Tibetan
ས་པ་མི་འཐད་དེ། སེམས་གནས་པའི་ཐབས་དགུ་པ་འདོད་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡིད་ཀྱི་སར། དད་པ་ནས་རྣམ་པར་མི་འཚེ་བའི་བར་ས་ཐམས་ཅད་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། མཛོད་དུ། འདོད་པའི་དགེ་བའི་སེམས་ལ་དགེ་བའི་སེམས་བྱུང་ཀུན་ཡོད་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཅི་རིགས་པའི་སེམས་བྱུང་ཀུན་འབྱུང་ངོ་། །འོ་ན་མདོ་སྡེ་ལས། དེ་ནས་དེ་ཡི་ལུས་དང་སེམས། །ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཆེ་ཐོབ་ནས། །ཡིད་ལ་བྱེད་དང་བཅས་ཞེས་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་སྙམ་ན། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཡོད་པར་གྲུབ་སྟེ། ཐབས་དགུ་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཆུང་ངུ་དང་། འབྲིང་དང་། ཆེན་པོ་གསུམ་ཡོད་པ་ལས། ཆེན་པོ་ཐོབ་ནས་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་ཞི་གནས་སུ་འཇོག་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསམ་གཏན་དང་པོ་ན་སོ་དགུ་ཡོད་དེ། དེ་ན་རྒྱུད་ཞི་གནས་ཀྱིས་བརླན་པ་དང་། ཀུན་ནས་མནར་སེམས་མེད་པས་གདགས་གཞི་ཁོང་ཁྲོ་དང་། དེ་ལ་བཏགས་པའི་ཁྲོ་བ། འཁོན་འཛིན། འཚིག་པ། ཕྲག་དོག རྣམ་འཚེ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡོ་བྱད་ལ་བདག་གིར་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བས་སེར་སྣ་མེད་ཅིང་། མི་དགེ་བ་མེད་པས་ངོ་ཚ་མེད་པ་དང་ཁྲེལ་མེད་པ་མེད་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མི་དགེ་བ་བྱས་ནས་སྦེད་པའི་འཆབ་པ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤིན་ཏུ་མི་མཐུན་པས་འགྱོད་གཉིད་གཉིས་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་རྨུགས་པ་དང་། རྒོད་པ་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། མ་རིག་པ་དང་སྲེད་པ་ཤས་ཆེ་བའི་བསམ་གཏན་པ་ལ་ཡོད་པས་སོ། །བསམ་གཏན་ཁྱད་པར་ཅན་ན་བཅུ་གཉིས་པོ་དེའི་སྟེང་དུ་རྟོག་པ་ཡང་མེད་ལ། བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ཡན་ཆད་ན་བཅུ་གསུམ་པོ་དེའི་སྟེང་དུ་དཔྱོད་པ་དང་། གཡོ་དང་། སྒྱུ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འཁོར་གྱི་ཀུན་ཏུ་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བསམ་གཏན་དང་པོ་ན་གཡོ་སྒྱུ་གཉིས་ཅིའི་ཕྱིར་ཡོད་ཅེ་ན། འདོད་དང་བསམ་གཏན་དང་པོ་ན། །གཡོ་སྒྱུ་ཚངས་པས་འབྲིད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་རྣམས་ན་རྟོགས་དཔྱོད་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ངག་བརྗོད་པ་དང་། ཐོས་བྱུང་དང་། ཞི་རགས་སུ་སྒོམ་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། མཛོད་ལས། གཉིས་པ་སོགས་ན་ལུས་མིག་དང་། །རྣ་བའི་རྣམ་ཤེས་རྣམ་རིག་སློང་། །གང་ཡིན་དེ་ནི་དང་པོར་གཏོགས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །བསམ་གཏན་དང་པོའི་རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་དྲངས་ཏེ་བྱེད་པར་འདོད་དོ། །དེའང་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་སར་རྟོག་དཔྱོད་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་དེ་དག་མེད་པའི
Chinese
此观点不合理，因为存在使心安住的第九种方法，即专注的意念。在意识的层面上，已经阐述了从信仰到不害的一切层面。在《俱舍论》中，也阐述了欲界善心中存在一切善心所。因此，所有相应的心所都会产生。如果有人认为这与经部所说相悖：“之后，他的身心获得了极大的轻安，被称为伴随作意。”那么，正是因为这个原因，才证明了存在极大的轻安。在第九种方法中，存在小、中、大三种轻安。获得大的轻安之后，就将初禅的近分定置于寂止中。初禅中有三十九种心所。因为那时相续被寂止所滋润，并且完全没有苦恼，所以作为嗔恨的基础的愤怒，以及由此产生的忿恨、怀恨、恼怒、嫉妒、不害都不存在。由于远离了对财物的执着，所以没有悭吝。由于没有不善，所以没有无惭和无愧。正因为如此，做了不善之后隐藏的覆藏也不存在。由于与禅定极不相容，所以后悔和睡眠也不存在。如果有人问，那么昏沉和掉举也应该存在吧？答：不是的，因为它们存在于无明和贪爱较重的禅定者身上。在特殊的禅定中，在上述十二种心所之上，连寻伺也不存在。在二禅以上，在上述十三种心所之上，连伺察、谄诳、虚诳也不存在，因为远离了对轮涅的执着。如果有人问，为什么初禅中存在谄诳和虚诳呢？答：经中说：“在欲界和初禅中，谄诳是为了欺骗梵天。”如果有人认为，在这些禅定中应该存在寻伺，因为存在语言表达、听闻以及对寂静和粗猛的修习。答：《俱舍论》中说：“二禅等中，身体、眼、耳的识，能够生起识别，凡是这些都属于初禅。”因此，初禅的寻伺是被引导而产生的。这是因为在寻伺的层面上，寻伺与离欲是相应的，所以这些不存在。
English
This view is unreasonable because there is the ninth method of abiding the mind, which is focused intention. In the realm of consciousness, it has been explained that all levels from faith to non-harm exist. In the Abhidharmakośa, it is also explained that all virtuous mental factors are present in the virtuous mind of the desire realm. Therefore, all corresponding mental factors will arise. If someone thinks that this contradicts what is said in the sutras, "After that, his body and mind attain great pliancy, and it is called accompanied by attention," then it is precisely because of this that it is proven that great pliancy exists. In the ninth method, there are three types of pliancy: small, medium, and large. After attaining great pliancy, the preliminary concentration of the first dhyana is placed in tranquility. There are thirty-nine mental factors in the first dhyana. Because the continuum is moistened by tranquility and there is no torment at all, anger, which is the basis of hatred, and the resulting resentment, malice, indignation, jealousy, and non-harm do not exist. Since one is free from attachment to possessions, there is no miserliness. Since there is no non-virtue, there is no shamelessness or immodesty. For the same reason, concealment, which is hiding after committing non-virtue, does not exist either. Since it is extremely incompatible with samadhi, regret and sleep do not exist either. If someone asks, then lethargy and excitement should also exist, right? Answer: No, because they exist in meditators who have a greater degree of ignorance and craving. In special dhyana, in addition to the above twelve mental factors, there is no conceptualization either. In the second dhyana and above, in addition to the above thirteen mental factors, there is no investigation, flattery, or deceit either, because one is free from attachment to samsara and nirvana. If someone asks, why do flattery and deceit exist in the first dhyana? Answer: The sutra says, "In the desire realm and the first dhyana, flattery and deceit are for deceiving Brahma." If someone thinks that there should be conceptualization and investigation in these dhyanas because there is verbal expression, hearing, and cultivation of tranquility and violence, then the Abhidharmakośa says, "In the second dhyana and so on, the consciousness of the body, eye, and ear can arise to recognize, and whatever these are belong to the first dhyana." Therefore, the conceptualization and investigation of the first dhyana are led and produced. This is because on the level of conceptualization and investigation, conceptualization and investigation are compatible with detachment, so these do not exist.
Tibetan
་ས་ཞེས་བྱའི་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་བ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །སྤྱིའི་བདུན་པ་ནི། སུམ་ཅུ་པར། ཀུན་ཏུ་འགྲོ་དང་བྱེ་བྲག་ངེས། །སེམས་ལས་བྱུང་བ་དགེ་བ་དང་། །དེ་བཞིན་ཉོན་མོངས་ཉེ་ཉོན་མོངས། །ཞེས་དང་། པན་ཀན་དུ། འགྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ནི་གཞན་དུ་ཡང་ངོ་ཞེས་གསུངས་པས། ཚོར་བ་སོགས་ལྔ་ནི་ཀུན་འགྲོ་སྟེ་ཁམས་གསུམ་དང་། གཟུགས་མེད་ཀྱི་སེམས་ཐམས་ཅད་ལ་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སེམས་ཀུན་མྱོང་བ་དང་། མཚན་མར་འཛིན་པ་དང་། ཡུལ་ལ་གཡོ་བ་དང་། དམིགས་པ་ལ་འཇུག་པ་དང་། གསུམ་འདུས་པ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་། གསུམ་འདུས་པ་ཡང་རེག་པ་ལ་མི་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདུན་སོགས་ལྔ་ནི་ཡུལ་སོ་སོར་ངེས་པ་སྟེ། རིམ་པ་ལྟར། བསམ་པ་དང་། ངེས་པ་དང་། འདྲིས་པ་དང་། བརྟག་བྱ་ཁོ་ན་ལས་འབྱུང་བས་སོ། །དད་པ་སོགས་བཅུ་གཅིག་ནི་དགེ་བ་སྟེ། མི་དགེ་བའི་གཉེན་པོ་བྱེད་ཅིང་འབྲས་བུ་འདོད་བྱ་བསྐྱེད་པས་སོ། །འདོད་ཆགས་སོགས་དྲུག་གམ་བཅུ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་སྟེ། སེམས་རབ་ཏུ་མ་ཞི་བར་བྱེད་པས་སོ། །ཁྲོ་བ་སོགས་ཉི་ཤུ་ནི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པའི་ཆར་གཏོགས་པ་དང་། སེམས་ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་པ་དང་ཉེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིད་སོགས་བཞི་ནི་གཞན་འགྱུར་ཏེ། དགེ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་དུ་འགྱུར་དུ་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིའི་བརྒྱད་པ་ནི། སྔ་རབས་པ་ཁ་ཅིག སེམས་བྱུང་ཐམས་ཅད་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཅིག་ཏུ་དངོས་པོ་ལ་གྲངས་ངེས་པར་འདོད་པ་ལ། དཔངས་ལོ་ཆེན་པོས། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་རྒྱལ་ཚབ་ལྟ་བུའི་འཕགས་པ་གཉིས་ཀྱིས། གཞི་བསྡུ་བ་དང་། དབུ་མ་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བར། ལུང་ཕྲན་ཚེགས་ལས་བྱུང་བའི་ཉེས་རྩོམ་ཁོང་ཁྲོས་བསླད་པ་དང་། སྐྱོན་གཉིས་བརྗོད་པ་དང་། འཕྱ་སྐྱེན་པ། སྤུངས་མེད་པ། སེམས་རྙོག་པ། མི་འཆི་བའི་རྟོག་པ་སོགས་མང་པོ་གསུངས་པ་དང་། ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱིས། སྔགས་ཀྱི་གཞུང་དུ། རང་བཞིན་བརྒྱད་ཅུའི་རྣམ་རྟོག་གསུངས་པ་རྣམས་འགའ་ཞིག་འདི་རྣམས་སུ་འདུ་ཡང་ལ་ལ་མི་འདུ་བར་སྣང་བ་དང་། བསྡུ་བར། ལོག་པར་འདུན་པ་དང་། ལོག་པར་མོས་པ་དང་། ལོག་པར་དྲན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སེམས་བྱུང་ཡང་གསུངས་པས་བརྗོད་འདོད་ཀྱིས་བྱས་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་གྲངས་ངེས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཞེད་པ་ཉིད་ལེགས་པ་ཡིན་ནོ། །སྡེ་ཚན་དྲུག་གི་གོ་རིམ་ལ། སྔ་རབས་པ་རྣམས་ཀུན་འགྲོ་ལྔ་ནི་སེམས་བྱུང་འོག་མ་ཐམས་ཅད་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པས་དང་པོར་བཤད། ཡུལ་ངེས་ལ་འདུན་པ་དང་ཤེས་རབ་
Chinese
说“没有普遍产生的处所”是不对的。 общей седьмой：在三十颂中说：普遍行和各别决定，心所生法善法和，如是烦恼近烦恼。在《般肯》中说：后悔等四法在其他处也是。因此，受等五者是普遍行，因为它们与三界和所有无色界的心相应。因为所有的心都体验，执取相，动摇于境，进入所缘，没有三者聚合就不会产生。即使三者聚合，也不会与触混淆。欲等五者是各别决定的，次第是：思维和，决定和，熟悉和，仅仅从可考察处产生。信仰等十一者是善法，因为它们对治不善，产生所欲之果。贪欲等六或十者是烦恼，因为它们使心极度不安。愤怒等二十者是近烦恼，因为它们属于烦恼的范畴，并且接近于使心烦恼。睡眠等四者是可变的，因为它们可以变为善等三者。 общей восьмой：一些早期的人认为，所有心所法在事物上有五十一的确定数目。对此，庞洛钦波说，如同法王的摄政王般的两位圣者，在《摄类学》和《中观宝鬘论》中，说了许多从零星的教证中产生的过失，如编造愤怒所染污，说两种过失，诽谤敏捷，不堆积，心混浊，不死之分别等。龙树父子在密咒的论典中，说了八十自性的分别，这些有些包含于此，有些似乎不包含。在《摄类学》中，也说了邪欲、邪信和邪念等心所，因此，是因表达意愿而说，而不是事物上有确定的数目，这种观点是正确的。关于六类心所的顺序，早期的人们说，普遍行五者与所有较低的心所法相同，因此首先宣说。对于各别决定，欲和智慧
English
It is incorrect to say that there is no place of universal origination. General seventh: In the Thirty Verses, it says: Universal action and specific determination, mental factors are virtuous and, likewise, afflictions and near afflictions. In the Pankan, it says: Regret and the other four are also in other places. Therefore, feeling and the other five are universal actions, because they correspond to the three realms and all formless minds. Because all minds experience, grasp characteristics, move in objects, enter into objects of focus, and do not arise without the aggregation of the three. Even when the three are aggregated, they are not confused with touch. Desire and the other five are specifically determined, in order: thought and, determination and, familiarity and, arising only from what can be examined. Faith and the other eleven are virtuous, because they counteract non-virtue and produce desired results. Desire and the other six or ten are afflictions, because they make the mind extremely uneasy. Anger and the other twenty are near afflictions, because they belong to the category of afflictions and are close to afflicting the mind. Sleep and the other four are variable, because they can be transformed into the three, such as virtue. General eighth: Some early people thought that all mental factors had a definite number of fifty-one in things. To this, Panglo Chenpo said that the two noble ones, like the regents of the Dharma King, in the Compendium of Grounds and the Middle Way Precious Garland, spoke of many faults arising from sporadic teachings, such as fabrication defiled by anger, speaking of two faults, quick slander, not accumulating, mind turbidity, and the thought of not dying. Nagarjuna and his sons, in the tantric treatises, spoke of eighty natures of distinctions, some of which are included here, but some do not seem to be included. In the Compendium, mental factors such as wrong desire, wrong faith, and wrong mindfulness are also mentioned, so it is said because of the desire to express, but it is not that there is a definite number of things, and this view is correct. Regarding the order of the six categories of mental factors, the early people said that the five universal actions are the same as all lower mental factors, so they are first proclaimed. For specific determination, desire and wisdom