Tibetan
ད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་དག་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། གཟུགས་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རིམ་པ་དང་མཚུངས་ཏེ། ཚོར་བའི་རྒྱུ་ནི་མ་གཏོགས་པར། །ཚོར་བ་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོགས་འདོན་པ་བསྒྱུར་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་མཚན་ཉིད་དང་མཚན་གཞི་དང་། ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་ཅན་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གཟུགས་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རིམ་པ་དང་མཚུངས་ཏེ། མཚན་ཉིད་གཞི་ནི་མ་གཏོགས་པར། །མཚན་ཉིད་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོགས་འདོན་པ་བསྒྱུར་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་རྩོད་ལན་གྱི་གནད་ཁྱད་པར་ཅན་བསྟན་པ་ནི། རེ་ཤིག་གཞན་ཕྱོགས་སུན་འབྱིན་པའི་ཐབས་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མཚུངས་པས་འགོག་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་པས། གཟུགས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་ཅི་ཕྱིར་ཞེས་སྒྲུབ་བྱེད་བརྩད་པ་བྱས་པའི་ཚེ་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་གང་ཞིག ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་ལན་འདེབས་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་དེ་ཡིས་ལན་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལེགས་པར་བཏབ་པ་མིན་ཏེ། ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་གཟུགས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་དང་། གཅིག་དང་ཐ་དད་ལ་སོགས་པའི་དཔྱད་པ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། རང་ཕྱོགས་ལ་སྐྱོན་སྤོང་བའི་ཐབས་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་དབུ་མ་པས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཤད་པ་བྱས་པའི་ཚེ་རང་གི་སློབ་མའམ། དངོས་པོར་སྨྲ་བ་གང་ཞིག་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་ན་ཐ་སྙད་དུའང་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོགས་སྐྱོན་འདོགས་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་དེ་ཡིས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་སྐྱོན་བརྟགས་པ་མིན་ཏེ། སྒྱུ་མ་དང་། སྨིག་རྒྱུ་ལ་སོགས་པའི་དཔེས་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་འགྲེལ་པར། ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡོད་པ་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་གཟུགས་ཀྱི་ཡོད་པ་དང་མཚུངས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་གཟུགས་ཀྱི་གནས་ཚུལ་ལ་དཔྱད་པའི་ཚེ། གཟུགས་ཉིད་བདེན་པ་གཉིས་ཆར་དུ་མེད་པར་མཁས་ལེན་པ་བཞིན་དུ། དེའི་ཚེ་ཚོར་བ་སོགས་ཀྱང་བདེན་པ་གཉིས་ཆར་དུ་མེད་པར་ཁས་བླངས་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ཀྱི་གནས་ཚུལ་ལ་དཔྱད་པའི་རིག་པ་དེ་ཉིད་ཚོར་བ་སོགས་ལ་ཡང་བསྒྲེ་དགོས་པའི་དོན་ཡིན་ཞིང་། ཚོར་བའི་གནས་ཚུལ་ལ་དཔྱད་པའི་སྔོན་དུ་ཐ་སྙད་བདེན་པ་ཐབས་སུ་གྱུར་པའི་ཚོར་བ་ཁས་ལེན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྩོད་བཟློག་ལས། གལ
Chinese
因此，像“现在”等所有事物，都与色法本身一样具有次第性。除了感觉的原因之外，感觉不会成为目标。等等，因为需要翻译这些引文。同样，所有诸如自相和有自相者，支分和有支分者等事物，都与色法本身一样具有次第性。除了自相的基之外，自相不会成为目标。等等，因为需要翻译这些引文。第三，阐述论辩答复的关键特殊之处：首先，驳斥他方的特殊方法是，以实有宗的论证都与所证相同来遮破。例如，主张空性的中观论者，当被询问“色法为何是自性存在的”时，任何实有宗的人回答说“因为感觉等是自性存在的”，那他所说的所有回答都不是很好地成立的，因为感觉等自性存在也与所证的色法自性存在，以及一和异等分析相同。对于自己一方避免过失的特殊方法是，当中观论者以空性的方式进行解释时，他的弟子或任何实有宗的人说“如果自性不存在，那么在名言中也会不存在”，那他所说的所有过失都不是经过考察的，因为以幻术和阳焰等的例子，可以证明在名言中存在但自性不存在，这与所要证明的是相同的。在此，注释中说：“感觉等的事物存在，也应被理解为与所要证明的色法存在相同。”依赖于此，在分析色法的状态时，就像承认色法在二谛中都不存在一样。那时，感觉等也并非必须承认在二谛中都不存在，因为分析色法状态的理智也必须应用于感觉等，并且在分析感觉状态之前，必须承认作为方便的名言谛感觉。同样，在《诤返论》中，如果
English
Therefore, all things such as "now" are all similar to form itself in terms of sequence. Except for the cause of feeling, feeling does not become an object. And so on, because these quotations need to be translated. Similarly, all things such as characteristics and characterized things, parts and things with parts, are all similar to form itself in terms of sequence. Except for the basis of characteristics, characteristics do not become an object. And so on, because these quotations need to be translated. Third, explaining the key special points of debate and response: First, the special method of refuting the other side is to refute by saying that all proofs of the proponents of reality are the same as what is to be proven. For example, when a Madhyamika who advocates emptiness is asked, "Why is form inherently existent?" if any proponent of reality answers, "Because feeling, etc., are inherently existent," then all those answers he speaks are not well established, because the inherent existence of feeling, etc., is also the same as the inherent existence of form to be proven, and the analysis of one and different, etc. The special method for one's own side to avoid faults is that when a Madhyamika explains in terms of emptiness, his disciple or any proponent of reality says, "If there is no inherent existence, then there will be no existence in name," then all those faults he speaks are not examined, because by the examples of illusion and mirage, etc., it can be proven that there is existence in name but no inherent existence, which is the same as what is to be proven. Here, the commentary says: "The existence of feeling, etc., should also be understood to be the same as the existence of form to be proven." Relying on this, when analyzing the state of form, just as it is acknowledged that form does not exist in both truths, at that time, it is not necessary to acknowledge that feeling, etc., also do not exist in both truths, because the intellect that analyzes the state of form must also be applied to feeling, etc., and before analyzing the state of feeling, it is necessary to acknowledge the feeling of conventional truth as a means. Similarly, in the Refutation of Disputes, if