Tibetan
ཏེ། དེ་ལ་བལྟ་བའི་བྱ་བ་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལྟར་མིག་བལྟ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་མིན་པ་ཡང་མི་བལྟ་བ་ཉིད་དེ་ལྟ་བའི་བྱ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་སོར་མོའི་རྩེ་མོ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཤེས་པ་བལྟ་བ་ཡིན་པ་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྔར་བཤད་རིག་པས་དགག རིག་པ་གཞན་གྱིས་དགག དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ནི། མདོ་སྡེ་པ་ལ་སོགས་པ་དག་མིག་ལྟ་བའི་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི་ལྟ་བའི་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། བྱེད་པ་དེས་གཟུགས་ལ་ལྟ་བ་པོ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའམ་བདག་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྔར་མིག་གི་དབང་པོ་གཟུགས་ལ་བལྟ་བའི་བྱེད་པ་པོར་འདོད་པ་དགག་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་ཤེས་པའམ་བདག་གཟུགས་ལ་ལྟ་བ་པོར་འདོད་པ་ལ་ཡང་སྐྱོན་རྣམ་པར་བཤད་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ལྟ་པོ་རང་གི་བདག་ཉིད་ནི། །ཞེས་སོགས་འདོན་པ་བསྒྱུར་བས་དགག་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གཞན་ཡང་ལྟ་བ་པོ་རྣམ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ན་ལྟ་བའི་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་པའམ་མ་ལྟོས་པ་ཞིག་ཡོད་དྲང་། དེ་ལ་ལྟ་བའི་བྱ་བ་མ་སྤངས་པ་སྟེ། བྱ་བ་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ལྟ་བ་པོ་ཉིད་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། ལྟོས་པ་པོ་ཉིད་མེད་པ་དང་། ཡོད་ན་ལྟོས་པ་དོན་མེད་པས་ལྟ་བ་པོ་མ་གྲུབ་པ་དང་། གྲུབ་ན་ལྟ་བ་ལ་ལྟོས་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལྟར་བལྟ་བའི་བྱ་བ་སྤངས་པ་སྟེ། བལྟ་བ་ལ་མ་ལྟོས་པར་གྱུར་ཀྱང་ལྟ་བ་པོར་མི་རུང་སྟེ། ལྟ་བ་པོ་རྣམ་འཇོག་གི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ལྟ་བ་པོ་བཀག་ཀྱང་བལྟ་བྱའི་ལས་དང་། བལྟ་བའི་བྱེད་པ་གཉིས་ཡོད་དོ་སྙམ་ན་སྔར་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ལྟ་བ་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་བལྟ་བྱའི་ལས་གཟུགས་དང་། བལྟ་བའི་བྱེད་པ་མིག་གི་དབང་པོ་དེ་དག་ག་ལ་ཡོད་དེ་དེ་དག་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་ལྟ་ན་ཡང་། ཅི་ལྟར་ཕ་དང་མ་དག་ལ། །བརྟེན་ནས་བུ་ནི་འབྱུང་བཤད་པ། །དེ་བཞིན་མིག་དང་གཟུགས་བརྟེན་ནས། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབྱུང་བར་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་མདོ་ལས་བཤད་པས་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་། རེག་པ་དང་། ཚོར་བ་དང་། སྲེད་པ་བཞི་ཡོད་པས་བལྟ་བའི་བྱ་བ་དང་། བྱེད་པ་གཉིས་ཀྱང་ཡོད་དོ་སྙམ་ན། བལྟ་བའི་བྱ་བ་དང་། བྱེད་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་བཞི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔར་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བལྟ་བྱ་གཟུགས་དང་། བལྟ་བའི་བྱེད་པ་མིག་གི་དབང་པོ་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་། སྲིད་པ་དང་། སྐྱེ་བ་དང་། རྒ་
Chinese
因此，对于它来说，不存在观看的行为。其次，如同眼睛不具有观看的自性一样，它本身也不观看，因为它脱离了观看的行为，如同指尖一样。其次，驳斥意识是观看者，有三点：以先前所说的理证驳斥，以其他的理证驳斥，总结要义。第一点是：如果经部宗等认为眼睛不是观看的作者，而是观看的行为，并且这个行为观看色法者是识或我，那么，先前驳斥眼睛的根是观看色法的作者，同样也应该知道对于认为识或我是观看色法者也已经详细阐述了过失，因为可以通过念诵并翻译“观看者自己的自性是”等来驳斥。第二点是：此外，如果存在观看者识等，那么观看的行为是依赖于它还是不依赖于它呢？如果是不舍弃观看的行为，即与行为相依赖，那么观看者本身是不存在的，因为依赖者本身不存在；如果存在，依赖就是没有意义的，因此观看者不成立；如果成立，依赖观看是不合理的。如同第二种情况，舍弃了观看的行为，即不依赖于观看，那么也不能成为观看者，因为没有安立观看者的原因。如此驳斥了观看者，如果认为仍然存在所观看的对境和观看的行为，那么按照先前所说的道理，因为没有观看者，所以依赖于它的所观看的对境色法和观看的行为眼睛的根怎么会存在呢？因为它们是互相依赖而成立的。第三点是：即使如此，如果认为如同父与母，依赖于他们而说生出儿子一样，同样依赖于眼睛和色法，识产生，如《缘起经》中所说，因为有眼识、触、受、爱四者，所以也存在观看的行为和作者，那么，观看的行为和作者的识等四者不是自性存在的，因为按照先前所说的道理，所观看的对境色法和观看的行为眼睛的根二者不存在。因此，它们的果，取、有、生、老
English
Therefore, for it, there is no act of seeing. Secondly, just as the eye does not have the nature of seeing, it itself does not see, because it is separate from the act of seeing, like a fingertip. Secondly, refuting that consciousness is the seer has three points: refuting with the previously stated reasoning, refuting with other reasoning, and summarizing the key points. The first point is: If the Sautrāntikas and others think that the eye is not the agent of seeing, but is the act of seeing, and the one who sees form with this act is consciousness or self, then, just as the previous refutation of the eye sense as the agent of seeing form, it should also be known that the faults have been explained in detail for those who think that consciousness or self is the seer of form, because it can be refuted by reciting and translating "The seer's own nature is," etc. The second point is: Furthermore, if there is a seer such as consciousness, does the act of seeing depend on it or not? If it does not abandon the act of seeing, that is, it depends on the act, then the seer itself does not exist, because the dependent itself does not exist; if it exists, dependence is meaningless, so the seer is not established; if it is established, it is unreasonable to depend on seeing. As in the second case, abandoning the act of seeing, that is, not depending on seeing, it cannot be a seer, because there is no cause for establishing a seer. Thus, if the seer is refuted, and if it is thought that there are still objects to be seen and acts of seeing, then according to the previously stated reasoning, because there is no seer, how can the object to be seen, form, and the act of seeing, the eye sense, exist, since they are established by mutual dependence? The third point is: Even so, if it is thought that just as a father and mother, depending on them, it is said that a son is born, similarly, depending on the eye and form, consciousness arises, as stated in the Sutra of Dependent Origination, because there are four: eye consciousness, contact, feeling, and craving, so there are also the act of seeing and the agent, then the four, such as the consciousness of the act of seeing and the agent, are not inherently existent, because according to the previously stated reasoning, the object to be seen, form, and the agent of seeing, the eye sense, do not exist. Therefore, their results, appropriation, existence, birth, and aging.
Tibetan
ཤི་བཞི་པོ་ཅི་ལྟ་བུར་ན་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་རྣམ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་བཀག་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་རིག་པ་དེ་ཆོས་གཞན་ལ་བསྒྲེ་བ་ནི། ལྟ་བས་ཉན་དང་སྣོམ་པ་དང་། །མྱོང་བར་བྱེད་དང་རིག་བྱེད་ཡིན། །ཉན་པ་པོ་དང་མཉན་ལ་སོགས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ལ་ཡང་སྐྱོན་རྣམ་པར་བཤད་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཉན་དེ་རང་གི་བདག་ཉིད་ནི། །དེ་ལ་ཉན་པ་མ་ཡིན་ཉིད། །ཞེས་སོགས་ཐམས་ཅད་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལུང་དང་སྦྱར་བ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། མིག་གིས་གཟུགས་རྣམས་མི་མཐོང་ཞིང་། །ཡིད་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་མི་ཤེས་ཏེ། །གང་དུ་འཇིག་རྟེན་མི་འཇུག་པ། །འདི་ནི་བདེན་པའི་མཆོག་ཡིན་ནོ། །གང་དུ་རྐྱེན་འཚོགས་པས་མཐོང་བར། །འདྲེན་པ་རབ་ཏུ་སྟོན་མཛད་པའི། །ས་དེ་དོན་དམ་འཛིན་པ་ནི། །ཉེ་བར་བཏགས་པར་ཆུད་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་དང་། དེ་བཞིན་དུ། མིག་དང་གཟུགས་ལ་བརྟེན་ནས་ནི། །མིག་གི་རྣམ་ཤེས་འདི་སྐྱེ་ཡང་། །གཟུགས་ནི་མིག་ལ་བརྟེན་མ་ཡིན། །གཟུགས་ནི་མིག་ལ་འཕོ་བ་མིན། །བདག་མེད་མི་སྡུག་ཆོས་འདི་དག །སླར་ཡང་སྡུག་དང་བདག་ཅེས་བརྟགས། །མེད་ལ་ལོག་པར་བརྟགས་པ་སྟེ། །དེ་ལས་མིག་གི་རྣམ་ཤེས་འབྱུང་། །རྣམ་ཤེས་འགག་དང་འབྱུང་བ་ལས། །རྣམ་ཤེས་ཟད་དང་འཕེལ་བར་མཐོང་། །འགའ་ཡང་འགྲོ་འོང་མེད་སྟོང་དང་། །རྒྱུ་འདྲར་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་མཐོང་། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ། འཕགས་པ་ཉེ་བར་འཁོར་གྱི་ཞུས་པ་ལས་ཀྱང་། མིག་ནི་ཐམས་ཅད་ལྡན་ན་མཐོང་འགྱུར་ཏེ། །མིག་གིས་གཟུགས་རྣམས་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པའང་། །མཚན་མོ་རྐྱེན་རྣམས་མེད་ན་མཐོང་མི་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་ལྡན་དང་བྲལ་བ་རྣམ་རྟོག་ཡིན། །མིག་ནི་སྣང་ལ་བརྟེན་ཏེ་ཡིད་འོང་དང་། །ཡིད་དུ་མི་འོང་སྣ་ཚོགས་གཟུགས་མཐོང་བས། །དེ་ལྟར་ལྡན་ལས་བརྟེན་ཏེ་མཐོང་བས་ན། །དེ་ཕྱིར་མིག་གིས་ནམ་ཡང་མཐོང་བ་མེད། །ཡིད་དུ་འོང་བའི་སྒྲ་གྲག་གང་ཡིན་པ། །དེ་ཡང་ནམ་ཡང་ནང་དུ་ཞུགས་པ་མེད། །དེ་འགྲོ་དམིགས་སུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །རྟོག་པའི་དབང་གིས་སྒྲ་རྣམས་འབྱུང་བ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ། གླུ་དང་གར་དང་རོལ་མོའི་སྒྲ་ཡང་གཟུང་བྱ་མིན། །རྨི་ལམ་ལྟ་བུར་མི་མཁས་རྨོངས་དང་ཆགས་པའི་རྒྱུ། །མི་མཁས་ཀུན་ཏུ་རྟོག་ལ་ཞེན་རྣམས་བརླག་འགྱུར་ཞིང་། །སྐྱེ་བོ་བྱིས་པ་ཉོན་མོངས་བྲན་བཞིན་བདག་གྱུར་ཏམ། །ཞེས་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་རིག་པས་དཔྱད་ན་ཕྱི་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་མི་རྙེད་པའི་དོན་དམ་བདེན་པ་དང་།
Chinese
那么，四种死是如何存在的呢？因为已经阻止了作为原因的识等等。第二，将这种智慧与其他法进行比较：通过观看可以听到和嗅到，可以体验和认知。还应该知道，对于听者和所听等等自性成立的事物，也存在过失的各种解释。因为听的自性，不是对它的听。等等，因为一切都是相同的。第二，与圣言结合：世尊说：眼睛不能看到诸色，意识不能了解诸法，哪里没有世间，这就是最高的真理。在哪里，因缘聚合而见，导师善于显示，执着于那个地方的真实，就会陷入虚妄。像这样，同样地：依靠眼睛和色，眼识产生，但色不依赖于眼睛，色不转移到眼睛。这些无我、不净的法，再次被认为是净和我的。对不存在的事物进行错误的判断，由此产生眼识。从识的止灭和产生，看到识的耗尽和增长。瑜伽士看到，没有来去，是空性，是因。像这样说。同样地，在圣者近圆所问经中也说：眼睛如果具备一切条件就能看见，眼睛看见诸色，如果在夜晚没有因缘就不会看见。因此，具备和不具备都是分别念。眼睛依靠显现，看见可爱和不可爱的各种色，像这样依靠具备而看见，因此眼睛永远不能看见。任何可爱的声音，也永远不会进入内部。它不是可以去的目标，声音是依靠分别念而产生的。像这样说。同样地：歌舞和音乐的声音也不是可执取的。如同梦境一样，是不智者愚痴和贪着的因。不智者执着于各种分别念将会毁灭，众生如同孩童般成为烦恼的奴仆。像这样所说的一切，如果用智慧来分析，内外诸处都无法找到的胜义谛。
English
So, how do the four deaths come to exist? Because the consciousness, which is the cause, and so on, has been prevented. Second, comparing this wisdom with other dharmas: Through seeing, one can hear and smell, one can experience and cognize. It should also be known that there are various explanations of faults for the listener and what is heard, etc., which are self-established. Because the nature of hearing is not the hearing of it. And so on, because everything is the same. Second, combining with the scriptures: The Blessed One said: The eye does not see forms, and consciousness does not know dharmas, where there is no world, this is the supreme truth. Where, by the aggregation of causes, one sees, the teacher is skilled in showing, grasping the reality of that place, one will fall into falsehood. Like this, similarly: Relying on the eye and form, eye consciousness arises, but form does not depend on the eye, form does not transfer to the eye. These selfless, impure dharmas are again regarded as pure and self. Judging wrongly on what does not exist, from this arises eye consciousness. From the cessation and arising of consciousness, one sees the exhaustion and increase of consciousness. The yogi sees that there is no coming and going, it is emptiness, it is a cause. Like this it is said. Similarly, in the Sutra Requested by the Noble Near Round also says: The eye can see if it has all the conditions, the eye sees all forms, if there are no conditions at night, it will not see. Therefore, having and not having are both conceptual thoughts. The eye relies on appearance and sees various forms that are lovely and unlovely, like this it sees relying on having, therefore the eye never sees. Any lovely sound, it also never enters inside. It is not a target that can be gone to, sounds arise relying on conceptual thoughts. Like this it is said. Similarly: The sounds of song, dance, and music are also not graspable. Like a dream, it is the cause of ignorance, delusion, and attachment of the unwise. The unwise who cling to various conceptual thoughts will be destroyed, sentient beings like children become servants of afflictions. All that is said like this, if analyzed with wisdom, the ultimate truth is that the inner and outer sources cannot be found.