Tibetan
་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་སྨྲའོ། །དེ་ལ་ལུང་གི་སྒྲུབ་བྱེད་མི་འཐད་དེ། ཆ་ལ་བཏགས་པའི་བཏགས་ཡོད་ཡིན་ན་མེད་དགག་ཡིན་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་དོན་རྫས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཟེར་རམ། མཚན་ཉིད་དེ་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཟེར། དང་པོ་ལྟར་ན། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་སྨིན་གྱི་ཆ་ཡང་མེད་དགག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། ཀུན་གཞིའི་ས་བོན་གྱི་ཆ་ལས་རྫས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་རྟགས་མ་གྲུབ་སྟེ། གནས་སྐབས་དང་གནས་སྐབས་ཅན་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་འཇོག་པ་གསུང་རབ་སྤྱིའི་ལུགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་ལུགས་ནི། འདུས་བྱས་ཀྱི་གནས་སྐབས་གང་ཞིག གཟུགས། སེམས། སེམས་བྱུང་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་མི་ལྡན་པ་སྟེ། རིམ་པ་ལྟར་འདུས་མ་བྱས་དང་། ཕུང་པོ་གཞན་རྣམས་གཅོད་པའོ། །རྫས་ཡོད་དང་། བཏགས་ཡོད་གཉིས་ཀྱི་ནང་ནས་བཏགས་ཡོད་ཡིན་ཏེ། གནས་སྐབས་ཅན་གྱི་ཆོས་དེ་ཉིད་བློ་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་སྒོ་ནས་འདི་བློ་ཡུལ་དུ་འཆར་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་འདུས་མ་བྱས་སུ་མི་འགྱུར་ཏེ། གནས་སྐབས་ཅན་དེ་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་སྐྱེད་པའི་ཚེ། གནས་སྐབས་དེ་ཡང་དེས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གཞུང་འདིར་ཐོབ་པ་ནས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ཉིད་ཀྱི་བར་བཅུ་བཞི་དང་། འཇུག་པ་སོགས་ཆ་མཐུན་དགུ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་གསུངས་པ་ལ། དཔངས་ལོ་ཆེན་པོས། འདི་དག་གི་གྲངས་དང་གོ་རིམ་ནི་བརྗོད་འདོད་ཙམ་ལས་མེད་དེ། ཡུལ་སོ་སོར་ཐོབ་པ་དང་། ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་པ་དང་། སྐྱེ་མཆེད་སོ་སོར་དམིགས་པ་དང་། མ་ཚོགས་པ་དང་། མ་ཐོབ་པ་སོགས་མང་དུ་བཤད་པ་མཐོང་ཞིང་། གནས་བཅུ་གཉིས་བསྟན་པའི་མདོར། མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱ་བཀའ་སྩལ་པ་དང་། ཕུང་པོ་ལྔ་པ་དང་། མཛོད་འགྲེལ་སོགས་སུ་གྲངས་དང་གོ་རིམ་འདི་ལས་གཞན་དུ་བསྟན་པས་སོ་ཞེས་བཞེད་དོ། །འོན་ཀྱང་གཞུང་འདིར་འབྱུང་བའི་ཉེར་གསུམ་ལ་སྔ་རབས་པ་རྣམས་གདགས་གཞིའི་ངོས་ནས་རྣམ་པ་བརྒྱད་དུ་གྲངས་ངེས་པར་བཞེད་དེ། འཕེལ་འགྲིབ་ལ་བཏགས་པའི་ཐོབ་པ། འགགས་པ་ལ་བཏགས་པའི་སྙོམས་འཇུག་གཉིས་དང་འདུ་ཤེས་མེད་པ་ལ། གནས་པ་ལ་བཏགས་པའི་སྲོག འདྲ་བ་ལ་བཏགས་པའི་རིས་མཐུན། མཚན་ཉིད་ལ་བཏགས་པའི་སྐྱེ་སོགས་བཞི། ཐ་སྙད་ལ་བཏགས་པའི་ཚོགས་གསུམ། མ་ཐོབ་པ་ལ་བཏགས་པའི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཉིད། རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ལ་བཏགས་པའི་ཆ
Chinese
既不能说是它本身，也不能说是其他。这样说。对此，经文的论证是不合理的，因为如果是依附于部分的假有，则不一定是无遮。理证的含义是，因为事物本身既不能说是它本身，也不能说是其他吗？还是说，因为性质本身既不能说是它本身，也不能说是其他？如果按照第一种说法，那么阿赖耶识的异熟分也变成无遮，因为从阿赖耶识的种子分来说，事物本身既不能说是它本身，也不能说是其他。如果按照后一种说法，那么宗法不成，因为将阶段和具有阶段的性质分别安立是普遍的经文规矩。自己的宗派是，任何有为法的阶段，都不具备色、心、心所这三者的性质，依次是为了断除无为法和其余蕴。在实有和假有二者之中，是假有，因为必须通过将具有阶段的法本身作为心识的对境，才能使此显现为心识的对境。然而，不会变成无为法，因为当具有阶段的事物由因缘产生时，阶段也由此产生。第二，此论中说了从获得到异生性之间的十四种，以及入定等相似的九种，共二十三种。对此，大德邦洛说，这些的数目和顺序仅仅是想说而已，因为见到在各个对境中说获得，以及缘于蕴，以及缘于各个生处，以及未集合，以及未获得等等很多种，并且在《示现十二处经》中，世尊开示了一百种不相应的行，并且在第五蕴和《俱舍论》等中，所说的数目和顺序与此不同。然而，对于此论中出现的二十三种，古代的论师们从所依的角度确定为八种，即依附于增减的获得，依附于断灭的二种等持和无想，依附于存在的命根，依附于相似的同类，依附于自性的生等四种，依附于名称的三种集合，依附于未获得的异生性，依附于因果阶段的
English
because it cannot be said to be itself or other. Thus it is said. To this, scriptural proof is not valid, because if it is a nominally existent that is attributed to a part, it does not necessarily have to be a negation. Does the meaning of the logical proof mean that the object itself cannot be said to be itself or other? Or does it mean that the characteristic itself cannot be said to be itself or other? According to the first view, the ripening part of the all-ground consciousness would also become a negation, because from the seed part of the all-ground consciousness, the object itself cannot be said to be itself or other. According to the latter view, the sign is not established, because it is the general scriptural custom to establish the stage and the characteristic of the stage-possessor separately. Our own system is that any stage of conditioned phenomena does not possess the characteristics of form, mind, and mental factors, in order to sequentially eliminate the unconditioned and the other aggregates. Among the two, substantially existent and nominally existent, it is nominally existent, because it is necessary to make this appear as an object of consciousness through making the phenomenon of the stage-possessor itself an object of consciousness. However, it will not become unconditioned, because when the stage-possessor is produced by causes and conditions, the stage is also produced by it. Secondly, in this treatise, it is said that there are fourteen from attainment to the state of an ordinary being, and nine similar ones such as entering into absorption, making twenty-three in total. To this, the great scholar Panglo said that the number and order of these are merely what one wants to say, because it is seen that attainment is spoken of in various objects, as well as focusing on the aggregates, as well as focusing on the individual sense bases, as well as non-aggregation, as well as non-attainment, and so on. And in the Sutra Showing the Twelve Abodes, the Buddha taught one hundred non-associated formations, and in the Fifth Aggregate and the Treasury of Knowledge and its commentaries, the number and order are shown to be different from this. However, the early scholars considered the twenty-three that appear in this treatise to be definitely eight in number from the perspective of the basis of imputation, namely, attainment attributed to increase and decrease, the two absorptions and non-perception attributed to cessation, the life force attributed to existence, the similarity attributed to homogeneity, the four such as birth attributed to characteristics, the three collections attributed to terms, the state of an ordinary being attributed to non-attainment, and the
Tibetan
་མཐུན་དགུ་ཞེས་བཞེད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། ཐོབ་དང་སྙོམས་འཇུག་རྣམ་གཉིས་དང་། །འདུ་ཤེས་མེད་པ་སྲོག་རིས་མཐུན། །མཚན་ཉིད་བཞི་དང་མིང་སོགས་གསུམ། །སོ་སྐྱེ་འཇུག་དང་སོ་སོར་ངེས། །འབྱོར་འབྲེལ་མགྱོགས་དང་གོ་རིམ་དུས། །ཡུལ་དང་གྲངས་དང་ཚོགས་པའོ། །བཞི་པ་ལ། ཐོབ་པ་ནི་དགེ་སོགས་གསུམ་གྱི་འཕེལ་འགྲིབ་ཀྱི་གནས་སྐབས་ལ་བཏགས་པའི་འདུ་བྱེད། དབྱེ་ན་སྤྱིར་ཐོབ་པ་དང་། སྔར་མེད་གསར་དུ་རྙེད་པ་དང་། རྒྱུན་ལྡན་པ་སྟེ་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་སྒོ་ནས་གསུམ་མོ། །འགྲིབ་པའི་གནས་སྐབས་ཐོབ་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་སྙམ་ན། འཕེལ་བའི་ཚེ་ཆེན་པོ་ལྡན་ཅིང་འགྲིབ་པའི་ཚེ་ཆུང་ངུ་ལྡན་པས་སྐྱོན་མེད་ཅེས་འགྲེལ་བར་བཤད་དོ། །འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་འཇུག་ནི་འཁོར་བ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་འདུ་ཤེས་སྔོན་དུ་བཏང་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ལ་བཞི་པ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བའི་ཚོགས་དྲུག་འཁོར་དང་བཅས་བཀག་པའི་གནས་སྐབས་ལ་བཏགས་པའི་འདུ་བྱེད་དོ། །འགོག་པའི་སྙོམས་འཇུག་ནི་ཞི་བར་གནས་པའི་འདུ་ཤེས་སྔོན་དུ་བཏང་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཚོགས་བདུན་འཁོར་བཅས་བཀག་པའི་གནས་སྐབས་ལ་བཏགས་པའི་འདུ་བྱེད་དོ། །འདུ་ཤེས་མེད་པ་པ་ནི་འདུ་ཤེས་མེད་པའི་ལྷའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཚོགས་དྲུག་འཁོར་བཅས་བཀག་པའི་གནས་སྐབས་ལ་བཏགས་པའི་འདུ་བྱེད་དོ། །སྲོག་གི་དབང་པོ་ནི་རིས་མཐུན་པར་སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱིས་འཕངས་པ་གནས་པའི་དུས་ངེས་པ་ལ་བཏགས་པའི་འདུ་བྱེད་དོ། །རིས་མཐུན་པ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་རིས་དེ་དང་དེར་སེམས་ཅན་དེ་དང་དེ་དག་གི་ལུས་འདྲ་བ་ལ་བཏགས་པའི་འདུ་བྱེད་དོ། །སྐྱེ་བ་ནི་རིས་མཐུན་པར་འདུ་བྱེད་རྣམས་སྔར་མ་བྱུང་བ་ལ་གསར་དུ་བྱུང་བ་ལ་བཏགས་པའི་འདུ་བྱེད་དོ། །རྒ་བ་ནི་རིས་མཐུན་པར་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུན་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ལ་བཏགས་པའི་འདུ་བྱེད་དོ། །གནས་པ་ནི་རིས་མཐུན་པར་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུན་མི་འཇིག་པ་ལ་བཏགས་པའི་འདུ་བྱེད་དོ། །མི་རྟག་པ་ཉིད་ནི་རིས་མཐུན་པར་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུན་འཇིག་པ་ལ་བཏགས་པའི་འདུ་བྱེད་དེ། གཞུང་འདིའི་ལུགས་ཀྱི་འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བཞི་པོ་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་འདུས་བྱས་ཁོ་ན་ལ་བཞག་པར་སྣང་ཞིང་། མི་རྟག་པ་ཡང་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པ་ལ་མི་འདོད་པར་རྒྱུན་འཇིག་པ་ལ་འདོད་དོ། །མིང་གི་ཚོགས་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་བླ་དྭགས་ལ་བཏགས་པའི་འདུ་བྱེད་དོ། །ཚིག་
Chinese
认为是一致的九种。第三是，获得和等持两种，无想和命同类，四种相和名等三，异生入和各别定，顺缘关联快和次第时，处和数和集合。第四，获得是善等三种的增减状态所假立的行。分的话，一般是获得，以前没有新获得的，和常有的，从名相的角度来说是三种。想，减少的状态怎么变成获得呢？答：增长的时候具有大的，减少的时候具有小的，没有过失，注释里这样说。无想等持是，以必定从轮回中出离的想为先导的作意，第三禅离贪和第四禅未离贪的六识蕴及眷属止息的状态所假立的行。灭尽等持是，以寂止而住的想为先导的作意，七识蕴及眷属止息的状态所假立的行。无想有情是，无想有情天的相续的六识蕴及眷属止息的状态所假立的行。命根是，以同类为，以前的业所抛，安住的时间确定所假立的行。同类是，在有情的那一类里，那些有情的身体相似所假立的行。生是，以同类为，诸行以前没有的，新产生所假立的行。老是，以同类为，诸行的相续变成其他所假立的行。住是，以同类为，诸行的相续不坏灭所假立的行。无常性是，以同类为，诸行的相续坏灭所假立的行。此论的观点，有为法的四种相，也只是安立在以有情相续所摄的有为法上，无常也不是指刹那坏灭，而是指相续坏灭。名称的集合是，诸法自性的词句所假立的行。词
English
It is considered as nine concordant ones. The third is: attainment and two kinds of absorption, non-perception and life are of the same kind, four characteristics and three such as name, ordinary beings enter and are separately determined, favorable conditions are related to speed and order of time, place and number and collection. Fourthly, attainment is the formation imputed to the state of increase and decrease of the three, such as virtue. If divided, generally there are attainment, newly acquired things that did not exist before, and permanent ones, which are three in terms of nomenclature. If the state of decrease, how does it become attainment? Answer: When increasing, it possesses great things, and when decreasing, it possesses small things, so there is no fault, so it is said in the commentary. Non-perceptual absorption is the formation imputed to the state where the six aggregates and retinues of the third dhyana, which is free from desire, and the fourth, which is not free from desire, are stopped by taking the perception of definitely emerging from samsara as a guide. Cessation absorption is the formation imputed to the state where the seven aggregates and retinues are stopped by taking the perception of abiding in peace as a guide. Non-perceptual being is the formation imputed to the state where the six aggregates and retinues of the continuum of the non-perceptual gods are stopped. The life faculty is the formation imputed to the definite time of abiding, thrown by previous karma, as the same kind. The similar kind is the formation imputed to the fact that the bodies of those sentient beings are similar in that particular kind of sentient beings. Birth is the formation imputed to the new arising of formations that did not exist before, as the same kind. Aging is the formation imputed to the fact that the continuum of formations changes to another, as the same kind. Abiding is the formation imputed to the fact that the continuum of formations does not perish, as the same kind. Impermanence itself is the formation imputed to the fact that the continuum of formations perishes, as the same kind. According to the view of this treatise, the four characteristics of conditioned phenomena are also only established on conditioned phenomena that are included in the continuum of sentient beings, and impermanence is not meant to be momentary destruction, but rather continuous destruction. The collection of names is the formation imputed to the essential words of phenomena. Word