Tibetan
ང་མཐོང་སྤང་དུ་འདོད་དོ། །ཐེག་ཆེན་པས་མི་བརྟན་པ་འཇུག་ཤེས་དང་མཚུངས་ལྡན་ཏེ་བརྟན་པ་དུས་རྒྱུན་ལྡན་དུ་འབྱུང་བ། སྐབས་དོན་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དོ། །ཞེས་བཤད་དོ། །བཤད་སྦྱར་དུ། རྟེན་མ་འདྲེས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་ལྟ་བུར་བཤད་དོ། །དེས་ན་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ཆོས་ཅན། དེ་འདྲའི་མ་འདྲེས་པའི་མ་རིག་པ་མེད་པར་ཐལ་ཏེ། ཉོན་ཡིད་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་རྟེན་མེད་ན་བརྟེན་པ་མེད་ཅིང་། འཇུག་པའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་དུ་ནི་དེ་མི་འབྱུང་སྟེ། དེ་རྒྱུན་ཆད་པའི་ཕྱིར་དང་། འདི་ནི་དུས་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་བས་སོ། །གང་ཡང་ཉན་ཐོས་སྡེ་པས་གང་སྤང་བྱ་ཡོད་པ་དེ་ལ་གཉེན་པོ་ཡོད་པར་འདོད་ན། སྒོ་ལྔ་ལ་གཉེན་པོ་ལམ་མེད་པ་སྟེ། ཁ་ཕྱིར་བལྟས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡིད་ཤེས་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རེ་ཞིག་ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ལ་མི་རུང་སྟེ། དེ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་ན་དེ་ཉིད་མི་རུང་བས་སོ། །ཉོན་མོངས་ཅན་ལའང་མི་རུང་སྟེ། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཉོན་མོངས་དང་ལྡན་པས་མཚུངས་ལྡན་འདྲེས་པར་འགྱུར་ན། ཁྱེད་མཚུངས་ལྡན་མ་འདྲེས་པར་འདོད་པས་སོ། །ཅི་སྟེ་མ་འདྲེས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་ཅན་དུ་བྱས་པ་ལས་འབྱུང་ན་ནི་ཡིད་ཤེས་རྟག་ཏུ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་ཏེ། དུས་རྟག་ཏུ་འབྱུང་བ་དེ་དང་ལྡན་པས་སོ། །དེས་ན་མ་འདྲེས་པའི་མ་རིག་པའི་རྟེན་ཉོན་ཡིད་ཡོད་པར་གྲུབ་བོ། །གཉིས་པ་ནི། ཡིད་ཤེས་ནི་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་དང་བདག་རྐྱེན་ལ་བརྟེན་པར་འདྲ་བ་མེད་པར་ཐལ་ཏེ། དེའི་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་གནས་ཉོན་ཡིད་མེད་ཅིང་གཞན་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་གྲུབ་སྟེ། དྲུག་པོ་འགགས་མ་ཐག་པའི་ཡིད་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཡིད་ཤེས་དང་དུས་མཉམ་པས་ཡིད་ཤེས་ཀྱི་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་གནས་མ་ཡིན་ཏེ། འཇུག་ཤེས་སུ་འདྲ་བ་ལ་དྲུག་པའི་རྟེན་འདས་པ་དང་། གཞན་ནི་ད་ལྟར་བའི་ཁྱར་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་གཞི་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཡིན་ཅིང་། རྟེན་ནི་བདག་རྐྱེན་དུ་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནས་བརྟན་པ་ན་རེ། སྙིང་གའི་བུ་ག་གཅིག་ནས་དགུའི་བར་ཡིན་ཞེས་ཟེར་བའང་མི་འཐད་དེ། གཟུགས་མེད་ན་ཡིད་ཤེས་མེད་པ་དང་། ཚོར་བ་ཀུན་ལུས་ཀྱི་ཚོར་བ་དང་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་ལ་དངོས་སུ་བརྟེན་པས་ན་ཡིད་ཤེས་སྒྲ་དོན་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ཡིན་མི་སྲིད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཡིད་ཡིན་པར་ཡང་མི་རུང་སྟེ། དགེ་སློང་དག་ཡིད་ནི་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་དེ། གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པར་བ
Chinese
我想象着要断除它。大乘行者认为，不稳固的入定之识与稳固的恒常存在是相应的，这是关键的论证。如是说。在《释论》中说，不相混杂的所依，就像佛陀的不相混杂之法一样。因此，有情相续，有法。不应理地成为没有那样不相混杂的无明，因为没有烦恼意。因为如果无有所依，则无有能依。并且，它不会在入定之识的轮转中产生，因为它是断灭的，而这个是恒常产生的。如果小乘部派认为，凡是有所断除的，就一定有对治，那么，五门就没有对治之道，因为它们是向外看的。对于意识来说，也不行，因为暂时不是烦恼性的，那是不允许的，因为如果与它相应，那么它本身也是不允许的。对于烦恼性的也不行，因为如果与它之外的烦恼相应，那么就会变成相应混杂，而你认为相应是不混杂的。如果说，不混杂的本身是由烦恼性所造成的，那么意识就会恒常变成烦恼性的，因为它与恒常产生的事物相应。因此，不混杂的无明的所依，烦恼意是成立的。第二，意识与五门识和俱生缘的所依不同，因为它的俱生之处没有烦恼意，也没有其他的。如果说，六者灭尽之后的意是存在的，那是不成立的。那是因为它与意识同时，所以不是意识的俱生之处。因为在入定之识中，六者的所依是过去的，而其他的则是现在的，这样的差别是不允许的。阿赖耶识也不是，因为它是因缘，而所依则被认为是俱生缘。住立者说，心间的孔穴是从一到九个，这也是不合理的，因为如果没有色，就没有意识。并且，所有的感受都是身体的感受，并且直接依赖于有色根，所以意识不可能是执持声音意义的分别念。它本身也不可能是意，因为比丘们，意是内在的生处，不是有色的。
English
I imagine wanting to abandon it. Mahayana practitioners believe that the impermanent entering consciousness is in accordance with the stable and constant existence, which is the key argument. So it is said. In the commentary, it is said that the unmixed support is like the unmixed Dharma of the Buddha. Therefore, the sentient being's continuum, the subject of the law. It should not be logically concluded that there is no such unmixed ignorance, because there is no afflicted mind. Because if there is no support, there is no dependence. And it will not arise in the cycle of entering consciousness, because it is cut off, and this is constantly arising. If the Hinayana school believes that whatever is to be abandoned must have an antidote, then the five gates have no antidote, because they are looking outward. It is also not possible for consciousness, because it is not temporarily afflicted, which is not allowed, because if it is in accordance with it, then it itself is not allowed. It is also not possible for the afflicted, because if it is in accordance with afflictions other than it, then it will become a mixed correspondence, and you think that the correspondence is unmixed. If it is said that the unmixed itself is caused by the afflicted, then consciousness will always become afflicted, because it is in accordance with things that constantly arise. Therefore, the support of unmixed ignorance, the afflicted mind, is established. Second, consciousness is not the same as the support of the five sense consciousnesses and the co-emergent condition, because its co-emergent place has no afflicted mind, nor anything else. It is not established, because if it is said that the mind exists immediately after the six have ceased, that is not the case. That is because it is simultaneous with consciousness, so it is not the co-emergent place of consciousness. Because in the entering consciousness, the support of the six is past, and the others are present, such a difference is not allowed. The Alaya consciousness is also not, because it is the causal condition, and the support is considered to be the co-emergent condition. The sthavira says that the holes in the heart are from one to nine, which is also unreasonable, because if there is no form, there is no consciousness. And all feelings are bodily feelings, and directly depend on the sense organs with form, so consciousness cannot be the conceptual thought that holds the meaning of sounds. It itself cannot be the mind, because monks, the mind is the inner source of birth, not having form.
Tibetan
སྟན་དུ་མེད་པ་ཐོགས་པ་མེད་པའོ། །ཞེས་བཀའ་སྩལ་པ་དང་འགལ་བས་སོ། །སྡེ་པས་རྩ་བའི་རྣམ་ཤེས་དང་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་པའི་ཕུང་པོ་ཡིད་ཤེས་ཀྱི་རྟེན་དུ་འདོད་པ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། ཀུན་གཞི་ལྟར་འཇུག་ཤེས་དྲུག་ཅར་གྱི་ཐུན་མོང་གི་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཡིན་པས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་མེད་ན་ཤེས་བྱ་འདིར་འགོག་པ་དང་འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་འཇུག་ལ་ཞི་མ་ཞི་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཚོགས་དྲུག་བཀག་ཙམ་དུ་འདྲ་བས་སོ། །ས་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། ངོ་བོ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པས་ཏེ། ཉོན་ཡིད་མེད་ན་འགོག་པ་ལ་ངར་འཛིན་མེད་པས་ཞི་བ་དང་། གཞན་ལ་དེ་ཡོད་པས་མ་ཞི་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། རྟག་ཏུ་ངར་སེམས་པས་ན་ཡིད་ཅེས་པའི་ངེས་ཚིག་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། སྒོ་ལྔ་དང་། ཀུན་གཞི་ལ་ཡང་ངར་སེམས་པ་མེད་ཅིང་། ཡིད་ཤེས་ལ་རྟག་ཏུ་སེམས་པ་མེད་པས་སོ། །འདོད་མི་ནུས་ཏེ། ངེས་ཚིག་ཡང་དག་ཏུ་ཁས་ལེན་པས་སོ། །ལྔ་པ་ནི། འདུ་ཤེས་མེད་པར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མཐུན་ལ་རྟེན་མེད་པས་ངར་འཛིན་མེད་པར་འགྱུར་ཞིང་། འདོད་ན། དེ་ལ་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་མི་ཁོམ་པའི་གནས་ཉིད་ཀྱིས་སྤང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །འཇུག་ཤེས་དང་བྲལ་བས་སྤོང་ན་འགོག་པའི་སྙོམས་འཇུག་ཀྱང་སྤང་བར་འགྱུར་རོ། །དྲུག་པ་ནི། དེ་མེད་ན་དགེ་བའི་གནས་སྐབས་ལ་བརྟེན་པའི་ངར་འཛིན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཡིད་ཤེས་དགེ་བ་དེ་ཉིད་ནི་ངར་འཛིན་གྱི་གནས་མ་རིག་པའི་རྟེན་དུ་མི་རུང་བས་སོ། །འདོད་ན། ཟག་མེད་ཀྱི་དགེ་བར་འགྱུར་ཏེ། ངར་འཛིན་གྱིས་མ་བཅིངས་པའི་དགེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དུས་རྟག་ཏུ་ངར་འཛིན་འབྱུང་བས་དེའི་རྟེན་ཉོན་ཡིད་གྲུབ་བོ། །འདིར་དཔངས་ལོས། ངར་འཛིན་མངོན་གྱུར་གཉིད་འཐུག་པོ་ལ་མེད་པར་སྣང་རུང་མ་དམིགས་པས་གྲུབ་བམ་སྙམ་སྟེ་དཔྱད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཤིན་ཏུ་དཔྱད་དགོས་པའི་རིགས་སུ་སྣང་ངོ་། །གཉིས་པ་ཡིད་ཀུན་རྫོབ་པ་ནི། ཀུན་བཏུས་ལས། གང་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དྲུག་པོ་དག་འགགས་མ་ཐག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །ཞེས་དང་། མཛོད་དུ། དྲུག་པོ་འགགས་མ་ཐག་པ་ཡི། །རྣམ་ཤེས་གང་ཡིན་དེ་ཡིད་དོ། །ཞེས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དྲུག་པ་ཉིད་ཡིད་ཤེས་ཕྱི་མའི་རྟེན་བྱེད་པས་ཡིད་དེ། ཐེག་བསྡུས་སུ། དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་བྱེད་པས་གནས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འགགས་མ་ཐག་པའི་ཡིད་རྣམ་ཤེས་སྐྱེ་བའི་གནས་དང་། ཞེས་གསུངས་སོ། །འོ་ན་འདས་པ་ཁོ་ན་ཡིད་དུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འདས་པ་ནི་དངོས་པོ
Chinese
因为与“无座无碍”的教言相违背。有部宗认为，根本识和轮回存续期间的蕴，是意识的所依，这也是不合理的。因为，如同阿赖耶识一样，它是六识共同的因缘。第三，如果没有它，那么在此，灭尽定和无想定就没有寂静与不寂静的差别了。因为仅仅是遮止六识这一点上是相同的。如果说地和作意有差别，那么本体上没有差别。因为如果没有烦恼意，灭尽定就没有我执，所以是寂静的；而其他则因为有我执，所以是不寂静的。第四，因为总是执着我，所以“意”这个词就没有了意义。因为五根识和阿赖耶识也没有执着我，而意识也没有总是执着。不能这样认为，因为已经正确地承认了这个词的含义。第五，无想定产生的原因没有所依，所以就不会有我执。如果这样认为，那么它就不会因为是圣者们不闲暇之处而被舍弃。如果因为远离了入识而舍弃，那么灭尽定也会被舍弃。第六，如果没有它，那么依赖于善的境况的我执就会消失。因为意识的善本身不能作为我执的处所——无明的所依。如果这样认为，那么就会变成无漏的善，因为它是没有被我执束缚的善。因此，因为总是产生我执，所以它的所依——烦恼意就成立了。这里，仲敦巴说：“我执显现，在沉睡中似乎没有，但因为没有明确的目标，所以成立了吗？”这样思考。他说的话似乎是非常值得思考的。第二，世俗的意，在《集论》中说：“任何六识灭尽之后的识。”《俱舍论》中说：“六识灭尽之后，任何识都是意。”因为第六识是后一个意识的所依，所以是意。在《摄大乘论》中说：“因为作为无间缘，所以成为处所。因此，识灭尽之后的意是识产生的处所。”这样说的。那么，难道只有过去才是意吗？不是的，过去是事物
English
Because it contradicts the teaching of "unobstructed without a seat." The Vaibhashika school believes that the root consciousness and the aggregates that exist as long as samsara exists are the basis of mind consciousness, which is also unreasonable. Because, like the Alaya consciousness, it is the common cause and condition of all six consciousnesses. Third, without it, there would be no difference between peace and non-peace in cessation and unconscious absorption. Because it is the same only in that it prevents the six aggregates. If there is a difference between the ground and attention, then there is no difference in essence. Because if there is no afflicted mind, there is no ego-grasping in cessation, so it is peaceful; while others are not peaceful because they have ego-grasping. Fourth, because one always clings to the self, the word "mind" has no meaning. Because the five sense consciousnesses and the Alaya consciousness do not cling to the self, and the mind consciousness does not always cling. This cannot be thought of, because the meaning of the word has been correctly acknowledged. Fifth, the cause of arising without consciousness has no basis, so there will be no ego-grasping. If so, then it will not be abandoned because it is a place of non-leisure for the noble ones. If it is abandoned because it is separated from entering consciousness, then cessation will also be abandoned. Sixth, without it, ego-grasping based on a virtuous state would disappear. Because the goodness of mind consciousness itself cannot be the basis of ignorance, the place of ego-grasping. If so, then it will become unpolluted goodness, because it is goodness that is not bound by ego-grasping. Therefore, because ego-grasping always arises, its basis, afflicted mind, is established. Here, Dromtönpa said, "Ego-grasping manifests, and it seems to be absent in deep sleep, but is it established because there is no clear object?" He said that it seems to be a kind of thinking that needs to be thought about very much. Second, the conventional mind, in the Compendium of Topics, says: "Any consciousness that is immediately after the cessation of the six consciousnesses." The Treasury of Knowledge says: "Any consciousness that is immediately after the cessation of the six is the mind." Because the sixth consciousness is the basis of the later mind consciousness, it is the mind. In the Compendium of Vehicles, it says: "Because it acts as an immediate condition, it becomes a place. Therefore, the mind after the cessation of consciousness is the place where consciousness arises." So, is it only the past that becomes the mind? No, the past is a thing.