Tibetan
་ལྟར་འགྱུར་བར་བྱེད། །གཉེན་པོར་གྱུར་པ་ཡིན་ཞེས་བྱར། །སྤངས་པ་མིན་ཕྱིར་མི་རུང་ངོ་། །ཞེས་སོ། །དེ་བཞིའི་སྤྲོས་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་འགྲེལ་པ་རྣམས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཡང་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་མདོ་འགྲེལ་དུ་ཡང་ཐེག་བསྡུས་ཀྱི་རིག་པ་ཁ་ཅིག་བཀོལ་ཏེ་གསུངས་ཤིང་། སའི་བསྟོད་འགྲེལ་དུའང་ལུང་གི་སྒྲུབ་བྱེད་བཅུ་བདུན་དང་རིག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱང་བཀོད། དེ་ལྟར་ན་དོན་ཚན་བཅུ་གཅིག་གིས་ཀུན་གཞི་ཚངས་པ་ཆེན་པོའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་ཡིད་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དོན་དམ་པའི་ཡིད་དང་། ཀུན་རྫོབ་པའི་ཡིད་དོ། །དང་པོ་ལ་སྡོམ་ནི། ངོ་བོ་མཚན་ཉིད་གནས་དང་ནི། །དམིགས་པ་རྣམ་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་། །འཇུག་ལྡོག་ངེས་ཚིག་སྒྲུབ་བྱེད་དེ། །དོན་ཚན་བཅུ་ཡི་སྒོ་ནས་བཤད། །ཅེས་པ་ལྟར་བཅུ་ལས། དང་པོ་ངོ་བོ་ནི། བསྒྲིབས་ལ་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་ཤེས་པ་རྒྱུན་མ་ཆད་པ་སྟེ་ཐར་པ་ཐོབ་པ་ལ་སྒྲིབ་ཅིང་ཟག་མེད་ཀྱི་ལམ་དང་ལྷན་ཅིག་མངོན་དུ་མི་འབྱུང་བས་ན་སྒྲིབ་པ་དང་། དགེ་མི་དགེ་གང་རུང་དུ་མ་གྲུབ་པས་ན་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའོ། །གཉིས་པ་མཚན་ཉིད་ནི། ཀུན་གཞིའི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་རིག་ཅིང་ཡིད་ཤེས་ཀྱི་བདག་རྐྱེན་བྱེད་ནུས་པའི་རབ་ཏུ་མ་ཞི་བའི་ཤེས་པ་ཞེས་པའམ། ཀུན་གཞིའི་དོན་ཙམ་རིག་ཅིང་འཕགས་པའི་ལམ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་རྟག་ཏུ་ངར་རློམ་པའི་རྣམ་པས་འཇུག་པ་སྟེ། ཀུན་གཞིའི་དོན་ཙམ་རིག་པས་སེམས་བྱུང་སེལ། ངར་རློམ་པའི་རྣམ་པས་འཇུག་པ་ཞེས་པས་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་དང་ཀུན་གཞི་སེལ། འཕགས་པའི་ལམ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་རྟག་ཏུ་ཞེས་པས་ཡིད་ཀྱི་ས་པའི་འཇིག་ལྟ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ་སེལ་ཏེ། དེ་དག་སེམས་མེད་པའི་གནས་སྐབས་ལྔར་རྒྱུན་དེ་ཆད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་སུམ་ཅུ་པ་ལས། རྣམ་ཤེས་ངར་སེམས་བདག་ཉིད་ཅན། །ཞེས་དང་། ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། ཡིད་གང་ཞེ་ན་དུས་རྟག་ཏུ་རློམ་སེམས་པའི་བདག་ཉིད་དང་། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་དམིགས་པ་དང་། ཞེས་པས་བསྟན་ནོ། །གསུམ་པ་གནས་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྟེ། ཀུན་གཞིའི་ས་བོན་གྱི་ཆ་ལ་བརྟེན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། སུམ་ཅུ་པ་ལས། དེ་ལ་གནས་ཏེ་རབ་འབྱུང་ཞིང་། །ཞེས་སོ། །དེ་ནི་ས་བོན་གྱི་གནས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ལ་དེ་ཉིད་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་གནས་ཀྱང་ཡིན་ཏེ། ཀུན་གཞི་ཁམས་དང་ས་གང་དུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་གྲུབ་པ་དེར་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་ཀྱང་ས་དེ་པ་ཡིན་པའི་
Chinese
如是转变。名为成为对治。因非断除故，不应理。如是。彼四之广说，当于彼之解释中了知。又于缘起经释中，亦用摄类之理少分而说。于地赞释中，亦用教证十七及理证。如是，以十一条义，已说阿赖耶大自在之安立。二、说染污意分二：真实义意与世俗义意。初者之总纲为：自性、相、处所及，所缘、行相、相应与，转入、还灭、定义、成立，以十义之门而说。如是十者中，初、自性者：隐蔽无记之识相续不断，谓于获得解脱为障碍，且与无漏道不能同时现前，故为隐蔽，且非善非恶任何一者，故为无记。二、相者：谓能知阿赖耶义之自性，且能作意识之增上缘的未寂灭之识，或谓唯知阿赖耶义，且于未得圣道之间，恒常以我慢之行相而转入，谓唯知阿赖耶义故，遣除心所，以我慢之行相而转入之说，遣除五门之识及阿赖耶识，于未得圣道之间恒常之说，遣除意地之坏聚见及相应者，以彼等于无心之五位，此相续不断故。彼亦于三十颂云：识者有我心。又于摄论云：何为意？谓恒时有我慢之心性，且缘阿赖耶识。如是已显示。三、处所者：谓阿赖耶识，以依于阿赖耶之种子分，而生起染污意故。于三十颂云：于彼而住而生起。如是，是就种子之处所而说，且彼亦为同时生起之处所，谓阿赖耶于何界何地成熟，染污意亦为彼地者。
English
Thus it transforms. It is said to be an antidote. Since it is not abandoned, it is not reasonable. Thus it is. The elaboration of these four should be understood in their respective commentaries. Moreover, in the commentary on the Sutra of Dependent Arising, some aspects of the science of the Compendium of Topics are also used and explained. In the commentary on the Praise of the Earth, seventeen scriptural proofs and logical proofs are also employed. Thus, with eleven points, the establishment of the nature of the great Brahmanical All-Base has been explained. Second, explaining the afflicted mind, there are two: the mind of ultimate truth and the mind of conventional truth. The summary for the first is: Essence, characteristic, location, object, aspect, association, entry, cessation, definition, and proof, are explained through ten points. Among these ten, first, the essence is: the uninterrupted continuum of obscured and unspecified consciousness, which is an obscuration to attaining liberation and does not manifest simultaneously with the undefiled path, hence it is obscured, and since it is not established as either virtuous or non-virtuous, it is unspecified. Second, the characteristic is: the consciousness that knows the essence of the meaning of the All-Base and has the ability to be the dominant condition for mental consciousness, which is not fully pacified, or it is said to be that which only knows the meaning of the All-Base and always enters with the aspect of self-conceit until the noble path is attained. Because it only knows the meaning of the All-Base, it eliminates mental factors. The statement that it enters with the aspect of self-conceit eliminates the five sense consciousnesses and the All-Base. The statement that it is always until the noble path is attained eliminates the view of the perishable aggregate of the mind-ground and its associates, because their continuum is not interrupted in the five states of mindlessness. This is also stated in the Thirty Verses: "Consciousness is of the nature of self-mind." And in the Compendium of Topics: "What is mind? It is of the nature of always having a conceited mind and focuses on the All-Base consciousness." Thus it has been shown. Third, the location is the All-Base consciousness, because the afflicted mind arises dependent on the seed aspect of the All-Base. In the Thirty Verses it says: "Dwelling in it, it arises." Thus, this is said in terms of the location of the seed, and it is also the location of simultaneous arising, meaning that in whatever realm and ground the All-Base matures, the afflicted mind is also of that ground.
Tibetan
ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་དམིགས་པ་ནི། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་དམིགས་པ་སྟེ། སུམ་ཅུ་པར། དེ་ལ་དམིགས་པ་ཡིད་ཅེས་བྱ། །ཞེས་སོ། །འོ་ན་གནས་དང་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། གནས་ལ་ས་བོན་གྱི་གནས་ནི་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། འབྱུང་བའི་གནས་ནི་ཁམས་དང་ས་མཚུངས་པ་ཙམ་ཡིན་ཅིང་། དམིགས་པ་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་སྨིན་གྱི་ཆ་དེས་བདག་མེད་པ་ལ་རྟག་ཏུ་འཁྲུལ་པའི་གཞི་བྱས་པ་ཙམ་ལ་འཇོག་པས་ཁྱད་པར་ཆེའོ། །ལྔ་པ་རྣམ་པ་ནི། ཀུན་གཞི་ལ་ཁ་ནང་དུ་བལྟས་ནས་བདག་ཏུ་འཛིན་པའོ། །འོ་ན་དེའི་དུས་དེའི་འཁོར་གྱི་རེག་པས་བདག་ཏུ་འཛིན་ནམ་མི་འཛིན། དང་པོ་ལྟར་ན་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་ལ། གཉིས་པ་ལྟར་ན། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་མཐུན་པར་གཏོགས་པའི་རྒྱུར་བཤད་པ་དང་འགལ་ཞེ་ན། དཀོན་ཤེ་ན་རེ། རེག་པས་བདག་ཏུ་མི་འཛིན་པར་འདོད་ལ། སེམས་སེམས་བྱུང་རྣམ་པ་མཐུན་པར་གཏོགས་པའི་རྒྱུར་བཤད་པ་མིན་གྱི། དམིགས་པ་མཐུན་པར་གཏོགས་པའི་རྒྱུར་བཤད་པ་ཡིན་པས་མི་འགལ་ཟེར། འོ་ན་ཉོན་ཡིད་ཀྱིས་ཀུན་གཞི་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བས་འཛིན་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། མདོ་སྡེ་རྒྱན་གྱི་ཊཱིཀྐར། མི་གསལ་བ་དང་གསལ་བའི་ཁྱད་པར་ཡོད་ཟེར་ཡང་། དོན་ཙམ་རིག་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཛིན་པ་དང་། དོན་གྱི་ཁྱད་པར་འཛིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པར་ཁ་ཅིག་བཞེད་དོ། །འདི་ནི་ཉོན་ཡིད་ཀྱི་འཁོར་གྱི་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཁྱད་པར་འབྱེད་བྱེད་དུ་སྣང་གི་སྔ་མ་གཉིས་ཁྱད་པར་འབྱེད་མི་ནུས་པར་སེམས་སོ། །རོག་གིས་མི་འཛིན་པར་འདོད་པ་དེ་ཡང་ཅུང་མི་འཐད་དེ། སུམ་ཅུ་པ་ལས། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་འཁོར་བཞི་པོ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དང་། བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་། བདག་ཏུ་ང་རྒྱལ་བ་དང་། བདག་ཏུ་རྨོངས་པར་བཤད་པས་ཐུན་མོང་བའི་འཁོར་ལྔ་པོ་ཡང་བདག་ཏུ་འཛིན་པར་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཁྱད་པར་ཅི་ཞེ་ན། ཉོན་ཡིད་ནི། ཀུན་གཞི་ཁོ་ན་ལ་དམིགས་ནས་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཡིན་ལ། འཇིག་ལྟ་ནི་ཕུང་པོ་ལྔ་ཆར་ལ་དམིགས་ནས་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་ཁྱད་པར་ཏེ། མདོ་ལས་འཇིག་ལྟ་ཉི་ཤུར་གསུངས་པ་དེ་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་ཀུན་གྱིས་ཐུན་མོང་དུ་ཁས་ལེན་དགོས་པའི་ཕྱིར། དྲུག་པ་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་འཁོར་ལ། རྩ་བའི་འཁོར་དགུ་ཆར་གཏོགས་དང་བཅས་ན་བཅུ་དྲུག་འབྱུང་སྲིད་པ་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །སུམ་ཅུ་པ་ལས། བསྒྲིབས་ལ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི། །ཉོན་མོངས་བཞི་དང་རྟག་ཏུ་འགྲོགས། །བདག་ཏུ་ལྟ་ད
Chinese
返回。第四，所缘是：以阿赖耶识为所缘。在《三十颂》中说：“以彼为所缘，名为意。”那么，处和差别是什么呢？处中，种子的处是生起之因，而生起之处仅仅是界和地相同。所缘是，阿赖耶识的异熟分作为对无我的恒常错乱之基础，仅此而已，因此差别很大。第五，行相是：面向阿赖耶识内部而执著为我。那么，在那时，它的眷属触是否执著为我呢？如果像第一种说法那样，则与坏聚见没有差别。如果像第二种说法那样，则与所说的心和心所属于相同之因相违。对此，衮西说：认为触不执著为我。所说的心和心所属于相同行相之因，不是指行相相同之因，而是指所缘相同之因，因此不相违。那么，烦恼意以阿赖耶识执著为我，与坏聚见执著为我有什么差别呢？在《经庄严论》的注释中说：有不明显和明显的差别。也有一些人认为，有以仅知其义的方式执著，和以执著义之差别的方式执著为我的差别。这似乎是区分烦恼意的眷属执著为我的差别，我认为前两者无法区分。认为触不执著为我的说法也有点不合理，因为《三十颂》中说：不共的四种眷属是执著为我，贪著我，我慢，和我痴。因此，很明显，共同的五种眷属也执著为我。那么，差别是什么呢？烦恼意是：仅仅以阿赖耶识为所缘而执著为我。而坏聚见是以五蕴全部为所缘而执著为我，这是差别。因为经中说坏聚见有二十种，这是所有宗派都必须共同承认的。第六，相应之眷属。如果包括根本的九种眷属和所属，则可能出现十六种，这在前面已经说过了。《三十颂》中说：“与有覆无记的，四种烦恼恒时相伴。我见等
English
Returning to the topic. Fourth, the object is: taking the ālaya-vijñāna as its object. In the Thirty Verses, it says: "Taking that as its object is called 'mind'." So, what is the difference between the basis and the distinction? In the basis, the basis of the seed is the cause of arising, while the basis of arising is merely the same as the realm and the ground. The object is merely the aspect of the ālaya-vijñāna's maturation that serves as the basis for constant delusion about selflessness, so the difference is great. Fifth, the aspect is: looking inward at the ālaya-vijñāna and grasping it as self. So, at that time, does the contact of its retinue grasp it as self or not? If it is like the first statement, then there will be no difference from the view of the perishable collection. If it is like the second statement, then it contradicts the statement that mind and mental factors belong to the same cause. To this, Könshé says: It is held that contact does not grasp as self. The statement that mind and mental factors belong to the same aspect is not referring to the cause of the same aspect, but to the cause of the same object, so there is no contradiction. So, what is the difference between the afflicted mind grasping the ālaya-vijñāna as self and the view of the perishable collection grasping as self? In the commentary on the Ornament of the Sūtras, it says: There is a difference between the unclear and the clear. Some also think that there is a difference between grasping in the manner of merely knowing the meaning and grasping as self in the manner of grasping the distinction of the meaning. This seems to be what distinguishes the retinue of the afflicted mind grasping as self, and I think the former two cannot be distinguished. The assertion that contact does not grasp as self is also somewhat unreasonable, because the Thirty Verses say: The four uncommon retinues are the view of self, attachment to self, pride of self, and ignorance of self. Therefore, it is clear that the five common retinues also grasp as self. So, what is the difference? The afflicted mind is: grasping as self by taking only the ālaya-vijñāna as its object. The view of the perishable collection is grasping as self by taking all five aggregates as its object, this is the difference. Because the sūtras say that there are twenty views of the perishable collection, this is what all schools must commonly acknowledge. Sixth, the corresponding retinue. If all nine root retinues and their subsidiaries are included, there could be sixteen, which has already been explained. The Thirty Verses say: "It is always accompanied by the obscured and unspecified, the four afflictions. The view of self, etc."