Tibetan
བྱེད་པ་དང་། མི་འབྱེད་པའོ། །མི་འབྱེད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དགེ་འདུན་མཐའ་དག་དང་བསླབ་པའི་གཞི་མཐའ་དག་ལ་སྐབས་མི་འབྱེད་ན་བཀའ་བློ་མི་བདེ་བར་འགྲོའོ། །ཡན་གར་བ་ལ་མི་འབྱེད་ན་སྐབས་ཕྱེས་ཤིག་ཁོ་བོ་ལ་དགེ་འདུན་གྱི་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་བསྡོགས་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པས་སོ། །དེས་མ་ཞི་ན་གདམས་ངག་བཞག་གོ །དེས་མ་ཞི་ན་གསོ་སྦྱོང་བཞག་གོ །དེས་ཀྱང་མ་ཞི་ན་དགག་དབྱེའོ། །དེས་ཀྱང་མ་ཞི་ན་གནས་ནས་དབྱུང་ངོ་། །གསོ་སྦྱོང་དང་དགག་དབྱེ་གཉིས་སུ་ངེས་པ་མེད་དེ། སྔོན་ལ་གསོ་སྦྱོང་ལ་བབ་ན་གསོ་སྦྱོང་འཇོག་ལ། དགག་དབྱེ་ལ་བབ་ན་དགག་དབྱེ་འཇོག་གོ །དབྱར་གྱི་ནང་དུ་ལྟུང་བ་གླེང་དུ་མི་རུང་བས་དགག་དབྱེ་འཇོག་པ་འགལ་ལོ་སྙམ་ན་མི་འགལ་ཏེ། དགག་དབྱེའི་གོང་རོལ་ཟླ་བ་ཕྱེད་ཙམ་ནས་གླེང་དུ་རུང་སྟེ། དབྱར་གྱི་སྦྱོར་བ་ཀློད་དགོས་པས་སོ། །སྐབས་འབྱེད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མཉན་ན་ཕྱིར་བཅོས་ཀྱི་གཞིར་འགྲོ་ལ་མི་མཉན་པ་ཉིད་དང་སྐབས་མི་འབྱེད་པ་ཉིད་ན་ཕུར་བཅས་སོ། །དེས་ཀྱང་མ་ཞི་ན་གདམས་ངག་འཇོག་གོ །དེས་ཀྱང་མ་ཞི་ན་གསོ་སྦྱོང་ངོ་། །དེས་ཀྱང་མ་ཞི་ན་དགག་དབྱེའོ། །དེས་ཀྱང་མ་ཞི་ན་ཕྱིར་མི་བཅོས་པ་གནས་ནས་དབྱུང་བའོ། །ལྟུང་བ་གླེང་བ་ལས་ལྟུང་བ་ཁས་བླངས་ནས་ཕྱིར་མི་འཆོས་ན་དེའི་གནས་ནས་དབྱུང་བའི་ལས་བྱེད་དོ། །གླེང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་གླེང་བྱ་གླེང་བྱེད་མ་མཐུན་ན། གླེང་བྱེད་གཟུ་བོས་ཞལ་ལྕེ་བཅད་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་འཚོལ་དུ་མི་འདོད་ན་གནས་ནས་དབྱུང་སྟེ། གནས་ནས་དབྱུང་བ་བྱེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་ལས་ལོགས་གཅིག་ཏུ་བྱས་ན་ལས་བྱེ་བར་ཡང་འགྲོའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལྟུང་བ་གླེང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་ཁོ་བོ་ཅག་ལྷས་བྱིན་པའི་ལུགས་དེ་ལྟ་བུ་ལ་ལྟུང་བ་མི་འབྱུང་བར་འདོད་ཟེར་ནས་སྙོན་པ་ཐ་དད་དུ་བཟུང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་འཁོར་ལོ་བྱེ་བའི་གཞི་དང་། ལྟུང་བ་མ་ཡིན་ཟེར་བ་ལ་བརྟེན་ནས་གཞན་དུ་ཡང་འགྲོའོ། །གཉིས་པ་རྩོད་པ་ཕྱིར་བཅོས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། གནས་ནས་དབྱུང་བ་ལས་འཕྲོས་པ་ལས་བྱེ་བའི་གཞི། ལྟུང་ཕྱིར་རྩོད་པ་ལས་འཕྲོས་པ་འཁོར་ལོ་བྱེ་བའི་གཞི། རྩོད་པ་ཞི་བར་བྱེད་པའི་ཆོས་དངོས་སོ། །དང་པོ་ལ་ལྔ་སྟེ། ལས་བྱེ་བའི་རྒྱུ་དང་། གནས་དང་། གླིང་དང་། གྲངས་དང་། བྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། །དང་པོ་ནི་ཆོས་ལས་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་ལ་ཞེན་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་མཚམས་གཅིག་པར་འབྱུང་གི་ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི་གླིང་གསུམ་དུ་སྟེ། སངས་རྒྱས་བཞུགས་པ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར
Chinese
做与不做。不做有两种：如果对所有僧众和所有学处不作区分，就会导致不悦。如果对其他人不作区分，就说：“请区分，我为了僧众的陈述而被阻止。”如果这样还不行，就给予教诫。如果这样还不行，就停止布萨。如果这样还不行，就作摈出。如果这样还不行，就驱出僧团。布萨和摈出二者不定，如果先遇到布萨，就停止布萨；如果遇到摈出，就作摈出。如果在夏季不能谈论堕罪，认为作摈出有冲突，其实没有冲突。在摈出之前半个月左右就可以谈论，因为夏季的活动需要放松。区分有两种：听从则成为补救的基础，不听从以及不作区分，则需要附加惩罚。如果这样还不行，就给予教诫。如果这样还不行，就停止布萨。如果这样还不行，就作摈出。如果这样还不行，就将不悔改者驱出僧团。如果谈论堕罪，承认堕罪后不悔改，就作驱出僧团的羯磨。如果依赖于谈论，谈论者和被谈论者不一致，如果谈论者经公正人裁决后不愿寻找真相，就驱出僧团，如果以驱出僧团的心态单独作羯磨，也会导致羯磨分裂。同样，依赖于谈论堕罪，如果他们说我们这些提婆达多派的人不会有堕罪，依赖于持有不同的狡辩，就会成为僧团分裂的基础，如果说不是堕罪，也会导致其他后果。第二，补救争端有三种：从驱出僧团延伸出来的羯磨分裂的基础；从因堕罪而争论延伸出来的僧团分裂的基础；以及平息争端的真实法。第一种有五种：羯磨分裂的原因、处所、洲、数量和分裂的特征。第一是执着于与法不同的事物。第二是发生在同一界限内，而不是不同的界限。第三是在三个洲，因为依赖于佛陀的住世。
English
Doing and not doing. There are two types of not doing: if there is no distinction made for all the Sangha and all the bases of training, it will lead to displeasure. If there is no distinction made for others, say, "Please distinguish, I am being prevented for the sake of the Sangha's statement." If that doesn't work, give instruction. If that doesn't work, stop the Uposatha. If that doesn't work, perform expulsion. If that still doesn't work, expel from the community. There is no certainty between Uposatha and expulsion. If Uposatha comes first, stop the Uposatha; if expulsion comes first, perform expulsion. If it is not permissible to discuss transgressions during the summer, and it is thought that performing expulsion is contradictory, it is not contradictory. It is permissible to discuss it about half a month before the expulsion, because the activities of summer need to be relaxed. There are two types of distinction: listening becomes the basis for remedy, not listening and not making a distinction require additional punishment. If that doesn't work, give instruction. If that doesn't work, stop the Uposatha. If that doesn't work, perform expulsion. If that still doesn't work, expel the unrepentant from the community. If one discusses a transgression and admits to the transgression but does not repent, then the karma of expelling from the community is performed. If, relying on the discussion, the speaker and the one being spoken about do not agree, if the speaker, after being judged by an impartial person, does not want to seek the truth, then expel from the community. If one performs karma separately with the intention of expelling from the community, it will also lead to the splitting of karma. Similarly, relying on the discussion of transgressions, if they say that we, the followers of Devadatta, will not have transgressions, relying on holding different deceptions, it will become the basis for the splitting of the Sangha, and if they say it is not a transgression, it will lead to other consequences as well. Second, there are three ways to remedy disputes: the basis for the splitting of karma, which extends from expulsion from the community; the basis for the splitting of the Sangha, which extends from disputes over transgressions; and the actual Dharma that pacifies disputes. The first has five aspects: the cause of the splitting of karma, the place, the continent, the number, and the characteristics of the split. The first is attachment to things that are different from the Dharma. The second is that it occurs within the same boundary, not different boundaries. The third is in three continents, because it depends on the presence of the Buddha.
Tibetan
་རོ། །བཞི་པ་ནི་གང་ཟག་བརྒྱད་ཡན་ཆད་དོ། །ལྔ་པ་ནི་མཚམས་ནང་གཅིག་ཏུ་ལས་ཐ་དད་པར་བྱས་པ་ཙམ་གྱི་བྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །བཀྲ་ཤིས་པ་དང་གནོད་པ་དབྱུང་བའི་གསོ་སྦྱོང་གི་ཁྱད་པར་ལ། རྒྱ་ཤེའི་ཞལ་ནས་གནོད་པ་བྱུང་དུ་དོགས་པ་ལ་དང་པོ་བྱ་ལ། བྱུང་ཟིན་པ་ལ་ཕྱི་མ་བྱ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཁྲི་ལྡེའི་ཞལ་ནས་གཉིས་ཀ་ཡང་བྱུང་ཟིན་ལ་བྱ་སྟེ། ཕྱིའི་ཡམས་ལ་སོགས་པ་བྱུང་བ་ལ་བཀྲ་ཤིས་པའི་གསོ་སྦྱོང་དང་། ནང་གི་རིམས་ནད་ལ་སོགས་པ་བྱུང་བ་ལ་གནོད་པ་དབྱུང་བའི་གསོ་སྦྱོང་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། འགྲེལ་པ་ལས། སྔ་མ་ལ་ཡམས་ལ་སོགས་པ་ཕྱིའི་གནོད་པ་ལ་བཤད་ལ། ཕྱི་མ་ལ་རིམས་ཉིན་གཅིག་པ་ལ་སོགས་པ་ནང་གི་གནོད་པ་ལ་ཞེས་བཤད་པས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །བྱའི་ཞལ་ནས། ལུང་ལས་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྟ་བ་ལ་གནོད་པ་བྱུང་ན་བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་གསོ་སྦྱོང་བྱ་ལ། ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་གནོད་པ་བྱུང་ན་གནོད་པ་དབྱུང་བའི་གསོ་སྦྱོང་བྱ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ་ཞེས་བཞེད་དོ། །གཉིས་པ་འཁོར་ལོ་བྱེ་བའི་གཞི་ལ་བཅུ་གཅིག་སྟེ། དབྱེན་ཆགས་པའི་གཞི་དང་། བསམ་པ་དང་། སྦྱོར་བ་དང་། མཐར་ཐུག་དང་། དབྱེན་འབྱུང་བའི་དུས་དང་། གནས་པའི་ཚད་དང་། ཉེས་དམིགས་དང་། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་གང་དུ་གཏོགས་པ་དང་། དབྱེན་དེ་གང་ཟག་གང་ལ་ལྡན་པ་དང་། ཕྱིར་བཅོས་པའི་ཐབས་དང་། འཁོར་ལོ་ཞེས་སྒྲ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཏེ་རྒྱས་པར་གཞན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་རྩོད་པ་ཞི་བྱེད་དངོས་ལ་ལྔ་སྟེ། རྩོད་པའི་རྒྱུ། འབྲས་བུ་རྩོད་པའི་དབྱེ་བ། རྩོད་པའི་ངོ་བོ། ཞི་བར་བྱེད་པའི་ཆོས། རྩོད་པའི་བསླབ་བྱའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ནང་ན་གནས་པ་དང་། ཕྱི་ན་གནས་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཕྲ་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་སྟེ་སྐབས་འདིའི་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། དངོས་པོའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ལོག་པར་བསྒྲུབ་པ་དང་། གདམས་ངག་ལ་སོགས་པ་འཇོག་པ་སྤོང་བ་དང་། ལྟུང་བ་དང་བཅས་པ་དང་། ལས་ལ་མཐུན་པ་མི་སྦྱིན་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། འབྱེད་ཕྱིར་རྩོད་པ་དང་། མི་གདམས་པའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་དང་། ལྟུང་ཕྱིར་རྩོད་པ་དང་། བྱ་བའི་ཕྱིར་རྩོད་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། འཁྲུག་ལོང་གི་ཕྱིར་སེམས་གཞོལ་བ་སྟེ། འཛིན་ཅིང་སེམས་པའོ། །ཞི་བྱེད་ལ་གཉིས་ཏེ། ནང་ན་གནས་པའི་ཞི་བྱེད་དང་། ཕྱི་རོལ་ན་གནས་པའི་ཞི་བྱེད་དོ། །དང་པོ་ནི་བདག་མེད་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པས་ཞི་བར་བྱེད་པ་སྟེ་ཞི་གནས་ཀྱི་གསོ་སྦྱོང་ལ་སོགས་པ་སྐབས་གཞན་ནས་སྟོན་ནོ། །ག
Chinese
罗。第四种是八人以上。第五种是在同一界限内，仅仅做了不同事业的差别。关于吉祥和遣除损害的布萨的差别，嘉协说，对于怀疑会发生损害的，先做；对于已经发生的，后做。赤德说，两种都对已经发生的做，对于外面的瘟疫等发生，做吉祥的布萨；对于里面的时疫等发生，做遣除损害的布萨。注释中说，前者是对瘟疫等外面的损害说的，后者是对时疫一天等里面的损害说的。嘉的说，律中说，如果戒律和见解发生损害，做吉祥的布萨；如果身体和受用发生损害，做遣除损害的布萨。第二，关于破和合僧的基，有十一种，即破和合僧的基，意乐，加行，究竟，破和合僧的时间，存在的量，过患，属于何种罪，破和合僧存在于何人，遣除的方法，以及称为“破和合僧”的理由，详细的在其他地方了解。第三，关于息诤的实事有五种，即诤讼的因，果，诤讼的分类，诤讼的体性，息诤的学处。第一种有两种，即存在于内部的和存在于外部的。第一种是，我执的微细增长等，不是这里的所说。第二种有四种，即对事物的如实性作颠倒的论证，舍弃安立教言等，具有堕罪，以及不给予与业相应的。第二种有四种，即为了分别而诤讼，为了不教导而诤讼，为了堕罪而诤讼，以及为了事业而诤讼。第三种是，为了争斗而心专注，即执持并作意。息诤有两种，即存在于内部的息诤和存在于外部的息诤。第一种是，通过修无我等来息灭，即止住的布萨等在其他场合宣说。
English
Ro. The fourth is eight or more people. The fifth is the difference of merely doing different actions within the same boundary. Regarding the difference between the Uposatha of auspiciousness and the Uposatha of dispelling harm, Gyashey said that for what is suspected to cause harm, do it first; for what has already happened, do it later. Tride said that both should be done for what has already happened. For external epidemics and the like, do the Uposatha of auspiciousness; for internal epidemics and the like, do the Uposatha of dispelling harm. The commentary says that the former refers to external harms such as epidemics, and the latter refers to internal harms such as one-day epidemics. Ja said that the Vinaya says that if harm occurs to discipline and view, do the Uposatha of auspiciousness; if harm occurs to body and possessions, do the Uposatha of dispelling harm. Second, regarding the basis of breaking the Sangha, there are eleven, namely the basis of breaking the Sangha, intention, action, ultimate, time of breaking the Sangha, amount of existence, faults, what kind of offense it belongs to, who the breaking of the Sangha exists in, the method of dispelling, and the reason for being called "breaking the Sangha," which should be understood in detail elsewhere. Third, regarding the actual things for pacifying disputes, there are five, namely the cause of disputes, the result, the classification of disputes, the nature of disputes, and the precepts for pacifying disputes. The first has two, namely existing internally and existing externally. The first is the subtle increase of self-grasping and the like, which is not the subject of discussion here. The second has four, namely arguing perversely about the suchness of things, abandoning the establishment of instructions and the like, having offenses, and not giving what is in accordance with karma. The second has four, namely disputing for the sake of distinguishing, disputing for the sake of not teaching, disputing for the sake of offenses, and disputing for the sake of actions. The third is focusing the mind for the sake of strife, namely grasping and attending. There are two types of pacification, namely internal pacification and external pacification. The first is pacifying through meditating on selflessness and the like, namely the Uposatha of calming and abiding, which is taught in other contexts.