Tibetan
་མས་ཀྱང་མ་གྲུབ། ཁས་ཀྱང་མི་ལེན་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། སྒྲ་ཆོས་ཅན། མ་བྱས་པར་ཐལ། རྟག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །གསུམ་པ་ནི། སྒྲ་ཆོས་ཅན། རྟག་པར་ཐལ། གཞལ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །བཞི་པ་ལ། གཉིས་ཀ་ཚད་མ། གཉིས་ཀ་ཁས་བླངས། རྟགས་ཚད་མ། ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས། རྟགས་ཁས་བླངས། ཁྱབ་པ་ཚད་མས་གྲུབ་པ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། སངས་རྒྱས་པའི་ངོར་སྒྲ་ཆོས་ཅན། མི་རྟག་པར་ཐལ། བྱས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། འདི་ནི་འདོད་ལན་ཐེབས་པས་ལྟར་སྣང་ཡིན་ལ། སྒྲ་རྟག་པར་ཁས་ལེན་པ་ལ་ཐལ་འགྱུར་དེ། རྟགས་ཁྱབ་གཉིས་ཀ་ཚད་མ། དམ་བཅའ་ལ་ཁས་བླངས་ཀྱི་བསལ་བ་འབབ་པའི་ཐལ་འགྱུར་ཡང་དག་སྟེ་གཉིས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སྒྲ་མིག་ཤེས་ཀྱི་གཟུང་བྱ་དང་། དེ་ལ་རྟག་པས་ཁྱབ་པ་སྨྲ་བ་ལ། སྒྲ་ཆོས་ཅན། རྟག་པ་ཐལ། མིག་ཤེས་ཀྱི་གཟུང་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་སྟེ། སྒྲ་མི་རྟག་པར་ཚད་མས་ངེས་པ་ལ་འཕངས་ན་དམ་བཅའ་ལ་ཚད་མའི་བསལ་བ་ཞུགས་པ་དང་། ཚད་མས་མ་ངེས་པ་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་ལ་འཕངས་ན་ཁས་བླངས་ཀྱི་བསལ་བ་དང་། གཉིས་ཀ་མེད་ན་བསལ་བ་ཡེ་མེད་དེ་གསུམ་མོ། །གསུམ་པ་ནི། བྱས་ན་རྟག་པས་ཁྱབ་པར་སྨྲ་བ་ལ། སྒྲ་ཆོས་ཅན། རྟག་པར་ཐལ། བྱས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་སྟེ། འདི་ལ་ཡང་དམ་བཅའ་ལ་བསལ་བ་ཡོད་མེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་གསུམ་དུ་འགྱུར་རོ། །བཞི་པ་ནི། སྒྲ་རྟག་པར་སྨྲ་བ་ལ། སྒྲ་ཆོས་ཅན། མ་བྱས་པ་ཐལ། རྟག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་སྟེ། འདི་ལ་ཡང་བསལ་བ་ཡོད་མེད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་སྔར་ལྟར་གསུམ་དུ་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། བཟློག་པར་ནུས་དང་མི་ནུས་ལས། །ཡང་དག་ལྟར་སྣང་བདུན་བདུན་ཡིན། །ཞེས་པ་ལྟར། ཐལ་བ་བཅུ་བཞི་པོ་ལ། རྟགས་དང་ཁྱབ་པ་གཉིས་ཀ་མ་གྲུབ་པ་ནི་གཉིས་ཀ་མ་གྲུབ་པས་ལན་ཐེབས་ལ། རྟགས་རྐྱང་མ་གྲུབ་པ་ནི་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་དང་། ཁྱབ་པ་འབའ་ཞིག་མ་གྲུབ་པ་ནི་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པས་ལན་ཐེབས་སོ། །གཉིས་ཀ་ཚད་མ་དམ་བཅའ་ལ་བསལ་བ་ཡེ་མེད་དང་། གཉིས་ཀ་ཁས་བླངས་དམ་བཅའ་ལ་བསལ་བ་ཡེ་མེད་དང་། རྟགས་ཚད་མ་དང་ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས་དམ་བཅའ་ལ་བསལ་བ་ཡེ་མེད་དེ་དང་། རྟགས་ཁས་བླངས་ཁྱབ་པ་ཚད་མ་དམ་བཅའ་ལ་བསལ་བ་ཡེ་མེད་བཞི་པོ་འདོད་ལན་ཐེབས་པས་བདུན་པོ་ལྟར་སྣང་ངོ་། །གཉིས་ཀ་ཚད་མ་ལ་དམ་བཅའ་ལ་ཁས་བླངས་ཀྱི་བསལ་བ་དང་། གཉིས་ཀ་ཁས་བླངས་ལ་འདོད་པ་ལ་ཚད་མ་དང་ཁས་བླངས་ཀྱི་བསལ་བ་གཉིས་དང་། རྟགས་ཚད་མ་ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས་ལ་འདོད་པ་ལ་ཚད་མ་དང་ཁས་བླངས་ཀྱི་བསལ་བ་གཉིས་དང་། རྟགས་ཁས་བླངས་ཁྱབ་པ་ཚད་
Chinese
也没有成立，也不认可。第二种情况是：声，法，应是无为法，因为是常法。第三种情况是：声，法，应是常法，因为是可以度量的。第四种情况有四种：二者都是量，二者都认可，因是量，周遍是认可，因是认可，周遍由量成立。第一种情况是：在佛教徒面前，声，法，应是无常，因为是所作。这就像是承认了对方的观点，所以是似是而非的。对于承认声是常法的人，反驳是：因和周遍二者都是量，对于立宗，会产生认可的违背，这是正确的反驳，有两种情况。第二种情况是：声是眼识的对境，并且声是常法周遍于眼识的对境，对于说这种观点的人，声，法，应是常法，因为是眼识的对境。如果声已经由量确定为无常，那么对于立宗，就会产生量的违背；如果仅仅是认可了没有被量确定的，那么就会产生认可的违背；如果二者都没有，那么就不会有任何违背，有三种情况。第三种情况是：对于说凡是所作就是常法周遍的人，声，法，应是常法，因为是所作。对于这种情况，也会因为对于立宗是否存在违背而分为三种情况。第四种情况是：对于说声是常法的人，声，法，应不是所作，因为是常法。对于这种情况，也会因为是否存在违背的差别而像之前一样分为三种情况。第二是：从能够反驳和不能反驳的角度来说，正确和似是而非各有七种。就像所说的，十四种反驳中，因和周遍二者都没有成立，这是因为二者都没有成立而导致的。仅仅是因没有成立，这是因为因没有成立。仅仅是周遍没有成立，这是因为周遍没有成立。二者都是量，对于立宗没有任何违背；二者都是认可，对于立宗没有任何违背；因是量并且周遍是认可，对于立宗没有任何违背；因是认可并且周遍是量，对于立宗没有任何违背，这四种情况是因为承认了对方的观点，所以这七种是似是而非的。二者都是量，但是对于立宗会产生认可的违背；二者都是认可，但是对于所承认的观点，会产生量和认可的两种违背；因是量周遍是认可，但是对于所承认的观点，会产生量和认可的两种违背；因是认可周遍是量，
English
also not established, nor is it accepted. The second case is: sound, dharma, should be unconditioned, because it is permanent. The third case is: sound, dharma, should be permanent, because it is measurable. The fourth case has four types: both are valid means of knowledge, both are accepted, the reason is a valid means of knowledge, the pervasion is accepted, the reason is accepted, and the pervasion is established by a valid means of knowledge. The first case is: in the presence of Buddhists, sound, dharma, should be impermanent, because it is produced. This is like admitting the opponent's point of view, so it is seemingly correct. For those who admit that sound is permanent, the refutation is: both the reason and the pervasion are valid means of knowledge, and for the proposition, there will be a violation of acceptance, which is a correct refutation, there are two cases. The second case is: sound is the object of eye consciousness, and sound is permanent and pervades the object of eye consciousness. For those who say this view, sound, dharma, should be permanent, because it is the object of eye consciousness. If sound has been determined to be impermanent by a valid means of knowledge, then for the proposition, there will be a violation of the valid means of knowledge; if only what has not been determined by a valid means of knowledge is accepted, then there will be a violation of acceptance; if neither exists, then there will be no violation at all, there are three cases. The third case is: for those who say that whatever is produced is pervaded by permanence, sound, dharma, should be permanent, because it is produced. For this case, it will also be divided into three cases depending on whether there is a violation of the proposition or not. The fourth case is: for those who say that sound is permanent, sound, dharma, should not be produced, because it is permanent. For this case, it will also be divided into three cases as before depending on the difference of whether there is a violation or not. Second, from the perspective of being able to refute and not being able to refute, there are seven correct and seven seemingly correct. As it is said, among the fourteen refutations, neither the reason nor the pervasion is established, this is because neither is established. Only the reason is not established, this is because the reason is not established. Only the pervasion is not established, this is because the pervasion is not established. Both are valid means of knowledge, and there is no violation of the proposition; both are accepted, and there is no violation of the proposition; the reason is a valid means of knowledge and the pervasion is accepted, and there is no violation of the proposition; the reason is accepted and the pervasion is a valid means of knowledge, and there is no violation of the proposition, these four cases are because the opponent's point of view is admitted, so these seven are seemingly correct. Both are valid means of knowledge, but for the proposition, there will be a violation of acceptance; both are accepted, but for the admitted view, there will be two violations of valid means of knowledge and acceptance; the reason is a valid means of knowledge and the pervasion is accepted, but for the admitted view, there will be two violations of valid means of knowledge and acceptance; the reason is accepted and the pervasion is a valid means of knowledge,
Tibetan
མ་འདོད་པ་ལ་ཚད་མ་དང་ཁས་བླངས་ཀྱི་བསལ་བ་གཉིས་ཏེ། བདུན་ནི་ལན་གྱིས་བཟློག་པར་མི་ནུས་པས་ཡང་དག་གོ །གསུམ་པ་ནི། དྲུག་དང་ཕྱེད་ཀྱིས་མི་འཕེན་ལ། །བདུན་པའི་ཕྱེད་ཀྱིས་འཕེན་ཞེས་ཟེར། །ཞེས་པ་ལྟར། རྟགས་ཁྱབ་གཉིས་ཀ་ཚད་མ། དམ་བཅའ་ལ་ཁས་བླངས་ཀྱི་བསལ་བ་ཞུགས་པའི་ཐལ་འགྱུར་དང་། ཁྱབ་པ་ཚད་མ། རྟགས་ཁས་བླངས་ལ། དམ་བཅའ་ལ་ཁས་བླངས་ཀྱི་བསལ་བ་ཞུགས་པའི་ཐལ་འགྱུར་གཉིས་ཀྱིས་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་མི་འཕེན་ཏེ། རང་རྒྱུད་དུ་བྱས་པའི་ཚེ་ཕྱོགས་ཆོས་མི་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་ཁྱབ་གཉིས་ཀ་ཁས་བླངས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཐལ་འགྱུར་ཡང་དག་གཉིས། རྟགས་ཚད་མ་ལ། ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཐལ་འགྱུར་ཡང་དག་གཉིས་ཏེ་བཞིས་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་མི་འཕེན་ཏེ། རང་རྒྱུད་དུ་བྱས་པའི་ཚེ་སྔ་མ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱབ་པ་མ་ངེས་ཤིང་ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱབ་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་བདུན་པ་ལ་སྒྲ་རྟག་པར་ཁས་བླངས་པ་ལྟ་བུ། ཆོས་ཅན་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཐལ་འགྱུར་གྱིས་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་འཕེན་ལ། རྟག་པའི་སྒྲ། རྟག་པར་ཁས་བླངས་པ་ལྟ་བུ་ཆོས་ཅན་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པའི་ཐལ་འགྱུར་གྱིས་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་མི་འཕེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་དེ་དགག་པ་ལ། རྩ་བའི་དབྱེ་བ་བཞི་དགག་པ་དང་། ཡན་ལག་གི་དབྱེ་བ་བཅུ་བཞི་དགག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རང་རྒྱུད་ལ་ཡང་མཚུངས་ཕྱིར་དང་། །རྟགས་མེད་ཁྱབ་པ་འགལ་ཕྱིར་དང་། །ལྟག་ཆོད་ངེས་པ་མི་རུང་ཕྱིར། །ཐལ་འགྱུར་བཞིར་དབྱེ་མི་འཐད་དོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་དེ་ལ་རྩ་བའི་དབྱེ་བ་རྟགས་ཁྱབ་གཉིས་ཀ་མ་གྲུབ་པ་སོགས་བཞིར་དབྱེ་བ་འཐད་པར་ཐལ། ཐལ་འགྱུར་ལ་དེ་ལྟར་དུ་འཐད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ལ་རྩ་བའི་དབྱེ་བ་ཡང་དག་དང་ལྟར་སྣང་གཉིས་སུ་དབྱེ་བས་བཞིར་དབྱེ་བ་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། ཐལ་འགྱུར་ལ་ཡང་རྩ་བའི་དབྱེ་བ་ཡང་དག་དང་ལྟར་སྣང་གཉིས་སུ་དབྱེ་བས་བཞིར་དབྱེ་བ་མི་འཐད་པར་མཚུངས་སོ། །ཡང་རྟགས་ཁྱབ་གཉིས་ཀ་མ་གྲུབ་པ་དེ་ཐལ་འགྱུར་གྱི་རྩ་བའི་དབྱེ་བ་བཞིའི་ནང་ཚན་དུ་འཇོག་པ་མི་འཐད་དེ། རྟགས་མ་གྲུབ་ན་ཁྱབ་པ་གྲུབ་མ་གྲུབ་དཔྱོད་པ་བླུན་པོའི་རྣམ་ཐར་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རྟགས་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མི་འཐད་དེ། ལྟག་ཆོད་ཀྱི་ངེས་པ་ལྟར་རྟགས་ཕྱེད་མ་གྲུབ་པ་དང་ཁྱབ་པ་ཕྱེད་མ་གྲུབ་པ་སོགས་མཐའ་མེད་དུ་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ག
Chinese
对于不承认者，有量和已承诺的遮破两种。第七种是，因为不能被回答所驳倒，所以是正确的。第三种是，如“六又一半不能投掷，七又一半才能投掷”所说的那样。 理由和周遍二者都是量，在立宗上加入了已承诺的遮破的太过和，周遍是量，理由已承诺，在立宗上加入了已承诺的遮破的太过二者，不能投掷正确的能立，因为在自续中，没有成立法。 理由和周遍二者都是由已承诺所成立的太过正确二者，理由是量，周遍是由已承诺所成立的太过正确二者，这四者不能投掷正确的能立，因为在自续中，前二者的周遍不确定，后二者的周遍相违。 因此，对于第七种，比如声音被承诺为常，以法性由量所成立的太过，能投掷正确的能立，比如常的声音，比如被承诺为常，法性不由量所成立的太过，不能投掷正确的能立，是这样说的。 第二，破斥它，有破斥根本的四种分类和，破斥支分的十四种分类两种，其中第一种是，因为在自续上也相同，和因为没有理由周遍相违，和因为不可能有后断的决定，所以，分为四种太过不应理。 这样说，对于自续的因，分为根本的分类理由和周遍二者都不成立等四种分类是应理的，因为对于太过那样是应理的。 如果认为对于自续的因，以根本的分类正确和相似两种分类，所以分为四种不应理的话，那么对于太过也以根本的分类正确和相似两种分类，所以分为四种不应理是相同的。 还有，理由和周遍二者都不成立，那不应放在太过的根本分类的四种之中，因为如果理由不成立，那么周遍成立不成立进行辨别是愚者的行为。 如果认为即使理由不成立，周遍成立也是可能的话，那么不应理，因为按照后断的决定，理由一半不成立和周遍一半不成立等，有成为无边的过失。
English
For those who do not accept, there are two types of refutation: valid cognition and admitted refutation. The seventh is correct because it cannot be refuted by an answer. The third is as it is said, "Six and a half cannot throw, seven and a half can throw." As it is, both the reason and pervasion are valid cognitions. The consequence that includes the admitted refutation in the proposition, and the two consequences where the pervasion is valid cognition, the reason is admitted, and the admitted refutation is included in the proposition, do not throw the correct proof, because in the self-nature, the property of the subject is not established. The two correct consequences where both the reason and pervasion are established by admission, the reason is valid cognition, and the two correct consequences where the pervasion is established by admission, these four do not throw the correct proof, because in the self-nature, the pervasion of the former two is uncertain, and the pervasion of the latter two is contradictory. Therefore, for the seventh, like sound being admitted as permanent, the consequence where the subject is established by valid cognition throws the correct proof, like the permanent sound, like being admitted as permanent, the consequence where the subject is not established by valid cognition does not throw the correct proof, it is said. Second, refuting it, there are two types: refuting the four fundamental divisions, and refuting the fourteen branch divisions. The first is: Because it is also the same in self-nature, and because the reason is absent and the pervasion is contradictory, and because the determination of subsequent cutting is not possible, it is not reasonable to divide consequences into four. It is said that it is reasonable to divide the fundamental divisions of the self-nature reason into four, such as both the reason and pervasion not being established, because it is reasonable for the consequence to be like that. If it is thought that it is not reasonable to divide into four because the fundamental divisions of the self-nature reason are divided into two: correct and apparent, then it is the same that it is not reasonable to divide into four because the fundamental divisions of the consequence are also divided into two: correct and apparent. Also, it is not reasonable to place both the reason and pervasion not being established among the four fundamental divisions of the consequence, because if the reason is not established, then examining whether the pervasion is established or not is the behavior of a fool. If it is thought that even if the reason is not established, it is possible for the pervasion to be established, then it is not reasonable, because according to the determination of subsequent cutting, there is the fault of becoming endless, such as half of the reason not being established and half of the pervasion not being established.