Chinese
为了确立，从作者的角度来说，已经存在就没有必要再做。没有作者就会变成业。像这样进行分析并加以应用。第二种情况是：因为没有成为作者，所以业就不能和未成为业的结合，也不能既是业又不是业，这是不成立的。其理由如前所述，从没有成为作者的角度来说，如果未成为作者而做，那么作者也会变成无因。像这样进行分析并加以应用。第三种情况是：既是作者又不是作者，作为法，不能分别成为业和未成为业的任何一种。这里也应该明白，有两个理由如前所述。对于既是作者又是业，以及未成为业这三种情况，按照顺序，是和不是，变成一个，互相矛盾怎么会有呢？以及，已经存在就没有必要再做，没有业也会变成作者。以及，如果未成为业而做，那么业就没有原因。这些都已经说过了。第二，显示这二者是互相依赖而成立的。如果那样的话，能仁说：“我所做的业，我将分别去体验。”像这样说，用这种方式来遮止，就会变成认为没有业果的邪见吗？不是这样的。用智慧分析业产生果的方式，从而确立胜义谛的情况，和不分析而以世俗的方式确立业果的情况这两种情况。刚才所说的一切，都是就第一种情况而言。在后一种情况下，承认仅仅像幻觉一样的因缘，通过这种方式来缘起。因为，确立作者说“这是业的作者”，是依赖于业而做的。因为作者正在做的事情本身就是业，所以业也仅仅是依赖于作者而产生的，除此之外，如果用智慧分析，就看不到任何成立的原因。因此，在名言中确立业果时，不要用智慧去分析，因为用智慧分析就找不到业果，而这正是确立业果的情况。
English
In order to establish, from the perspective of the agent, there is no need to act on what has already become. Without an agent, it becomes karma. Analyze and apply it in this way. The second case is: because one has not become an agent, karma cannot be combined with what has not become karma, nor can it be both karma and not karma, which is not established. The reason for this is as stated above, from the perspective of not becoming an agent, if one acts without becoming an agent, then the agent will also become causeless. Analyze and apply it in this way. The third case is: that which is both an agent and not an agent, as a dharma, cannot separately become either karma or not karma. Here too, it should be understood that there are two reasons as stated above. For the three cases of being both an agent and being karma, and not becoming karma, in order, being and not being, becoming one, how can there be mutual contradiction? And, there is no need to act on what has already become, without karma one will also become an agent. And, if one acts without becoming karma, then karma will have no cause. These have already been said. Secondly, showing that these two are established in mutual dependence. If that is the case, the Able One said, "The karmas I have done, I will experience them separately." Saying it like this, using this method to prevent, will it become a wrong view of thinking there is no karma and result? It is not like that. Analyzing with wisdom the way karma produces results, thereby establishing the ultimate truth, and the two situations of establishing karma and result in a conventional way without analyzing. Everything that was said just now is in terms of the first situation. In the latter case, it is admitted that only causes and conditions like illusions arise dependently in this way. Because, establishing the agent saying "this is the agent of karma" is done relying on karma. Because the very thing that the agent is doing is karma, so karma only arises relying on that agent, other than that, if analyzed with wisdom, no reason for establishment is seen. Therefore, when establishing karma and result in name and form, do not analyze with wisdom, because analyzing with wisdom will not find karma and result, and this is exactly the situation of establishing karma and result.
Tibetan
ན་པ་གཉིས་ཀྱི་འཇོག་མཚམས་ཀྱི་གནད་དམ་པར་སྣང་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། ལས་འབྲས་དཔྱད་པར་འདོད་པ་མེད་ཅེས་དང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས། འབྲས་བུའི་དོན་དུ་མ་དཔྱད་ཕྱིར། །ཞེས་དང་། འཇུག་པ་ལས། གང་ཕྱིར་དངོས་པོ་འདི་དག་རྣམ་དཔྱད་ན། །དེ་ཉིད་བདག་ཅན་དངོས་ལས་ཚུ་རོལ་དུ། །གནས་རྙེད་མ་ཡིན་དེ་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་གྱི། །ཐ་སྙད་བདེན་ལ་རྣམ་པར་དཔྱད་མི་བྱ། །ཞེས་དང་། ལས་འབྲས་རྣམས་ལ་སེམས་པའང་དགག་པར་མཛད། །ཅེས་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པའོ། །གསུམ་པ་རིག་པ་དེ་ཆོས་གཞན་ལ་བསྒྲེ་བ་ནི། ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་གྲུབ་པ་ཡིན་གྱི། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཉེ་བར་ལེན་པས་ན་ཉེ་བར་ལེན་པ་སྟེ། ཉེ་བར་ལེན་པའི་བྱ་བ་བསྟན་ལ། དེས་ཀྱང་རང་གི་སྒྲུབ་བྱེད་ཉེ་བར་ལེན་པ་བྱེད་པ་པོ་དང་། ཉེ་བར་བླང་བྱའི་ལས་འཛིན་པར་བྱེད་པས། དེ་གཉིས་ཀྱང་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་གྲུབ་པ་ཡིན་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཁྱབ་བྱེད་སྤྱིར་ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གཉིས་ཁོ་ནར་མ་ཟད་ཀྱི་ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་དག་གིས་དངོས་པོ་ལྷག་མ་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་དང་། འགྲོ་བ་དང་། འགྲོ་བ་པོ་དང་། བལྟ་བྱ་ལྟ་བྱེད་དང་། མཚན་ཉིད་དང་། མཚན་གཞི་དང་། འབྱུང་བར་བྱ་བ་དང་། འབྱུང་བར་བྱེད་པ་དང་། ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་ཅན་ལ་སོགས་པ་གང་དག་ཀྱང་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་གྲུབ་པ་ཡིན་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། རིག་པ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ལྷག་མ་ཞེས་པའི་ཚིག་གིས་ཉེ་བར་བླང་བྱ་དང་ལེན་པ་པོ་རྟོགས་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར། ལོགས་སུ་བཀོད་པ་མི་རིགས་སོ་སྙམ་ན། དེ་ནི་བདེན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་རྣམ་པར་བཅད་པར་བྱ་བ་ལ་གཙོ་བོར་གྱུར་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ལོགས་སུ་བཀོད་དེ། རབ་བྱེད་ཕྱི་མ་དག་ཏུ་ཡང་འདི་གཉིས་ཁོ་ནའི་བརྟགས་པ་ཕལ་ཆེར་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་འགྲེལ་པར་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ལུང་དང་སྦྱར་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི། སེམས་དམྱལ་འཇིགས་པ་ང་ཡིས་བསྟན་བྱ་སྟེ། །སེམས་ཅན་སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་སྐྱོ་བྱས་ཀྱང་། །གང་དག་ཤི་འཕོས་ངན་སོང་རྟག་འགྲོ་བའི། །འགྲོ་བ་དེ་དག་ནམ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །གང་དག་རལ་གྲི་མདའ་ཆེན་མཚོན་འབྱིན་པའི། །གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །རྟོག་པའི་དབང་གིས་ངན་སོང་དེ་དག་ན། །ལུས་ལ་འབབ་མཐོང་དེ་ན་མཚོན་ཆ་མེད། །སྣ་ཚོགས་ཡིད་དག
Chinese
這兩者的界限顯得非常重要。如《菩提心釋》所說：「不應分析業果。」《入行論》中說：「不為果故不應析。」《入中論》中說：「何故此等事物若分析，彼即非有自性異於物，是故不應分析世俗諦，亦遮遣思惟業果。」這些都是其意旨。第三，將此理與其他法類比：業與作者僅在名言上相互依存而成立，並非自性成立。同樣，因為是近取，所以是近取。顯示了近取的行為。它也執持自己的能立近取作者和所取之業。因此，這兩者也是相互依存而成立，應知並非自性成立。因為總體上要排除業與作者自性成立的緣故。不僅僅是這兩者，業與作者所生的其餘事物，如所生與能生、行者與所行、所見與能見、自相與共相、所生與能生、有支與有支等，也應知都是相互依存而成立，並非自性成立。因為道理相同。如果認為用「其餘事物」一詞就能理解所取與能取，因此沒有必要單獨列出，那固然沒錯，但為了要了解區分之重點，所以單獨列出。因為在後面的章節中，也大多會出現對這兩者的分析。釋論中這樣說道。第二，結合聖言：世尊說：「我將宣說地獄的恐怖，即使令無數眾生厭離，但那些死後墮入惡趣恆常流轉的眾生，也從未存在過。那些揮舞刀劍弓箭等武器加害的，也並非真實存在。因為在妄想的支配下，在那惡趣之中，見到武器降臨於身，但那裡並沒有武器。種種悅意。」
English
The demarcation between these two appears to be very important. As stated in the Bodhicitta Commentary: "One should not analyze cause and effect." And in the Bodhisattvacaryāvatāra: "Since it is not analyzed for the sake of the result." And in the Madhyamakāvatāra: "Why, when these entities are analyzed, they are not found to exist inherently, separate from the object. Therefore, one should not analyze conventional truths." And, "Thinking about cause and effect is also refuted." These are all the intentions. Third, comparing this reasoning to other dharmas: Action and agent are established merely in name, dependent on each other, and are not established by their own nature. Similarly, because it is appropriation, it is appropriation. It shows the act of appropriation. It also holds its own proof, the agent who appropriates, and the object to be appropriated. Therefore, these two are also established in dependence on each other, and it should be known that they are not established by their own nature. This is because, in general, the establishment of action and agent by their own nature is excluded. Not only these two, but also the remaining objects produced by action and agent, such as what is produced and what produces, the goer and what is gone to, what is to be seen and what sees, characteristic and characterized, what is to be produced and what produces, limb and what has limbs, etc., should all be known to be established in dependence on each other, and not established by their own nature. Because the reasoning is the same. If one thinks that the words "remaining objects" are able to understand what is to be appropriated and what appropriates, so there is no need to list them separately, that is true, but they are listed separately in order to know what is most important to be distinguished. Because in the later chapters, analysis of only these two will mostly occur. This is what is said in the commentary. Second, combining with scripture: The Blessed One said: "I will show the fear of hell, even if it makes thousands of beings weary, those beings who die and transmigrate, constantly going to the lower realms, never exist. Those who wield swords, arrows, and other weapons to harm, do not exist. Because under the power of delusion, in those lower realms, one sees weapons falling on the body, but there are no weapons there. Various pleasing...
Tibetan
འ་མེ་ཏོག་ཁ་བྱེ་ཞིང་། །གསེར་གྱི་ཁང་མཆོག་འབར་བ་ཡིད་འོང་བ། །འདི་ན་དེ་ལ་བྱེད་པོ་འགའ་ཡང་མེད། །དེ་དག་རྟོག་པའི་དབང་གིས་བཞག་པ་ཡིན། །རྟོག་པའི་དབང་གི་འཇིག་རྟེན་རྣམ་བརྟགས་ཏེ། །འདུ་ཤེས་འཛིན་པས་བྱིས་པ་རྣམ་པར་ཕྱེ། །འཛིན་དང་འཛིན་མེད་དེ་ཡང་འབྱུང་བ་མིན། །ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་སྒྱུ་མ་སྨིག་རྒྱུ་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་ཏེ་བསྟན་ཚུལ་ནི་སྔ་མ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི། དབུ་མ་རྩ་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྣམ་བཤད་ཡང་དག་ལྟ་བའི་འོད་ཟེར་ལས། བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བརྒྱད་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ།། །།གཉིས་པ་རྟེན་འབྲེལ་གང་ཟག་གི་བདག་གིས་སྟོང་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གང་ཟག་གི་བདག་གི་ངོ་བོ་དགག་པ། དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་རབ་ཏུ་བྱེད་པའི་འབྲེལ་ནི། དེ་ལྟར་ཉེ་བར་བླང་བྱ་དང་ལེན་པ་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྟན་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། བླང་བྱའི་སྔར་གྲུབ་པའི་ལེན་པ་པོས་དེ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཡིན་པས་དེ་གཉིས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དོ་སྙམ་པ་ལ་དེ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་འདི་སྨོས་སོ། །གཉིས་པ་རབ་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་རིག་པས་བསྒྲུབ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཉེ་བར་ལེན་པ་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དགག དེ་ལས་ཉེ་བར་བླང་བྱ་ཁེགས་པར་བསྟན། དེ་གཉིས་ཀའི་དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཕྱོགས་སྔ་མ་བརྗོད། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རང་གི་སྡེ་པ་མང་པོས་བཀུར་བ་ཁ་ཅིག ལས་དང་བྱེད་པོ་བསལ་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པ་དེ་མི་རིགས་ཏེ། འདི་ལྟར་ཉེ་བར་བླང་བྱ་ལྟ་བ་དང་ཉན་པ་ལ་སོགས་པ་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་དང་། ཚོར་བ་དང་། རེག་པ་དང་། སེམས་པ་ལ་སོགས་པ་དབང་དུ་བྱེད་པ་པོའམ། དབང་དུ་བྱས་པའི་བདག་གང་གི་ཡིན་པའི་བདག་དེ། ཉེ་བར་བླང་བྱ་དེ་དག་གི་སྔོན་རོལ་ན་ཡོད་ཅེས་སྨྲའོ། །རྒྱུ་མཚན་ཅི་སྟེ་སྙམ་ན། འདི་ལྟར་བླང་བྱའི་སྔོན་རོལ་ན་ལེན་པ་པོ་བདག་གི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། དེས་རྒྱུ་ལས་མ་བསགས་པས་འབྲས་བུ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་ལེན་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། མོ་གཤམ་གྱི་བུས་བསགས་པའི་ནོར་ལེན་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་བླང་བྱ་དེ་དག་གི་སྔ་རོལ་ན་དེ་དག་ཉེ་བར་ལེན་པར་བྱེད་པའི་བདག་གི་དངོས་པོ་གནས་པ་དེ་ཡོད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། བླང་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔ་རོལ་ན་ལེན་པ་པོ་ཡོད་པ་དགག བླང་བྱ་རེ་རེའི་སྔ་རོལ་ན་ལེན་པ་པོ་ཡོད་པ་དགག ལྟ་སོགས་ཀྱི་རྒྱུའི་
Chinese
看，花儿绽放，黄金的殿堂闪耀，令人心旷神怡。这里没有谁是它们的作者，那些都是由分别念所安立的。以分别念的力量来分别世间，以执着于概念来区分孩童。能执与所执，这些也不是真实存在的。完全的分别念就像幻术和海市蜃楼一样。如是宣说，应如前知晓其教导方式。第三，在《中观根本慧论释·真实见之光》中，名为“作者与业之考察”，是第八品之详细解释。第二，关于缘起之人无我，分为两部分：驳斥人我的自性，驳斥其论证。第一部分分为三点：第一，详细解释关联：如此一来，显示了所取和能取皆无自性是不合理的，因为能取者取所取是因为所取先已存在，所以认为这两者是自性存在的，为了驳斥这种观点，所以说了这个详细解释。第二，详细解释论典分为两部分：第一，以理证成立分为三点：驳斥能取者自性成立，由此显示所取被遮破，归纳这两者的意义。第一部分分为两点：陈述前者的观点，驳斥它。第一，一些被自己的宗派所推崇的人说，为了排除业和作者等等，这种说法是不合理的。因为，比如所取，如见和听等六内处，以及感受、触、思等，是能作者或者被能作的我的谁的？那个我，在那些所取之前就存在，他们这样说。为什么这样说呢？因为如果所取之前没有能取者我的实体存在，那么他没有积累原因，怎么能取见等果呢？就像寡妇的儿子取积累的财产一样。因此，在那些所取之前，存在着能取它们的我的实体，他们这样说。第二部分分为三点：驳斥在所有所取之前存在能取者，驳斥在每个所取之前存在能取者，驳斥见等的因的
English
Look, the flowers are blooming, and the golden palace is shining, which is pleasing to the heart and refreshing. There is no author for them here, and those are all established by discrimination. Discriminate the world with the power of discrimination, and distinguish children by clinging to concepts. The grasper and the grasped are also not real. Complete discrimination is like illusion and mirage. As it is said, one should know its teaching method as before. Third, in the "Commentary on the Root Wisdom of the Middle Way: The Light of True Seeing," it is called "Investigation of the Author and Action," which is a detailed explanation of the eighth chapter. Second, regarding the emptiness of the self of dependent origination, it is divided into two parts: refuting the nature of the self of the person, and refuting its arguments. The first part is divided into three points: First, a detailed explanation of the relationship: In this way, it is unreasonable to show that what is taken and what is taken are without self-nature, because the taker takes what is taken because what is taken already exists, so it is considered that these two are self-existent. In order to refute this view, this detailed explanation is said. Second, the detailed explanation of the treatise is divided into two parts: First, establishing with reason is divided into three points: refuting that the taker is established by self-nature, thereby showing that what is taken is refuted, and summarizing the meaning of these two. The first part is divided into two points: stating the former's point of view and refuting it. First, some people who are respected by their own sects say that in order to eliminate karma and authors, this statement is unreasonable. Because, for example, what is taken, such as the six inner places of seeing and hearing, and feelings, touch, thought, etc., is the author or whose self is made? That self exists before those taken, they say. Why do you say that? Because if there is no entity of the taker before what is taken, then he has not accumulated the cause, how can he take the fruit of seeing, etc.? It's like a widow's son taking the accumulated property. Therefore, before those taken, there is the entity of my self that can take them, they say. The second part is divided into three points: refuting that the taker exists before all taken, refuting that the taker exists before each taken, and refuting the cause of seeing, etc.