Tibetan
ཉིས་པ་ནི། མངོན་སུམ་དྲན་པ་མ་སྨྱོས་དང་། །དེ་བཞིན་གང་མང་ངོ་བོ་ཉིད། །རྩྭ་རྣམས་བཀྲམ་པ་ལྟ་བུ་དང་། །ཁས་བླངས་པར་ཡང་བྱ་བའོ། །ཞེས་བདུན་དུ་གསུངས་པ་བསྡུ་ན་བཞི་སྟེ། འབྱེད་ཕྱིར་གྱི་རྩོད་པ་ཇི་ལྟར་ཞི་བར་བྱ་བ་དང་། མི་གདམས་པའི་ཕྱིར་གྱི་རྩོད་པ་ཇི་ལྟར་ཞི་བར་བྱ་བ་དང་། ལྟུང་ཕྱིར་གྱི་རྩོད་པ་ཇི་ལྟར་ཞི་བར་བྱ་བ་དང་། བྱ་ཕྱིར་གྱི་རྩོད་པ་ཇི་ལྟར་ཞི་བར་བྱ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། མངོན་སུམ་བརྒྱད་ཀྱིས་ཞི་བར་བྱ་བ་དང་། ཚུལ་ཤིང་གང་མང་གིས་ཞི་བར་བྱ་བའོ། །དང་པོ་ལ་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གྱི་མངོན་སུམ་དང་། གཟུ་བོའི་དང་། དགེ་འདུན་གཞི་པོའི་དང་། གསལ་བའི་དང་། ཡང་གསལ་གྱི་དང་། གནས་བརྟན་དང་སོ་སོར་ཐར་པ་དང་བཅས་པའི་དང་། སྡེ་སྣོད་འཛིན་པའི་དང་། གནས་བརྟན་མཐུ་དང་ལྡན་པའི་མངོན་སུམ་མོ། །དེས་མ་ཞི་ན་གང་མང་ངོ་། །གང་མང་ལ་སྤྱི་དོན་དྲུག་སྟེ། གཞི་གང་ལ་བྱ་བ་དང་། དུས་ནམ་གྱི་ཚེ་དང་། དགེ་འདུན་གང་གིས་དང་། བྱེད་པ་པོ་དང་། ཆོ་ག་དང་། དགོས་པའོ། །གཞི་ལ་གསུམ་སྟེ། ཆོས་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་དང་། རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་གཅེས་པར་བཟུང་བ་དང་། བསྡམ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་དོན་ཏོ། །དུས་ལ་གཉིས་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱིས་མཐར་ཐུག་པ་དང་། དགེ་འདུན་བྱེ་བར་དོགས་པའི་དགག་བྱ་ཡོད་པས་སོ། །དགེ་འདུན་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པས་སོ། །བྱེད་པ་པོ་བསྐོས་པས་སོ། །ཆོ་ག་སྦྱོར་བ་དང་། དངོས་གཞིའི་འོ། །སྦྱོར་བ་ལ་བཞི་སྟེ། གང་ཟག་བསྐོ་བ་དང་། དེས་ཚུལ་ཤིང་སྟ་གོན་བྱ་བ་དང་། འདུ་བའི་སྐབས་བསྒྲུབ་པ་དང་། ཚོགས་ལ་བརྗོད་པའོ། །དངོས་གཞི་ལ་གཉིས་ཏེ། འགྲིམ་པའི་དང་། ལེན་པའི་འོ། འགྲིམ་པའི་ལ་བཞི་སྟེ། ཆོས་མ་ཡིན་པའི་ལེན་པ་མང་ན་མི་བྲིམས་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་ཤིང་གཡོགས་པའམ་ཕྱེ་བ་གང་གིས་ལེན་པ་མང་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་བྲིམས་པ་དང་། གསར་བུས་ཆོས་མ་ཡིན་པའི་ལེན་ན་རྣ་དྲུང་དུ་བཤུབ་པ་དང་། ཆོས་མ་ཡིན་པའི་ལེན་ན་ཚིག་གཉིས་པ་ལ་མི་སྦྱིན་ཞིང་གསུམ་པ་ལ་སྦྱིན་པའོ། །ལེན་པའི་ལ་བཞི་སྟེ། སྡེ་སྣོད་འཛིན་པ་ལ་མ་དྲིས་པར་མི་བླང་བ་དང་། ཆོས་མ་ཡིན་པའི་མི་བླང་བ་དང་། དབྱེན་དུ་འགྱུར་བའི་བཟོད་པས་མི་བླང་བ་དང་། མཉམ་ན་ཉན་ཐོས་ཆེན་པོའི་བླང་བའོ། །དགོས་པ་དགེ་འདུན་མཐུན་པ་དང་། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པའོ། །གང་མང་ནི་འབྱེད་པའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་ལ་འོང་ལ་གཞན་ལ་མི་བཏུབ་བོ། །གཞན་ཞི་བྱེད་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་མར་འོང་ངོ་། །དེས་མ་ཞི་
Chinese
第二是，现量忆念不疯狂，如是众多自性，如草遍布一般，承诺也应当做。如是所说的七种，总摄为四，即：为了辨别的诤讼如何平息，为了不拣择的诤讼如何平息，为了堕罪的诤讼如何平息，为了做的诤讼如何平息。第一种有两种，以八种现量平息，以众多正理平息。第一种有：辩论者的辩论现量，公正者的，僧团根本的，明晰的，更加明晰的，具长老和别解脱的，持律藏的，具长老威力的现量。以此不息灭，则用众多。众多有六种共同意义：所依为何事，时间何时，僧团由谁，作者，仪轨，必要。所依有三种：法如理抉择，辩论者所珍重的，不应禁闭之义。时间有两种：现量达到究竟，因有疑虑僧团分裂的应遮止。僧团具足相。作者由指定。仪轨有加行和正行。加行有四种：指定人选，由此准备正理，成办集会时机，于僧众宣说。正行有两种：行筹和取筹。行筹有四种：非法之筹多则不行筹，以法之正理覆盖或分开，谁取筹多则如是行筹，新学者取非法筹则于耳边低语，取非法筹则第二语不给与而第三语给与。取筹有四种：不问持律藏者不取筹，不取非法筹，不以导致分裂之忍不取筹，相等则取大声闻之筹。必要是僧团和合，无有罪过。众多唯于为辨别之诤讼出现，于其他不适合。其他息诤一切皆成错谬。以此不息灭，
English
Secondly, the direct perception of mindfulness is not madness, and likewise, the nature of the majority, like spreading grass, and promises should also be made. As the seven spoken of are condensed into four, namely: how to pacify disputes for the sake of discernment, how to pacify disputes for the sake of non-discrimination, how to pacify disputes for the sake of transgression, and how to pacify disputes for the sake of action. The first has two: pacifying by eight kinds of direct perception and pacifying by many valid reasons. The first has: the direct perception of the debater for the sake of debate, the impartial one, the fundamental Sangha, the clear one, the more clear one, the one with the elders and the Pratimoksha, the one who holds the Vinaya Pitaka, and the direct perception of the elder with power. If this does not pacify, then use the majority. The majority has six common meanings: what is the basis for action, when is the time, by which Sangha, the author, the ritual, and the necessity. The basis has three: the Dharma is properly determined, what is cherished by the debater for the sake of debate, and the meaning of what should not be confined. There are two times: direct perception reaches the ultimate, and because there is an objection that the Sangha may be divided, it should be prevented. The Sangha is endowed with characteristics. The author is appointed. The ritual has preliminary and main parts. The preliminary has four: appointing a person, preparing the valid reason, accomplishing the time of assembly, and declaring to the Sangha. The main part has two: distributing and taking. Distributing has four: if there are many non-Dharma votes, then do not distribute; whichever covers or separates the Dharma's valid reason, whichever takes more votes, then distribute accordingly; if a novice takes a non-Dharma vote, then whisper in his ear; if he takes a non-Dharma vote, then the second word is not given, but the third is given. Taking has four: do not take a vote without asking the holder of the Vinaya Pitaka, do not take a non-Dharma vote, do not take a vote with tolerance that leads to division, and if equal, then take the vote of the great Shravaka. The necessity is the harmony of the Sangha and the absence of faults. The majority only occurs in disputes for the sake of discernment, and is not suitable for others. All other pacifications become erroneous. If this does not pacify,
Tibetan
ན་རྣམ་པར་གཏན་ལ་འབེབས་པས་ཉེ་བར་མ་ཞི་བ་ཆོས་མ་ཡིན་པར་སྨྲ་བ་གནས་ནས་འབྱིན་ནོ། །འགྱེད་པའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་ལ་ཁས་བླངས་ཀྱི་ཞི་བའོ། །འདི་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་དང་ཁྱད་ཅི་ཡོད་སྙམ་ན། རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་ནི་ལན་མེད་པར་རྡུགས་པའོ། །ཁས་བླངས་ནི་རིགས་པས་རྡུགས་པར་བྱེད་མ་ནུས་ཀྱང་ཁས་བླངས་པས་མངོན་སུམ་དུ་རྡུགས་པར་བྱ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །མི་གདམས་པའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྒྱུ་དང་བཅས་པ་དང་། རྒྱུ་མེད་པའོ། །རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་ཞི་བར་བྱེད་པའོ། །འདི་ལ་ཡང་མངོན་སུམ་བརྒྱད་ཀ་འོང་ངོ་། །དེས་མ་ཞི་ན་མ་མཐོང་བ་གནས་ནས་འབྱིན་ནོ། །རྒྱུ་མེད་པ་ལ་བཞི་སྟེ། གཞི་མེད་པ་དང་། གཞན་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པ་དང་། ཕྱིར་བཅོས་པ་ལ་མི་ལྟོས་པ་དང་། སྨྱོན་པས་བྱས་པའོ། །དང་པོ་གསུམ་ལ་དྲན་པས་འདུལ་བ་སྟེར་ཏེ། དེའི་གོ་བ་ནི་དགེ་འདུན་གྱིས་གསོལ་བ་དང་གཞིའི་ལས་ཀྱིས་དྲན་པ་བྱིན་ནས་འདི་ད་ལྟ་དྲན་པར་འདུག་པས་ལྟུང་བ་མེད་ཞེའམ་མི་དྲན་པར་འདུག་པས་དགེ་འདུན་གྱིས་ལྟུང་བ་མེད་པར་འཛིན་པའོ། །སྨྱོན་པས་བྱས་པ་ལ་ནི་མ་སྨྱོས་པས་འདུལ་བ་སྟེར་བའོ། །དེའི་གོ་བ་ནི་འདི་ད་ལྟ་རང་བཞིན་དུ་གནས་པར་འདུག་པས་ལྟུང་བ་མི་དྲན་པར་འདུག་པས་རང་བཞིན་དུ་མི་གནས་པའི་དུས་སུ་བྱས་པས་ལྟུང་བ་མེད་པར་འཛིན་པའོ། །དེ་ལྟར་དག་རྒྱ་སྦྱིན་དུ་རུང་ན་གླེང་བྱེད་ཉན་དུ་མི་འདོད་ན་བརྙས་ཐབས་བྱེད་པ་ཡིན་པས་དེ་ལ་ཕྱིར་འགྱེད་པའོ། །དེས་མ་ཞི་ན་བརྙས་ཐབས་བྱེད་པ་ལ་འབད་པས་མ་ལོག་པ་གནས་ནས་དབྱུང་བའོ། །གླེང་བྱ་གླེང་བྱེད་ལ་མི་རིགས་པ་བྱ་སྙམ་ན་བརྙས་ཐབས་ལ་སོགས་པའི་ཚད་དུ་ཡང་འགྲོའོ། །གླེང་བྱ་དག་རྒྱ་གསོལ་དུ་མི་འདོད་ན་ཕྱིར་མི་བཅོས་པའི་ཆ་ལག་ཡིན་པས་ཕྱིར་མི་འཆོས་པ་གནས་ནས་འབྱིན་པའོ། །ལྟུང་བའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཉེས་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ཤེས་པ་དང་། མི་ཤེས་པའོ། །ཤེས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། འཕྲོས་པ་མེད་པ་དང་། འཕྲོས་པ་དང་བཅས་པ་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་ཉི་ཚེ་བ་དང་། དགེ་འདུན་མཐའ་དག་དང་འབྲེལ་བའོ། །དང་པོ་ནི་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་ཀྱི་གཞན་དུ་མ་འཕྲོས་པའོ། །དེས་མ་ཞི་བ་ལ་མ་མཐོང་བ་གནས་ནས་དབྱུང་བའོ། །འཕྲོས་པ་དང་བཅས་པ་ཉི་ཚེ་བ་ལ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་ཞི་བར་བྱ་བ་དང་། དེས་མ་ཞི་ན་མ་མཐོང་བ་གནས་ནས་དབྱུང་ངོ་། །དགེ་འདུན་མཐའ་དག་དང་འབྲེལ་པ་ལ་ནི་རྩྭ་བཀྲམ་པས་ཞི་བར་བྱའོ། །དེ་ལ་གནས་ནས་དབྱུང་བ་ནི་མེད་དེ་དགེ་འདུན་བྱེ
Chinese
因此，通过如理抉择，将那些不以和解为目的，宣说非法的人驱逐出去。为了散布（僧团），以承诺来平息争端。如果有人认为这与攻辩和反攻辩有什么区别，那么攻辩和反攻辩会导致无言以对的窘境。承诺即使不能以理智使人屈服，也仅仅是通过承诺来公开地使人屈服。为了不劝诫而引起的争端有两种：有原因的和没有原因的。对于有原因的争端，要通过现量来平息。对于这种情况，八种现量都可以适用。如果这样还不能平息，就将那些不承认事实的人驱逐出去。没有原因的争端有四种：没有根据的，跟随他人而说的，不依赖于事后纠正的，以及疯人所为。对于前三种情况，要给予以忆念来调伏的措施。其含义是，僧团通过祈请和根本羯磨给予忆念，然后判断此人现在是否还记得，如果记得，则认为没有犯戒；如果记不得，则僧团认为没有犯戒。对于疯人所为，则要给予未疯时的调伏措施。其含义是，判断此人现在是否处于正常状态，如果处于正常状态，则认为他记不得了；如果在非正常状态时所为，则认为没有犯戒。如果这样可以接受供养，但谈论者不愿意听，这就是轻蔑的行为，因此要对此进行驱逐。如果这样还不能平息，就要将那些努力进行轻蔑行为而不悔改的人驱逐出去。如果认为谈论者和被谈论者之间存在不合理之处，那么也会达到轻蔑等程度。如果谈论者不愿意接受供养，因为这是不可纠正的部分，所以要将那些不可纠正的人驱逐出去。因犯戒而引起的争端有两种：知道自己所犯的错误和不知道自己所犯的错误。知道自己所犯的错误有三种情况：没有蔓延的，蔓延的且仅限于少数人的，以及与整个僧团有关的。第一种情况只存在于攻辩和反攻辩中，没有蔓延到其他人。如果这样还不能平息，就将那些不承认事实的人驱逐出去。对于蔓延的且仅限于少数人的情况，要通过现量来平息。如果这样还不能平息，就将那些不承认事实的人驱逐出去。对于与整个僧团有关的情况，要通过撒草来平息。这种情况不存在驱逐，因为僧团
English
Therefore, through thorough discernment, those who do not aim for reconciliation and speak of what is not Dharma are expelled. For the sake of spreading (the Sangha), disputes are pacified through promises. If one wonders what the difference is between this and attacking and counter-attacking, attacking and counter-attacking lead to a state of being speechless. A promise, even if it cannot subdue someone through reason, merely serves to publicly subdue them through the promise itself. Disputes arising from not admonishing are of two types: those with a cause and those without a cause. For disputes with a cause, they are pacified through direct perception. In this case, all eight types of direct perception can apply. If this does not pacify the situation, those who do not acknowledge the facts are expelled. Disputes without a cause are of four types: those without basis, those following others, those not relying on subsequent correction, and those done by madmen. For the first three cases, the measure of discipline through mindfulness is given. Its meaning is that the Sangha, through supplication and the root karma, bestows mindfulness, and then judges whether the person remembers now. If they remember, it is considered that they have not violated the precepts; if they do not remember, the Sangha considers that they have not violated the precepts. For actions done by madmen, the measure of discipline from when they were not mad is given. Its meaning is that it is judged whether the person is currently in a normal state. If they are in a normal state, it is considered that they do not remember; if the action was done in an abnormal state, it is considered that they have not violated the precepts. If this allows for accepting offerings, but the speaker is unwilling to listen, this is an act of contempt, and therefore they are expelled. If this does not pacify the situation, those who persistently engage in contemptuous behavior without repenting are expelled. If it is thought that there is an unreasonableness between the speaker and the one being spoken about, it can also reach the level of contempt, etc. If the speaker is unwilling to accept offerings, because this is an incorrigible part, those who are incorrigible are expelled. Disputes arising from violations of precepts are of two types: knowing one's own faults and not knowing one's own faults. Knowing one's own faults has three situations: those that have not spread, those that have spread and are limited to a few, and those that are related to the entire Sangha. The first situation exists only in attacking and counter-attacking, and has not spread to others. If this does not pacify the situation, those who do not acknowledge the facts are expelled. For situations that have spread and are limited to a few, they are pacified through direct perception. If this does not pacify the situation, those who do not acknowledge the facts are expelled. For situations related to the entire Sangha, they are pacified through the spreading of grass. In this situation, there is no expulsion, because the Sangha