Tibetan
་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་འབྲས་བུའི་མིང་གིས་རྒྱུ་ལ་བཏགས་པའོ། །ཁ་ཅིག སྔར་རྒོལ་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་དཔག་གི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་བསྣན་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། སྔར་རྒོལ་གྱི་རྒྱུད་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་ཡོད་པར་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། སོ་སོའི་མཚན་ཉིད། རྒྱལ་ཕམ་གྱི་རྣམ་གཞག དེ་ལ་དཔང་པོས་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། སྔར་རྒོལ་དང་། ཕྱི་རྒོལ། དཔང་པོ་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་རིམ་པ་བཞིན། སྒྲུབ་བྱེད་བརྗོད་པར་ཁས་ལེན་པའི་དང་། སུན་འབྱིན་བརྗོད་པར་ཁས་ལེན་པའི་དང་། དེ་གཉིས་རྒྱལ་ཕམ་བརྗོད་པར་ཁས་ལེན་པའི་གང་ཟག་གོ །གཉིས་པ་ནི། རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་པོ་གང་སྐྱོན་ཅན་བརྗོད་པ་དེ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་དང་། སྐྱོན་མེད་བརྗོད་པ་དེ་རྗེས་སུ་བཟུང་བའི་གནས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རྒོལ་བས་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་པ་བཀོད་པ་ལ་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་སྐྱོན་མ་བརྗོད་ན་ཕྱིར་རྒོལ་ཕམ་ལ། རྒོལ་བས་སྒྲུབ་བྱེད་ལྟར་སྣང་བཀོད་པ་ལ་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་སྐྱོན་ཡང་དག་པ་བརྗོད་ན་རྒོལ་བ་ཕམ་ཞིང་དེས་སྒྲུབ་བྱེད་ལྟར་སྣང་བཀོད་ཀྱང་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་སྐྱོན་མི་བརྗོད་པའམ་སྐྱོན་ལྟར་སྣང་ཞིག་བརྗོད་ཀྱང་རྒོལ་བས་ཚེར་མ་འབྱིན་མ་ཤེས་ན་དེ་དག་གཉིས་ཀ་ལ་ཕམ་རྒྱལ་མེད་དེ། སྐྱོན་ཅན་ཡིན་ཡང་བསྒྲུབ་པ་དང་སུན་འབྱིན་མ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱལ་ཕམ་གྱི་རྣམ་གཞག་རྒོལ་བ་གཉིས་ཀྱིས་སྤོབས་པ་འཇོམས་ནུས་མི་ནུས་ལ་རགས་ལས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་རྩོད་རིགས་ལས། ཕྱིར་རྒོལ་བས་དེའི་དངོས་པོ་གོ་བར་བྱས་ན་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་གཉིས་པོ་གཅིག་ཀྱང་རྒྱལ་བ་དང་ཕམ་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། རྒོལ་བས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྐྱོན་ཅན་བརྗོད་ནའང་ཕྱིར་རྒོལ་བས་སྐྱོན་མ་བསྟན་ན་ཕམ་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་ཕན་ཚུན་ནུས་པ་ཉེ་བར་འཇོམས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་རྒྱལ་བ་དང་ཕམ་པར་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །བརྫུན་དང་གཡོ་དང་ཚིག་དོར་གྱིས་བསླུས་ཀྱང་གྲུབ་མཐའ་བསྲུང་མི་ནུས་པས་རྒྱལ་ཕམ་མེད་དེ། རྩོད་རིགས་ལས། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྲུང་བའི་དོན་དུ་དམ་པ་རྣམས་ཀྱང་རྒྱལ་བར་འདོད་པ་གཡོ་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་དག་གིས་ཚར་བཅད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མིན་ཏེ། ཁུ་ཚུར་དང་། ཐལ་ལྕག་དང་། མཚོན་བསྣུན་པ་དང་། མེ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱས་ན། འདི་དེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྲུང་བའི་ཐབས་དམ་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་གསུ
Chinese
是因为以果的名字来称呼因。有些人补充说，因为是先前辩论者的传承的推论之果，这是不合理的，因为不能确定先前辩论者的传承中存在对所要证明的事物的推论。第二部分有三点：各自的定义、胜负的区分、以及证人如何证明的方式。第一点是：先前辩论者、后辩论者、证人三者的定义依次是：承诺陈述论证的人、承诺陈述反驳的人、承诺陈述两者胜负的人。第二点是：辩论者和后辩论者两人中，谁陈述了有缺陷的东西，那就是被制止的位置；谁陈述了没有缺陷的东西，那就是被支持的位置。也就是说，如果辩论者提出了正确的论证，而后辩论者没有指出缺陷，那么后辩论者就失败了；如果辩论者提出了似是而非的论证，而后辩论者指出了正确的缺陷，那么辩论者就失败了。即使提出了似是而非的论证，而后辩论者没有指出缺陷，或者指出了一个似是而非的缺陷，但辩论者不知道如何拔出刺，那么这两种情况都没有胜负，因为即使有缺陷，也不知道如何论证和反驳。胜负的区分取决于辩论双方是否能够摧毁对方的勇气。正如《论辩理则》中所说：“如果后辩论者理解了它的实体，就会改变；否则，两者中任何一个都不会成为胜利者或失败者。”辩论者所做的论证即使陈述了有缺陷的东西，如果后辩论者没有指出缺陷，那么设立失败的方式是不合理的，因为正是这些因素相互依赖，从而决定胜负。即使通过谎言、欺骗和放弃承诺来欺骗，也无法守护宗义，因此没有胜负。正如《论辩理则》中所说：“为了守护真理，即使是圣者也希望通过欺骗等手段来制止对方，这是不对的。如果说用拳头、耳光、刀剑和火等也可以，那么，这不是守护真理的正确方法。”
English
It is because the cause is named by the name of the effect. Some add that it is because it is the fruit of inference from the lineage of the previous debater, which is unreasonable, because it is not certain that there is an inference of the thing to be proven in the lineage of the previous debater. The second part has three points: the definition of each, the distinction between victory and defeat, and how the witness proves it. The first point is: the definitions of the previous debater, the subsequent debater, and the witness are, in order, the person who promises to state the argument, the person who promises to state the refutation, and the person who promises to state the victory or defeat of both. The second point is: of the two, the debater and the subsequent debater, whoever states something defective is the position to be stopped, and whoever states something without defect is the position to be supported. That is, if the debater puts forward a correct argument and the subsequent debater does not point out the defect, then the subsequent debater loses; if the debater puts forward a seemingly valid argument and the subsequent debater points out the correct defect, then the debater loses. Even if a seemingly valid argument is put forward, if the subsequent debater does not point out the defect, or points out a seemingly valid defect, but the debater does not know how to pull out the thorn, then there is no victory or defeat in either case, because even if there is a defect, one does not know how to argue and refute. The distinction between victory and defeat depends on whether the two debaters are able to destroy each other's courage. As it is said in the "Rules of Debate": "If the subsequent debater understands its entity, it will change; otherwise, neither of the two will become a victor or a loser." Even if the argument made by the debater states something defective, if the subsequent debater does not point out the defect, then it is unreasonable to establish the manner of defeat, because it is precisely these factors that depend on each other to determine victory and defeat. Even if one deceives through lies, deception, and abandoning promises, one cannot protect the tenets, so there is no victory or defeat. As it is said in the "Rules of Debate": "In order to protect the truth, even the holy ones want to stop the opponent by means of deception, etc., which is not right. If it is said that fists, slaps, swords, and fire, etc., can also be used, then this is not the right way to protect the truth."
Tibetan
ངས་པས་སོ། །གསུམ་པ་ལ། སྤྱིར་ཚར་གཅད་པ་དང་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་ཚུལ་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་ཚར་གཅད་ཀྱི་གནས་གཏན་ལ་དབབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། འཕྲོག་དང་སྦྱིན་པས་འཇིག་རྟེན་པ། །ཚར་གཅད་པ་དང་རྗེས་འཛིན་འདོད། །གྲུབ་མཐའི་བླང་དོར་བྱེད་པ་ལ། །དམ་པའི་ཚར་གཅད་རྗེས་འཛིན་འདོད། །ཅེས་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འཐད་པ་བརྗོད་པ་དང་། འཁྲུལ་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྔར་རྒོལ་ཚར་གཅད་ཀྱི་གནས་ལ་བསྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མི་བརྗོད་པ་དང་། ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་བརྗོད་པ་གཉིས་དང་། ཕྱིར་རྒོལ་ཚར་གཅད་ཀྱི་གནས་ལ་སྐྱོན་མི་བརྗོད་པ་དང་། སྐྱོན་མ་ཡིན་པར་བརྗོད་པ་གཉིས་ཏེ་བཞི་ཡོད་དེ། རྩོད་རིགས་ལས། བསྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མི་བརྗོད་ཅིང་། །སྐྱོན་མི་བརྗོད་པ་གཉིས་པོ་དང་། །ཚར་གཅད་པ་ཡིན་གནས་ཡིན་ཅིང་། །གཞན་ནི་མི་རིགས་ཕྱིར་མི་འཐད། །ཅེས་གསུངས་པས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། གངས་ཅན་པའི་ལུགས་དགག་པ་དང་། རྐང་མིག་པའི་ལུགས་དགག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། བོད་སྔ་རབས་པ་རྣམས་རྒོལ་བ་ལ་དྲིས་པའི་ལན་མི་བརྗོད་པ། སྐྱོན་ཅན་བརྗོད་པ། མ་དྲིས་པ་བརྗོད་པ་སྟེ་གསུམ་དང་། སྐྱོན་སྤོང་བའི་ཚེ་སྐྱོན་མི་སྤོང་བ། ལན་ལྟར་སྣང་བ། སྐབས་སུ་མ་བབས་པའི་ལན་བརྗོད་པ་སྟེ་དྲུག་གོ །ཕྱིར་རྒོལ་ལ་འདྲི་བའི་ཚེ་མི་འདྲི་བ། མི་འོས་པ་འདྲི་བ། མ་འབྲེལ་བ་འདྲི་བ་དང་གསུམ། སྐྱོན་བརྗོད་པའི་ཚེ་སྐྱོན་མི་བརྗོད་པ། སྐྱོན་ལྟར་སྣང་བརྗོད་པ། སྐབས་སུ་མ་བབས་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པ་སྟེ་དྲུག་གོ །དཔང་པོ་ལ། ཤན་མི་འབྱེད་པ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འབྱེད་པ། སྐབས་མིན་པར་འབྱེད་པ་སྟེ་གསུམ་མོ། །ཐུན་མོང་དུ་རྣ་བ་མི་གཏོད་པ་དང་བཅུ་དྲུག་གོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། ལན་མ་བརྗོད་པ་དང་། སྐྱོན་ཅན་བརྗོད་པ་དང་། སྐྱོན་མི་སྤོང་བ། ལན་ལྟར་སྣང་བ་བརྗོད་པ་ནི་རྒོལ་བས་སྒྲུབ་བྱེད་མི་བརྗོད་པའམ། སྒྲུབ་བྱེད་མ་ཡིན་པ་བརྗོད་པར་འདུ་ལ། མ་དྲིས་པ་བརྗོད་པ་ནི་སྐབས་སུ་མཁོ་ན་སྐྱོན་མེད་ཡིན་ཞིང་། མི་མཁོ་ན་ཡན་ལག་མིན་པ་བརྗོད་པར་འདུས། ཕྱིར་རྒོལ་ཁས་བླངས་ནས་མི་འདྲི་བ་དང་། མི་འོས་པ་འདྲི་བ་ནི་སྤོབས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། མ་འབྲེལ་བ་འདྲི་བ་ཡང་བསམས་པ་འགའ་ཞིག་གིས་འདྲི་ན་མ་འབྲེལ་བ་ཉིད་མིན་ལ། བླུན་པས་འདྲི་ན་སྤོབས་པ་མེད་པའི་ནང་དུ་འདུ་ཞིང་། སྤོབས་པ་མེད་པ་ནི་བསྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མི་བརྗོད་པའམ། སྐྱོན་མི་བརྗོད་པར་བསྡུས་ཏེ། རྩོད་རིགས་ལས། གང
Chinese
认为是这样。第三，总的来说，是折伏和摄受的方式，以及具体确定折伏之处，分为两种。第一种是：如“以抢夺和布施来对待世间人，想要折伏和摄受。对于取舍宗派之人，想要圣者的折伏和摄受”所说的那样去理解。第二种分为两种：说明合理之处和驳斥错误之处。第一种是：先前辩论者在折伏之处，不陈述成立的支分，以及陈述非支分两种；后来辩论者在折伏之处，不陈述过失，以及陈述非过失两种，共有四种。如《论式》中说：“不陈述成立的支分，以及不陈述过失这两种，是折伏之处，是处所，其他则因不合逻辑而不合理。”这样说的。第二种分为两种：驳斥雪域者的观点和驳斥赤眼者的观点。第一种是：以前的藏人，对于辩论者，不回答所问，陈述有错误的，陈述未问的，这三种；在避免过失时，不避免过失，陈述相似的回答，陈述不合时宜的回答，这六种。对于后来的辩论者，在提问时，不提问，提问不合适的，提问不相关的，这三种；在陈述过失时，不陈述过失，陈述相似的过失，陈述不合时宜的过失，这六种。对于证人，不辨别，颠倒辨别，不合时宜地辨别，这三种。共同的是不倾听，共十六种，这样说。那是不合理的，不回答，陈述有错误的，不避免过失，陈述相似的回答，这些都包括在辩论者不陈述能立，或者陈述非能立之中。陈述未问的，如果适时则没有过失，如果不适时则包括在陈述非支分之中。后来的辩论者承认后不提问，提问不合适的，这本身就是没有胆量，提问不相关的，如果有些人经过思考后提问，则不是不相关，如果是愚蠢的人提问，则包括在没有胆量之中，没有胆量则归结为不陈述成立的支分，或者不陈述过失。如《论式》中说：
English
It is considered so. Thirdly, in general, there are two ways of subduing and embracing, and specifically establishing the place of subduing. The first is: Understand it as it is said, "To treat worldly people with robbery and charity, wanting to subdue and embrace. For those who take and abandon sects, wanting the subduing and embracing of the holy ones." The second is divided into two: stating what is reasonable and refuting what is wrong. The first is: Previously, the debater, in the place of subduing, does not state the limb of establishment, and states the non-limb, these two; later, the debater, in the place of subduing, does not state the fault, and states the non-fault, these two, there are four in total. As it is said in the "Treatise on Debate": "Not stating the limb of establishment, and not stating the fault, these two, are the place of subduing, are the place, others are unreasonable because they are illogical." So it is said. The second is divided into two: refuting the views of the Snowlanders and refuting the views of the Red-eyed ones. The first is: The former Tibetans, to the debater, do not answer what is asked, state what is faulty, state what is not asked, these three; when avoiding faults, do not avoid faults, state similar answers, state untimely answers, these six. To the later debater, when asking questions, do not ask, ask what is inappropriate, ask what is irrelevant, these three; when stating faults, do not state faults, state similar faults, state untimely faults, these six. To the witness, do not distinguish, distinguish upside down, distinguish untimely, these three. In common, it is said that there are sixteen in total, including not listening. That is unreasonable, not answering, stating what is faulty, not avoiding faults, stating similar answers, these are all included in the debater not stating the establisher, or stating the non-establisher. Stating what is not asked, if it is timely, there is no fault, if it is not timely, it is included in stating the non-limb. The later debater admits and does not ask, asks what is inappropriate, this itself is lack of courage, asking what is irrelevant, if some people ask after thinking, then it is not irrelevant, if it is a foolish person who asks, then it is included in lack of courage, lack of courage then boils down to not stating the limb of establishment, or not stating the fault. As it is said in the "Treatise on Debate":