established. Secondly, there are two divisions of the text of the Distinguishing the Blazing: The first, establishing by reasoning, also has three parts: refuting the inherent establishment of fire and wood, comparing this reasoning to other phenomena, and disparaging the view for the sake of refutation. The first has three parts: refuting the nature of fire and wood, refuting its proof, and summarizing the meaning of both. The first has two parts: refuting establishment as one, and refuting establishment as other. The first is: If fire and wood exist inherently, then is their nature one or different? If the wood to be burned and the fire that burns are the same, established as one, then the agent and the action will become one in nature, because the reason is the same. This cannot be accepted, because it is contradictory for oneself to act on oneself, and also the potter and the pot would become one in nature. Secondly, there are two parts: refuting by becoming a fault of non-dependence, and refuting by becoming a fault of non-encounter. The first has two parts: establishing the fault, and refuting the avoidance of the fault. The first is: If the nature of fire is different from wood, then it will also arise without depending on wood, because it is different from wood. Furthermore, fire will always burn whether wood exists or not. The burning does not arise from the cause, and the effort becomes meaningless. If this is the case, then action will also become non-existent. Showing that, the cause of burning will not arise from wood, because it is different, pervasively established, because the cause is different from wood, therefore it does not depend on wood, and because it does not depend, the burning does not arise from the cause of burning, wood.