Tibetan
་ལས་བདེ་བ་འབྱུང་བ་དང་། གཞལ་བྱའི་དོན་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ཡོད་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟར་ལྔ་ལས། ཡུལ་ནི་དངོས་སུ་སེལ་བྱེད་དང་། རྗེས་དཔག་ནི་བརྒྱུད་ནས་སེལ་བྱེད་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་དེས་ལོག་ཕྱོགས་དངོས་སུ་སེལ་བ་ནི་རྗེས་དཔག་ལ་རག་ལས་ཤིང་། ཡིད་ཆེས་པའི་རྗེས་དཔག་ནི་ཡིད་ཆེས་པའི་རྟགས་ཡང་དག་ལ་བརྟེན་ལ། རྟགས་ཡང་དག་དེ་ལ་ཡང་ལུང་ཚིག་རྟགས་སུ་སོང་བ་དགོས་ཤིང་དེའི་མཐུན་དཔེར་རང་ཚིག་རྣམ་དག་དགོས་ལ། དེ་ཡང་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་གང་ཟག་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་ཁས་བླངས་དང་འགལ་བ་དང་། རང་ཚིག་དང་འགལ་བ་གཉིས། འདི་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་སྔ་རབས་པ་རྣམས་ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་དང་འགལ་བ་དང་། རྒོལ་བ་རང་ཚིག་དང་འགལ་བ་ཞེས་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། དེ་གཉིས་རེ་རེ་ལ་ཡང་འདི་གཉིས་ཆར་དབྱེ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྔར་དམ་བཅས་པ་ཕྱིས་ཉམས་པར་བྱེད་པའི་དམ་བཅའི་ཞེན་དོན་ནི་ཁས་བླངས་དང་འགལ་བ་སྟེ། སྦྱིན་སོགས་དཀར་ཆོས་སྤྱད་པ་ལས་བདེ་བ་མི་འབྱུང་བར་དམ་བཅས་པའི་དམ་བཅའི་ཞེན་དོན་ལྟ་བུའོ། །ཚིག་དེ་ནི་བརྗོད་བྱ་སྔ་ཕྱི་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། སྦྱིན་སོགས་དཀར་ཆོས་སུ་དམ་བཅས་པས་བདེ་བ་འབྱུང་བར་ཁས་བླངས་ལ་ཕྱིས་བདེ་བ་མི་འབྱུང་བར་དམ་བཅས་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་དུ་ཁོ་བོའི་མ་མོ་གཤམ་མོ་ཞེས་པའི་ཚིག་ཀྱང་ཁས་བླངས་སྔ་ཕྱི་འགལ་བས་ཁས་བླངས་དང་འགལ་བའོ། །ཚིག་དེ་ཉིད་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་དངོས་ཤུགས་འགལ་བ་ནི་རང་ཚིག་དང་འགལ་བ་སྟེ། གཞལ་བྱའི་དོན་ཅན་གྱི་ཚད་མ་མེད་པར་དམ་བཅས་པའི་དམ་བཅའི་ཞེན་དོན་ལྟ་བུའོ། །ཚིག་དེ་ནི་རང་ཚིག་དང་དངོས་ཤུགས་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། དངོས་སུ་གཞལ་བྱ་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་མེད་པར་སྨྲས་ཤིང་ཤུགས་ལ་དེ་རང་ཚིག་རྣམ་དག་ཏུ་ཁས་བླངས་པས་བརྗོད་དོན་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཚིག་དེ་གཉིས་ཁས་བླངས་སྔ་ཕྱི་འགལ་བ་དང་། བརྗོད་བྱ་དངོས་ཤུགས་འགལ་བའི་སྒོ་ནས་ངག་གི་དབྱེ་བར་འཇོག་པ་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་སྟེ། རྣམ་ངེས་ལས། འོ་ན་དོན་འདི་དག་ལ་དབྱེ་བ་ཅི་ཡོད་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་སོ་སོར་བརྗོད་ཅེ་ན། ངག་གི་དབྱེ་བས་དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ། །སྔ་མས་བཞག་པ་ཕྱི་མས་ཉམས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྔར་ཁས་བླངས་པ་དང་ཞེས་བཤད་དོ། །ངག་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་དོན་དང་འགལ་བ་ནི་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་ཤིང་། དེའི་དོན་རིགས་གཏེར་ལས། དེ་ལ་ཁས་བླངས་རང་ཚིག་གཉིས། །གཞན་དག་ལུང་དང་རང་ཚིག་ཟེར། །སློབ་དཔོན་ངག་གི་དབྱེ་བར་བཞེད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ། ལུང་གནོད་བྱེད་དུ་འདོད་པའི་ལུགས་དང་། ལུང་གེགས་བྱེད་དུ་འདོད་པའི་ལུགས་དང་། དེ་གཉིས་ཀ་ཡོད་པའི་ལུགས་དང་། རང་ལུགས་ངོས་གཟུང་བ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། ཕྱོགས་གླང་གི་སློབ་མ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ལུང་རྣམ་དག་དེ་རང་འགལ་གྱི་དམ་བཅའི་ཞེན་དོན་ལ་གནོད་བྱེད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། སྦྱིན་སོགས་ཆོས་སུ་འཇོག་པ་ལ་ལུང་ཚད་མར་ཁས་ལེན་དགོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྦྱིན་སོགས་ཆོས་སུ་འཇོག་པ་ནི་མ་འོངས་པ་ན་བདེ་བ་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཆ་ནས་འཇོག་པ་གང་ཞིག དེ་ལུང་རྣམ་དག་ཁོ་ནས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སྦྱིན་སོགས་སྤྱད་པ་ལས་བདེ་བ་འབྱུང་བ་དེས་དེ་སྤྱད་པ་ལས་བདེ་བ་མི་འབྱུང་བ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་དངོས་འགལ་གང་ཞིག སྔ་མ་དེ་ལུང་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། སྦྱིན་སོགས་སྤྱད་པ་ལས་བདེ་བ་འབྱུང་བ་དེ་དང་དེ་སྤྱད་པ་ལས་དེ་མི་འབྱུང་བ་གཉིས་གེགས་བྱེད་མིན་ཏེ། གེགས་བྱེད་ཀྱི་དོན་གཞི་གྲུབ་པ་གཅིག་གི་སྟེང་དུ་ཆོས་འགལ་བ་སྟོབས་མཚུངས་པ་གཉིས་ཕན་ཚུན་གེགས་བྱེད་ཙམ་ལ་བྱེད་པ་གང་ཞིག ལུང་ཚད་མར་ཁས་མི་ལེན་ན་ཆོས་ཅན་སྦྱིན་སོགས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པས་དེའི་སྟེང་དུ་ཆོས་གཅིག་གིས་གཅིག་ལ་གེགས་བྱེད་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། ལུང་ཚད་མར་ཁས་ལེན་ན་དེ་ལུང་ཚད་མས་གྲུབ་པས་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་དོན་དེ་ཚད་མ་མེད་པ་ལས་ཆེས་སྟོབས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཕྱོགས་གླང་གི་སློབ་མ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ལུང་ཚད་མར་ཁས་ལེན་ན། ལུང་རྣམ་དག་དེ་རང་འགལ་གྱི་དམ་བཅའ་ལ་གེགས་བྱེད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། ལུང་ཚད་མར་ཁས་ལེན་ན་སྦྱིན་སོགས་སྤྱད་པ་ལས་བདེ་བ་འབྱུང་བ་དང་དེ་སྤྱད་པ་ལས་དེ་མི་འབྱུང་བ་གཉིས་སྟོབས་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་སྤྱད་པ་ལས་དེ་འབྱུང་བར་གྲུབ་པ་ནི་ལུང་ཚད་མ་ཡིན་པ་ལ་རག་ལས་ཤིང་། དེ་ཡང་ལུང་ཚད་མར་ཁས་ལེན་པ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་ཚེ་ན་སྦྱིན་སོགས་སྤྱད་པ་ལས་བདེ་བ་མི་འབྱུང་བ་དེ་ཡང་ལུང་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་ཚེ་སྦྱིན་སོགས་སྤྱད་པ་ལས་བདེ་བ་མི་འབྱུང་བར་སྟོན་པའི་ལུང་ཚད་མར་ཁས་ལེན་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ། ཁ་ཅིག་ན་རེ། ལུང་རྣམ་དག་གི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ལུང་གནོད་བྱེད་དུ་གསུང
Chinese
从中产生安乐，以及具有可衡量意义的量存在等等。像这样五者之中，境是直接遣除，比量是间接遣除，因为境直接遣除反方依赖于比量。可信的比量依赖于可信的正确之相，而正确之相也需要成为圣教之语的相，并且它的顺例需要是清净的自语，而那也依赖于可信之人。第二，有与承诺相违和与自语相违两种。对于这两者的差别，旧派人士认为与可信的圣教相违和与辩论者自语相违是不合理的，因为这两者各自都需要区分这两种。因此，先前承诺后来违背的承诺的执着意义是与承诺相违，例如承诺不从布施等善法中产生安乐的承诺的执着意义。那个词是所说前后矛盾，因为承诺布施等是善法而承诺产生安乐，后来又承诺不产生安乐的缘故。同样，我的母亲是妓女这句话也是因为前后承诺矛盾而与承诺相违。那个词本身的所说直接间接矛盾是与自语相违，例如承诺没有具有可衡量意义的量。那个词是与自语直接间接矛盾，因为直接说没有可衡量和衡量者的量，间接承认那是清净的自语，因此承认有理解所说之义的量。因此，将那两个词通过前后承诺矛盾和所说直接间接矛盾的方式安立为语的分类是学者的观点。在《释量论》中说：那么这些意义有什么差别呢？一点也没有。那么如何分别说呢？通过语的分类那样转变。因为前者所立后者违背，所以是与承诺相违。正因为如此，说了先前承诺。那个语本身的意义相违是与自己的词相违，例如说比量不是量。
English
From which happiness arises, and the existence of valid measurements with measurable meaning, and so on. Among these five, the object directly eliminates, and inference eliminates indirectly, because the object's direct elimination of the opposite side depends on inference. Reliable inference relies on reliable and correct signs, and that correct sign also needs to become a sign of scriptural words, and its positive example needs to be pure self-utterance, which also depends on a reliable person. Secondly, there are two types: contradiction with commitment and contradiction with one's own words. Regarding the difference between these two, the old scholars considered it unreasonable to say that it contradicts the reliable scriptures and contradicts the debater's own words, because each of these two needs to distinguish between these two. Therefore, the adherence to the meaning of a commitment that was previously made but later violated is a contradiction with the commitment, such as the adherence to the meaning of a commitment not to generate happiness from practicing generosity and other virtuous deeds. That word is a contradiction between what is said before and after, because it is committed to generosity and other virtuous deeds as virtuous deeds and promises to generate happiness, but later promises not to generate happiness. Similarly, the phrase "My mother is a prostitute" is also contradictory to the commitment because of the contradiction between the previous and subsequent commitments. The direct and indirect contradiction of the meaning of the word itself is a contradiction with one's own words, such as the adherence to the meaning of a commitment that there is no valid measurement with measurable meaning. That word is a direct and indirect contradiction with one's own words, because it directly says that there is no measurement of what is measurable and the measurer, and indirectly admits that it is a pure self-utterance, thus admitting that there is a measurement for understanding the meaning of what is said. Therefore, establishing those two words as a classification of speech through the contradiction between previous and subsequent commitments and the direct and indirect contradiction of what is said is the view of the scholar. In the Pramāṇavārttika, it says: "Then what is the difference between these meanings? There is none at all. Then how are they spoken separately? It changes like that through the classification of speech. Because what was established by the former is violated by the latter, it is a contradiction with the commitment. For that very reason, it is said that it was previously committed. The contradiction of the meaning of that very speech is a contradiction with one's own words, for example, saying that inference is not a valid measurement."
Chinese
如是说。其义在《理藏》中说：“于此有自许之自语二者，其他则说圣教与自语，论师立为语之差别。”故也。第三，有主张圣教为损害者之宗，有主张圣教为障碍者之宗，以及二者皆有之宗，与自宗之认定等四者。第一者，有部分陈那（梵文：Dignāga）之弟子说，清净圣教会成为与自相违之誓言之耽著境之损害者，因为于安立布施等为法，必须承认圣教为量之故。安立布施等为法，是从未来能生安乐之分而安立，其是唯由清净圣教所成立之故，因为其是极隐蔽之故。因此，布施等受用后产生安乐，会损害受用彼后不产生安乐，因为二者是相违之故，前者是由圣教量所成立之故。布施等受用后产生安乐，与受用彼后不产生安乐二者，并非障碍者，因为障碍者之义，是在一个成立之基上，二个相违之法以同等力量互相障碍而已。若不承认圣教为量，则法之有法布施等也不成立，故于其上，一法障碍另一法是不可能之故。若承认圣教为量，则其是由圣教量所成立，故由量所成立之义，比无量更具力量之故。第二者，有部分陈那（梵文：Dignāga）之弟子说，若承认圣教为量，则清净圣教会成为与自相违之誓言之障碍者，因为若承认圣教为量，则布施等受用后产生安乐，与受用彼后不产生安乐二者，力量是同等之故，因为成立受用彼后产生彼者，是依赖于圣教量，而其也依赖于承认圣教为量之故，因为其时，布施等受用后不产生安乐，也是由圣教量所成立之故，因为其时，有显示布施等受用后不产生安乐之圣教量之承认之故。第三，有部分人说，就清净圣教之方面来说，圣教是损害者
English
It is said, "Like that." The meaning of which is stated in the Treatise on Reasoning: "Here, there are two: one's own assertion and one's own words. Others say scripture and one's own words. The teacher considers them as distinctions of speech." Therefore. Thirdly, there are four: the system that considers scripture as a harm, the system that considers scripture as an obstacle, the system that has both, and the identification of one's own system. First, some students of Dignāga say that pure scripture becomes a harm to the object of clinging to a self-contradictory vow, because it is necessary to accept scripture as valid in establishing generosity, etc., as dharma. Establishing generosity, etc., as dharma is established from the aspect of generating happiness in the future, which is established only by pure scripture, because it is extremely obscure. Therefore, the happiness that arises from practicing generosity, etc., harms the non-arising of happiness from practicing it, because the two are contradictory, and the former is established by valid scripture. The arising of happiness from practicing generosity, etc., and the non-arising of it from practicing it are not obstacles, because the meaning of an obstacle is merely that two contradictory phenomena with equal strength mutually obstruct each other on the same established basis. If scripture is not accepted as valid, then the subject of dharma, generosity, etc., is also not established, so it is impossible for one phenomenon to obstruct another on it. If scripture is accepted as valid, then it is established by valid scripture, so the meaning established by validity is more powerful than the absence of validity. Secondly, some students of Dignāga say that if scripture is accepted as valid, then pure scripture becomes an obstacle to a self-contradictory vow, because if scripture is accepted as valid, then the arising of happiness from practicing generosity, etc., and the non-arising of it from practicing it are of equal strength, because the establishment of the arising of it from practicing it depends on valid scripture, and that also depends on accepting scripture as valid, because at that time, the non-arising of happiness from practicing generosity, etc., is also established by valid scripture, because at that time, there is an acceptance of valid scripture that shows the non-arising of happiness from practicing generosity, etc. Thirdly, some say that, in terms of pure scripture, scripture is a harm.