Tibetan
སྦྱར་ཏེ། མ་རྫོགས་ན་ཀླན་ཀར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི། རྣམ་ངེས་ལས། གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ནི་ཚིག་གི་སྐྱོན་ཡོན་གཙོ་བོར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། དོན་གྱི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཡིན་པར་བརྗོད་པས་སྨྲ་བ་པོ་ལ་ཀླན་ཀར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་དུ་མཛད་པར་སྣང་ངོ་། །དེ་བཞིན་དུ་ཕྱོགས་ཆོས་དྲན་ཞིང་ཁར་འབྱིན་པའི་མཁས་པ་ལ་ཁྱབ་པ་རྐྱང་པ་བརྗོད་པའི་སྒྲུབ་ངག་ཀྱང་ཡོད་དེ། སྔ་མ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་གཏེར་རང་འགྲེལ་ལས། འདི་དག་གི་ལུང་སྦྱོར་ནི། དཔེ་ལ་དེ་ཡི་ངོ་བོ་དང་། །ཞེས་སོགས་ལ་མཛད་ལ། དེའི་དོན་ནི་འདི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། དཔེ་ལ་དེ་ཡི་ངོ་བོ་དང་། །རྒྱུ་དངོས་དེ་དག་མི་ཤེས་ལ། །སྟོན་ཏེ་ཞེས་པས་སྒྲུབ་ངག་བསྟན་པ་མ་ཡིན་གྱི་དཔེའི་སྟེང་དུ་ཁྱབ་འབྲེལ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། དེ་བསྟན་པས་དཔེའི་སྟེང་དུ་ཁྱབ་འབྲེལ་ཤེས་པའི་ཚེ་སྒྲུབ་ངག་ལ་མ་ལྟོས་པར་སྤྱི་ཁྱབ་དྲན་ནུས་པའི་མཁས་པ་དང་། མི་ནུས་པའི་བླུན་པོ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས། དང་པོ་ལ། ཕྱོགས་ཆོས་རྐྱང་པ་བརྗོད་པས་རྗེས་དཔག་བསྐྱེད་ནུས་པ་ནི། མཁས་པ་རྣམས་ལ་ནི། གཏན་ཚིག་འབའ་ཞིག་བརྗོད་པར་ཟད། །ཅེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། ངག་ཡན་ལག་གཉིས་ལྡན་པ་དགོས་ཀྱང་ཆོས་མཐུན་སྦྱོར་དང་མི་མཐུན་སྦྱོར་གང་རུང་ཞིག་གིས་ཆོག་གོ་ཞེས་པ་ནི། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འབྲེལ་ཤེས་ན། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གོ །གསུམ་པ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་ནི། ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། རང་ཉིད་ངེས་གཞན་གཞན་དག་ལ། །ངེས་པ་བསྐྱེད་པར་འདོད་པ་ཡིས། །ཕྱོགས་ཆོས་དང་ནི་འབྲེལ་པ་དང་། །བསྒྲུབ་བྱ་བརྗོད་བྱ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་། །ཞེས་ཕྱོགས་ཆོས་དང་། འབྲེལ་པ་དང་། བསྒྲུབ་བྱ་གསུམ་པོ་ཟླས་ཕྱེད་ནས་གསུམ་ཀ་བརྗོད་པར་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། ཕྱོགས་ཆོས་དང་འབྲེལ་བ་ཡིས་བསྒྲུབ་བྱ་བརྗོད་ཅེས་རྣམ་དབྱེ་གསུམ་པ་དེའི་སྐྱེས་བུས་བསྡུ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་དོན་ཡང་སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་གིས་ཚུལ་གསུམ་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་དོན་གྱིས་བརྗོད་ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་གྱི། བསྒྲུབ་བྱ་དངོས་སུ་བརྗོད་པའི་དོན་མིན་ཏེ། བསྟན་བྱ་བ་དང་དོན་གཅིག་གོ །གསུམ་པ་ངག་གི་བྱེད་པ་ནི། ཕྱིར་རྒོལ་གྱི་རྒྱུད་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་བསྐྱེད་པའི་ཆེད་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ངག་དེ་རྗེས་དཔག་གི་དངོས་རྒྱུ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མིན་ཏེ། ངག་དེ་ལས་ཉན་ཤེས་མངོན་སུམ་སྐྱེ།
Chinese
连接起来。之所以说“如果不完整就会变成责难”，是因为《释量论》中说：“对于为他人的意义而进行的推论来说，主要在于言辞的过失和功德，而不在于意义本身。因为如果所说的与意义的实际情况不符，就会对说话者造成责难。”似乎是这样解释的。同样，对于能够记住并且说出所立宗之法的智者来说，也有只说周遍的论证语，因为与前面所说的情况相同。在《理藏自释》中，对于这些引文的连接，是按照“譬如彼之自性”等来做的。其意义是这样的：“譬如彼之自性，以及原因事物，如果不知道，而显示”，这并不是显示论证语，而是在譬喻之上显示周遍关系成立的量。显示了这一点，在譬喻之上了解了周遍关系的时候，有不需要依赖论证语也能忆起普遍周遍的智者，也有不能忆起的愚者。对于前者来说，只说所立宗之法就能产生推论，即“对于智者来说，仅仅是说出因而已”。对于后者来说，需要具备两个支分的论式，但是只要有同法结合或异法结合中的任何一个就可以了，即“因为了解了那个关系”。这是其中的一个偈颂。第三，为了避免争论，《集论》中说：“自己确定，为了使他人，产生确定，想要通过所立宗之法和关系，以及所证，其他所说”，如果认为这与将所立宗之法、关系和所证三者分开来说是矛盾的，那么，没有过失。因为“通过所立宗之法和关系来说明所证”是用第三格来概括的。其意义是，正确的论证语是通过说出三相的方式来间接说明所证，而不是直接说明所证，因为与所要证明的是一个意思。第三，言语的作用是为了在外道心中产生理解所证的推论。那么，这个言语是推论的直接原因吗？不是的，因为从这个言语中产生听闻的现量。
English
Connect them. The reason for saying "if it is not complete, it will become a reproach" is because, in the Pramāṇaviniścaya, it says: "For inference for the sake of others, the faults and merits of words are the main thing, but not the meaning itself. Because if what is said does not match the actual situation of the meaning, it will cause reproach to the speaker." It seems that this is how it is explained. Similarly, for a wise person who can remember and speak the property of the subject, there is also a proof statement that only states pervasion, because it is the same as what was said before. In the auto-commentary of the Tattvasaṃgraha, the connection of these quotations is done according to "For example, its own nature," etc. The meaning of this is as follows: "For example, its own nature, and the causal things, if they are not known, and shown," this is not showing the proof statement, but showing the valid cognition that establishes the pervasion relationship on the example. By showing this, when the pervasion relationship is understood on the example, there are wise people who can remember the general pervasion without relying on the proof statement, and there are also fools who cannot remember. For the former, only stating the property of the subject can generate inference, that is, "For the wise, it is only saying the reason." For the latter, a syllogism with two members is needed, but any one of the agreement in property or disagreement in property is sufficient, that is, "Because the relationship is understood." This is one of the verses. Third, in order to avoid disputes, the Abhidharmasamuccaya says: "One's own certainty, in order to make others, generate certainty, wanting to use the property of the subject and the relationship, and what is to be proven, other things said," if it is thought that this contradicts saying that the property of the subject, the relationship, and what is to be proven are separated, then there is no fault. Because "to explain what is to be proven through the property of the subject and the relationship" is summarized by the instrumental case. Its meaning is that the correct proof statement indirectly explains what is to be proven through the way of stating the three aspects, but not directly explaining what is to be proven, because it has the same meaning as what is to be proven. Third, the function of speech is to generate inference in the mind of the opponent to understand what is to be proven. Then, is this speech the direct cause of inference? No, because from this speech arises the direct perception of hearing.