Tibetan
་ནོ། །མ་བསལ་བའི་དོན་ནི་ཚད་མ་བཞི་ཀས་མ་བཀག་པ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ངོ་བོ་ཞེས་པའི་ཚིག་དེས་རྣམ་བཅད་ལ་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་སྒྲུབ་ཟིན་པ་གཞན་དོན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་དག་ཡིན་པ་བཅད་ནས་ཡོངས་གཅོད་ལ་གཞན་དོན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་དག་ཡིན་ན། དེས་མ་གྲུབ་པ་གཅིག་དགོས་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཁོ་ན་ཞེས་པའི་ཚིག་དེས་རྣམ་བཅད་ལ་མ་གྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དེ་ཡིན་པ་བཅད་ནས་ཡོངས་གཅོད་ལ་དེ་ཡིན་ན། བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་གཉིས་ཀྱི་ནང་ནས་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཀོད་བཞིན་པ་མ་ཡིན་པར་བསྒྲུབ་བྱ་ཁོ་ན་ཡིན་དགོས་པར་བསྟན་ནོ། །རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲའི་དགོས་པ་ལ། རང་ལུགས་གཞག་པ་དང་། གཞན་ལུགས་དགག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རྣམ་བཅད་ལ་རྒོལ་བས་ཁས་མ་བླངས་པའི་ལུང་དོན་ཐམས་ཅད་དེ་ཡིན་པ་བཅད་ནས་ཡོངས་གཅོད་ལ་དེ་ཡིན་ན། རྒོལ་བ་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཅིག་དགོས་པར་བསྟན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ཕྱོགས་གླང་གི་སློབ་མ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། རྒོལ་བ་བསྟན་བཅོས་ལ་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པ་ཤེས་པའི་ཆེད་དུ་རང་སྒྲ་སྨོས་པར་འདོད་པ་མི་འཐད་དེ། རྒོལ་བ་མཁས་པས་བསྟན་བཅོས་ལ་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་དེ་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན། རྒོལ་བ་རྨོངས་པས་དེ་བྱེད་པ་ཡང་མིན་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག་ན་རེ། རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཀ་ལ་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་ཆོས་ཅན་ཡིན་པ་ཤེས་པའི་ཆེད་དུ་རང་སྒྲ་སྨོས་པར་འདོད་པ་མི་འཐད་དེ། ཁྱད་གཞིའི་སྟེང་དུ་ཁྱད་ཆོས་ལ་དཔྱད་པ་བྱེད་པའི་སྐབས་ཀྱིས་དེ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག གྲུབ་ཟིན་པའི་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པར་ཤེས་པའི་ཆེད་དུ་རང་སྒྲ་སྨོས་པར་འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེ་ནི་ངོ་བོ་ཞེས་པའི་ཚིག་གིས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག གྲུབ་མ་ཟིན་པའི་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པར་ཤེས་པའི་ཆེད་དུ་རང་སྒྲ་སྨོས་པར་འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ཆོས་ཅན་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པའི་ཆ་ནས་དམ་བཅའ་ལ་ཚད་མས་བསལ་བ་ཞུགས་པ་མ་བསལ་བའི་རིགས་མི་མཐུན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པའི་ཆ་ནས་ཕྱོགས་ཆོས་མ་གྲུབ་པ་ནི་རྟགས་སྐྱོན་ཡིན་གྱི་ཕྱོགས་སྐྱོན་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་པ་ཞེས་པའི་ཚིག་དེས་རྣམ་བཅད་ལ་གཞན་དོན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ན། ངག་ཏུ་སྨོས་དགོས་པ་རྣམ་པར་བཅད་ནས་ཡོངས་གཅོད་ལ་ངག་ཏུ་མ་སྨོས་ཀྱང་ཞེ་འདོད་ཀྱི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཚོགས་དོན་ཡིན་ན། གཞན་དོན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་འདོད་པའི་རྒོལ་བ་ཇི་ལྟར་སྙམ་ན། གྲངས་ཅན་པས་མིག་སོགས་བདག་དོ
Chinese
不是。 未遮破的意义是指没有被四种量所遮破的意思。 第二，关于“自性”这个词的必要性：对于区分而言，反驳者以已成立的他义所立宗是正确的，进行区分；对于周遍而言，如果他义所立宗是正确的，则必须有一个未成立的，这是为了说明这一点。 关于“唯”这个词的必要性：对于区分而言，区分未成立的能立是那个；对于周遍而言，如果是那个，则在所立和能立二者之中，不是作为能立而安立，而是必须唯有所立，这是为了说明这一点。 关于“自己”这个词的必要性，有安立自宗和破斥他宗两种。第一，对于区分而言，区分反驳者未承诺的一切论义是那个；对于周遍而言，如果是那个，则必须是反驳者自己所承诺的，这是为了说明这一点。 第二，有些陈那（Dignāga）的弟子说，为了知道反驳者仅仅因为喜欢论典而进行取舍，而说“自己”这个词是不合理的，因为反驳者如果是智者，也不会仅仅因为喜欢论典而这样做，反驳者如果是愚者，也不会这样做。有些人说，为了知道反驳者和再反驳者都是极著名的有法，而说“自己”这个词是不合理的，因为在对差别基上进行差别法的观察时，就能了知这一点。有些人说，为了知道已成立的有法不是所立，而说“自己”这个词也是不合理的，因为这可以通过“自性”这个词来了解。有些人说，为了知道未成立的有法不是所立，而说“自己”这个词也是不合理的，因为从有法未被量成立的角度来看，在立宗上加入被量遮破的，与未被遮破的种类不同，并且，从它未被量成立的角度来看，不成宗法是因的过失，而不是宗的过失。 关于“承许”这个词的必要性：对于区分而言，如果他义所立是，则必须口头陈述，进行区分；对于周遍而言，即使没有口头陈述，如果是心中所想的法和有法的集合意义，则周遍于他义所立，这是为了说明这一点。 那么，如此承许的反驳者是怎样的呢？数论派认为眼等是神我的所用。
English
No. The meaning of 'unrefuted' is that it is not refuted by the four valid cognitions. Secondly, regarding the necessity of the word 'nature': For distinction, the opponent distinguishes that the other-defined thesis that has been established is correct; for pervasion, if the other-defined thesis is correct, then there must be one that is not established, this is to explain this point. Regarding the necessity of the word 'only': For distinction, it distinguishes that the unestablished proof is that; for pervasion, if it is that, then among the thesis and the proof, it is not established as the proof, but must be only the thesis, this is to explain this point. Regarding the necessity of the word 'self', there are two types: establishing one's own system and refuting others' systems. First, for distinction, it distinguishes that all the arguments that the opponent has not committed to are that; for pervasion, if it is that, then it must be something that the opponent himself has committed to, this is to explain this point. Secondly, some disciples of Dignāga say that it is unreasonable to say the word 'self' in order to know that the opponent engages in acceptance and rejection merely because he likes the treatise, because if the opponent is a wise person, he would not do that merely because he likes the treatise, and if the opponent is a fool, he would not do that either. Some say that it is unreasonable to say the word 'self' in order to know that both the opponent and the re-opponent are very famous subjects, because this can be understood when examining the qualities on the basis of the qualified. Some say that it is also unreasonable to say the word 'self' in order to know that the established subject is not the thesis, because this can be understood by the word 'nature'. Some say that it is also unreasonable to say the word 'self' in order to know that the unestablished subject is not the thesis, because from the perspective that the subject has not been established by valid cognition, adding what has been refuted by valid cognition to the proposition is different from the kind that has not been refuted, and from the perspective that it has not been established by valid cognition, the unestablished property of the subject is a fault of the reason, not a fault of the subject. Regarding the necessity of the word 'acceptance': For distinction, if the other-defined thesis is, then it must be stated verbally, making a distinction; for pervasion, even if it is not stated verbally, if it is the meaning of the collection of dharma and subject that is intended in the mind, then it pervades the other-defined thesis, this is to explain this point. So, what kind of opponent is it that accepts in this way? The Samkhya school believes that the eyes, etc., are for the use of the self.
Tibetan
ན་བྱེད་པར་བསྒྲུབ་པར་འདོད་ནས། མིག་སོགས་ཆོས་ཅན། གཞན་དོན་བྱེད་དེ་ཞེས་བཀོད་པའི་ཚེ་མིག་སོགས་བདག་དོན་བྱེད་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ན། ཆོས་དཔེ་ལ་རྗེས་སུ་མི་འགྲོ་བ་དང་རྟགས་དམ་བཅའ་དང་འགལ་བའི་སྐྱོན་བསྟན་གྱི་དོགས་ནས་དེ་དག་ཏུ་མ་སྨོས་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་ལ། མིག་སོགས་གཞན་དོན་བྱེད་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་དོ། །འདི་ལ་སྦྱོར་བ་ངོས་གཟུང་བ་དང་། དེའི་རྟགས་ཆོས་དོན་གསུམ་ངོས་གཟུང་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། གྲངས་ཅན་པའི་ལུགས་ལ་སྤྱིར་ཤེས་བྱ་ལ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔར་གྲངས་ངེས་པའི་དང་པོ་ཉེར་བཞི་ནི་བེམ་པོ། བཟའ་བྱ། ལོངས་སྤྱད་བྱ་གཟུང་དོན་ཡིན་ལ། ཐ་མ་ནི། ཤེས་པ། རིག་པ། བདག སྐྱེས་བུ། མྱོང་བ་པོ། ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ། ཟ་བ་པོར་འདོད་དོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ཉེར་བཞི་བདག་གི་བཟའ་བྱར་བསྒྲུབ་པར་འདོད་ནས་ཟོལ་སྦྱོར་འདི་ལྟར་འགོད་དེ། མིག་སོགས་ཆོས་ཅན། འདུས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་ཅན་གཞན་དོན་བྱེད་དེ། འདུས་བསགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་སྒོ་ནས་དང་། མིག་སོགས་འདུས་པ་མིན་པའི་ཡུལ་ཅན་ཆོས་ཅན། གཞན་དོན་བྱེད་དེ། འདུས་བསགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་མལ་ཆ་དང་སྟན་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ཞེས་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་གྱི་སྒོ་ནས་འགོད་པར་བྱེད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། རྟགས་དང་། ཆོས་དང་། ཆོས་ཅན་གྱི་དོན་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག འདུས་ཤིང་བསགས་པའི་དོན་རྐྱེན་གསུམ་འདུས་པ་ལ་བྱེད་ཟེར་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། གྲངས་ཅན་པའི་ཞེ་འདོད་ཀྱི་རྟགས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཆོས་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྡུལ་དུ་མ་བསགས་པ་ལ་འཐད་དེ། གྲངས་ཅན་གྱིས་ཤེས་བྱ་ཉེར་བཞི་པོ་བེམ་པོར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་གཞན་དོན་བྱེད་ཅེས་པའི་གཞན་ནི་བེམ་པོ་ལས་གཞན་པའི་ཤེས་པ་སྟེ། བདག་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་ལས་འོས་མེད་སྙམ་སུ་སེམས་སོ། །དོན་བྱེད་པ་ནི་དེས་ལོངས་སྤྱོད་པའི་སྒོ་ནས་དེ་ལ་ཕན་འདོགས་པ་སྟེ། མལ་ཆ་དང་སྟན་དཔེར་བཀོད་པ་ལས་ཤེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཁ་ཅིག མིག་གི་སོགས་ཁོངས་ནས་དམིགས་རྐྱེན་དང་། དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་འདོན་ཏེ་རྐྱེན་གསུམ་ཆོས་ཅན་དུ་གཟུང་བ་ཡིན་ཞེས་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། གྲངས་ཅན་གྱིས་རྐྱེན་གསུམ་བདག་དོན་བྱེད་པར་བསྒྲུབ་པར་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག ཤེས་བྱ་ཉེར་གསུམ་འདོན་པ་ཡིན་ཞེས་པ་ཡང་སྔར་རྒོལ་ལ་འཐད་ཀྱང་ཕྱིར་རྒོལ་ལ་མི་འཐད་དེ། ཕྱིར་རྒོལ་སངས་རྒྱས་པའི་ངོར་བློའམ་ཆེན་པོ་འདུས་བསགས་མ་ཡིན་
Chinese
想要成立能起作用，当写到“眼等法，做他利”时，如果眼等做自利是所立，因为担心出现不随顺法例以及与立宗相违的过失，所以没有在那些中说，因此不是所立。认为眼等做他利是所立。对此，有确定论式和确定其因法义三者两种。第一种是：数论宗认为，一般所知确定为二十五种，最初的二十四种是物质、所食、所用是所取义，最后一种是：知识、觉性、我、士夫、体验者、享用者、食用者。对此，想要成立最初的二十四种是我的所食，因此这样写虚假论式：眼等法，具有非和合之境，做他利，因为是和合积聚的缘故，这是从法的差别方面说的。眼等非和合之境的法，做他利，因为是和合积聚的缘故，比如床具和坐垫等，这是从有法差别方面说的。第二种，有因、法、有法三种意义。第一种是：有些人说，和合积聚的意义是指三种缘聚合，这是不合理的，因为这样会导致数论宗所希望的因的同品不成立。因此，不积聚微尘是合理的，因为数论宗认为二十四种所知是物质。第二种是，所谓“做他利”的“他”是指不同于物质的知识，我认为是指我、知识的士夫。所谓“起作用”是指通过享用来利益他，从床具和坐垫的例子中可以知道。第三种是：有些人认为，从眼等的范畴中去除所缘缘和等无间缘，将三种缘作为有法来取，这是不合理的，因为数论宗不希望成立三种缘做自利。有些人说，去除二十三种所知，这对前派来说是合理的，但对后派来说是不合理的，因为后派佛教徒认为觉或大不是和合积聚。
English
Wanting to establish that it can function, when writing "eye etc. dharma, doing benefit to others", if eye etc. doing self-benefit is the thesis, because of worrying about the fault of not following the dharma example and contradicting the thesis, so it is not mentioned in those, therefore it is not the thesis. It is considered that eye etc. doing benefit to others is the thesis. Regarding this, there are two types: determining the argument and determining its reason, dharma, and meaning of the three. The first is: the Samkhya school believes that, in general, the knowable is determined to be twenty-five types, the first twenty-four are matter, food, and things to be used are the objects to be taken, and the last one is: knowledge, awareness, self, purusha, experiencer, enjoyer, and eater. Regarding this, wanting to establish that the first twenty-four are the food of the self, therefore, write the false argument like this: eye etc. dharma, having non-aggregate objects, doing benefit to others, because it is an aggregate accumulation, this is said from the aspect of the difference of dharma. Eye etc. dharma of non-aggregate objects, doing benefit to others, because it is an aggregate accumulation, for example, bedding and cushions etc., this is said from the aspect of the difference of the subject. The second type has three meanings: reason, dharma, and subject. The first is: some people say that the meaning of aggregate accumulation refers to the aggregation of three conditions, which is unreasonable, because this will lead to the non-establishment of the similar instance of the reason desired by the Samkhya school. Therefore, not accumulating dust is reasonable, because the Samkhya school believes that the twenty-four knowables are matter. The second is that the "other" in "doing benefit to others" refers to knowledge other than matter, I think it refers to the self, the purusha of knowledge. The so-called "functioning" means benefiting him through enjoyment, which can be known from the examples of bedding and cushions. The third is: some people think that removing the object-condition and the immediately preceding condition from the category of eye etc., and taking the three conditions as the subject is unreasonable, because the Samkhya school does not want to establish that the three conditions do self-benefit. Some people say that removing the twenty-three knowables is reasonable for the former school, but unreasonable for the latter school, because the latter Buddhist school believes that awareness or the great is not an aggregate accumulation.