Tibetan
ང་། ཁྱབ་པ་རྐྱང་པ་ཅན་གྱིས་ཕྱོགས་ཆོས་ཤུགས་ལ་བརྗོད་པའི་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། འདི་ལ་རིགས་གཏེར་རང་འགྲེལ་ལས། འོ་ན་ཞེས་པའི་ཚིག་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བརྗོད་དེ། དཔེར་ན། ཕ་རོལ་པོས་ལྷ་སར་འགྲོ་ན་ཇོ་བོའི་ཞལ་མཐོང་ཞེས་སྨྲས་པ་ན། ཅིག་ཤོས་ཀྱིས་འོ་ན་ང་ཡང་འགྲོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཚེ། འོ་ན་ཞེས་པའི་ཚིག་དེས་ལྷ་སར་འགྲོ་ན་ཇོ་བོའི་ཞལ་མཐོང་བ་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལས་གཞན་དུ་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཆར་གྱི་ངག་འདོམས་པ་བསྒྲུབ་ངག་ཏུ་འདོད་པ་དང་། ལུང་གི་དོན་ཚུལ་གསུམ་ཆར་ལ་དྲན་པ་བསྐྱེད་དགོས་པ་ཡིན་ཞེས་པ་རྣམས་ནི་དོན་གྱིས་ཚུལ་གསུམ་བརྗོད་ན། ཚུལ་གསུམ་དངོས་སུ་བརྗོད་དགོས་པར་ཁས་བླངས་པས་རིགས་ལམ་ལས་འདས་སོ། །གཉིས་པ་སྒྲུབ་ངག་ལྟར་སྣང་ལ་མཚན་ཉིད་དང་། དབྱེ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྒྲུབ་ངག་ཏུ་བཀོད་པ་གང་ཞིག སྒྲུབ་བྱེད་སྐྱོན་ཅན་བརྗོད་པའོ། །གཉིས་པ་ལ། དོན་སྐྱོན་ཅན། བློ་སྐྱོན་ཅན། སྒྲ་སྐྱོན་ཅན་གྱི་སྒྲུབ་ངག་ལྟར་སྣང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཚུལ་གསུམ་མ་ཚང་བའི་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པ་སྟེ། སྒྲ་མིག་ཤེས་ཀྱི་གཟུང་བྱ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་མ་གྲུབ་པ་བརྗོད་པ་དང་། གཞལ་བྱ་ཡིན་ན་རྟག་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ་བོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་མ་ངེས་པ་བརྗོད་པ་དང་། བྱས་ན་རྟག་པས་ཁྱབ་བོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་འགལ་བ་བརྗོད་པ་དང་གསུམ་མོ། །གཉིས་པ་ནི། ཚུལ་གསུམ་ཚང་ཡང་སྔར་རྒོལ་རང་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པ་བརྗོད་པ་སྟེ། ཚུལ་གསུམ་ཆར་མ་གྲུབ་པ་བརྗོད་པ། ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པ་བརྗོད་པ། ཕྱོགས་ཆོས་མ་གྲུབ་པ་བརྗོད་པ་དང་གསུམ་མོ། །གསུམ་པ་ནི། ཚུལ་གསུམ་ཚང་ཞིང་སྔར་རྒོལ་གྱིས་གྲུབ་ཀྱང་བརྗོད་ཚུལ་ལ་སྐྱོན་ཆགས་པ་སྟེ། ངག་ཡན་ལག་ལྔ་ལྡན་ལྟ་བུ་ལྷག་ཆད་གཉིས་ཀའི་སྐྱོན་དང་བཅས་པ་དང་། ཕྱོགས་ཆོས་ཁྱབ་པ་གཉིས་ཀ་དངོས་སུ་བརྗོད་དགོས་པའི་རྒོལ་བའི་ངོར། གང་རུང་གཅིག་བརྗོད་པ་ལྟ་བུ་ཆད་པའི་སྐྱོན་ཆགས་པ་དང་། ཡན་ལག་གཉིས་ལྡན་བརྗོད་ཀྱང་ཚིག་མཐར་རྣམ་དབྱེ་གསུམ་པ་དང་ལྔ་པ་སྦྱར་བ་ལྟ་བུ་བརྗོད་ཚུལ་ལ་སྐྱོན་ཆགས་པ་དང་གསུམ་མོ། །གཉིས་པ་སུན་འབྱིན་གྱི་ངག་ལ་སུན་འབྱིན་ཡང་དག་དང་། སུན་འབྱིན་ལྟར་སྣང་གཉིས་སོ། །དང་པོ་ལ། མཚན་ཉིད་དང་། དབྱེ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྐྱོན་ལ་སྐྱོན་དུ་བརྗོད་པས་སྐྱོན་ཅན་གོ་བར་བྱེད་པའི་ངག་གོ །གཉིས་པ་ལ། དབྱེ་སྒོ་གསུམ་ལས། ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། རྟགས་ཀྱི་སྐྱོན་ལ། མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་ལ། དམ་བཅའི་སྐྱོན་ལ་སྐྱོན་དུ་བརྗོད་པའི་སུན་འབྱིན་ཡང་དག་གསུམ་མོ། །ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། དོན་སྐྱོན་ལ། བློ་སྐྱོན་ལ། སྒྲ་སྐྱོན་ལ་སྐྱོན་དུ་བརྗོད་པའི་སུན་འབྱིན་ཡང་དག་གསུམ་མོ། །བརྗོད་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། རྣལ་མ་དང་། ཐལ་འགྱུར་གཉིས་སོ། །གཉིས་པ་སུན་འབྱིན་ལྟར་སྣང་ལ་མཚན་ཉིད་དང་། དབྱེ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སུན་འབྱིན་དུ་བཀོད་པ་གང་ཞིག སྐྱོན་ལ་སྐྱོན་དུ་མ་བརྗོད་པས་སྐྱོན་ཅན་གོ་བར་བྱེད་མི་ནུས་པའི་ངག གཉིས་པ་ལ་དགག་གཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཕྱི་རོལ་པས་ཚར་གཅད་ཉེར་གཉིས། ལྟག་ཆོད་ཉེར་བཞིར་འདོད་པ་ནི་སྔར་བཀག་ཟིན་ལ། གཙང་ནག་པས། རྟགས་ཀྱི་སྐྱོན། མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན། དམ་བཅའི་སྐྱོན་མ་ཡིན་པ་སྐྱོན་དུ་བརྗོད་པ་དང་། དོན་གྱི་སྐྱོན་དང་། བློའི་སྐྱོན་དང་། སྒྲའི་སྐྱོན་མ་ཡིན་པ་སྐྱོན་དུ་བརྗོད་པ་དང་དྲུག་གོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། རྒོལ་བས་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་བཀོད་པ་ལ་དེ་ལ་ཕྱོགས་སྣ་ཚོགས་ནས་སྨད་དམ། རང་ལ་བསྟོད་དམ། འབྲེལ་མེད་གཞན་འཆད་ན་ཡང་དེ་དག་ཏུ་མི་འདུ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། རྩོད་རིགས་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་རྩ་བའི་དབྱེ་བ་སྐྱོན་མི་བརྗོད་པ་དང་། སྐྱོན་མིན་པ་བརྗོད་པ་གཉིས་ཡིན་ལ། ནང་གསེལ་གྱི་དབྱེ་བ་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་སྟེ། རྣམ་ངེས་ལས། ལོག་པའི་ལན་ལ་མཐའ་མེད་ཕྱིར། །དེ་དག་འདིར་ནི་སྤྲོ་བྱ་མིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་བརྗོད་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་གཉིས་ཏེ། རང་རྒྱུད་ཀྱི་ངག་དང་། ཐལ་འགྱུར་གྱི་ངག་གོ །དང་པོ་ནི་སྒྲུབ་ངག་དང་དོན་གཅིག་པས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བའི་རྣམ་གཞག་དང་། ལན་འདེབས་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ། དགག་གཞག་སྤང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ་འདོད་པ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། རིགས་པའི་དབང་ཕྱུག་ཕྱྭ་པའི་བཞེད་པ་ལ། ཐལ་འགྱུར་དུ་བཀོད་ཚད་བཅུ་བཞིར་དབྱེ་བ་དང་། དེ་ལ་ཡང་དག་དང་ལྟར་སྣང་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ་དང་། ཡང་དག་ལ། སྒྲུབ་བྱེད་འཕེན་པ་དང་། མི་འཕེན་པ་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཐལ་འགྱུར་བཞི་ལ་བཅུ་བཞི་ཞེས། །གངས་ཅན་པ་དག་དེ་ལྟར་འདོད། །ཅེས་པ་ལྟར་རྩ་བའི་དབྱེ་བ་བཞི་ནི། རྟགས་ཁྱབ་གཉིས་ཀ་མ་གྲུབ་པ། རྟགས་འབའ་ཞིག་མ་གྲུབ་པ། ཁྱབ་པ་འབའ་ཞིག་མ་གྲུབ་པ། གཉིས་ཀ་གྲུབ་པ་སྟེ་བཞིའོ། །དང་པོ་ནི། དཔེར་ན། སངས་རྒྱས་པའི་ངོར་སྒྲ་ཆོས་ཅན། གཞལ་བྱ་མིན་པར་ཐལ། རྟག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། གཉིས་ཀ་ཚད
Chinese
我，具有单称遍（的推理）如何表达宗法力呢？对此，《理智宝藏自释》中说，用“哦，那么”这个词来表达。例如，对方说“如果去拉萨（Lhasa），就能见到觉卧（Jowo）”，另一方说“哦，那么我也去”，这时，“哦，那么”这个词就表达了“如果去拉萨，就能见到觉卧”的意思。除此之外，将辩论双方的言语都视为成立语，以及必须忆念经文的意义和三相，这些都意味着如果实际上表达了三相，就必须承认直接表达三相，这已经超出了理路的范围。第二，似成立语有定义和分类两种。第一，定义是：凡是被列为成立语，却表达了有缺陷的论式。第二，分类有三种：意义上有缺陷的，认知上有缺陷的，声音上有缺陷的似成立语。第一种是：表达了三相不全的理由，例如，说“声音是眼识的对境”，这是表达了未成立；又如，说“如果是可量，则必然是常”，这是表达了不定；又如，说“如果是所作，则必然是常”，这是表达了相违。第二种是：虽然三相齐全，但表达了先前辩论者自己尚未成立的，即表达了三相都不成立，表达了周遍不成立，表达了宗法不成立这三种。第三种是：虽然三相齐全，并且先前辩论者已经成立，但表达方式上有缺陷，例如，像具有五支的论式那样，既有增益的缺陷，也有减损的缺陷；又如，在必须直接表达宗法和周遍的辩论者面前，只表达其中之一，这就产生了减损的缺陷；又如，表达了具有两支的论式，但在句末加上了第三格和第五格，这就在表达方式上产生了缺陷。第二，驳斥语分为正确驳斥和似驳斥两种。第一，正确驳斥有定义和分类两种。第一，定义是：通过将缺陷说成是缺陷，从而使人理解到有缺陷的言语。第二，分类有三种方式。从对象的角度来分，分为对论式之缺陷的驳斥，对定义之缺陷的驳斥，对立宗之缺陷的驳
English
I. How does a single-affirming pervasion express the force of the subject-property? In response, the 'Auto-commentary on the Treasury of Reasoning' states that it is expressed by the word "Oh, then." For example, if the opponent says, "If you go to Lhasa, you will see Jowo," and the other party says, "Oh, then I will go too," then the word "Oh, then" expresses the meaning of "If you go to Lhasa, you will see Jowo." Apart from this, considering the words of both the proponent and opponent as valid arguments, and saying that one must remember the meaning and three aspects of the scriptures, all imply that if the three aspects are actually expressed, one must acknowledge that the three aspects must be directly expressed, which goes beyond the scope of reasoning. Secondly, pseudo-arguments have two aspects: definition and classification. The first is: whatever is presented as a valid argument but expresses a flawed probandum. The second has three types: pseudo-arguments with flaws in meaning, flaws in cognition, and flaws in sound. The first is: expressing a reason that lacks the three aspects, such as saying "Sound is the object of eye-consciousness," which is expressing the unestablished; or saying "If it is measurable, then it must be permanent," which is expressing the uncertain; or saying "If it is produced, then it must be permanent," which is expressing the contradictory. The second is: although the three aspects are complete, it expresses what the previous debater himself has not established, that is, expressing that all three aspects are not established, expressing that the pervasion is not established, and expressing that the subject-property is not established. The third is: although the three aspects are complete and the previous debater has established them, there are flaws in the way of expression, such as a five-membered argument that has both the flaw of excess and the flaw of deficiency; or, in front of a debater who must directly express both the subject-property and the pervasion, expressing only one of them, which creates the flaw of deficiency; or, expressing a two-membered argument but adding the third and fifth cases at the end of the sentence, which creates flaws in the way of expression. Secondly, refutations are divided into correct refutations and pseudo-refutations. First, a correct refutation has two aspects: definition and classification. The first, the definition, is: the speech that makes one understand the flaw by stating the flaw as a flaw. Second, there are three ways to classify. From the perspective of the object, it is divided into refutations of flaws in the reason, refutations of flaws in the definition, and refutations of flaws in the proposition.
Chinese
对于过失所作的真正能破斥有三种。从自性方面区分，对于意义过失、智慧过失、声音过失而作的破斥，是真正的能破斥三种。从表达方式方面区分，有如实和推论两种。第二，似能破斥，有定义和分类两种。第一，凡是被安立为能破斥，却因为没有指出过失为过失，而不能使人理解为有过失的言语。第二，有破和立两种，第一，外道所认为的二十二种降伏和二十四种断后，之前已经破斥过了。胜论派认为，将不是因的过失、定义的过失、誓言的过失说成是过失，以及将不是意义的过失、智慧的过失、声音的过失说成是过失，共有六种，这种说法是不合理的。因为立宗者安立了正确的论证，难道要从各个方面去诽谤它吗？或者赞扬自己吗？即使阐述其他无关的事情，也不会归入这些之中。第二，如《论理学》中所说，根本的分类是不说出过失和说出非过失两种，而内在的分类是不可思议的，如《释量论》中所说：“因为错误的回答没有边际，所以这些在这里不广说。”第三，从表达方式方面区分，有两种，即自续的言语和推论的言语。第一种与立宗的言语意义相同，所以已经说过了。第二种有两种，即推论的体性和回答的方式。第一种，有破、立、舍三种，第一种，有陈述所许和破斥所许两种。第一种，在理自在法称的观点中，将推论的安立分为十四种，并且将它分为正确和相似两种，对于正确，又分为推出论证和不推出论证两种，共有三种，第一种是，所谓“推论四种为十四，雪域者众如是许。”正如所说，根本的分类有四种：因和周遍二者都不成立，只有因不成立，只有周遍不成立，二者都成立，这四种。第一种，例如，在佛教徒面前，声音是所知，应是不常，因为是常法，像这样，二者都是量
English
There are three correct refutations that point out faults. From the aspect of essence, there are three correct refutations that point out faults in meaning, faults in intelligence, and faults in sound. From the aspect of expression, there are two types: genuine and consequential. Secondly, apparent refutations have two aspects: definition and classification. The first is: any statement that is presented as a refutation, but does not point out the fault as a fault, and therefore cannot make one understand that there is a fault. The second has two aspects: refutation and establishment. The first is: the twenty-two defeats and twenty-four shortcomings that are asserted by outsiders have already been refuted. The Vaisheshika school says that asserting what is not a fault of the reason, a fault of the definition, or a fault of the pledge as a fault, and asserting what is not a fault of meaning, a fault of intelligence, or a fault of sound as a fault, are six in total. This is unreasonable because when the proponent establishes a correct proof, should one criticize it from various aspects? Or praise oneself? Even if one explains other irrelevant things, they will not be included in these. Secondly, as stated in the Hetuvidya, the fundamental classification is twofold: not stating the fault and stating what is not a fault. The internal classifications are inconceivable, as stated in the Pramāṇavārttika: "Because there is no limit to wrong answers, these are not elaborated here." Thirdly, from the aspect of expression, there are two types: statements of svatantra and statements of consequence. The first is the same in meaning as the statement of proof, so it has already been explained. The second has two aspects: the nature of consequence and the manner of answering. The first has three aspects: refutation, establishment, and abandonment. The first has two aspects: stating the assertion and refuting the assertion. The first is: in the view of Rigpai Wangchuk Chapa, the establishment of consequence is divided into fourteen types, and it is divided into two types: correct and apparent. For the correct, it is divided into two types: inferring the proof and not inferring the proof. There are three types in total. The first is: "The four consequences are fourteen, the people of the snowy land assert in this way." As it is said, the fundamental classifications are four: both the sign and the pervasion are not established, only the sign is not established, only the pervasion is not established, and both are established. The first is: for example, in the presence of Buddhists, sound is the subject, it should be impermanent, because it is permanent, like this, both are valid.