Tibetan
ང་བདག་ཏུ་རྨོངས། །བདག་རྒྱལ་བདག་མཆོག་འདུ་ཤེས་པ། །ཞེས་སོ། །འོ་ན་ཉོན་ཡིད་འཁོར་བཅས་གང་དུ་གཏོགས་སྙམ་ན་རྟེན་གང་དང་གང་དུ་སྐྱེས་པའི་ས་དེར་གཏོགས་ཏེ། རྟེན་ནི་གང་ཟག་དེའི་ཚེ་སྔ་མའི་རྣམ་སྨིན་གྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་ཕུང་པོ་ནི་དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཡིན་ལ། ས་གཞན་གྱི་ཉོན་ཡིད་ཀྱིས་ས་གཞན་གྱི་ཀུན་གཞི་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་དགོངས་ནས་སུམ་ཅུ་པར། ཉོན་ཡིད་ས་གང་དུ་གཏོགས་པའི་གསལ་ཁ་མ་གསུངས་ཤིང་དེའི་འཁོར་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་བཞི་པོ་ཉོན་ཡིད་དང་ས་མཚུངས་པ་དང་། དེར་མ་ཟད་ཐུན་མོང་བ་རེག་སོགས་ལྔ་པོ་ཡང་ས་མཚུངས་ཞེས་པ་ཙམ་ཞིག་ལས་མ་བསྟན་ཏོ། །གང་དག་སུམ་ཅུ་པ་རྩ་འགྲེལ་གྱིས་ཉོན་ཡིད་རང་ས་གང་དུ་གཏོགས་པའི་གསལ་ཁ་མ་གསུངས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འདོད་པའི་རྟེན་ཅན་གྱི་ཕྱིར་མི་འོང་གིས་འདོད་པའི་སས་བསྡུས་ཀྱི་ཉོན་ཡིད་སྤངས་པའི་རྣམ་གཞག་མང་དུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ནི། བསྡུ་བ་ལས། ཉོན་ཡིད་རྟེན་གང་དུ་སྐྱེས་པའི་སར་གཏོགས་པ་དང་གནས་སྐབས་གང་དུ་མངོན་དུ་འགྱུར་བ་དང་། སྲིད་ཉོན་དགུ་པ་སྤང་བའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱིས་ཅིག་ཅར་དུ་སྤང་བ་དང་། ཆེ་འབྲིང་དགུའི་རྣམ་གཞག་མེད་པར་གསུངས་པ་རྣམས་མ་མཐོང་བར་རང་བཟོའི་བླ་བཅོལ་རང་དབང་དུ་སྨྲ་བར་སྣང་བས་སྐྱེས་བུ་མཆོག་གི་གསལ་བྱེད་དུ་རྒྱས་པར་བཀག་ཟིན་པས་དེར་བལྟ་བར་བྱའོ། །བདུན་པ་འཇུག་པའི་ཚུལ་ནི། གནས་སྐབས་གསུམ་མ་གཏོགས་པ་སེམས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དང་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་སྐྱེས་པའི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་འཇུག་སྟེ། བསྡུ་བར། ཉོན་མོངས་པ་དེ་དག་ཀྱང་དགེ་བ་དང་། མི་དགེ་བ་དང་། ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་པ་དང་། ཞེས་གསུངས་སོ། །བརྒྱད་པ་ལྡོག་པའི་དུས་ནི། ཐེག་དམན་གྱི་མི་སློབ་ལམ་ཐོབ་པ་ན་ལྡོག ཐེག་ཆེན་གྱི་ས་བརྒྱད་པ་ཐོབ་པ་ན་ལྡོག་ཅིང་། དེ་མན་ཆད་དུ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་དང་། འགོག་པ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་དུས་ན་རེ་ཞིག་ལྡོག་ཅིང་། དེ་གཉིས་ལས་ལངས་པ་ན་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་སྟེ། བསྡུ་བར། དེ་དག་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ན་ནི་མངོན་དུ་གྱུར་ཀྱང་རུང་། མ་གྱུར་ཀྱང་རུང་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་ངོ་། །སློབ་པ་བཞི་མཐོང་བ་ལ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་མངོན་དུ་གྱུར་ན་མི་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ལས་ལངས་པ་ལ་ནི་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་སྟེ། ཤིན་ཏུ་རྟོག་པའི་ཕྱིར་དང་། མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་སློབ་པ
Chinese
我于我执愚昧，具有我胜我优之认识。如是。那么，若问烦恼意及其眷属属于何处，则属于于何处、于何处所生之地。所依乃是彼补特伽罗之前世之异熟之自性所变成之蕴，乃是彼之相续之阿赖耶识。因为其他地方之烦恼意不可能执著其他地方之阿赖耶识为我。考虑到此，在《三十颂》中，并未明说烦恼意属于何处，并且其四种非共同之眷属与烦恼意之地相同。不仅如此，五种共同之触等也仅仅说明了与地相同。有些人由于《三十颂》之根本与注释未明说烦恼意属于何处，而认为是有欲之所依，因此宣说许多不还者舍弃以欲界所摄之烦恼意之安立者，乃是未见《摄类学》中所说之烦恼意属于所依何处而生之地，以及于何种情况下显现，以及以断除第九有顶烦恼之无间道一时断除，以及未说大小九品之安立等，似乎是未见这些而随意臆造，因此已于《士夫超胜之显明》中广为遮破，故应阅览之。第七、进入之方式：除了三种情况之外，于心善、不善、无记生起之时，一切时皆进入。于《摄类学》中说：彼等烦恼与善、不善、无记之识不相违。如是说。第八、退转之时：小乘之无学道获得之时退转。大乘之八地获得之时退转。于此之下，于出世间道现前之时，以及入于灭定之时，暂时退转。从彼二者出定时，则一切时皆生起。于《摄类学》中说：彼等若于已离欲界贪欲之时，则无论是否现前，皆一切时生起。四种有学于见道时，若出世间道现前则不生起。从彼出定时则一切时生起，因为极度分别，并且未断除之故。无学者
English
I am deluded by self-grasping, having the perception of self as superior and supreme. Thus it is. Now, if one asks where the afflicted mind and its retinue belong, they belong to the place where they arise. The basis is the aggregates that have become the nature of the ripening of the previous life of that individual, which is the alaya-consciousness of that continuum. Because it is impossible for the afflicted mind of another place to grasp the alaya-consciousness of another place as self. Considering this, in the Thirty Verses, it is not clearly stated where the afflicted mind belongs, and its four uncommon retinues are the same as the place of the afflicted mind. Moreover, the five common ones, such as contact, are only stated to be the same as the place. Some people, because the root text and commentary of the Thirty Verses do not clearly state where the afflicted mind belongs, and because it has a basis in desire, therefore, those who proclaim many establishments of the non-returner abandoning the afflicted mind included in the desire realm, have not seen that the afflicted mind belongs to the place where it arises, as stated in the Compendium of Topics, and in what circumstances it manifests, and that it is abandoned all at once by the uninterrupted path that abandons the ninth affliction of existence, and that there is no establishment of great, medium, and small nine grades, etc. It seems that they are making up their own things without seeing these, so it has already been widely refuted in the Elucidation of the Supreme Person, so it should be consulted there. Seventh, the way of entering: Except for the three situations, it enters at all times when virtuous, non-virtuous, and neutral minds arise. In the Compendium of Topics, it is said: Those afflictions are not contradictory to virtuous, non-virtuous, and neutral consciousness. Thus it is said. Eighth, the time of reversal: It reverses when the Hinayana non-learner path is attained. It reverses when the Mahayana eighth ground is attained. Below that, it temporarily reverses when the supramundane path manifests, and when entering into cessation. When arising from those two, it always arises. In the Compendium of Topics, it is said: Those, when they have abandoned desire realm attachment, whether they have manifested or not, always arise. The four learners, when seeing the path, do not arise when the supramundane path manifests. When arising from that, they always arise, because of extreme conceptualization and because they have not been abandoned. The non-learner
Tibetan
་ལ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཀུན་ཏུ་མི་འབྱུང་ངོ་། །ཞེས་དང་། མདོ་སྡེ་རྒྱན་དུ། ཡིད་དང་འཛིན་དང་རྣམ་པར་རྟོག །གྱུར་ཕྱིར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ། །ཞེས་དང་། སུམ་ཅུ་པར། དགྲ་བཅོམ་མེད། །འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་ན་མེད། །འཇིག་རྟེན་འདས་པའི་ལམ་ལ་མེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་མཉམ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་སུ་གནས་གྱུར་ཏེ། ཙནྡྲ་གོ་མིས། ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིད་གནས་གྱུར་པ། །མཉམ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་བརྗོད་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དགུ་པ་ངེས་པའི་ཚིག་ནི། དུས་ཐམས་ཅད་དུ་རློམ་སེམས་པས་ན་ཡིད་ཅེས་བྱ་སྟེ། རྒྱན་སྟུག་པོ་བཀོད་པར། ངར་སེམས་བདག་ཉིད་ཡིད་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། སུམ་ཅུ་པར། རྣམ་ཤེས་ངར་སེམས་བདག་ཉིད་ཅན། །ཞེས་སོ། །བཅུ་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ལ་གཉིས་ཏེ། ལུང་དང་། རིག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྔར་ཀུན་གཞིའི་གནས་སྐབས་སུ་དྲངས་པའི་ལང་གཤེགས་དང་། དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་གྱི་མདོ་སྡེ་དུ་མར། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་བཀའ་སྩལ་པ་རྣམས་དང་། ཡང་ལང་གཤེགས་ལས། སེམས་ནི་རང་བཞིན་དང་བ་སྟེ། །རྙོག་པར་བྱེད་པ་ཡིད་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་དང་བཅས་པའི་ཡིད། །རྟག་ཏུ་བག་ཆགས་འདེབས་པར་བྱེད། །ཅེས་དང་། རྒྱན་སྟུག་པོ་བཀོད་པར། སེམས་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས། །ངར་སེམས་བདག་ཉིད་ཡིད་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་ཡུལ་ལ་འཛིན་བྱེད་པ། །དེ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་ཞེས་བྱ། །ཞེས་དང་། ལུང་སིལ་བུར། ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིད་རྟག་ཏུ་ནི། །ཉོན་མོངས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་ཞིང་འགག །དེ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ལས། །མ་གྲོལ་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི། ཐེག་བསྡུས་སུ། མ་འདྲེས་པ་ཡི་མ་རིག་དང་། །ལྔ་པོ་རྣམས་དང་འདྲ་བ་དང་། །སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་བྱེ་བྲག་དང་། །ངེས་ཚིག་མེད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར། །འདུ་ཤེས་མེད་པར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ། །ངར་འཛིན་མེད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར། །ངར་འཛིན་པ་དང་ལྡན་པ་ནི། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མི་འཐད་དོ། །ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཡིད་མེད་ན། །གཉིས་མེད་གསུམ་པོ་འགལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པའི་དྲུག་གི་དང་པོ་ནི། ཆོས་མངོན་པའི་མདོར། ཡང་དག་དོན་ལ་འཇུག་པ་ཡི། །སེམས་ཀྱི་གེགས་སུ་རྟག་གྱུར་པ། །དུས་རྣམས་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་བ་དེ། །མ་འདྲེས་པ་ཡི་མ་རིག་འདོད། །ཅེས་བཀའ་སྩལ་པ་ལ། དོན་གསང་དུ། དེ་ནི་རང་དབང་ཅན་རྫས་མ་འདྲེས་པ་སྟེ། དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་འདོད་ཆགས་སོགས་འདྲེན་པའོ། །དེ་ཡང་ཉན་ཐོས་སྡེ་པས་འཇུག་ཤེས་ཁོ་ན་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་ཞི
Chinese
于一切种皆不生。如是说。于《经庄严论》云：以意与执与分别，故不分别。如是说。于《三十颂》云：阿罗汉无，于灭尽定中无，于出世道中无。如是说。于佛地中，转为平等性智而住。旃扎果弥云：烦恼意转，说为平等性智。如是说。第九决定词者，谓以恒时起慢心故，名为意。于《庄严密集》云：我心自性即是意。如是说。于《三十颂》云：识者，我心自性者。如是说。第十成事量有二，谓圣言及理智。初者，如前于阿赖耶位所引之《楞伽经》与《解深密经》等多部经中，宣说八识聚者。又《楞伽经》云：心性本净，能令浊者是意，与识俱行之意，恒时作意习气。如是说。于《庄严密集》云：心者是阿赖耶识，我心自性即是意，何者于境而执取，彼即名为识。如是说。于零星圣言中云：染污意恒时，与烦恼俱生且灭，彼于烦恼中，不解脱则不解脱。如是宣说。二者，于《摄大乘论》云：不杂之无明，与五者等同，与等持之差别，及无决定词之过。无想定生之因，成无我执之过。与我执相应者，于一切种皆不应理。若无染污意，则二无三者成相违。如是说之六者之初者，于《法蕴经》云：于真实义趣入之，心之障碍恒常者，于一切时中生起之，说为不杂之无明。如是宣说。于《义隐》云：彼是自在之不杂之实事，以彼力能引贪等。彼亦与声闻部之入识唯同分
English
It does not arise in all ways. Thus it is said. In the Ornament of the Sutras, it says: Because of mind, grasping, and discrimination, there is no non-discrimination. Thus it is said. In the Thirty Verses, it says: There is no Arhat, no cessation in equipoise, no path beyond the world. Thus it is said. In the Buddha-ground, it is transformed into the Wisdom of Equality and abides. Chandra Gomi says: When the afflicted mind is transformed, it is said to be the Wisdom of Equality. Thus it is said. The ninth, the definitive word, is that it is called mind because it always has pride. In the Dense Array Ornament, it says: Self-centeredness is the nature of mind. Thus it is said. In the Thirty Verses, it says: Consciousness is the nature of self-centeredness. Thus it is said. The tenth, the means of accomplishment, is twofold: scripture and reasoning. The first is that, as previously cited in the state of the basis of all, the Lankavatara and many sutras of the Samdhinirmocana Sutra, the eight aggregates of consciousness were taught. Also, from the Lankavatara: The nature of mind is pure, the mind that makes it turbid, the mind with consciousness, always plants habitual tendencies. Thus it is said. In the Dense Array Ornament, it says: Mind is the alaya-consciousness, self-centeredness is the nature of mind, whatever grasps at objects, that is called consciousness. Thus it is said. In scattered scriptures, it says: The afflicted mind always arises and ceases together with afflictions, and from those afflictions, it will not be liberated if it is not liberated. Thus it was taught. The second is that, in the Compendium of Vehicles, it says: Unmixed ignorance, being the same as the five, and the difference of equipoise, and the fault of having no definitive word. The cause of arising without perception, becomes the fault of having no self-grasping. Being associated with self-grasping is not reasonable in any way. If there is no afflicted mind, then the two without three become contradictory. The first of the six thus spoken of, in the Dharma Treasury Sutra, it says: That which always hinders the mind from entering into the true meaning, that which arises at all times, is said to be unmixed ignorance. Thus it was taught. In the Hidden Meaning, it says: It is an independent, unmixed entity, by its power it draws desire and so on. It is also similar to the consciousness of entry of the Hearer's school.