Tibetan
་གི་ངོ་བོ། དེ་གཉིས་ཀ་འགོག་པའི་དམ་བཅའི་ཞེན་དོན་དང་ལྔ་ནི་རིམ་བཞིན། སྒྲ་མཉན་བྱ་མ་ཡིན་པ་དང་། ཡན་ལག་དེ་ཆོས་གསུམ་ལྡན་གྱི་ཡན་ལག་ཅན་ལས་རྫས་གཞན་ཡིན་པ་དང་། ཆོས་གསུམ་ལྡན་གྱི་ཡན་ལག་ཅན་དེ་རང་གི་ཡན་ལག་ལས་རྫས་གཞན་ཡིན་པ་དང་། ཆོས་གསུམ་ལྡན་གྱི་ཡན་ལག་ཅན་ཡོད་པ་དང་། ངག་ཐམས་ཅད་བརྫུན་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །འདི་ནི་ལྷ་ཤཱཀ་གིས་བཞེད་པ་ཡིན་ལ། རྒྱན་མཁན་པོས་ནི། ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་། ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་གནོད་པའི་དམ་བཅའི་ཞེན་དོན་སྔ་མ་ལས་བཟློག་སྟེ་ངོས་འཛིན་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། ཀུན་བཏུས་ལས་དེ་ལྟར་དུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། དབྱེ་གཞི། དབྱེ་ངོ་། གང་གིས་འབྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན། ཇི་ལྟར་ཕྱེ་བའི་དོན། གྲངས་དང་གོ་རིམ་ལ་དོགས་པ་བཅད་པ་དང་ལྔ་ལས། དང་པོ་ནི། ཚད་མའི་བསལ་བ་ཙམ་མོ། །གཉིས་པ་ནི། རིགས་སྒོར་མངོན་སུམ་དང་། དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་དང་། ཁས་བླངས་དང་། རང་ཚིག་དང་། གྲགས་པའི་བསལ་བ་དང་ལྔར་བཤད་ལ། ཀུན་བཏུས་ལས་ཁས་བླངས་དང་རང་ཚིག་གཉིས་ཡིད་ཆེས་ཞེས་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ནས་བཞིར་བཤད་དོ། །འོ་ན་དེ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་སྡུད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གང་ཞེ་ན། ཁ་ཅིག རང་ཚིག་རྣམ་དག་དང་ལུང་ཚིག་རྣམ་དག་གཉིས་ཀ་ཡང་ཀུན་སློང་གི་བསམ་པ་དཔོག་པ་འབྲས་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། རང་ཚིག་རྣམ་དག་དེ་རང་ངོར་ཀུན་སློང་གི་བསམ་པ་དཔོག་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་བ་མི་སྲིད། གཞན་ངོར་རང་ཚིག་ཏུ་འགྱུར་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། རང་ལུགས་ནི། ཀུན་བཏུས་སུ་དེ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པ་ལ་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། ཚིག་གཉིས་ཀ་རྒོལ་བ་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་ཡིད་ཆེས་ཀྱིས་གནས་སུ་མཚུངས་པར་གོ་བའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་བསྟན་པ་ལ་དགོས་པ་ཡོད་དེ། རྒོལ་བ་བདག་ཉིད་དོན་དེ་ལ་ཚད་མར་ཁས་མི་ལེན་ན་རང་ཚིག་རྣམ་དག་སྨྲ་བ་ལ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་དང་བསྟན་བཅོས་དེ་ལུང་ཚད་མར་ཁས་མི་ལེན་ན་དེར་གྲགས་པའི་དོན་ལ་དཔྱད་པ་མི་འཇུག་པ་གཉིས་པོ་དེ་མཚུངས་པར་བསྟན་པའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། སེལ་བྱེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཞིར་འབྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། སེལ་བྱེད་ལ་མངོན་གྱུར་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་སེལ་བ་དང་། ལྐོག་གྱུར་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་སེལ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་མངོན་སུམ་གྱི་བསལ་བ། གཉིས་པ་ལ་ལྐོག་གྱུར་རྟོགས་པ་ནི་རྗེས་དཔག་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཕྱོགས་ཆོས་དང་ཁྱབ་པ་ངེས་པ་ལ
Chinese
的自性。为了遮遣那二者，立宗的耽著处有五种，次第是：声音不是所闻，支分是他体于具有三种法的有支，具有三种法的有支是他体于自己的支分，具有三种法的有支存在，一切语皆具有虚妄的意义，等等。这是拉夏（lha shak）的观点。具庄严者认为，对治法之差别和有法之差别的立宗耽著处，与前者相反地进行认定的方式是不合理的，因为这与《摄类学》中所说相违背。第二，有五种：分类的基础，分类的体性，以什么来区分的理由，如何区分的意义，断除对数量和顺序的疑惑。第一是，仅仅是量之遮遣。第二是，在理路上，有现量、事物力量的现量、承许、自语、名声的遮遣五种说法。而在《摄类学》中，将承许和自语二者合为“信解”而说为四种。那么，将这二者合一的理由是什么呢？有些人说，自语清净和圣教语清净二者，都同样是衡量能引生之意乐的果证，是正确的，这种说法是不合理的，因为自语清净在自己面前不可能变成衡量能引生之意乐的正确理路，在他人面前也不可能变成自语。自己的宗派是，在《摄类学》中将这二者合一是有理由的，因为是为了理解这二者在同一论者的信解处是相同的。这样教导是有必要的，因为是为了显示，如果论者自己不承认那个意义是量，就不会进入说自语清净，以及如果不承认那个论典是圣教量，就不会进入考察在那里出名的意义，这两者是相同的。第三，是从遣除的角度分为四种，遣除有从现前证悟的角度遣除，和从隐蔽证悟的角度遣除两种。从第一种的角度来说，是现量的遮遣。第二种，隐蔽的证悟是比量，而那也是在确定周遍和法相之后。
English
The nature of. To refute those two, there are five clinging points of the proposition, which are: sound is not audible, a part is other than the whole with three qualities, the whole with three qualities is other than its own part, the whole with three qualities exists, and all words have the meaning of falsehood, and so on. This is the view of Lha Shak. The Ornament Master believes that it is unreasonable to identify the clinging points of the proposition that harm the difference of the dharma and the difference of the dharmin in the opposite way to the former, because it contradicts what is said in the Compendium. Second, there are five: the basis of classification, the nature of classification, the reason for distinguishing, the meaning of how to distinguish, and dispelling doubts about number and order. The first is just the negation of valid cognition. The second is, in terms of reasoning, there are five types of negation: direct perception, inference by the power of things, acceptance, one's own words, and fame. In the Compendium, acceptance and one's own words are combined into "belief" and said to be four. So, what is the reason for combining these two into one? Some say that both pure self-utterance and pure scriptural utterance are equally correct as the result of measuring the intention of the prompter, which is unreasonable, because pure self-utterance cannot become a correct reason for measuring the intention of the prompter in one's own view, nor can it become self-utterance in the view of others. Our own system is that there is a reason for combining these two in the Compendium, because it is to understand that these two are the same in the place of belief of the same debater. It is necessary to teach in this way, because it is to show that if the debater himself does not admit that meaning is valid cognition, he will not enter into speaking pure self-utterance, and if he does not admit that the treatise is valid scriptural cognition, he will not enter into examining the meaning that is famous there, these two are the same. Third, it is divided into four from the perspective of elimination, and there are two types of elimination: elimination from the perspective of manifest realization and elimination from the perspective of hidden realization. From the perspective of the first, it is the elimination of direct perception. The second, hidden realization is inference, and that is also after determining pervasion and property of subject.
Tibetan
ས་སྐྱེ་ཞིང་དེ་ལ་ཁྱབ་པ་དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་གྲུབ་པ་དང་། ཁས་བླངས་ཀྱིས་གྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོའི་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་གི་བསལ་བ་ལ། དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་གི་བསལ་བ་དང་། གཉིས་པ་ལ་ཁྱབ་པ་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པ་དང་རྒོལ་བ་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པ་གཉིས་ལས། དང་པོའི་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་གིས་བསལ་བ་ལ་གྲགས་པའི་བསལ་བ། གཉིས་པའི་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་གི་བསལ་བ་ལ་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་བསལ་བར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། བསལ་བ་བཞི་པོ་དེ་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་དང་། གཅིག་པ་བཀག་པའི་ཐ་དད་དང་། རྣམ་གྲངས་ཀྱི་ཐ་དད་གསུམ་པོ་གང་ཡང་མིན་ཏེ། སེལ་བྱེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་སོ་སོ་ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཁས་བླངས་རང་གི་ཚིག་སོགས་ཀྱིས། །ཞེས་ཚད་མ་བཞི་ཆར་གྱིས་གནོད་ཡུལ་གཅིག་ཉིད་ལ་གནོད་པར་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་འགོག་པའི་སྐབས་འདིར་ཞེ་འདོད་སོ་སོར་དམ་བཅས་པ་ཡིན་པས་ཚད་མ་བཞི་ཆར་གྱིས་གནོད་ཡུལ་གཅིག་ལ་གནོད་པ་མི་སྲིད་ལ། ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འགོག་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐབས་སུ་ནི་ཞེ་འདོད་གཅིག་ཉིད་ལ་དམ་བཅའ་ཚུལ་མི་འདྲ་བ་དམ་བཅས་པས་ཚད་མ་བཞི་ཆར་གྱིས་གནོད་ཡུལ་གཅིག་ཉིད་ལ་གནོད་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། ལྔ་པ་ནི། མདོར། མངོན་སུམ་དོན་དང་རྗེས་དཔག་དང་། །ཡིད་ཆེས་གྲགས་པ་རང་བརྟེན་ལའོ། །ཞེས་བསལ་བ་བཞིར་བཤད་པ་ལས། འདིར་གྲགས་ཡིད་ཀྱི་བསལ་བ་རྒྱས་པར་བཤད་ནས་མངོན་སུམ་དང་། དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་གི་བསལ་བ་རྒྱས་པར་མི་འཆད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཞེ་ན། འདིར་གནོད་ཚུལ་རྒྱས་པར་འཆད་པའི་སྐབས་ཡིན་ལ། དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་དང་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་ཚུལ་ནི་རང་དོན་དང་མངོན་སུམ་གྱི་ལེའུར་བཤད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་ཚུལ་ཅུང་ཟད་བཤད་པ་ནི། མདོར། དོན་དང་མཉན་བྱ་སྨོས་པའི་དགོས་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པའི་ཆེད་ཡིན་ནོ། །མདོར། སྐབས་འདིར་བསལ་བ་བཞི་ཆར་གསུངས་པ་ནི་བསལ་བའི་དབྱེ་བ་དང་མཚན་གཞི་ཙམ་ངོས་འཛིན་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་ལེའུ་གོང་མ་གཉིས་དང་ཟློས་པའི་སྐྱོན་མེད་དོ། །མདོར། མངོན་སུམ་གྱི་བསལ་བ་དང་པོར་གསུངས་ཀྱང་འདིར་གྲགས་ཡིད་ཀྱི་བསལ་བའི་འོག་ཏུ་མངོན་སུམ་གྱི་བསལ་བ་འཆད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། མངོན་སུམ་གྱི་གནོད་ཚུལ་རྒྱས་པ་ནི་མངོན་སུམ་ལེའུར་བཤད་ཟིན་ཅིང་རྩ་བར་ཡང་དོན་དང་འགྲེལ་པར་མཉན་བྱ་སྨོས་པའི་སྒོ་ནས་ཅུང་ཟད་བཤ
Chinese
就其所遍之境而言，可分为以实事成立和以承诺成立两种。其中，第一种的以标相为依据的推论之遮破，即是实事推论之遮破。第二种，其所遍之境可分为一切众生承诺和立论者自己承诺两种。其中，第一种的以标相为依据的推论之遮破，即是世俗共称之遮破。第二种的以标相为依据的推论之遮破，即是信赖之遮破。第四，这四种遮破并非本体相同而反体相异，也非所破相同而差别相异，亦非名目差别，而是仅从遣除的角度各自相异。如果有人问：那么，（经文说）“以承诺自己的言词等”，这与四种量都对同一所害境造成损害的说法相违背。答：没有过失。因为在遮止法之本体的情况下，各自所欲成立的宗义是不同的，所以四种量不可能对同一所害境造成损害。而在遮止法之差别等情况下，对于同一所欲成立的宗义，由于所承诺的方式不同，因此四种量有可能对同一所害境造成损害。第五，总而言之，（经文说）“现量、义、推论，信赖、世俗共称是自立的”，这样宣说了四种遮破。这里详细阐述了世俗共称和信赖之遮破，而不详细阐述现量和实事推论之遮破的原因是什么呢？因为这里是详细阐述损害方式的场合，而实事推论和现量的损害方式已经在自义和现量品中阐述完毕。然而，稍微阐述现量的损害方式，是为了详细说明经文中提及“义”和注释中提及“所听闻”的必要性。总而言之，此处宣说四种遮破，仅仅是为了识别遮破的分类和定义，因此没有与前两品重复的过失。总而言之，虽然首先宣说了现量之遮破，但在此处世俗共称和信赖之遮破之后才阐述现量之遮破的原因是，现量的详细损害方式已经在现量品中阐述完毕，并且在根本颂中也通过提及“义”，在注释中通过提及“所听闻”的方式稍微阐
English
Regarding the scope of pervasion, it can be divided into two types: established by factuality and established by commitment. Among them, the refutation by inference based on the sign of the first type is the refutation by factual inference. For the second type, the scope of pervasion can be divided into two types: commitment by all beings and commitment by the proponent himself. Among them, the refutation by inference based on the sign of the first type is the refutation by common convention. The refutation by inference based on the sign of the second type is the refutation by reliance. Fourth, these four refutations are not the same in essence but different in aspects, nor are they the same in what is to be refuted but different in distinctions, nor are they different in names, but only different from the perspective of elimination. If someone asks: Then, (the text says) "by the commitment of one's own words, etc.," this contradicts the statement that all four valid cognitions cause harm to the same object of harm. Answer: There is no fault. Because in the case of negating the essence of a phenomenon, the tenets that each wishes to establish are different, so it is impossible for the four valid cognitions to cause harm to the same object of harm. However, in the case of negating the distinctions of a phenomenon, etc., for the same tenet that one wishes to establish, because the ways of commitment are different, it is possible for the four valid cognitions to cause harm to the same object of harm. Fifth, in summary, (the text says) "Direct perception, meaning, inference, reliance, common convention are self-established," thus proclaiming the four refutations. Here, the refutations of common convention and reliance are explained in detail, but what is the reason for not explaining the refutations of direct perception and factual inference in detail? Because this is the occasion for explaining the ways of harm in detail, and the ways of harm by factual inference and direct perception have already been explained in the chapters on self-interest and direct perception. However, slightly explaining the way of harm by direct perception is to explain in detail the necessity of mentioning "meaning" in the text and mentioning "what is heard" in the commentary. In summary, the four refutations are proclaimed here merely to identify the classification and definition of refutation, so there is no fault of repetition with the previous two chapters. In summary, although the refutation of direct perception is proclaimed first, the reason for explaining the refutation of direct perception after the refutations of common convention and reliance here is that the detailed way of harm by direct perception has already been explained in the chapter on direct perception, and in the root verse, it is also slightly explained by mentioning "meaning," and in the commentary, by mentioning "what is heard."