Tibetan
སོ། །གཉིས་པ་ལ། མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི། དཔྱད་གསུམ་གྱིས་དག་པའི་དོན་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། རང་གི་ཞེ་འདོད་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ཤིན་ལྐོག་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་འབྲས་རྟགས་གང་ཞིག ལུང་གཏན་ཚིགས་སུ་སོང་བ། གཉིས་པ་ནི། བཀའ་བརྒྱད་སྟོང་པ་ཆོས་ཅན། རང་གི་བསྟན་དོན་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་སྔ་མ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཡིན་ཏེ། དཔྱད་གསུམ་གྱིས་དག་པའི་ལུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་ཁ་ཅིག མངོན་གྱུར་སྟོན་པ་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པ་མེད་ཅིང་གྲུབ། ལྐོག་གྱུར་སྟོན་པ་ལ་དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་གིས་གནོད་པ་མེད་ཅིང་གྲུབ། ཤིན་ལྐོག་སྟོན་པ་ལ་རང་ཚིག་དངོས་ཤུགས་དང་ཁས་བླངས་སྔ་ཕྱི་འགལ་བ་མེད་པའི་ལུང་དེ་དཔྱད་གསུམ་གྱིས་དག་པའི་ལུང་གི་དོན་ཡིན་ཞེས་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། དཔྱད་གསུམ་གྱིས་དག་པའི་ལུང་ཡིན་ན་གཞལ་བྱའི་གནས་གསུམ་ཆར་བརྗོད་བྱར་སྟོན་པས་ཁྱབ་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག མངོན་གྱུར་སྟོན་ན། མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པ་མེད་ཞེས་སོགས་སྦྱོར་བ་ཡང་མི་འཐད་དེ། སྒྲ་རྟག་སྟོན་གྱི་ལུང་དེ་ཡང་དཔྱད་གསུམ་གྱིས་དག་པའི་ལུང་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཞལ་བྱའི་གནས་གསུམ་པོ་གང་རུང་སྟོན་ཅིང་། དེ་སྟོན་པ་ལ་སྐབས་སུ་བབ་པའི་ཚད་མས་གནོད་པ་ཡང་མེད། རང་ཚིག་དངོས་ཤུགས་དང་། ཁས་བླངས་སྔ་ཕྱི་འགལ་བ་ཡང་མེད་པའི་ལུང་དེ་དཔྱད་གསུམ་གྱིས་དག་པའི་དོན་ནོ།། །།གསུམ་པ་གྲགས་རྟགས་འཆད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གྲགས་རྟགས་མེད་པར་འདོད་པའི་ལུགས་དགག ཡོད་པར་འདོད་པའི་ལུགས་བཞག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག་གྲགས་པའི་རྟགས་ཡང་དག་མེད་དེ། དེ་ཡོད་པ་ལ་ལུང་རིགས་གཉིས་ཀྱི་གནོད་པའི་ཕྱིར། ལུང་གིས་གནོད་དེ། སྔར་བཤད་པའི་རྒྱན་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པ་དང་། ཁ་ཆེ་ཛྙཱ་ན་ཤྲཱིས། ཡིད་ཆེས་འབྲས་རྟགས་དང་། གྲགས་པ་རང་བཞིན་རྟགས་སུ་གསུངས་པ་ནི་དེ་དག་གི་གཟུགས་བརྙན་ཙམ་དུ་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པས་ཀྱང་གནོད་དེ། ཡུལ་དེ་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན། དངོས་པོའི་གནས་ཚུལ་དང་མཐུན་པར་ཡུལ་དེ་རྟོགས་པས་མ་ཁྱབ་པར་ཐལ་བ་དང་། དངོས་པོའི་གནས་ཚུལ་བརྡའམ་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་གཞན་དང་གཞན་དུ་བསྒྱུར་ནུས་པར་ཐལ། གྲགས་པའི་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལུང་གིས་གནོད་པའི་སྐྱོན་མེད་པའི་ཚུལ་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་ཅིང་། རིགས་པས་གནོད་པའི་སྐྱོན་ཡང་མེད་དེ། དངོས་པོའི་གནས་ཚུལ་དང་མཐུན་མི་མཐུན་གྱི་དོན་ལ་གྲུབ་མ་གྲུབ་ལ་བྱེད་དམ། རྒྱབ་རྟེན་ཚད་མ་ཡོད་མེད་ལ་བྱེད། དང་པོ་ལྟར་ན
Chinese
索！第二，关于定义、所依、以三观察清净之义，共有三点。第一点是：对于以三种方式成立的因，来成立自己想要成立的极隐蔽之法，凡是成为圣教量之理证。第二点是：《八千颂般若经》法，是以前已有的、能证悟自身教义的量，因为它是以三观察清净的圣教量。第三点，有些人说：对于显现的事物，没有现量妨害并且成立；对于隐蔽的事物，没有自力比量妨害并且成立；对于极隐蔽的事物，没有自语直接和间接的含义，以及前后承诺相违的圣教量，就是以三观察清净的圣教量的意义，这种说法不合理，因为如果以三观察清净的圣教量，那么就会遍及所量之三种境全部作为表达内容。有些人说：如果显现事物，就没有现量妨害等等的陈述也不合理，因为声音是常的圣教量，也成了以三观察清净的圣教量。因此，凡是显示所量之三种境中的任何一种，并且在显示它时，没有适时的量妨害，自己的语言直接和间接的含义，以及前后承诺也没有相违的圣教量，这就是以三观察清净的意义。第三，解释名声之因，分为两点：破斥不承认名声之因的观点，以及安立承认名声之因的观点。第一点是：有些人认为没有真实的名声之因，因为对于它存在着圣教量和理证二者的妨害。圣教量的妨害是：以前所说的庄严随行等，以及克什米尔智吉祥（kāśmīra-jñāna-śrī），所说的信赖是果之因，以及名声是自性之因，是因为那些只是被说成是它们的影像而已。理证也妨害，如果那个境不是量，那么就会遍及不符合事物实相而证悟那个境，并且事物实相仅仅通过名称或意愿就能被改变成其他，因为名声的比量是量。如果说圣教量妨害的过失是没有的，那么以前已经说过了，理证妨害的过失也是没有的，对于符合不符合事物实相的意义，是取决于成立不成立呢？还是取决于有无后盾的量？如果是前者
English
So! Secondly, regarding the definition, basis, and the meaning of being pure by the three examinations, there are three points. The first point is: For the reason that is established in three ways, to establish the extremely obscure dharma that one wants to establish, whatever becomes the valid reasoning of the scriptures. The second point is: The Prajnaparamita in Eight Thousand Lines, is the valid means of understanding its own teachings that existed before, because it is the scripture that is pure by the three examinations. The third point, some say: For manifest things, there is no direct perception that hinders and it is established; for hidden things, there is no inference of self-power that hinders and it is established; for extremely hidden things, the scripture that does not contradict the direct and indirect meanings of one's own words, and the prior and subsequent commitments, is the meaning of the scripture that is pure by the three examinations, this statement is not reasonable, because if it is a scripture that is pure by the three examinations, then it will pervade all three objects of measurement as the content of expression. Some say: If it shows manifest things, then the statement that there is no hindrance by direct perception, etc., is also unreasonable, because the scripture that shows sound is permanent also becomes a scripture that is pure by the three examinations. Therefore, whatever shows any of the three objects of measurement, and when showing it, there is no hindrance by the valid means that is appropriate, and there is no contradiction between the direct and indirect meanings of one's own words, and the prior and subsequent commitments, that scripture is the meaning of being pure by the three examinations. Thirdly, explaining the reason of fame, it is divided into two points: refuting the view that does not acknowledge the reason of fame, and establishing the view that acknowledges the reason of fame. The first point is: Some people think that there is no real reason of fame, because there are hindrances from both scripture and reasoning for its existence. The hindrance of scripture is: The previously mentioned adornment and entourage, etc., and Kashmir Jnanasri, what is said that reliance is the reason of the result, and fame is the reason of nature, is because those are only said to be their images. Reasoning also hinders, if that object is not a valid means, then it will pervade not understanding that object in accordance with the reality of things, and the reality of things can be changed into others only through names or wishes, because the inference of fame is a valid means. If you say that the fault of scripture hindering is not there, then it has been said before, and the fault of reasoning hindering is also not there, for the meaning of conforming or not conforming to the reality of things, does it depend on whether it is established or not? Or does it depend on whether there is a valid means of support or not? If it is the former
Tibetan
། མཚན་མཚོན་གཅིག་ཐ་དད་འགལ་འབྲེལ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་རྣམས་ཀྱང་དངོས་པོའི་གནས་ཚུལ་དང་མི་མཐུན་པར་ཐལ། དོན་ལ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་ལྟར་ན། གྲགས་པའི་རྗེས་དཔག་གིས་ཀྱང་དངོས་པོའི་གནས་ཚུལ་དང་མཐུན་པར་ཡུལ་དེ་རྟོགས་ཏེ། རི་བོང་ཅན་ཟླ་བའི་སྒྲས་བརྗོད་རུང་ལ་རྒྱབ་རྟེན་ཚད་མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོའི་གནས་ཚུལ་བརྡའམ་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་བསྒྱུར་དུ་རུང་བའི་སྐྱོན་ཡང་མེད་དེ། རི་བོང་ཅན་ཟླ་བའི་སྒྲས་བརྗོད་རུང་ཡིན་པ་དེ། བརྗོད་མི་རུང་དུ་བརྡའམ་འདོད་པས་བསྒྱུར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི། ཚུལ་གསུམ་ངེས་བྱེད་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། རང་གི་བསྒྲུབ་བྱའི་གཙོ་བོ་སྒྲ་བྱུང་གི་གྲགས་པ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་ཁ་ཅིག དགག་རྟགས་དང་། སྒྲུབ་རྟགས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རི་ཅན་ཆོས་ཅན། ཟླ་སྒྲས་དངོས་དབང་གིས་བརྗོད་དུ་མི་རུང་སྟེ། རྟོག་ཡུལ་ན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། གྲགས་རྟགས་ཡིན་ན་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་རྩ་འགྲེལ་ཐམས་ཅད་ལས་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང་། རི་ཅན་ཟླ་སྒྲས་དངོས་དབང་གིས་བརྗོད་དུ་མི་རུང་བ་དེ་སྒྲ་བྱུང་གི་གྲགས་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། རང་ལུགས་ལ། གྲགས་པ་དངོས་བཏགས་ཕྱེ་བ་དང་། གྲགས་རྟགས་ངོས་བཟུང་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། གྲགས་པ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ན། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་ཡིན་དགོས་ཏེ། དེ་ཡིན་ན་དོན་ཐམས་ཅད་དེས་བརྗོད་རུང་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། དོན་ཐམས་ཅད་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲས་བརྗོད་རུང་ཡིན་པ་དེ་གྲགས་པ་བཏགས་པ་བ་ཡིན་ཏེ། གྲགས་པའི་ཡུལ་ལ་གྲགས་པའི་མིང་གིས་བཏགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། མངོན་རྗེས་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་གྱིས་གནོད་པ་ལ་མངོན་རྗེས་གཉིས་ཀྱིས་གནོད་ཞེས་བཏགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། ཐ་སྙད་ལས་ནི་སྐྱེས་པ་ཡི། །ཆོས་དེ་གྲགས་པའི་སྒྲ་ཡིས་བརྗོད། །མངོན་སུམ་སོགས་ཀྱི་གཞལ་བྱ་ཡང་། །འཇལ་བྱེད་སྒྲ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་བརྗོད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །གྲགས་པ་བཏགས་པ་བ་འདི་ལ་གཞུང་ལས་སྒྲ་བྱུང་གི་གྲགས་པ་ཞེས་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། ཡུལ་རུང་བར་བསྒྲུབ་པ་དང་། ཡུལ་ཅན་རུང་བར་བསྒྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རི་ཅན་ཆོས་ཅན། ཟླ་བ་ཞེས་པའི་སྒྲས་བརྗོད་དུ་རུང་བ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་ཡུལ་ན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཟླ་བ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ཆོས་ཅན། དོན་ཐམས་ཅད་ལ་འཇུག་ཏུ་རུང་སྟེ། འདོད་པའི་དབང་གིས་འཇུག་པའི་སྒྲ་
Chinese
而且，名称、象征、一、异、矛盾、关联等的各种安立，也不应与事物的实况相违背，因为在意义上没有成立。如果按照后者，那么，以名声的后比量也能与事物的实况相符地了知该境，因为可以用有兔子的月亮的名称来表达，并且有可靠的量作为后盾。事物实况也没有仅凭约定或意愿就能改变的过失，因为可以用有兔子的月亮的名称来表达的那个，不能用约定或意愿来改变成不能表达。第二，关于自性、所依、三相决定三者，第一是，对于自己所要成立的主要的由声音产生的名声的成立，具有三相圆满的自性因。第二，有些人认为，有破立二种因，第一种是，有山者，作为所立，不能用月亮这个词直接表达，因为存在于分别的境中，这样说是不合理的，因为如果是名声的因，那么一定是自性因，这是所有根本和注释中都说过的，而且有山者不能用月亮这个词直接表达，因为它不是由声音产生的名声。在自宗中，有名声实立和假立的区分，以及名声之因的确定，两种。第一是，如果名声是自性，那么一定是能诠之声，因为如果是那样，那么一切事物都应该能用它来表达，一切事物都能用能诠之声来表达，那是名声假立，因为是对名声的境用名声的名称来假立。例如，就像对现量和比量二者的境所造成的损害，假立为现量和比量二者所造成的损害一样。就像那样，《事师五十颂》中也说：“从名言中产生的法，可以用名声的声音来表达，现量等所量之境，也假立能量的声音来表达。”像这样，对于名声假立，经论中说是声音产生的名声。第二，有境可表达的成立和有境者可表达的成立两种，第一是，有山者，作为所立，可以用月亮这个词来表达，因为它存在于分别的境中。第二是，月亮这个词，作为所立，可以用于一切事物，因为是随意的声音。
English
Moreover, the various establishments of names, symbols, one, different, contradictory, related, etc., should not contradict the actual state of affairs, because they are not established in meaning. According to the latter, even with the inference of fame, that object can be understood in accordance with the actual state of affairs, because it can be expressed by the name of the moon with a rabbit, and there is a reliable valid cognition as a support. There is also no fault that the actual state of affairs can be changed merely by convention or intention, because that which can be expressed by the name of the moon with a rabbit cannot be changed into something that cannot be expressed by convention or intention. Secondly, regarding the three aspects of characteristic, basis, and three modes of reasoning, the first is that for the establishment of the main fame arising from sound, which is to be established by oneself, it is the reason of nature with complete three modes. Secondly, some say that there are two types of reasons, negative and affirmative. The first is: "The one with a mountain, as the subject, cannot be directly expressed by the word 'moon' because it exists in the realm of conceptualization." This is not reasonable, because if it is a reason of fame, then it must be a reason of nature, as explained in all the root texts and commentaries, and the one with a mountain cannot be directly expressed by the word 'moon' because it is not a fame arising from sound. In our own system, there are two distinctions: the separation of fame as real and imputed, and the identification of the reason of fame. The first is: if fame is a characteristic, then it must be an expressive sound, because if that is the case, then all things must be able to be expressed by it. That all things can be expressed by an expressive sound is imputed fame, because it is the imputation of the name of fame to the object of fame. For example, just as the harm caused by the object of both direct perception and inference is imputed as the harm caused by both direct perception and inference. Likewise, it is said in the Fifty Verses on the Guru: "The Dharma that arises from conventions is expressed by the sound of fame. The objects to be measured by direct perception, etc., are also expressed by imputing the sound of measurement." In this way, for imputed fame, it is said in the scriptures as fame arising from sound. Secondly, there are two establishments: the establishment of the object as expressible and the establishment of the object-possessor as expressible. The first is: the one with a mountain, as the subject, can be expressed by the word 'moon' because it exists in the realm of conceptualization. The second is: the word 'moon', as the subject, can be applied to all things because it is a sound that applies according to intention.