Tibetan
པས་ཕྱོགས་ཆོས་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་ལུགས་ནི། དབང་པོ་ཕྱི་མ་དགུ། དེ་ཙམ་ལྔ། འབྱུང་བ་བཞི་སྟེ་བཅོ་བརྒྱད་འདོན་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་དག་འདུས་བསགས་ཡིན་པར་སངས་རྒྱས་པ་ལ་ཡང་གྲུབ་པས་དེའི་རྟགས་ཀྱིས་བཅུ་དགུ་པོ་བདག་དོན་བྱེད་པར་གྲུབ་པ་ན། ཤེས་བྱ་དང་པོ་གསུམ་པོ་བདག་དོན་བྱེད་པ་ཡང་འབད་མེད་དུ་གྲུབ་བོ་སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །ཤེས་བྱ་ཉེར་བཞིའི་ཐོག་མ་སྤྱི་གཙོ་བོ་ཡིན་ཀྱང་འདིར་ཆོས་ཅན་ལ་མིག་གི་དབང་པོ་ནས་བརྩམས་ཏེ། མིག་སོགས་འཛིན་པའི་གནད་ཀྱང་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། །མ་བསལ་བ་ཞེས་པའི་ཚིག་དེས་རྣམ་བཅད་ལ་ཚད་མ་བཞི་པོ་གང་རུང་གིས་བསལ་བ་ཞུགས་པ་གཞན་དོན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་དག་ཡིན་པ་བཅད་ནས་ཡོངས་གཅོད་ལ་ཚད་མ་བཞི་པོ་གང་གིས་ཀྱང་མ་བསལ་བ་ཅིག་དགོས་པར་བསྟན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། གཞན་དོན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་དེ་ལ་ངོ་བོ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ལྔར་གྲངས་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། རིགས་མི་མཐུན་གཙོ་བོར་སེལ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ངོ་བོ་དང་། འདོད་པ་དང་། མ་བསལ་བ་གསུམ་དུ་གྲངས་ངེས། ལོག་རྟོག་གཙོ་བོར་སེལ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཁོ་ན་དང་རང་ཉིད་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པའི་ཕྱིར། གཏན་ཚིགས་དང་པོ་དེ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རིགས་མི་མཐུན་དེ་ལ་ཕྱོགས་སུ་མ་བཟུང་བ་དང་། གཟུང་ཡང་ཉེས་པ་དང་འབྲེལ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རྒོལ་བས་ཞེ་བས་བསྒྲུབ་བྱར་མི་འདོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་འདོད་པས་སེལ་ལ། གཉིས་པ་ལ་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་གྲུབ་ཟིན་པས་བསྒྲུབ་མི་དགོས་པ་དང་། ཚད་མས་བསལ་བ་ཞུགས་པས་བསྒྲུབ་མི་ནུས་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ངོ་བོས་སེལ་ལ། གཉིས་པ་ནི་མ་བསལ་བས་སེལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་གཉིས་པ་ཡིན་ཏེ། ལོག་རྟོག་དེ་ལ་བསྟན་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་རུང་གི་དཔེར་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ནམ་སྙམ་པའི་ལོག་རྟོག་དང་། རྒོལ་བས་བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པས་ལུང་དོན་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ནམ་སྙམ་པའི་ལོག་རྟོག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་ཁོ་ནས་སེལ་ལ། གཉིས་པ་ནི་རང་ཉིད་ཀྱིས་སེལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། གཞན་དོན་བསྒྲུབ་བྱའི་ངོ་བོ་ནི་ཕྱིར་རྒོལ་ལ་མ་གྲུབ་པ་ཞིག་ཡིན་པས་ངོ་བོ་ཐོག་མར་སྟོན་ནོ། །འོ་ན་དཔེར་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་ཡང་ཕྱིར་རྒོལ་ལ་མ་གྲུབ་པས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་བཅད་པའི་ཆེད་དུ་དེའི་འོག་ཏུ་ཁོ་ན་སྨོས་སོ། །འོ་ན་མིག་སོགས་བདག་དོན་བྱེད་པར་བསྒྲུབ་པར་འ
Chinese
因为这样就不能成立周遍随法了。自己的宗义是：九个外在的根，五个仅仅是“彼性”，四个大种，总共十八个。这十八个是积聚的，对于佛教徒来说也是成立的，因此以这个作为标志，十九个（自性）就能成立为“为我所用”。那么，最初的三个所知也能毫不费力地成立为“为我所用”了，我是这样想的。二十四个所知中的第一个是总的自性，但在这里，从眼根开始作为有法，执持眼等（根）的关键也就在于此。“未遮除”这个词，对于断除（rnam bcad）来说，需要以四种量中的任何一种遮除，才能断定他义成立的真实性；而对于完全断除（yongs gcod）来说，则需要没有任何一种量遮除。第三，他义成立的真实性的定义的那一部分，在体性等五个意义上是确定的。从主要遣除不同类别的角度来说，体性、意乐和未遮除这三个是确定的。从主要遣除邪分别的角度来说，唯独和自身这两个是确定的。第一个理由是：对于它的不同类别，或者没有作为宗法，或者即使作为宗法也与过失相关。第一种情况是：辩论者因为嗔恨而不希望它是所立宗，这可以用意乐来遣除。第二种情况有两种：反驳者已经成立了，所以不需要成立；或者因为已经包含了以量遮除，所以不能成立。第一种情况可以用体性来遣除，第二种情况可以用未遮除来遣除。第二个根本理由是：对于邪分别，以与所诠释的事物相关的理由，可能会产生“例如，不成立的标志是所立宗吗？”这样的邪分别，或者因为辩论者已经承认论典是量，所以可能会产生“难道所有论典的意义都是所立宗吗？”这样的邪分别。第一种情况可以用“唯独”来遣除，第二种情况可以用“自身”来遣除。第四，他义成立的体性是反驳者尚未成立的，所以首先要显示体性。那么，例如，不成立的标志也是反驳者尚未成立的，所以会成为当前情况下的所立宗吗？为了断除这一点，所以在它之后说了“唯独”。那么，如果成立眼等是“为我所用”的
English
Because in that way, the pervasion of the property of the subject will not be established. Our own system is: nine external sense faculties, five mere "thatness," and four elements, totaling eighteen. These eighteen are aggregates, which is also established for Buddhists. Therefore, with that as a sign, the nineteen are established as being "for the sake of the self." Then, the first three knowables are also effortlessly established as being "for the sake of the self," I think. Although the first of the twenty-four knowables is the general self, here, starting with the eye faculty as the subject, the key to holding the eye and so on is also this. The term "unnegated" indicates that for exclusion (rnam bcad), it is necessary to exclude that the valid means has negated the true probandum for others; while for complete exclusion (yongs gcod), it is necessary that none of the four valid means have negated it. Third, that part of the definition of the true probandum for others is definite in five meanings such as the entity. From the perspective of mainly eliminating dissimilar classes, the three, entity, intention, and unnegated, are definite. From the perspective of mainly eliminating wrong conceptions, the two, only and self, are definite. The first reason is that for its dissimilar class, either it is not taken as a property of the subject, or even if it is taken, it is related to faults. The first case is that the opponent does not want it to be the probandum because of hatred, which can be eliminated by intention. The second case has two possibilities: the opponent has already established it, so there is no need to establish it; or because it already includes negation by valid means, it cannot be established. The first case can be eliminated by the entity, and the second case can be eliminated by the unnegated. The second fundamental reason is that for wrong conceptions, with the reason related to the object to be shown, there may arise wrong conceptions such as "For example, is an unestablished sign the probandum?" or because the opponent has accepted the scriptures as valid means, there may arise wrong conceptions such as "Are all the meanings of the scriptures the probandum?" The first case can be eliminated by "only," and the second case can be eliminated by "self." Fourth, the entity of the probandum for others is something that the opponent has not established, so the entity is shown first. Then, for example, an unestablished sign is also something that the opponent has not established, so will it become the probandum in the present case? To eliminate this, "only" is stated after it. Then, if it is established that the eye and so on are "for the sake of the self," then
Tibetan
དོད་ནས། མིག་སོགས་ཆོས་ཅན། གཞན་དོན་བྱེད་དེ་ཞེས་སྨྲས་པའི་ཚེ། མིག་སོགས་གཞན་དོན་བྱེད་པ་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་ཁོ་ནར་བཟུང་བས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་གཅད་པའི་ཆེད་དུ་དེའི་འོག་ཏུ་འདོད་པ་སྨོས་སོ། །འོ་ན་རྒོལ་བས་ཁས་བླངས་པའི་ལུང་དོན་ཐམས་ཅད་ཞེ་བས་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་པས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་བཅད་པའི་ཆེད་དུ་དེའི་འོག་ཏུ་རང་ཉིད་སྨོས་སོ། །དེས་ན་མདོ་ལས། རང་ཉིད་ཐོག་མར་སྨོས་པ་ནི་སྡེབ་སྦྱོར་གྱི་དབང་གིས་ཡིན་ལ། རྣམ་འགྲེལ་ལས་འདོད་པ་ཐོག་མར་བཤད་པ་ནི་གོ་རིམ་འདི་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་སོ། །འོ་ན་སྒྲ་མཉན་བྱ་མ་ཡིན་པ་དང་། བུམ་པ་རྟག་པ་དང་། སྦྱིན་སོགས་སྤྱད་པ་ལས་བདེ་བ་མི་འབྱུང་བ་དང་། རི་བོང་ཅན་ཟླ་བའི་སྒྲས་བརྗོད་རུང་མ་ཡིན་པར་དམ་བཅས་པའི་ཚེ། སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱར་ཁས་བླངས་པས་གཞན་དོན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་གཅད་པའི་ཆེད་དུ་དེའི་འོག་ཏུ་མ་བསལ་བ་སྨོས་སོ། །ལྔ་པ་ནི། ངོ་བོ་ནི་ཕྱིར་རྒོལ་ཁོ་ནའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། སྔར་རྒོལ་གྱིས་གྲུབ་ཟིན་པ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་མིན་པའི་ཕྱིར། ཁོ་ན་ནི་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཀའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། སྔར་རྒོལ་གྱིས་བསྟན་པར་བྱ་བ་བརྗོད་པས་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་རུང་གི་དཔེར་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱར་ཡིན་ནམ་སྙམ་པའི་ལོག་རྟོག་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། མ་བསལ་བ་ནི་གཉིས་ཀའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། སྔར་རྒོལ་གྱི་ཚད་མས་བསལ་ན་བསྒྲུབ་འདོད་མེད། ཕྱིར་རྒོལ་གྱི་ཚད་མས་བསལ་ན་ཤེས་འདོད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲུག་པ་ནི། ཁ་ཅིག རང་ཉིད་དང་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་ཁྱབ་ཆེས་པ་སེལ་བ་དང་། མ་ཁྱབ་པ་སེལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། ཁ་ཅིག ལོག་རྟོག་གི་གནས་དང་། དེའི་ངོ་བོ་སེལ་བ་ལ་འདོད་པ་དང་། ཁ་ཅིག ཁས་མ་བླངས་པ་དང་། ཞེ་བས་མི་འདོད་པ་སེལ་བ་ཡིན་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཞན་དག་དེ་ཐམས་ཅད་བཀག་ནས་རང་ལུགས་ལ་འདོད་པས་ངག་ཏུ་དངོས་སུ་སྨོས་ཀྱང་ཞེ་བས་མི་འདོད་པ་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་གྱི། བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ན་ཞེ་བས་འདོད་པ་ཅིག་དགོས་པར་བསྟན་པ་ན་རྒོལ་བས་ལུང་ཚད་མར་ཁས་མ་བླངས་ན་དེ་ལྟར་ཡིན་ཀྱང་ལུང་ཚད་མར་ཁས་བླངས་ན་ཞེ་བས་འདོད་མི་འདོད་གང་ཡིན་ཀྱང་ལུང་དོན་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་བྱར་བྱེད་དགོས་སྙམ་པའི་ལོག་རྟོག་སེལ་བའི་ཆེད་དུ་རང་ཉིད་སྨོས་པ་ཡིན་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་ཁྱབ་ཆེས་པ་དང་མ་ཁྱབ་པ་སེལ་བ་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་འདོད་པ་འ
Chinese
总之，如果说“眼睛等法，是为了他者利益而存在”，那么，如果将眼睛等为了他者利益而存在仅仅作为所立宗，那么就会变成当下之所立宗吗？为了断除这种情况，所以在其下说了“意欲”。那么，如果辩论者以内心意欲的方式，将所有承诺的经文意义都作为所立宗，那么就会变成当下之所立宗吗？为了断除这种情况，所以在其下说了“自己”。因此，经部中，首先说“自己”是由于组合的缘故，而在《释量论》中首先说“意欲”是由于这个顺序的缘故。那么，如果立宗“声音不是所听闻之物”、“瓶子是常恒的”、“布施等行为不会产生快乐”、“有兔子的月亮不能用月亮这个词来表达”的时候，由于承诺了当下之所立宗，那么为了他者利益的所立宗也会变成正确的吗？为了断除这种情况，所以在其下说了“未遮破”。第五，自性是仅仅由反驳者来决定的，因为先前辩论者已经成立的，不是宗的过失。仅仅是由辩论者和反驳者两者来决定的，因为先前辩论者所要显示的，通过陈述，反驳者可能会认为未成立的例子是当下之所立宗吗？为了消除产生这种邪念。未遮破是由两者来决定的，因为先前辩论者的量已经遮破了，就没有想要成立的；反驳者的量已经遮破了，就没有想要了解的。第六，有些人说，自己和意欲的差别是遣除周遍和不周遍。有些人说，意欲是为了遣除邪念之处及其自性。有些人说，是为了遣除未承诺的和内心不意欲的。其他人否定了所有这些观点，并按照自己的宗派，认为即使口头上实际说了，但内心不意欲的也不是所立宗，如果要是所立宗，就必须要有内心的意欲，当显示这一点时，辩论者如果没有承诺经文为量，那么就是这样，但如果承诺经文为量，那么无论内心意欲与否，都必须将所有经文的意义作为所立宗，为了消除这种邪念，所以才说了“自己”。对于这一点，意欲是遣除周遍和不周遍这两个差别的
English
In short, if it is said that "eyes and other dharmas exist for the benefit of others," then, if the existence of eyes and others for the benefit of others is taken only as the thesis, will it become the present thesis? In order to eliminate this situation, "intention" is mentioned below it. Then, if the debater, in the manner of mental intention, takes all the meanings of the scriptures that have been promised as the thesis, will it become the present thesis? In order to eliminate this situation, "self" is mentioned below it. Therefore, in the Sutra Pitaka, the first mention of "self" is due to the combination, while in the Commentary on Valid Cognition, the first mention of "intention" is due to this order. Then, if one asserts that "sound is not an object of hearing," "a vase is permanent," "giving and other actions do not produce happiness," and "the moon with a rabbit cannot be expressed by the word 'moon'," will the thesis for the benefit of others become correct because the present thesis is promised? In order to eliminate this situation, "unnegated" is mentioned below it. Fifth, the nature is determined only by the opponent, because what has already been established by the previous debater is not a fault of the subject. The "only" is determined by both the debater and the opponent, because what the previous debater wanted to show, through the statement, the opponent may think that the unestablished example is the present thesis? In order to eliminate the arising of this wrong thought. "Unnegated" is determined by both, because if the previous debater's valid cognition has already negated it, there is no desire to establish it; if the opponent's valid cognition has already negated it, there is no desire to understand it. Sixth, some say that the difference between self and intention is to eliminate the overly pervasive and the non-pervasive. Some say that intention is to eliminate the place of wrong thought and its nature. Some say that it is to eliminate what has not been promised and what is not intended in the heart. Others negate all these views, and according to their own tenets, they believe that even if it is actually said verbally, what is not intended in the heart is not the thesis, and if it is to be the thesis, there must be a mental intention. When this is shown, if the debater has not promised the scriptures as valid cognition, then it is so, but if the scriptures are promised as valid cognition, then regardless of whether the heart intends it or not, all the meanings of the scriptures must be taken as the thesis. In order to eliminate this wrong thought, "self" is mentioned. In this regard, intention is the difference between eliminating the overly pervasive and the non-pervasive.