Tibetan
་གྱི། རྡུལ་ཕྲན་གཉིས་འདུས་པའི་ཡན་ལག་ཅན་དང་པོ་དེ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རྒྱལ་དབང་བློས། ཡན་ལག་ཅན་ཕ་རོལ་པོ་ཞེས་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་ཡང་འདི་ཡིན་ནོ། །ཡན་ལག་ཅན་ཆོས་ཅན་དུ་གཟུང་བའི་ཚེ་ཡང་སྔར་གྱི་ཡན་ལག་དེ་དང་ཁྱད་པར་མེད་དེ། དེ་ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་གཞི་མཐུན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཚེ་ཡན་ལག་ལས་རྫས་གཞན་མིན་ཞེས་པ་དང་། སྔར་ཡན་ལག་ཅན་ལས་རྫས་གཞན་མིན་ཞེས་པ་གཉིས་ཀྱང་གནད་གཅིག་སྟེ། སྔར་གྱི་ཡན་ལག་ཅན་དང་པོ་དེ་ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་གཞི་མཐུན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་གནོད་པའི་ཚུལ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་རུང་གི་ཡན་ལག་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཡན་ལག་ཅན་ཕ་རོལ་པོ་དེ་ལས་རྫས་གཞན་དུ་མངོན་སུམ་གྱིས་དམིགས་པར་ཐལ། དེ་ལས་རྫས་གཞན་གང་ཞིག མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་རུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གཉིས་ཆར་ཁས་བླངས་ཤིང་འདོད་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་བསལ། ཁྱབ་པ་ཚད་མས་གྲུབ་པས་དེ་ལྟ་བུའི་ཐལ་འགྱུར་གྱིས་ལོག་རྟོག་གི་དཔལ་བཅོམ་ནས་ཤེས་འདོད་ཞུགས་པ་ན་དེ་ཆོས་ཅན། དེ་ལས་རྫས་གཞན་དུ་མེད་དེ། དེ་ལས་རྫས་གཞན་དུ་མངོན་སུམ་གྱིས་སྣང་རུང་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་རང་བཞིན་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་གིས་རགས་པ་ཡན་ལག་ཅན་དེ་ཡན་ལག་ཅན་དང་པོ་ལས་རྫས་གཞན་ཡིན་པ་དངོས་སུ་ཁེགས་པའོ། །འདིར་ཆོས་གསུམ་ལྡན་ལ་གནོད་པ་སྟོན་པ་ནི་སྐབས་ཀྱི་དོན་མིན་ཏེ། དམ་བཅའ་སྔ་མའི་སྐབས་སུ་ཆོས་གསུམ་ལྡན་ལ་དངོས་སུ་གནོད་པས་རྫས་གཞན་ཤུགས་ལ་ཁེགས་པ་ཡིན་ཞིང་། འདིར་ནི་རྫས་གཞན་ལ་དངོས་སུ་གནོད་པ་སྟོན་པའི་སྐབས་ཡིན་པས། ཞེ་འདོད་གཅིག་ལ་གནོད་པ་འདྲ་ཡང་དངོས་སུ་གནོད་ཡུལ་མི་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་ཚུལ་ནི། དེ་ལས་རྫས་གཞན་དུ་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་དམིགས་པ་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པར་བཞག་པ་སྟེ། གཟུགས་སོགས་ལྷག་དང་ལྷག་ལྕི་བཞིན། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་ཡོན་ཏན་ལྷག་པོ་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་དམིགས་པས་འདི་ཡང་མཚོན་པའོ། །གསུམ་པ་ཁས་བླངས་ཀྱིས་གནོད་ཚུལ་ནི། རགས་པ་ཡན་ལག་ཅན་དེ་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་རུང་དང་། དེ་ཡན་ལག་ཅན་དང་པོ་ལས་རྫས་གཞན་དུ་ཡོད་ཀྱང་དེ་ལས་རྫས་གཞན་དུ་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་མཐོང་བར་ཁས་བླངས་པ་འགལ་བའོ། །བཞི་པ་རང་ཚིག་གིས་གནོད་ཚུལ་ནི། དངོས་སུ་ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་ཅན་རྫས་གཞན་དུ་སྨྲས་ཤིང་དུས་མཉམ་པའི་ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་ཅན་དུ་དམ་བཅས་པའི་ཤུགས་ལ་རྫས་གཞན་མིན་པར་ཁས་བླངས་པས་རང་ཚིག་དངོས་ཤུགས་འགལ་
Chinese
的。 两个原子结合的第一个有支分者就是它。 嘉瓦仁波切（རྒྱལ་དབང་བློས།）所说的“他者有支分者”也是这个意思。 当把有支分者作为法的时候，和之前的支分没有区别，因为它是支分和有支分者的本体相同。 此时，说“不是与支分不同的事物”和“不是与之前的有支分者不同的事物”是一个要点，因为之前的第一个有支分者是支分和有支分者的本体相同。 如何妨害的方式是，可以用现量见到的支分等作为法，推出“他者有支分者”现量可以见到是与它不同的事物。 因为任何与它不同的事物，都是现量可以见到的。 如果承认这两个理由，那么就被现量否定了。 因为周遍已经由量成立，所以像这样的推论摧毁了邪分别的威势，当生起想要了解的意愿时，那么这个法，不是与它不同的事物，因为没有现量见到与它不同的事物。 这样，通过依赖于自性不现见的理由的现量，直接否定了粗大的有支分者与第一个有支分者是不同的事物。 在这里，显示对具备三相的法的妨害不是当前的目的，因为在之前的立宗时，直接妨害了具备三相的法，从而间接否定了不同的事物。 而这里是显示直接妨害不同的事物的时候，所以，虽然好像是对同一个意愿的妨害，但实际上妨害的对象是不同的。 第二，现量妨害的方式是，把对不是与它不同的事物没有现量见到的情况，安立为现量妨害，就像色法等增加和增加重量一样。 在“色法等增加和增加重量”的时候，因为没有现量见到增加的功德，所以这也代表了这种情况。 第三，承诺妨害的方式是，粗大的有支分者是现量可以见到的，并且它与第一个有支分者是不同的事物，但是却承诺没有现量见到与它不同的事物，这是相违的。 第四，自语妨害的方式是，直接说支分和有支分者是不同的事物，并且承诺同时的支分和有支分者，间接承认不是不同的事物，所以自己的语言在直接和间接上是矛盾的。
English
It is the very first part-possessor that is the combination of two atoms. This is also the meaning of what Gyalwang Rinpoche (རྒྱལ་དབང་བློས།) said, "the other part-possessor." When taking the part-possessor as the subject, there is no difference from the previous part, because it is the same entity of part and part-possessor. At that time, saying "not a different substance from the part" and "not a different substance from the previous part-possessor" is the same key point, because the previous first part-possessor is the same entity of part and part-possessor. The way to harm is that the parts that can be seen by direct perception can be taken as the subject, and it can be inferred that "the other part-possessor" can be seen by direct perception as a different substance from it. Because any substance that is different from it can be seen by direct perception. If both reasons are admitted, then it is refuted by direct perception. Because the pervasion has been established by valid cognition, such an inference destroys the power of wrong conceptions, and when the desire to know arises, then this subject is not a different substance from it, because there is no direct perception of a different substance from it. Thus, through the inference based on the reason of non-perception of self-nature, it is directly negated that the gross part-possessor is a different substance from the first part-possessor. Here, showing the harm to the dharma possessing the three aspects is not the purpose of the occasion, because in the previous proposition, the dharma possessing the three aspects was directly harmed, and thus the different substance was indirectly negated. And here is the time to show the direct harm to the different substance, so although it seems like the harm to the same intention, the object of harm is actually different. Second, the way of harming by direct perception is to establish the non-perception of a different substance from it by direct perception as harming by direct perception, just like the increase and increase in weight of form, etc. In the case of "increase and increase in weight of form, etc.," this also represents the situation because the increased qualities are not perceived by direct perception. Third, the way of harming by admission is that the gross part-possessor can be seen by direct perception, and it is a different substance from the first part-possessor, but it is contradictory to admit that a different substance from it is not seen by direct perception. Fourth, the way of harming by one's own words is that one directly says that the part and the part-possessor are different substances, and implicitly admits that they are not different substances by vowing that the part and the part-possessor are simultaneous, so one's own words are contradictory in direct and indirect meaning.
Tibetan
བའོ། །ལྔ་པ་གྲགས་པས་གནོད་ཚུལ་ནི། ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་ཅན་རྫས་གཞན་ཡིན་ཞེས་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་དོན་མཐུན་མེད་པའོ། །གསུམ་པ་ཆོས་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་ལ་གནོད་ཚུལ་ལ། ཆོས་གསུམ་ལྡན་གྱི་རྫས་དང་ཡན་ལག་ལས་རྫས་གཞན་པའི་ཡན་ལག་ཅན་སྐབས་འདིའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པ་ནི་སྔར་བཀག་ཟིན་ཅིང་། འདིར་རྫས་ནི་ཡན་ལག་ཅན་གྱིས་རྫས་ཁོ་ན་མིན་ཏེ། ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་རྫས་གཉིས་ཀ་ཡང་བྱེ་བྲག་པས་འབྱུང་བཞིའི་རྫས་སུ་འདོད་ལ། འདིར་རྫས་ནི་རྫས་དགུ་ཆར་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྫས་དེའི་ངོ་བོའམ་དོན་ལྡོག་ནི་ཡོན་ཏན་དོན་གཞན་གྱི་རྟེན་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཇི་ལྟར་གནོད་པའི་ཚུལ་ནི་ཡོན་ཏན་རྫས་སུ་ཐལ་བ་དང་། རྫས་རྫས་མིན་པར་ཐལ་བ་གཉིས་གསུངས་སོ། །ཡོན་ཏན་དང་རྫས་གཉིས་འབྲེལ་མེད་རྫས་གཞན་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་གཉིས་དུས་མཉམ་རྫས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཡོན་ཏན་ཆོས་ཅན། རྫས་སུ་ཐལ། རྫས་ལ་མ་བརྟེན་པར་རང་དགར་གནས་པའི་ཕྱིར། རྫས་ཆོས་ཅན། རྫས་མིན་པར་ཐལ། ཡོན་ཏན་དོན་གཞན་གྱི་རྟེན་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པས་སོ། །ཡང་ན་རྫས་ཀྱི་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་འཕྲོད་པ་འདུ་བས་རྫས་དང་། ཡོན་ཏན་གྱི་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་འཕྲོད་པ་འདུ་བས་ཡོན་ཏན་དུ་འཇོག་པ་དང་། སྤྱི་ཆ་མེད་དུ་ཁས་བླངས་པ་ལ་ཁས་བླངས་ནང་འགལ་སྟོན་ཏེ། ཡོན་ཏན་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རྫས་སུ་ཐལ། རྫས་ཀྱི་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་དེ་ཁྱོད་ལ་ཡང་འཕྲོད་པ་འདུ་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། མ་གྲུབ་ན། སྤྱི་ཆ་མེད་དུ་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ། རྫས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རྫས་མིན་པར་ཐལ། ཡོན་ཏན་གྱི་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་དེ་ཁྱོད་ལ་འཕྲོད་པ་འདུ་བའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁྱབ་སྔར་དང་འདྲ། དེ་ལྟར་ཡང་རྒྱལ་དབང་བློས། གང་ཡོད་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པ་དེ་ནི་རྫས་མིན་ཏེ། ཡོན་ཏན་བཞིན། རྫས་སུ་མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་པོ་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འགལ་ཁྱབ་དམིགས་པས་ཆོས་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །བཞི་པ་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གཉིས་ཀའི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་ལ་གནོད་ཚུལ་ལ། ཁ་ཅིག གནོད་ཡུལ་གྱི་དམ་བཅའ་ལྟར་སྣང་ནི་ངས་སྨྲས་པའི་ངག་རྟག་པ་ཐམས་ཅད་བརྫུན་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་ཞེས་དམ་བཅའ་བ་ལྟ་བུ་ལ་བྱས་ནས་ངས་སྨྲས་པའི་ངག་ནི་ཆོས་ཅན་གྱི་ངོ་བོ། རྟག་པ་ནི་ཆོས་ཅན་གྱིས་ཁྱད་པར། དོན་ཅན་ནི་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ། བརྫུན་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རོ། །དེ་ལ་གནོད་ཚུལ་ནི་དངོས་སུ་ངག་ཐམས་
Chinese
第五，以名声损害的方式是：声称支分和有支是其他物质，这与世间的术语不一致。第三，损害有法自性的方式是：具有三种法的物质和支分，以及与支分不同的有支，是此时有法的自性，这在之前已经被遮止了。此处，物质并非仅指有支的物质，因为支分和有支的两种物质，也被分别论者认为是四大物质。此处，物质是指九种物质。该物质的自性或意义反面是作为功德等其他意义的所依。损害它的方式是，功德成为物质，以及物质成为非物质。功德和物质二者是无关联的其他物质，因为二者同时是其他物质。如果承认，功德有法，应成是物质，因为不依赖于物质而独立存在。物质有法，应成非物质，因为不作为功德等其他意义的所依。或者，物质的存在本身的共性涵盖而成为物质，功德的存在本身的共性涵盖而成为功德，并且对于承认共性无分者，显示承认自相矛盾：功德有法，你应成是物质，因为物质的存在本身的共性也涵盖于你。如果遍及不成立，则与承认共性无分相矛盾。物质有法，你应成非物质，因为功德的存在本身的共性涵盖于你。理由和周遍与之前相同。如是，嘉瓦仁波切说：凡是具有存在本身的，都不是物质，如功德。显现为物质的事物也具有存在本身。因为以相违周遍指定而破除了有法的自性，所以是相违的过失。第四，损害法和有法二者的自性和差别的方式是：有些人认为，损害的对境的相似宗义是，如同立宗“我所说的话语是常法，一切都具有虚假之义”一样，我所说的话语是有法的自性，常法是有法的差别，具有意义是法的自性，虚假是法的差别。损害它的方式是，直接对一切话语
English
Fifth, the way of harming by fame is: claiming that parts and wholes are other substances, which is inconsistent with worldly terminology. Third, the way to harm the nature of the subject is: the substance with three qualities and the parts, and the whole that is different from the parts, is the nature of the subject at this time, which has been prevented before. Here, substance does not only refer to the substance of the whole, because the two substances of parts and whole are also considered by the separatists as the four great elements. Here, substance refers to all nine substances. The nature or meaning opposite of that substance is to be the basis of other meanings such as qualities. The way to harm it is that qualities become substances, and substances become non-substances. Qualities and substances are unrelated other substances, because the two are other substances at the same time. If you admit, quality subject, it should be substance, because it exists independently without relying on substance. Substance subject, it should be non-substance, because it does not serve as the basis for other meanings such as qualities. Or, the generality of the existence of substance itself is covered and becomes substance, the generality of the existence of quality itself is covered and becomes quality, and for those who admit that generality is indivisible, it shows the contradiction of admitting: quality subject, you should be substance, because the generality of the existence of substance itself is also covered in you. If the pervasion is not established, it contradicts the admission that generality is indivisible. Substance subject, you should be non-substance, because the generality of the existence of quality itself is covered in you. The reason and pervasion are the same as before. Thus, Gyalwang Rinpoche said: Whatever has existence itself is not substance, like quality. The thing that appears as substance also has existence itself. Because the nature of the subject is eliminated by specifying the contradictory pervasion, it is the fault of contradiction. Fourth, the way to harm the nature and difference of both dharma and subject is: Some people think that the similar tenet of the object of harm is like the proposition "The words I speak are constant dharma, all of which have the meaning of falsehood", the words I speak are the nature of the subject, constant dharma is the difference of the subject, having meaning is the nature of the dharma, and falsehood is the difference of the dharma. The way to harm it is to directly harm all words