Tibetan
ཅད་བརྫུན་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་ཞེས་སྨྲས་ཤིང་། དེ་རང་ཚིག་རྣམ་དག་ཏུ་སྨྲས་པའི་ཤུགས་ལ་བདེན་པའི་དོན་ཅན་དུ་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་ཞིང་། ངས་སྨྲས་ཞེས་པ་ལ་ཡང་གནོད། རྟག་པས་དོན་ཅན་ལ་གནོད། དོན་ཅན་གྱིས་རྟག་པ་ལ་གནོད་དེ། དེ་ཡང་ཆོས་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་སེལ་བ་ནི་རིག་བྱེད་པ་ཆོས་ཅན། ངག་ཐམས་ཅད་བརྫུན་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་ཞེས་པའི་ཚིག་དེ་ཁྱོད་ཀྱིས་མ་སྨྲས་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱིས་སྨྲས་ཚད་བརྫུན་པ་གང་ཞིག དེ་བདེན་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་འདིས་ངས་སྨྲས་པ་སེལ་ལོ། །ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་སེལ་ཚུལ་ནི། ངག་དེ་བརྗོད་འདོད་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་ནས་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པར་ཐལ། རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་སེལ་ཚུལ་ནི། ངག་ཆོས་ཅན། བརྗོད་བྱའི་དོན་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པར་ཐལ། རྟག་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སེལ་ཚུལ་ནི། ངག་ཆོས་ཅན། བརྫུན་པ་ཡང་མི་སྟོན་པར་ཐལ། རྟག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལ་འདོད་པ་ནི་མདོའི་རང་འགྲེལ་ལས། ཅི་སྟེ་ངག་གི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སེལ་བ་དེ་ལྟ་ན་གཉིས་ཀའི་ཁྱད་པར་སེལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་ཡིག་དོན་ལ་མ་ཞུགས་ཤིང་རང་ལུགས་ཀྱི་རྟག་པས་དོན་ཅན་སེལ། དོན་ཅན་གྱིས་རྟག་པ་སེལ་བར་འདོད་པ་དང་ཡང་མི་འགྲིག་སྟེ། ཕྱི་མ་གཉིས་ཀ་རྟག་པས་དོན་ཅན་སེལ་བར་བྱས་འདུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་མཁས་པ་ཁ་ཅིག ཡུལ་ལ་འཇུག་པའི་ངག་མི་སྲིད་པར་ཐལ། བདེན་ཚིག་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་འདིས་ཆོས་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་བསལ། ངག་སྨྲ་བ་བརྫུན་ཚིག་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱང་མི་འཐད་པར་ཐལ། དེ་བརྗོད་པའི་ཚིག་ཀྱང་བརྫུན་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་འདིས་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་བསལ། སྨྲ་བའི་བརྗོད་འདོད་ཀྱི་ངག་བྱེད་པ་པོ་དོན་མེད་པར་ཐལ། ངག་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་འདིས་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་སེལ་ལོ། །བརྗོད་བྱ་མི་བདེན་པ་ཉིད་སྟོན་པ་མི་འཐད་པར་ཐལ། ངག་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་འདིས་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སེལ་ལོ་ཞེས་གསུངས་པའི་དང་པོ་གཉིས་མདོའི་རང་འགྲེལ་ལས། ངག་དང་བརྫུན་པ་དག་ཐམས་ཅད་དུ་སེལ་བ་དེ་ལྟ་ན་གཉིས་ཀའི་རང་གི་ངོ་བོ་སེལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགྲིག་པར་སྣང་ངོ་། །ཕྱི་མ་གཉིས་ནི་སྔར་བཀག་ཟིན་ཅིང་། རང་ལུགས་ནི་ངས་སྨྲས་པ་ནི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་ལ། སྤྱིར་བརྗོད་དོན་སྟོན་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་ལ། དེ་གཉིས་ནི་བསལ་བྱའོ། །སེལ་བྱེད་ནི་མདོའི་རང་འགྲེལ་ལས། ཅི་སྟེ་ངག་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བརྫུན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སེལ་བ་དེ་ལྟ་ན་ཞེས་གསུངས
Chinese
说一切都是虚假的，这与以清净语说出的暗示承认具有真实意义相矛盾，也损害了“我说”这句话。常法损害有意义的事物，有意义的事物损害常法。也就是说，破除有法的事物自性，是立宗者。如果说“一切语言都具有虚假意义”这句话不是你说的，因为你所说的一切都是虚假的。因为那是具有真实意义的，所以这破除了“我说”。破除有法的事物差别的方式是：那个语言依赖于表达意愿的因，产生是无意义的，因为是常法。破除法的事物自性的方式是：语言，有法的事物，是无表达意义的，因为是常法。破除法的差别的方式是：语言，有法的事物，也不显示虚假，因为是常法。对此的意愿是，在经部的自释中说：如果以语言的自性来破除，那么就是破除了两者的差别。这没有进入文字意义，并且与自宗以常法破除有意义，以有意义破除常法的意愿也不一致，因为后面的两者都是以常法破除有意义的。还有一些智者说：进入对境的语言是不可能的，因为不可能有真语。这破除了有法的事物自性。说语言是虚假之语本身也是不合理的，因为说那个的语言也具有虚假意义。这破除了法的自性。说表达意愿的语言作者是无意义的，因为语言是常法。这破除了有法的事物差别。显示所说的不真实本身是不合理的，因为语言是常法。这破除了法的差别。所说的前两个与经部的自释中说：如果完全破除语言和虚假，那么就是破除了两者的自性相一致。后面的两个以前已经遮破了。自宗是，我说的是有法的事物的差别，一般来说，显示所说意义是法的差别，那两者是所要破除的。破除者是经部的自释中说：如果以语言的自性的虚假性来破除，那么就（是破除了两者的自性）。
English
Saying that everything is false contradicts the implication of admitting that it has a true meaning in saying pure words, and it also harms the phrase "I said." Permanence harms meaningful things, and meaningful things harm permanence. That is, refuting the self-nature of the subject is the proponent. If you did not say the sentence "all languages have false meanings," because everything you said is false. Because that has a true meaning, this refutes "I said." The way to refute the difference of the subject is: that language depends on the cause of expressing intention, and it is meaningless to produce, because it is permanent. The way to refute the self-nature of the dharma is: language, the subject, is without expressive meaning, because it is permanent. The way to refute the difference of the dharma is: language, the subject, does not show falsehood either, because it is permanent. The intention for this is, in the self-commentary of the Sutra, it says: If you refute with the self-nature of language, then it is refuting the difference between the two. This does not enter the meaning of the words, and it is also inconsistent with the intention of one's own school to refute meaningful things with permanence and to refute permanence with meaningful things, because the latter two are both refuting meaningful things with permanence. Also, some wise people say: It is impossible for language to enter the object, because it is impossible to have true words. This refutes the self-nature of the subject. Saying that language is a false word itself is also unreasonable, because the language that says that also has a false meaning. This refutes the self-nature of the dharma. Saying that the author of the language expressing intention is meaningless, because language is permanent. This refutes the difference of the subject. Showing that what is said is not true itself is unreasonable, because language is permanent. This refutes the difference of the dharma. The first two of what is said are in accordance with what is said in the self-commentary of the Sutra: If you completely refute language and falsehood, then it is refuting the self-nature of both. The latter two have already been refuted before. One's own school is that what I said is the difference of the subject, and in general, showing the meaning of what is said is the difference of the dharma, and those two are what should be refuted. The refuter is in the self-commentary of the Sutra, it says: If you refute with the falsehood of the self-nature of language, then (it is refuting the self-nature of both).
Tibetan
་པ་འདི་ལྟར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་ངག་དེ་ཆོས་ཅན། ངས་སྨྲས་པའི་རང་ཚིག་རྣམ་དག་མིན་པར་ཐལ། བརྫུན་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། བརྗོད་དོན་མི་སྟོན་པར་ཐལ། བརྫུན་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའོ། །གཉིས་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ལྟར་སྣང་ལ་དངོས་དང་། ཞར་ལ་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་ཡོན་དཔྱད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། མཚན་ཉིད་དང་། དབྱེ་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ། ཁ་ཅིག རྟགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་གང་ཞིག རྟགས་ལྟར་སྣང་ལས་དཔག་པར་བྱ་བ་ཞེས་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཀོད་བཞིན་པའི་དཔེར་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་དེ་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་ལྟར་སྣང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ན་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ཆོས་ཅན། མཚོན་བྱ་དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། རྟགས་ཕྱི་མ་མ་གྲུབ་ན། སྒྲ་རྟག་པ་དེ་རྟགས་ལྟར་སྣང་ལས་དཔག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡིན། དེ་སྐོར་གྱི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྔ་མ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །རང་ལུགས་ནི། རྟགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་གང་ཞིག རྟགས་ཡང་དག་གིས་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པའོ། །གཉིས་པ་ལ། ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་གྲུབ་ཟིན་པ། སྒྲུབ་བྱེད་བཀོད་བཞིན་པ། སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པ། རྒོལ་བས་ཞེ་བས་བསྒྲུབ་བྱ་མི་འདོད་པ། ཚད་མས་བསལ་བ་ཞུགས་པ་སྟེ་ལྔ་ལས། དང་པོ་བཞི་ནི་རིམ་པ་བཞིན། ཆོས་གྲགས་ཀྱི་ངོར་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ལྟ་བུ་དང་། སྒྲ་བྱས་པར་མ་གྲུབ་པའི་རྒོལ་བའི་ངོར། སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲུབ་ལ་བྱས་པ་རྟགས་སུ་བཀོད་པའི་ཚེ་སྒྲ་བྱས་པ་ལྟ་བུ་དང་། སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་སྒྲ་རྟག་པ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ལྟ་བུ་དང་། གྲངས་ཅན་པས། མིག་སོགས་ཆོས་ཅན། གཞན་དོན་བྱེད་དེ་ཞེས་བཀོད་པའི་ཚེ་མིག་སོགས་གཞན་དོན་བྱེད་ཙམ་ལྟ་བུའོ། །ལྔ་པ་ནི། སྒྲ་མཉན་བྱ་མིན་པ་དང་། བུམ་པ་རྟག་པ་དང་། སྦྱིན་སོགས་སྤྱད་པ་ལས་བདེ་བ་མི་འབྱུང་བ་དང་། རི་བོང་ཅན་ཟླ་སྒྲས་བརྗོད་དུ་མི་རུང་བ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ལ། རྟགས། ཕྱོགས། དཔེའི་སྐྱོན་གསུམ། དེ་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་གསུམ་སྟེ་དྲུག་ལས། འདི་ལ་མཚན་ཉིད་དང་དབྱེ་བ་ལ་དཔྱད་པ་དང་། རྣམ་གཞག་ལ་དཔྱད་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། དགག་གཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག རྟགས་ཡང་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསལ་བྱར་གྱུར་པ་དེ་རྟགས་སྐྱོན་གྱི་མཚན་ཉིད། དེས་ཕྱོགས་སྐྱོན་དང་། དཔེ་སྐྱོན་ལ་ཡང་འགྲེའོ། །རྟགས་སྐྱོན་དང་། རྟགས་སྐྱོན་ཅན་གཉིས་ནི་ལྡོག་པས་ཕྱེ་བ་ཙམ་ཡིན་གྱི། དེ་གཉིས་དོན་ལ་ཐ་དད་དུ་མེད་དེ། དཔེར
Chinese
应当如此行事：如是之语，是所立宗，不应是我所说之清净自语，因其具有虚假之义。又，彼是所立宗，不应显现所说之义，因其具有虚假之义。如是说。第二，于似能立，就真实与顺带，以及于宗等之过失功德进行考察，分为二。初者，分为体性和分类二者。初者，某些人认为：凡是能立之所立，是从似能立推知的，此观点不合理，因为作为能立而安立的例子中，未成立之能立也是似所立。否则，声无常，是所立宗，应是所诠释者，因其具有该体性。若后能立未成立，则声常住是从似能立推知的，有何理由？因为有关于此的似是而非的论证。若如是说，则前者也相同。自宗是：凡是能立之所立，是不能被真实能立所成立的。第二，分为：已被外方成立，正在安立能立，非是当下的所立，外方因怯懦而不欲成立的所立，以及已包含被量成立所破除者，共五种。前四种依次是：在法称的观点中，如声无常；在声未被承认为所作的论敌的观点中，在成立声无常时，安立所作作为能立时，如声是所作；在成立声无常时，如声常住是虚空的功德；以及数论派，当他们安立“眼等是所立宗，是为他者而作”时，如眼等仅仅是为他者而作。第五种是：如声非所听闻，瓶是常住，以及布施等享用不会产生安乐，以及有兔子的月亮不能被月亮之声所表达。第二，分为：能立、宗、例之过失三种，以及彼三者之功德三种，共六种。对此，有对体性和分类的考察，以及对范畴的考察两种。初者，分为遮破和安立两种。初者是：某些人认为，成为真实能立之体性的遣除对象，即是能立过失之体性。由此，也解释了宗过失和例过失。能立过失和具有能立过失二者仅仅是通过反体来区分，彼二者在意义上并无差别，例如：
English
It should be done like this: Such a statement is the subject of the proposition. It should not be my pure self-utterance, because it has a false meaning. Also, it is the subject of the proposition. It should not reveal the meaning of what is said, because it has a false meaning. Thus it is said. Secondly, regarding the examination of the faults and merits of what appears to be a valid proof, in terms of reality and incidentally, as well as in terms of the subject, etc., there are two parts. The first part has two aspects: definition and classification. Firstly, some people think that whatever is to be proven by a valid proof is to be inferred from what appears to be a valid proof. This view is not reasonable, because the unestablished proof in the example that is being established as a proof is also what appears to be a valid proof. Otherwise, sound is impermanent, which is the subject of the proposition, should be what is to be explained, because it has that nature. If the latter proof is not established, then what is the reason why sound is permanent is to be inferred from what appears to be a valid proof? Because there are fallacious arguments about it. If you say so, then the former is also the same. The self-view is: Whatever is to be proven by a valid proof is what cannot be proven by a true proof. Secondly, it is divided into five types: what has already been established by the opponent, what is being established as a proof, what is not the subject of the present proposition, what the opponent does not want to establish due to cowardice, and what has already included what has been refuted by valid cognition. The first four are in order: In the view of Dharmakirti, such as sound is impermanent; in the view of the opponent who does not admit that sound is produced, when establishing sound as impermanent, when establishing sound as produced as a proof, such as sound is produced; when establishing sound as impermanent, such as sound is permanent is the quality of space; and the Samkhya school, when they establish "eye etc. is the subject of the proposition, it is for the sake of others," such as eye etc. is only for the sake of others. The fifth is: such as sound is not audible, the pot is permanent, and happiness does not arise from enjoying charity etc., and the moon with a rabbit cannot be expressed by the sound of the moon. Secondly, it is divided into three faults of the sign, the subject, and the example, and three merits of those three, totaling six. Regarding this, there are two types of examination: examination of the definition and classification, and examination of the categories. Firstly, it is divided into two types: negation and establishment. The first is: Some people think that what becomes the object of elimination of the definition of a true sign is the definition of the fault of the sign. From this, the fault of the subject and the fault of the example are also explained. The two, the fault of the sign and the one with the fault of the sign, are only distinguished by the opposite, and the two are not different in meaning, for example: