Tibetan
ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཉན་ཤེས་རིམ་པ་དེ་ལྟར་དུ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། ཕྱོགས་གླང་གིས་རྟགས་འཛིན་སེམས་རྟོག་པ་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་གི་དབྱེ་བར་བཤད་པ་དང་། དེ་དང་རྗེས་དཔག་གི་བར་དུ་དྲན་པས་ཆོད་པར་བཤད་པ་དང་། རྣམ་འགྲེལ་འདིར། རྟགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་དང་། རྟགས་ཅན་རྗེས་དཔག་གི་རྒྱུར་གསུངས་པ་དང་། ལྷས། རྟགས་ཀྱི་མཚན་གཞི་དུ་བ་དང་སྐྱེ་ལྡན་འཛིན་པའི་བློ་རྟགས་འཛིན་སེམས་སུ་གསུངས་པ་དང་། ཤཱས། རྟགས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་མངོན་སུམ་གྱི་ཕྱིས་བྱུང་བ་ཡིན་པར་གསུངས་པ་དང་། ཉི་སྦས་ཀྱིས། རྟགས་ཀྱི་ཤེས་པ་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པར་གསུངས་པ་དང་། སྔར་དྲངས་པའི་རིགས་གཏེར་རང་འགྲེལ་ལས། ཁོ་བོ་ཅག་རྟགས་སུ་འགོད་བྱའི་ངོ་བོ་དུ་བ་དང་བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་རྟགས་འཛིན་སྐྱེ་བར་འདོད་ཀྱི། རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཚུལ་གསུམ་ངེས་པ་ལས་སྐྱེ་བར་མི་འདོད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ལུགས་འདི་ཉིད་ཀྱི་སྟེང་དུ་གནས་པ་ནི་སྔོན་ཆད་གཞན་གྱི་མ་མཐོང་བར་སྣང་ངོ་། །མདོར་ན། རྟགས་འཛིན་སེམས་ཁྱད་གཞི་འཛིན་པའི་བློ་དང་། ཚུལ་གསུམ་ངེས་པ་ཁྱད་ཆོས་འཛིན་པའི་བློ་ཡིན་པར་ཤེས་ན་ལུགས་འདི་རང་གྲོལ་དུ་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་མཚན་གཞི་ནི། རིགས་གཏེར་ལས། རྟགས་ཀྱི་མཚན་གཞི་གཞན་སེལ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲུབ་ལ་བྱས་པ་རྟགས་སུ་སོང་བའི་ཚེ་རང་མཚན་དང་སྒྲ་དོན་གང་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་ཞེ་ན། བྱས་པ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྟོག་ངོར་སྒྲ་དོན་དང་རང་མཚན་སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བའི་བྱས་པ་ཙམ་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་ཏེ། དེས་སྒྲ་དོན་རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་ཡང་མི་འཛིན། རང་མཚན་རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་ཡང་མི་འཛིན་པར་བྱས་པ་ཙམ་རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར། རྗེས་ཀྱི་རྟོག་པས་སོ་སོར་ཕྱེ་བའི་ཚེ་རང་མཚན་རྟགས་ཡང་དག་མ་ཡིན་ཏེ། རང་མཚན་ལ་དགག་སྒྲུབ་དངོས་སུ་བྱེད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། སྒྲ་དོན་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་ཏེ། སྔར་གྱི་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་བྱས་པ་དེ་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་པ་གང་ཞིག དེ་ཉིད་སྒྲ་དོན་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་བྱས་པ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་བྱས་པ་དེ་ཉིད་གཞན་སེལ་ཡིན་པས་གཞན་སེལ་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་ནོ། །འདིར། དེ་སྐོར་གྱི་རྟགས་ཡང་དག་ཡོད་མེད་དང་། གཞི་གྲུབ་ན་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་པས་ཁྱབ་མ་ཁྱབ་དང་། བཀོད་ཚོད་ལ་མ་ལྟོས་པར་བྱས་པ་ལྟ་བུ་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་མིན་སོགས་ནི་ག
Chinese
因为成为其因的听闻智慧次第如是生起之故。第四，法称论师（ཕྱོགས་གླང་）曾说，执持相之识是分别，是现量之似现量；又说，现量与比量之间由忆念所决断；在此《释量论》中，说相之果和有法是比量之因；自在论师（ལྷས）说，相之体性是执持烟和有生之识，是执持相之识；静命论师（ཤཱས）说，相之境是有境现量的后生；日藏论师（ཉི་སྦས་）说，相之知识不是实事之境；先前引用的《理藏自释》中说：“我等认为，作为相而安立的自性，是从烟和所作等产生执相，但不认为从相的体性三相决定而产生。”这些所说之义安住在这种理路上，是以前其他人未曾见到的。总之，如果知道执相识是执持差别基的识，三相决定是执持差别法的识，那么这种理路就会自然解脱。第二，体性方面，《理藏》中说：“相之体性是他法遣除。”意思是说，在成立声音无常时，如果所作成为相，那么自相和声音意义哪个是真相呢？在所作成立声音无常的真相似相的分别面前，未曾区分声音意义和自相的仅仅是所作才是真相似相，因为他不执持声音意义为真相似相，也不执持自相为真相似相，而是仅仅执持所作为真相似相。在后来的分别区分时，自相不是真相似相，因为不能对自相直接进行破立。声音意义是真相似相，因为先前分别所显现的所作是真相似相，而那所作没有超出声音意义之外。因此，在所作成立声音无常的真相似相的分别面前所显现的所作，那所作就是他法遣除，因此他法遣除是真相似相。此处，关于那方面的真相似相的有无，以及如果地已成立则必是真相似相的周遍与不周遍，以及不依赖于安排而如所作等是否是真相似相等，
English
Because the order of listening wisdom that becomes its cause arises in that way. Fourth, Dharmakirti (Phyogs glang) said that the mind that grasps the sign is a distinction, is an apparent perception of seeming perception; and he said that the distinction between perception and inference is decided by memory; in this Commentary on Valid Cognition, it is said that the result of the sign and the subject are the cause of inference; Lha said that the characteristic of the sign is the mind that grasps smoke and what is produced, is the mind that grasps the sign; Shas said that the object of the sign is the subsequent arising of objective perception; Nyi sbas said that the knowledge of the sign is not the object of a real thing; in the previously quoted Commentary on the Treasury of Reasoning, it is said, "We think that the nature of what is to be established as a sign arises from smoke and what is made, etc., but we do not think that it arises from the certainty of the three characteristics of the sign." The meaning of these statements abides on this very system, which seems to be unseen by others before. In short, if you know that the sign-grasping mind is the mind that grasps the basis of distinction, and the certainty of the three characteristics is the mind that grasps the distinguishing dharma, then this system will become self-liberated. Second, regarding the characteristics, the Treasury of Reasoning says, "The characteristic of the sign is the exclusion of others." It means that when what is made becomes a sign in establishing that sound is impermanent, then which is the true sign, the own-character or the meaning of sound? In the face of the distinction that grasps what is made as the true sign that establishes that sound is impermanent, only what is made, which does not distinguish between the meaning of sound and the own-character, is the true sign, because it does not grasp the meaning of sound as the true sign, nor does it grasp the own-character as the true sign, but only grasps what is made as the true sign. When the subsequent distinction is made, the own-character is not the true sign, because it cannot directly affirm or negate the own-character. The meaning of sound is the true sign, because what appears to the previous distinction is the true sign, and that what is made does not go beyond the meaning of sound. Therefore, what appears to the distinction that grasps what is made as the true sign that establishes that sound is impermanent, that what is made is the exclusion of others, therefore the exclusion of others is the true sign. Here, regarding the existence or non-existence of the true sign in that regard, and the pervasiveness or non-pervasiveness of the fact that if the basis is established, then it must be the true sign, and whether or not what is made, such as what is made, is the true sign regardless of the arrangement, etc.,
Tibetan
ཞུང་ལུགས་ཀྱི་དགོངས་པ་འཆད་པ་ལ་མི་མཁོ་བར་སྣང་བས་མ་བྲིས་ལ། དེང་སང་ལ་ལྟོས་པ་རྣམས་ནི་གཞན་དུ་བཤད་དོ། །གསུམ་པ་མཚོན་བྱའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ནི། རིགས་གཏེར་ལས། མཚན་ཉིད་དེ་དང་ལྡན་པ་ཡི། །གཏན་ཚིགས་དབྱེ་སྒོ་དུ་མར་འགྱུར། །ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས་སྦྱོར་བ་ཡི། །སྒོ་ནས་གསུམ་དུ་ངེས་པ་མཛད། །ཅེས་དངོས་པོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་སྒོ་ལྔ། སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས་གཅིག་སྟེ་དྲུག་ཏུ་མཛད་ཀྱང་། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རིགས་མ་ལུས་པ་འདུས་པའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་བཅུ་སྟེ། སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས། འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས། སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་སྒོ་ནས། སྒྲུབ་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས། བསྒྲུབ་ཆོས་ཀྱི་སྒོ་ནས། འབྲེལ་པའི་སྒོ་ནས། དགོད་བྱའི་སྒོ་ནས། དགོད་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས། རྒོལ་བའི་སྒོ་ནས། བརྗོད་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི། སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས་འབྲས་རང་མ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་གསུམ་དུ་འདུས་ཏེ། དགག་རྟགས་ཐམས་ཅད་མཐར་སྣང་རུང་མ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་འདུས་པས། དཔེ་གཅིག་གི་སྟེང་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་ནུས། སྒྲུབ་རྟགས་གཉིས་དཔེ་སོ་སོའི་སྟེང་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་རྣམ་འགྲེལ་ལས། མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ལས་འཕྲོས་ནས་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་རྒྱས་བཤད་མཇུག་ཏུ་བཤད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་འབྲས་རང་གི་གཏན་ཚིགས་ཐོག་མར་གསུངས་ལ། རྣམ་ངེས་ལས། འབྲས་རང་གི་རྟགས་ལས་འཕྲོས་ནས་རྟགས་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་སྒྲུབ་བྱེད་འཇུག་ཏུ་བཤད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་མ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཐོག་མར་གསུངས་ཤིང་། རིགས་གཏེར་ལས་ཀྱང་གོ་རིམ་འདི་ལྟར་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ལ་དང་པོ་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ཡང་དག་ལ་མཚན་ཉིད་དང་། དབྱེ་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ་དགག་བཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག་དེ་སྐོར་གྱི་རྟགས་ཡང་དག་ཞིག དེ་སྐོར་གྱི་སྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་སུ་གཟུང་བྱ་ཡིན་ན་མེད་དགག་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་ཞེས་དང་། ཁ་ཅིག གཞན་འདྲ་བ་ལ། དངོས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་སུ་གཟུང་བྱ་དང་། སྨྲས་ཙམ་གྱི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་སུ་གཟུང་བྱ་བསྣན་པ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ། བྱས་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་རྟག་པ་མིན་པར་བསྒྲུབ་པའི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་སུ་གཟུང་བྱ་ཡིན་ན་མེད་དགག་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་ཐལ། ཁྱོད་དེ་སྐོར་གྱི་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མི་རྟག་པ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་སྐོར་གྱི་ཤུགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་ལ། དེ་སྒྲུབ་
Chinese
因为觉得讲述中观宗的观点没有必要，所以没有写，现在需要参照的那些在其他地方讲述。第三，所表诠的详细分类是：在《理藏论》中说：“具有那个体性的，理由的分类有很多。法称通过结合的方式，确定为三种。”这样从事物方面分为五种，从结合方面分为一种，共六种。但是，如果从包含所有理由种类的角度来分，则有十种：从结合方面、进入方式方面、能立方面、成立方式方面、所立之法方面、关系方面、安立方面、安立方式方面、辩论者方面、表达方式方面来分。第一种是从结合方面，包括果、自性、不可得三种理由。因为所有的否定理由最终都归结为显现可能而不可得的理由，所以可以在一个例子上确定。而两种肯定理由需要在不同的例子上确定。对此，《释量论》中，从不可得的理由出发，详细解释了似是而非的理由，最后以讲述的方式首先说了果和自性的理由。《定量论》中，从果和自性的理由出发，以讲述的方式将法与理由的关系作为能立的入门，首先说了不可得的理由。在《理藏论》中，也是按照这个顺序出现的。其中，首先，对于正确的不可得的理由，有体性和分类两种。第一种有破和立两种。第一种是：有些人说，那一类的正确理由，如果是那一类所立之法所应执持的，那么一定是无遮。还有些人说，在其他相同的基础上，加上实际的所立之法所应执持的和仅仅是言说的所立之法所应执持的，共有三种。第一种是：所作，是法。如果你的理由是执持声音为常的所立之法所应执持的，那么一定是无遮，因为你是那一类的正确的不可得的理由。如果承认，那么无常，是法。在那里有，因为是那一类的间接的所立之法。第二种和第三种是，成立
English
Since it seemed unnecessary to explain the views of the Madhyamaka school, I have not written about it. Those that need to be referred to nowadays are explained elsewhere. Third, the detailed classification of the signified is: In the 'Treasury of Reasoning,' it says: 'Possessing that characteristic, the classifications of reasons are many. Dharmakirti, through the mode of combination, established them as three.' Thus, from the aspect of things, there are five classifications, and from the aspect of combination, there is one, making six. However, if classified from the perspective of including all types of reasons, there are ten: classified from the aspects of combination, mode of entry, the proving aspect, the mode of proof, the dharma to be proven, the relationship, the establishment, the mode of establishment, the debater, and the mode of expression. The first is from the aspect of combination, including the three reasons of effect, nature, and non-apprehension. Because all negative reasons ultimately converge on the reason of being possible to appear but not apprehended, it can be established on a single example. The two affirmative reasons need to be established on separate examples. Regarding this, in the 'Commentary on Valid Cognition,' starting from the reason of non-apprehension, the detailed explanation of fallacious reasons is discussed at the end, and the reasons of effect and nature are mentioned first. In the 'Ascertainment of Valid Cognition,' starting from the reasons of effect and nature, the relationship between the dharma and the reason is introduced as the entry to the proving aspect, and the reason of non-apprehension is mentioned first. In the 'Treasury of Reasoning' as well, the order appears in this way. Among these, first, for the correct reason of non-apprehension, there are two aspects: characteristic and classification. The first has two aspects: refutation and establishment. The first is: Some say that a correct reason of that type, if it is to be held as the dharma to be proven of that type, then it must be a non-affirming negation. Others say that on the basis of other similarities, adding what is to be held as the actual dharma to be proven and what is to be held as merely spoken dharma to be proven, there are three. The first is: 'What is made,' is the subject. If your reason is to be held as the dharma to be proven that sound is permanent, then it must be a non-affirming negation, because you are a correct reason of non-apprehension of that type. If you concede, then 'impermanent,' is the subject. It is there, because it is the indirect dharma to be proven of that type. The second and third are, establishing