Tibetan
་ཆགས་གསར་པ་བཞག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། འཕགས་པའི་ལམ་ཡང་ཆོས་མཆོག་ཡན་ཆད་དུ་སྐྱེ་མ་མྱོང་བའི་དེའི་བག་ཆགས་གསར་པ་བཞག་པ་མེད་པས་རྒྱུ་མེད་དུ་འགྱུར་རོ། །བག་ཆགས་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་ན་ཀུན་གཞི་དང་། ཟག་མེད་ཀྱི་བག་ཆགས་རྙིང་པ་ལས་དེ་དག་སྐྱེའོ་ཞེས་གླེང་ངོ་། །དེ་ལ་ཡང་སྐྱོན་དང་པོ་མེད་དེ། ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་དམིགས་པའི་ཡིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དུ་གྱུར་པའི་ཀུན་གཞི་ལ་ཡང་དམིགས་པས་ན་དེས་ཀུན་གཞི་ལ་ཀུན་གཞི་ཕྱི་མ་སྐྱེད་པའི་བག་ཆགས་འཇོག་པས་སོ། །ཕྱི་མ་ཡང་མེད་དེ། འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་རིགས་ནི་ཟག་མེད་མ་ཡིན་གྱི་སྒྲིབ་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་ངེས་པ་བསྡུ་བར། རྒྱུ་གང་ལ་སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཀའི་ས་བོན་བསྲབས་པའི་ཕྱིར་སྤང་དུ་རུང་བ་དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་པའི་རིགས་དང་། གང་ལ་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་སྲབ་པ་ཡོད་པ་དེ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་དང་། གང་ལ་དེ་གཉིས་ཀའི་ས་བོན་ཆེ་བས་སྤང་དུ་མི་རུང་བ་ཡོད་པ་དེ་ནི་རིགས་ཆད་དུ་གསུངས་སོ། །ཟག་མེད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ལ་ནི་རྒྱུའི་རྐྱེན་མེད་ཅིང་། རྐྱེན་ནི་བཞི་ཞེས་པ་ནི་ཁྱབ་པའི་དོན་མིན་གྱི་སྲིད་པ་ལ་བསམ་པའོ། །ཞེས་ལན་འདེབས་སོ། །དེའི་ལན་དང་པོ་མི་རིགས་ཏེ། སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་ལ་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། ཅི་སྟེ་དངོས་དམིགས་པ་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་དང་། བརྒྱུད་པའི་དམིགས་པ་ཀུན་གཞི་ཡིན་པས་ཡིད་ཤེས་དེས་ཀུན་གཞི་སྐྱེད་པའི་བག་ཆགས་འཇོག་པར་རྟོག་ན་གཞན་གྱི་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ལ་དམིགས་པའི་ཡིད་ཤེས་ཀྱིས་ཀུན་གཞི་ལ་བཞག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱང་གཞན་གྱི་ཤེས་པའི་རྒྱུའི་རྐྱེན་དུ་འགྱུར་བས་ན་འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །ཡང་རང་བཞིན་གྱི་རིགས་སྒྲིབ་པ་ཡིན་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སར། རང་བཞིན་གྱི་རིགས་ནི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་གི་ཁྱད་པར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ཞིང་། བསྡུ་བར་གསུངས་པ་ནི། སྒྲིབ་པའི་ས་བོན་སྲབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ས་བོན་ཟག་མེད་ཡོད་པར་སྟོན་པ་ལ་དགོངས་པའོ། །ཟག་མེད་དང་པོ་ལ་རྒྱུའི་རྐྱེན་མེད་པའང་མི་རིགས་ཏེ། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཀུན་རྐྱེན་བཞི་ལས་སྐྱེ་བར་བཤད་པས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། དོན་གསང་དུ། དེ་ནི་དེ་ལྟར་ཡིན་ཏེ། ཞེས་ཕྱོགས་དང་པོ་བཞག་ལ། འོན་ཀྱང་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་ཡིན་པ་ནི་ཤེས་དཀའ་བས་ཕྱོགས་གསུམ་པ་རྙིང་པ་བརྟས་པར་བྱེད་པ་དང་། གསར་བ་སྐྱེད་པ་གཉིས་ཀ་ཡོད་པ་བཞག་བ
Chinese
因为没有留下新的习气，而且圣道在法顶之前也未曾生起，所以没有留下新的习气，因此会变成无因。如果习气以法性存在，那么就是阿赖耶识，并且宣称这些是从无漏的旧习气中产生的。对此，第一个过失是不存在的，因为也缘于作为内在生处所缘的意生处所转成的阿赖耶识，因此它在阿赖耶识上安立生起后续阿赖耶识的习气。后续的也不存在，因为圣道的种姓不是无漏而是障碍，在《分别决定藏》中说：在哪个所依上，两种障碍的种子都已减弱，因此可以断除的，那是菩萨的种姓；在哪个所依上，烦恼的种子减弱的，那是声闻和独觉的种姓；在哪个所依上，那两者的种子都很大，因此不能断除的，那被说是种姓断绝。对于第一个无漏的刹那，没有俱生之因，而“缘是四”也不是普遍的意义，而是对有部的想法。这样回答。对它的第一个回答是不合理的，因为在唯识宗的观点中，所缘和行相没有成立的缘故。如果认为，因为实事所缘是所取的行相，并且间接的所缘是阿赖耶识，所以那个意识在阿赖耶识上安立生起阿赖耶识的习气，那么缘于他心和他心所的意识在阿赖耶识上安立的习气也会变成其他有情的识的俱生之缘，因此一切有情的相续会变成一个。而且，如果自性种姓是障碍，那么在菩萨那里，“自性种姓是六处差别”这样说是相违的，并且《分别决定藏》中所说的是，意在说明仅仅因为障碍的种子减弱，就存在法性的无漏种子。第一个无漏没有俱生之因也是不合理的，因为在一切障碍中，心和心所都说是从四缘产生的。第三个是，在《义隐》中，“那是如此”这样安立了第一个宗派，然而因为要知道一切习气都以法性存在是很困难的，所以安立了第三个宗派，即存在增长旧的和产生新的这两种。
English
Because no new habit is established, and the noble path has never arisen before the Dharma peak, no new habit is established, so it will become causeless. If habit exists by nature, then it is the Alaya consciousness, and it is claimed that these arise from the old habits of the uncontaminated. To this, the first fault does not exist, because it also focuses on the Alaya consciousness transformed into the mind consciousness that focuses on the inner birth place, so it establishes the habit of generating subsequent Alaya consciousness on the Alaya consciousness. The subsequent one also does not exist, because the lineage of the noble path is not uncontaminated but an obstacle. In the Collection of Determinations, it is said: On which basis the seeds of both obstacles have been weakened, therefore can be eliminated, that is the lineage of the Bodhisattva; on which basis the seeds of afflictions are weakened, that is the lineage of the Hearers and Solitary Buddhas; on which basis the seeds of both are large, therefore cannot be eliminated, that is said to be the extinction of lineage. For the first moment of the uncontaminated, there is no co-existent cause, and "cause is four" is not a universal meaning, but a thought on existence. Thus answering. The first answer to it is unreasonable, because in the view of the Mind-Only school, the object and aspect are not established. If it is thought that because the object of reality is the aspect of what is taken, and the indirect object is the Alaya consciousness, so that consciousness establishes the habit of generating Alaya consciousness on the Alaya consciousness, then the habit established on the Alaya consciousness by the consciousness that focuses on the minds and mental factors of others will also become the co-existent cause of the consciousness of other sentient beings, therefore the continuum of all sentient beings will become one. Moreover, if the nature lineage is an obstacle, then in the case of the Bodhisattva, it contradicts the statement that "the nature lineage is the difference of the six places", and what is said in the Collection of Determinations is intended to show that merely because the seeds of obstacles are weakened, there exist the uncontaminated seeds of Dharma nature. It is also unreasonable that the first uncontaminated has no co-existent cause, because in all obstacles, it is said that mind and mental factors arise from the four causes. The third is, in the Meaning Hidden, "That is so" thus establishing the first tenet, however, because it is difficult to know that all habits exist by Dharma nature, the third tenet is established, that there exist both increasing the old and generating the new.
Tibetan
དེའོ། །འདི་ལ་དཔངས་ལོ་ཆེན་པོས་རྒྱུ་མཐུན་གྱི་དང་ཟག་མེད་ཀྱི་ས་བོན་རྙིང་པ་བརྟས་པར་བྱེད་ཅིང་། རྣམ་སྨིན་གྱི་བག་ཆགས་ནི་གསར་པ་འཇོག་པའོ་ཞེས་པ་ནི་མ་ངེས་པ་སྟེ། དེ་གཉིས་ལས་བཟློག་པ་དུ་མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་གསུངས་ཤིང་། དེའི་ཤེས་བྱེད་དུ་ཐོས་པའི་བག་ཆགས་ཆུང་ངུ་དང་། འབྲིང་དང་ཆེན་པོ་གསར་དུ་བཞག་པ་ཕྱིས་ཐོས་པས་གསོ་བ་ན་རྒྱུ་མཐུན་དང་ཟག་མེད་ཀྱི་ས་བོན་ལ་གསར་པ་གསོ་བར་གྲུབ་ཅིང་། ཐོས་པའི་བག་ཆགས་དེ་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་གནས་ན་འགྲོ་བ་ཀུན་ཐར་པའི་རིགས་སད་པར་ཐལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ནི་གནད་འདི་ལ་ཤིན་ཏུ་ཆེན་པོ་དག་ཀྱང་འཁྲུལ་པར་མངོན་ཏེ། ཐེག་བསྡུས་ལས། ཐོས་པའི་བག་ཆགས་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོ་ལྔ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ས་བོན་དུ་བལྟ་སྟེ། ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ནི། ཟག་མེད་ཀྱི་ས་བོན་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དེ་ཉིད་ཐོས་པའི་རྐྱེན་གྱི་གསོ་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན། ཐོས་པའི་བག་ཆགས་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་གྱི། ཐོས་པའི་རྐྱེན་གྱིས་གསར་དུ་བཞག་པའི་དོན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ན་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ཀྱི་ཟག་མེད་ཀྱི་ས་བོན་དང་འདོད་ཚུལ་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་མཚན་གཞི་གཏན་ལ་དབབ་པ་ནི། མདོར་ན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་ཡོངས་སུ་མ་ཆད་པས་མི་གསལ་ཞིང་ཡུལ་སྣང་བར་ནུས་ཙམ་པ། འཁོར་ཀུན་འགྲོ་ལྔ་ཁོ་ན་དང་ལྡན་པ། ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ཁོ་ན་ཅན། ངོ་བོ་མ་བསྒྲིབས་ལ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ། དུས་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་བར་མ་ཆད་པར་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་འབྱུང་བ་སྟེ། སུམ་ཅུ་པར། དེ་ནི་ལེན་པ་དག་དང་གནས། །རྟག་ཏུ་རེག་དང་ཡིད་བྱེད་དང་། །རིགས་དང་འདུ་ཤེས་སེམས་པར་ལྡན། །དེ་ལ་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ཏེ། །དེ་ནི་མ་བསྒྲིབས་ལུང་མ་བསྟན། །རེག་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་དུ། །དེ་ནི་རྒྱུན་འབབ་ཆུ་བོ་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །གསུམ་པ་དམིགས་པ་ནི། བསྡུ་བ་ལས། དེ་ལ་དམིགས་པས་འཇུག་པ་རྣམ་པར་བཞག་པ་གང་ཞེ་ན། མདོར་བསྡུ་ན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་འཇུག་སྟེ། ནང་གི་ལེན་པ་རྣམ་པར་རིག་པ་དང་། ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣོད་རྣམས་ཡོངས་སུ་མ་ཆད་པ་རྣམ་པར་རིག་པའོ། །དེ་ལ་ནང་གི་ལེན་པ་ནི་ཀུན་བཏགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བག་ཆགས་དང་། རྟེན་གཞི་བཅས་པའི་དབང་པོའི་གཟུགས་སོ། །དེ་ཡང་གཟུགས་ཅན་གྱི་ཁམས་ནའོ། །གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ན་ནི་བག་ཆགས་ལེན་པ་ཁོ་ནར་ཟད་དོ། །དེ་ལ
Chinese
是故。对此，大德法幢说，使随顺因之（རྒྱུ་མཐུན་གྱི་，hetu-anubandha，随顺因）和无漏之种子增长旧的，而使异熟的习气安立新的，这是不一定的，因为有许多与这二者相违背的缘故。如是说。作为它的证明，新安立的听闻习气小、中、大，后来以听闻来滋养时，成为滋养随顺因和无漏的种子新的，成立。如果听闻的习气以法性而住，则一切有情都将成为解脱之种性苏醒，故有过失。如是说，对于这个要点，即使是非常伟大的人也显现为错谬，因为《摄大乘论》中说：听闻的习气小、中、大五种，视为法身的种子。如是所说的意思是，无漏的种子以法性而住的那个，正是以听闻的因缘来滋养的，因此才说为听闻的习气，不是以听闻的因缘新安立的意思。否则，将成为与经部宗的无漏种子和所许之见解没有差别，故有过失。第三，决定体相是：总而言之，阿赖耶识是不明显，仅能使境显现，因为对境和相不完全断绝。具有一切五俱行。唯有舍受。自性是无覆无记。时间是轮回存在多久，就持续多久不间断地生起。如《三十颂》中说：彼与能取诸法俱，常与触及作意俱，与想及受及思俱，于彼唯有舍受生，彼是无覆无记性，如是触等亦如是，彼如瀑流恒时转。如是说。第三，所缘是：在《摄类学》中说：于此，以所缘而转的方式安立为何？总而言之，阿赖耶识是以所缘和相二者而转的，即内能取之识和外境诸器，不完全断绝而了别。其中，内能取是于遍计所执自性现前耽著的习气，和具有所依的根身。这又在色界中。在无色界中，则唯有取习气而已。于此
English
Therefore. Regarding this, the great Upādhyāya Dharmadhvaja said, "To make the seeds of the concordant cause (རྒྱུ་མཐུན་གྱི་，hetu-anubandha) and the uncontaminated grow old, and to establish new habits of maturation, is not certain, because there are many things that contradict these two." Thus he said. As proof of this, the newly established habits of hearing, small, medium, and large, when later nourished by hearing, it is established that the new seeds of the concordant cause and the uncontaminated are nourished. If the habit of hearing abides by the nature of reality, then all sentient beings will become awakened to the lineage of liberation, hence there is a fault. Thus it is said, but for this key point, even very great ones appear to be mistaken, because in the Compendium of Vehicles it is said: The five habits of hearing, small, medium, and large, are regarded as the seeds of the Dharmakāya. The meaning of what is said is that the uncontaminated seed that abides by the nature of reality is precisely what is to be nourished by the cause of hearing, therefore it is said to be the habit of hearing, not the meaning of newly established by the cause of hearing. Otherwise, it will become no different from the view of the Sautrāntika school's uncontaminated seed and the accepted view, hence there is a fault. Third, determining the characteristic is: In short, the ālaya-vijñāna is not clear, and can only make objects appear, because it does not completely cut off objects and aspects. It has all five concomitant factors. It only has neutral feeling. Its nature is obscured and unspecified. The time is as long as samsara exists, it arises continuously without interruption. As it is said in the Thirty Verses: It abides with the taking of all things, always with touch and attention, with thought and feeling and ideation, in it only neutral feeling arises, it is obscured and unspecified, likewise touch and so on are likewise, it flows continuously like a river. Thus it is said. Third, the object is: In the Compendium of Categories it is said: Here, what is established as the way of engaging with the object? In short, the ālaya-vijñāna engages with both object and aspect, that is, the inner taking consciousness and the outer vessels, not completely cut off and distinguishing. Among them, the inner taking is the habit of manifestly clinging to the nature of the completely imputed, and the root body with a basis. This is also in the form realm. In the formless realm, there is only the taking of habits. Here