Tibetan
རྡ་ཡི་གྲགས་པ་གཉིས་ཞེས་ཟེར། །འཆད་ན་གཉིས་སུ་ཡོད་མོད་ཀྱི། །འཇུག་པའི་ཚེ་ན་རྣམ་དབྱེ་མེད། །དེས་ན་བཤད་ཚུལ་རྣམ་པ་གཉིས། །དངོས་དང་ཞེན་པར་འཆད་པ་འཁྲུལ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་རང་ལུགས་ནི། བཤད་ཚུལ་དང་པོ་ལ། ལུང་དང་པོའི་དོན་ནི། སྒྲ་བྱུང་གྲགས་པ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་རྗེས་དཔག་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ལ་ཚད་མས་མི་གནོད་པར་བསྟན་ཏེ། རི་བོང་ཅན་ཟླ་བ་ཞེས་པའི་སྒྲས་བརྗོད་མི་རུང་དུ་བསྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཐམས་ཅད་མཐུན་དཔེ་གཏན་མེད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པས་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནི་རྣམ་འགྲེལ་ལས། དེ་འགོག་རྗེས་དཔག་ལས་འགྱུར་ཏེ། །ཞེས་སོགས་ཤླཽ་ཀ་ཕྱེད་དང་གསུམ་གྱིས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ལུང་གཉིས་པའི་དོན་ནི་སྒྲ་བྱུང་གྲགས་པ་ལ་འགྲན་ཟླ་མེད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། འགལ་བ་ལ་མི་འཁྲུལ་བའི་རྟགས་ཡང་དག་མེད་པར་བསྟན་པ་གང་ཞིག རི་བོང་ཅན་ཟླ་བ་ཞེས་པའི་སྒྲས་བརྗོད་རུང་དུ་བསྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཡང་དག་ཡོད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནི་རྣམ་འགྲེལ་ལས། རྗེས་སུ་དཔག་པས་བསྒྲུབ་རྣམས་ལ། །ཞེས་པའི་ཤླཽ་ཀ་གཅིག་གིས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །བཤད་ཚུལ་གཉིས་པ་ལ་ཡང་ན། གང་ལ་ཐུན་མོང་མིན་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་གྲགས་པའི་རྗེས་དཔག་དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་ལས་ཡུལ་ཐ་དད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། རི་བོང་ཅན་ཟླ་བ་ཞེས་པའི་སྒྲས་བརྗོད་མི་རུང་དེ་དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་གི་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་དུ་བསྒྲུབ་པའི་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་རྟགས་ཡང་དག་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཐམས་ཅད་མཐུན་དཔེ་གཏན་མེད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པས་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནི་རྣམ་འགྲེལ་ལས། ཡང་ན་འཇིག་རྟེན་བརྗོད་པ་ལ། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རིགས་གཏེར་ལས། སྔ་མས་སྒྲ་བྱུང་གྲགས་པ་ལ། །རྗེས་དཔག་མེད་ཕྱིར་མི་ཁེགས་པའམ། །ཡང་ན་དེ་ལ་འགྲན་ཟླ་མེད། །དེས་ན་ངེས་ཕྱིར་གནོད་བྱེད་ཡིན། །ཕྱི་མ་གྲགས་པའི་རྗེས་དཔག་ལས། །ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་བསྟན་པ་ཡིན། །དེ་ལྟར་ཤེས་ན་གྲགས་པ་ཡི། །བསལ་བ་མཁས་པའི་དགོངས་པ་འགྲུབ། །ཅེས་གསུངས་སོ། །ལྔ་པ་རང་རྟེན་སྨོས་པའི་དགོས་པ་ལ། འོ་ན་སེལ་བྱེད་རྩ་བའི་དབྱེ་བ་འཆད་པའི་སྐབས་སུ་རང་རྟེན་ལའོ་ཞེས་སྨོས་པ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དགོས་པ་གསུམ་ཡོད་དེ། ཆོས་གཞན་གྱི་རྟེན་བྱེད་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་པས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་
Chinese
据说有“名言二种”。虽然解释时有两种，但应用时没有区别。因此，解释的方式有两种，解释为实体和执着是错误的。如是说。第二，自宗是：在第一种解释方式中，第一句经文的意思是：因为没有损害声音生起名言的推论，所以表明它不受量士夫的损害。因为所有证明“不能用‘有兔子的月亮’这个词来表达”的理由，都是同品全无的理由，所以表明没有依赖于它的推论。这在《释量论》中，以“彼遮遣由推论转”等三句半颂表明。第二句经文的意思是：表明声音生起名言没有竞争对手。因为表明没有不违背的正确相属关系，所以表明有证明“可以用‘有兔子的月亮’这个词来表达”的正确相属关系。这在《释量论》中，以一句颂词“由推论所成者”表明。在第二种解释方式中，又因为“于何者非共同故”等的意思是：表明名言的推论与现势推论的对境不同。因为“不能用‘有兔子的月亮’这个词来表达”不是现势推论的对境，所以表明没有如此证明的实物力量加入的正确相属关系。因为所有证明它的理由，都是同品全无的理由，所以表明没有依赖于它的推论。这在《释量论》中，以“又于世间言说”等表明。如是，《理藏论》中也说：“前者于声音生起名言，以无推论故不遮遣，或于彼无竞争对手，故以确定故为损害者。后者从名言之推论，是显示对境之差别。如是知者，名言之遣除，成就智者之意趣。”如是说。第五，说自立的必要是：那么，在解释遣除根本差别的时候，说“于自立”有什么必要呢？有三个必要：因为损害作为其他法之所依的法，所以损害了当下的所立
English
It is said that there are "two kinds of fame." Although there are two ways to explain it, there is no difference when applying it. Therefore, there are two ways to explain it, and it is wrong to explain it as entity and attachment. As it is said. Second, the self-school is: In the first way of explanation, the meaning of the first scripture is: Because there is no inference that harms the fame of sound arising, it shows that it is not harmed by valid people. Because all the reasons for proving that "the word 'moon with a rabbit' cannot be expressed" are reasons for the complete absence of the same kind, it shows that there is no inference based on it. This is shown in the Commentary on Valid Cognition by three and a half verses such as "That rejection is transformed by inference." The meaning of the second scripture is: It shows that the fame of sound arising has no competitors. Because it shows that there is no correct relationship that does not violate, it shows that there is a correct relationship that proves that "the word 'moon with a rabbit' can be expressed." This is shown in the Commentary on Valid Cognition by one verse, "Those accomplished by inference." In the second way of explanation, also because the meaning of "because of what is not common" is: It shows that the inference of fame is different from the object of the present force inference. Because "the word 'moon with a rabbit' cannot be expressed" is not the object of the present force inference, it shows that there is no correct relationship of the force of the real object joining in proving it. Because all the reasons for proving it are reasons for the complete absence of the same kind, it shows that there is no inference based on it. This is shown in the Commentary on Valid Cognition by "Also in the world's speech," and so on. As it is, the Treasury of Reasoning also says: "The former, in the fame of sound arising, is not rejected because there is no inference, or there are no competitors in it, so it is a harm doer because of certainty. The latter, from the inference of fame, is to show the difference of the object. Those who know it in this way, the removal of fame, accomplish the intention of the wise." As it is said. Fifth, the necessity of saying self-reliance is: Then, when explaining the fundamental difference of removal, what is the necessity of saying "in self-reliance"? There are three necessities: Because it harms the dharma that serves as the basis of other dharmas, it harms the present establishment
Tibetan
བྱ་ལ་མི་གནོད་ཀྱི། བསྒྲུབ་ཆོས་ཀྱི་རྟེན་བྱེད་པའི་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་པས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་དོ་ཞེས་ཤེས་པའི་ཆེད་དང་། བསྒྲུབ་ཆོས་ལ་གནོད་པ་འབའ་ཞིག་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་པར་འདོད་པའི་ལོག་རྟོག་བསལ་བའི་ཆེད་དང་། འབྲེལ་མེད་ཀྱི་ཆོས་གཞན་ལ་གནོད་པས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པར་འདོད་པའི་ལོག་རྟོག་བསལ་བའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལོག་རྟོག་ཕྱི་མ་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་སྙམ་ན། བྱེ་བྲག་པས་ནམ་མཁའ་རྟག་རྫས་སུ་འདོད་པ་ལ། སངས་རྒྱས་པས་ནམ་མཁའ་ཆོས་ཅན། རྟག་རྫས་མིན་ཏེ། རང་འབྲས་ཅིག་ཅར་དུ་མི་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཅེས་བརྗོད་པ་དང་། ཁོ་ན་རེ། གཏན་ཚིགས་དེས་ནམ་མཁའ་རྟག་རྫས་ཡིན་པ་ལ་གནོད་པས་ནམ་མཁའ་དངོས་པོ་བ་ལ་གནོད་ལ། དེ་ལ་གནོད་པས་ཆོས་ཅན་ནམ་མཁའ་ལ་གནོད་ལ། དེ་ལྟར་ན་ནམ་མཁའ་རྟག་རྫས་མིན་པར་སྒྲུབ་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ནམ་མཁའ་དངོས་པོ་བ་ལ་གནོད་པས་ནམ་མཁའ་ལ་མི་གནོད་དེ། དེ་གཉིས་ལ་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཡང་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་པས་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པར་ཁས་བླངས་པ་ལ། གྲངས་ཅན་པ་ན་རེ། ཁྱེད་སངས་རྒྱས་པས་བདེ་སོགས་རྟག་རྫས་མིན་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ་རང་འབྲས་ཅིག་ཅར་དུ་མི་སྐྱེད་པ་རྟགས་སུ་བཀོད་པའི་ཚེ་དོན་བྱེད་ནུས་སྟོང་རྟགས་སུ་སོང་བས་དེས་བདེ་སོགས་དངོས་པོ་བ་ལ་གནོད་པས་དེས་མི་རྟག་པ་ལ་གནོད་པས་ཁྱབ་པ་འགལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། དོན་བྱེད་ནུས་སྟོང་རྟགས་སུ་སོང་ན་དེ་ལྟར་འགྱུར་ཀྱང་རང་འབྲས་རིམ་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་པ་རྟགས་སུ་སོང་བས་ཁྱབ་པ་མི་འགལ་ཏེ། དེ་དང་མི་རྟག་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། མདོར་ན། ཚད་མ་མདོར། མངོན་སུམ་དོན་དང་ཞེས་པས་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པའི་གཞི་སྒྲ་ལྟ་བུ་དེ་དོན་རང་མཚན་གྱི་སྒྲ་ཡིན་པར་བསྟན་ཀྱང་དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་དང་། ཡིད་ཆེས་དང་། གྲགས་པ་གསུམ་གྱི་གནོད་པའི་གཞི་ནི་རྟགས་ཡང་དག་གསུམ་པོ་དེའི་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། །གཉིས་པ་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འགོག་པ་སོགས་ཀྱི་དམ་བཅའི་དོན་བཤད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། མདོ་ལས་གསུངས་པའི་ཚུལ། རྣམ་འགྲེལ་ལས་བཀྲལ་བའི་ཚུལ། དེ་དག་གི་དགོངས་པ་གཏན་ལ་དབབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། མདོ་ལས། མངོན་སུམ་དོན་དང་ཞེས་སོགས་རྩ་འགྲེལ་གྱི་འཇུག་ཐོག་དེ་མ་ཐག་ཏུ་འདི་ཡང་ཆོས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་དང་འགལ་བ་སེལ་བའི་སྒོ་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། ཕྱོགས་འདིས་ནི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་དང་ཆོ
Chinese
因为，为了知晓对所立（法）不损害，但损害作为立（法）之所依的场合之有法，故而损害场合之所立；为了消除仅仅损害立（法）就认为是损害所立的邪分别；为了消除损害无关联的其他法，就认为是损害场合之所立的邪分别。如果想知道后面的邪分别是什么样的，譬如，对于胜论师认为虚空是常法，佛教徒说，虚空，有法，不是常法，因为不一时产生自己的果，这样说。对方说，那个理由损害虚空是常法，所以损害虚空是实物，损害它，所以损害有法虚空，这样一来，就会损害成立虚空不是常法的所立吗？答：损害虚空是实物，不会损害虚空，因为二者没有关联。又，对于承认损害场合之有法，就损害所立。数论师说，你们佛教徒在成立乐等不是常法时，如果立不一时产生自己的果作为因，则作用空无成为坏因，因此，它损害乐等实物，因此，它损害无常，因此，周遍相违就会产生。答：没有过失，如果作用空无成为坏因，那样成为坏因也可以，但如果立次第产生自己的果作为因，则周遍不相违，因为那个和无常没有相违。总之，《量论》中，以“现量义与”表示现量所损害的基如声音等，是义自相的声音，虽然这样表示，但实事理比量和，信解和，名声三者的损害之基，是那三个正确之因的想知有法，这样表示。第二，宣说遮遣法之差别等的立宗之义，有三：经中所说之方式，论释中所阐释之方式，以及确定那些的意旨。第一，经中说，“现量义与”等等，在根本论和释论的开始之处，这也仅仅是表示遣除法之自性的相违的一个门径，这一方面是法和有法的差别和法
English
Because, in order to know that it does not harm the established (dharma), but harms the subject of the occasion that serves as the basis for the established (dharma), therefore it harms the established of the occasion; in order to eliminate the wrong conception that only harming the established (dharma) is considered harming the established; in order to eliminate the wrong conception that harming other unrelated dharmas is considered harming the established of the occasion. If you want to know what the latter wrong conception is like, for example, for the Vaiseṣika who believes that space is a permanent substance, the Buddhist says, space, the subject of dharma, is not a permanent substance, because it does not produce its own fruit at the same time, so it is said. The other party says, that reason harms that space is a permanent substance, so it harms that space is a real thing, harms it, so it harms the subject of dharma space, in this way, will it harm the established that establishes that space is not a permanent substance? Answer: Harming that space is a real thing will not harm space, because the two are not related. Also, for admitting that harming the subject of dharma of the occasion, it harms the established. The Samkhya says, when you Buddhists establish that happiness etc. are not permanent substances, if you establish not producing your own fruit at the same time as the cause, then the emptiness of function becomes a bad cause, therefore, it harms happiness etc. real things, therefore, it harms impermanence, therefore, the pervasion contradiction will arise. Answer: There is no fault, if the emptiness of function becomes a bad cause, it can become a bad cause like that, but if you establish producing your own fruit in sequence as the cause, then the pervasion does not contradict, because that and impermanence are not contradictory. In short, in the Pramāṇasūtra, by "perception and meaning" it is expressed that the basis of harm by perception, such as sound, is the sound of meaning self-character, although it is expressed in this way, but the basis of harm of factual inference and, belief and, fame, is the knowable subject of dharma of those three correct causes, it is expressed in this way. Second, there are three explanations of the meaning of the pledge to refute the differences of dharma, etc.: the way it is said in the sutras, the way it is explained in the commentaries, and the determination of the intention of those. First, in the sutras, "perception and meaning" etc., at the beginning of the root text and commentary, this is also just a way of expressing the elimination of the contradiction of the self-nature of dharma, this aspect is the difference between dharma and subject of dharma and dharma.