Tibetan
་པོ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་ན་འདི་ལ་མཛོད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ཡང་ཚིག་མ་ལུས་པ་ཆུད་པ་མིན་གྱི་དོན་ཡིན་ལ་དོན་གྱི་ཡང་གཅེས་པ་རྣམས་ཆུད་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། རྒྱལ་པོའི་ནོར་གཅེས་པ་ཆུད་པའི་ཁང་པ་ལ་རྒྱལ་པོའི་མཛོད་ཅེས་པ་བཞིན་ནོ། །ཡང་ན་འདི་གང་ནས་ཕྱུང་བའི་གནས་མངོན་པ་སྡེ་བདུན་པོ་དེ་ཡིན་པས་ན་འདི་ལའང་མཛོད་ཅེས་བྱ་སྟེ། རལ་གྲི་གང་ནས་ཕྱུང་བའི་གནས་ཤུབ་ཡིན་པས་རལ་གྲི་ལའང་རལ་གྲིའི་ཤུབ་ཅེས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །མཆིམས་ན་རེ། དེ་ལྟར་དུ་འཇིག་རྟེན་ན་མ་གྲགས་པས་རྒྱལ་པོའི་མཛོད་ནས་བྱུང་བའི་ནོར་ལ་མཛོད་ཅེས་པ་དཔེར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་མོད། འདི་ལ་སྔ་མ་གྲགས་ཆེ་སྟེ། ཤུབ་དང་བཅས་པའི་རལ་གྲི་ལེན་པར་འདོད་པ་ན། རལ་ཤུབ་འོན་ཅིག་ཅེས་པ་འཇིག་རྟེན་ན་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་བསྟན་བཅོས་ལ་ངོ་བོ། ངེས་ཚིག དབྱེ་བ། རྣམ་གྲངས། ལྡང་ཚད། བརྩམ་པའི་དགོས་པ། བརྩམ་པའི་རྒྱུ་དང་བདུན་ལས། དང་པོ་ནི། སྤྱིར་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་ཆར་གྱིས་མིང་ཚིག་ཡི་གེའི་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ལ་འདོད་པར་མཚུངས་ལ། ཁྱད་པར་ནི་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བས་མིང་ཚིག་ཡི་གེའི་ཚོགས་ཀྱི་བསྡུས་པ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་གཟུང་བྱ། ལྡན་པ་མིན་པའི་འདུ་བྱེད། ཕུང་པོ་གཞན་བཞི་ལས་རྫས་གཞན་པ་ཞིག་ལ་འདོད་དེ། དེས་དོན་དངོས་སུ་གོ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་རང་མཚན་རྣ་བས་ཐོས་པའི་རྗེས་སུ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ལ་མིང་ཚིག་ཡི་གེའི་རྣམ་པ་སྣང་ཞིང་། དེ་ལས་དོན་དངོས་སུ་གོ་བའི་ཕྱིར། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་རང་མཚན་པ་དང་། ཡིག་འབྲུའི་གཟུགས་རྣམས་བསྟན་བཅོས་བཏགས་པ་བ་ཡིན་ཏེ། འདོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་དོན་བརྒྱུད་ནས་གོ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། བཏགས་པའི་དགོས་པ་ནི་དོན་གོ་བ་ལ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་རང་མཚན་རྣ་བས་ཉན་པ་དང་། ཡིག་འབྲུ་ལ་མིག་གིས་བལྟ་དགོས་ཞེས་རྟོགས་པའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་ནི་དོན་དངོས་སུ་སྟོན་བྱེད་མིན་པའི་ཕྱིར། མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ནི་ཁ་ཅིག་རྟོགས་པ་ལ་སྣང་བའི་སྒྲ་སྤྱི་ལ་འདོད་པ་ནི་མངོན་པ་སྨྲ་བའི་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་མིན་ཏེ། དེ་གཟུགས་ཕུང་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདིའི་ལུགས་ནི་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་རང་མཚན་ཡིན་པས་གཟུགས་ཕུང་དུ་བཤད་ལ། ཚད་མ་སྨྲ་བའི་མདོ་སྡེ་པ་ལྟར་ན་སྔ་མ་ལྟར་འདོད་པས་བསྟན་བཅོས་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་པ་ནི་ཁྱད་པར་རོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་བསྟན་བཅོས་དོན་དངོས་སུ་རྗོད་བྱེད་ལ་འདོད་ལ
Chinese
因为包含精要，所以称之为“藏”。这里所说的包含，并非包含所有词句，而是因为包含意义中的精要，所以才这样称呼。如同包含国王珍贵财物的房间被称为国王的宝藏一样。或者，因为这是七部《阿毗达磨》生起之处，所以也称之为“藏”。如同宝剑生起之处是剑鞘，所以也称宝剑为剑鞘一样。智者说，因为世间不常见，所以用国王宝藏中取出的财物来比喻“藏”。虽然这样说，但前者更为常见。因为世间常见想要取带鞘的剑时，会说“把剑鞘拿来”。第四，关于论著，有自性、词义、分类、名称、作用、造论的必要、造论的原因这七个方面。首先，一般来说，所有四种宗派的论者都一致认为显现为名、句、字的集合。特别之处在于，毗婆沙宗认为名、句、字的集合的组合，是意识所取之境，是非相应的行，是与其余四蕴不同的实体。因为它们能真实地表达意义。也就是说，在耳朵听到表达的自相声音之后，意识中会显现名、句、字的形象，并由此真实地理解意义。表达的自相声音和文字的形象，都是论著的假立，假立的原因是因为它们通过意义来理解。假立的必要是为了理解意义，需要用耳朵听表达的自相声音，用眼睛看文字。对实物的妨害是因为它们不是真实意义的指示者。经部宗的观点是，有些人认为显现的普遍声音是理解的对象，这不是毗昙经部的观点，因为那不是色蕴。因此，此宗认为表达的自相声音是色蕴。但正量部经部宗如前者一样认为，论著不是实有，这是区别。其原因在于，论著被认为是真实的表达。
English
Because it contains the essence, it is called "Treasure." The containment here does not mean containing all words and sentences, but because it contains the essence of meaning, it is called that way. Just as the room containing the precious wealth of the king is called the king's treasury. Or, because this is the place where the seven Abhidharma treatises arise, it is also called "Treasure." Just as the place where the sword arises is the scabbard, so the sword is also called the scabbard. The wise say that because it is not common in the world, the treasure taken from the king's treasury is used as a metaphor for "Treasure." Although it is said that way, the former is more common. Because it is common in the world to say "bring the scabbard" when one wants to take the sword with the scabbard. Fourth, regarding the treatises, there are seven aspects: nature, definition, classification, name, function, necessity of composing, and cause of composing. First, in general, all four schools of debaters agree that what appears as a collection of names, sentences, and letters. The special feature is that the Vaibhashika school believes that the combination of names, sentences, and letters is the object taken by consciousness, non-corresponding formations, and a different entity from the other four aggregates. Because they can truly express meaning. That is to say, after the ear hears the self-characteristic sound of expression, the image of names, sentences, and letters will appear in the consciousness, and the meaning will be truly understood from it. The self-characteristic sound of expression and the image of letters are both imputed to the treatises, and the reason for imputation is because they are understood through meaning. The necessity of imputation is to understand the meaning, it is necessary to listen to the self-characteristic sound of expression with the ears and look at the letters with the eyes. The hindrance to reality is because they are not indicators of true meaning. The view of the Sutra school is that some people think that the general sound that appears to be understood is the object, which is not the view of the Abhidharma Sutra school, because that is not the form aggregate. Therefore, this school says that the self-characteristic sound of expression is the form aggregate. However, the Sautrantika school of epistemology believes that the treatises are not real as before, which is the difference. The reason for this is that the treatises are considered to be true expressions.
Tibetan
། དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་དོན་སྤྱི་དང་སྒྲ་སྤྱི་ཞེན་པའི་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་དོན་དང་སྒྲ་རང་མཚན་ལ་འདོད་པའི་ཕྱིར་དང་། རྩོམ་བྱེད་མིང་ཚིག་ཡི་གེ་གསུམ་ཡང་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་ན་དེས་བརྩམས་པའི་བསྟན་བཅོས་རྫས་སུ་གྲུབ་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་ནི་ཁྱད་པར་བཞི་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་ཡིད་ཤེས་ལ་མིང་ཚིག་ཡི་གེའི་ཚོགས་སུ་སྣང་བའི་རྣམ་རིག རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཚིགས་བཅད་དམ་ལྷུག་པར་གནས་པ། བྱེད་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གདུལ་བྱའི་བློ་གྲོས་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བར་བྱེད་པ་དང་། རང་རང་གི་འདོད་པའི་དོན་གོ་བར་བྱེད་པ། རྒྱུད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཉན་པ་པོའི་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་པའོ། །འོ་ན་དེ་རྩོམ་པ་པོས་ཅི་ལྟར་བརྩམས་ཤིང་འཆད་པ་པོས་ཇི་ལྟར་འཆད་ཅེ་ན། རྩོམ་པ་པོས་རང་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་རིག་དེ་ཉིད་བརྩམས་ཤིང་འཆད་པ་པོས་རང་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་རིག་དེ་ཉིད་བཤད་པས་ཉན་པ་པོས་རང་གི་རྣམ་རིག་དེ་ཉིད་གོ་བ་ཡིན་ཏེ། ཉི་ཤུ་པ་ལས། གཅིག་ལ་གཅིག་གི་དབང་གིས་ན། །རྣམ་པར་རིག་པ་ཕན་ཚུན་འགྱུར། །ཞེས་དང་། འབྲི་ལ་སོགས་པའི་ཡིད་དབང་གིས། །དྲན་པ་ཉམས་སོགས་འགྱུར་བ་བཞིན། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ངེས་ཚིག་ནི། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་སྐད་དོད་དུ། ཤཱསཏྲ་ཞེས་པ་ཡོད་ལ། ཤཱ་ས་ནི་འཆོས་པ་སྟེ། གདུལ་བྱའི་སེམས་རྒྱུད་བསླབ་པ་གསུམ་ལྡན་དུ་འཆོས་པ་དང་། ཏཱ་ར་ནི་སྒྲོལ་བའམ་སྐྱོབ་པ། དེ་ངན་འགྲོ་དང་སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་སྐྱོབ་པ་སྟེ། དེ་སྐད་དུ་རྣམ་བཤད་རིགས་པར། ཉོན་མོངས་དགྲ་རྣམས་མ་ལུས་འཆོས་པ་དང་། །ངན་འགྲོ་སྲིད་ལས་སྐྱོབ་བྱེད་གང་ཡིན་པ། །འཆོས་སྐྱོབ་ཡོན་ཏན་ཕྱིར་ན་བསྟན་བཅོས་སྟེ། །གཉིས་པོ་འདི་དག་གཞན་གྱི་ལུགས་ལ་མེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ནི། གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བ་ལས་མིང་གི་སྒོ་ནས་དགུ་དང་། རྫས་ཀྱི་སྒོ་ནས་གསུམ་དུ་གསུངས་པ་ལས། དང་པོ་ནི། དོན་མེད་དོན་ལོག་དོན་དང་ལྡན། །ངན་གཡོ་བརྩེ་བྲལ་སྡུག་བསྔལ་སྤངས། །ཐོས་རྩོད་སྒྲུབ་པ་ལྷུར་ལེན་པ། །བསྟན་བཅོས་དྲུག་བྲལ་གསུམ་དུ་འདོད། །ཅེས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། དགུ་པོ་དེ་དག་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་པའི་རིག་བྱེད་ཀྱི་གསང་ཚིག་སྙན་ནས་སྙན་དུ་བརྒྱུད་པ་དང་། སངས་རྒྱས་པ་དང་རྩོད་པ་སྨྲ་བའི་བསྟན་བཅོས་དང་། སངས་རྒྱས་པའི་ཐར་པ་ཐོབ་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བསྟན་བཅོས་གསུམ་དུ་འདུས་པར་གསུངས་སོ། །བཞི་པ་རྣམ་གྲངས་ནི། སློབ་མའི་སེམས་རྒྱུད་འཆོས་པར་བྱེད་པས
Chinese
因为执着于实际的所说能说义共相和声音共相，而认为所说能说义和声音是自相。而且，如果作者名、词、字母三者不是实有，那么由此所著的论典成为实有就相违。唯识宗的观点具有四个特点：本体的特点是，在意识上显现为名、词、字母的集合的识；相的特点是，存在于偈颂或散文中；作用的特点是，使所化众生的智慧越来越增长，并且使各自想要了解的意义得以理解；传承的特点是被听者的传承所摄持。那么，它是如何被作者所著，又是如何被讲者所讲的呢？作者著述的是自己所显现的识，讲者讲述的也是自己所显现的识，因此听者理解的是自己的识。如《二十唯识论》中说：“一由一力故，识互相转变。”以及“由书写等意根，如念退等转变。”第二，词源：论典的梵语是Śāstra。Śāsana是调伏，即调伏所化众生的心相续，使其具备三学。Tāra是度脱或救护，即从恶趣和有寂的痛苦中救护。如是《释量论》中说：“调伏一切烦恼敌，救护恶趣有寂者，以调伏救护之功德，故名为论此二于他宗无。”第三，详细
English
Because of clinging to the actual objects of expression, the general meanings and general sounds, and considering the objects of expression, the meanings and sounds, as self-characterized. Moreover, if the author's name, words, and letters are not substantially established, then it is contradictory for the treatise composed by them to be substantially established. The Mind-Only school has four distinct characteristics: the characteristic of the essence is the consciousness that appears as an aggregate of names, words, and letters in the mind; the characteristic of the aspect is that it exists in verses or prose; the characteristic of the function is that it causes the intelligence of those to be tamed to increase more and more, and it enables each to understand the meaning they want to understand; the characteristic of the lineage is that it is encompassed by the lineage of the listener. So, how is it composed by the author and how is it explained by the speaker? The author composes the consciousness that appears to him, and the speaker also explains the consciousness that appears to him, so the listener understands his own consciousness. As it says in the Twenty Verses: "By the power of one on one, consciousnesses transform each other." And, "By the mental faculty of writing and so on, like memory fading and other transformations." Second, etymology: The Sanskrit word for treatise is Śāstra. Śāsana means to tame, that is, to tame the mindstream of those to be tamed, making them possess the three trainings. Tāra means to liberate or protect, that is, to protect from the suffering of bad migrations and existence. As it says in the Commentary on Valid Cognition: "Taming all the enemies of afflictions, protecting from bad migrations and existence, because of the merit of taming and protecting, it is called a treatise; these two are not found in other schools." Third, detailed classification: In the Determination of Categories, from the perspective of names, it is divided into nine types, and from the perspective of substances, it is divided into three types. The first is: "Meaningless, meaning-reversed, and meaning-possessing, evil, deceitful, without compassion, abandoning suffering, diligently engaging in listening, debating, and practicing, treatises are considered to be without six and possessing three virtues." The second is: These nine types of treatises also include the secret words of the Vedas of the outsiders passed down from ear to ear, treatises that debate with Buddhists, and treatises that are in accordance with the attainment of liberation by Buddhists. Fourth, names: Because it tames the mindstream of the disciples.