Tibetan
ར་རོ། །ལ་ལ་དུ་བ་མཐོང་བའི་མངོན་སུམ་རྟགས་འཛིན་གྱི་སེམས་སུ་འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ཕྱོགས་གླང་གིས། རྟགས་འཛིན་སེམས་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་གི་དབྱེ་བར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷ་ཤཱཀ་གི་དགོངས་པ་ཕྱོགས་ཆོས་ངེས་པའི་བཅད་ཤེས་རྟགས་འཛིན་གྱི་སེམས་ཡིན་པར་འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། འགྲེལ་པར། འབྲས་བུ་དུ་བ་དང་། རང་བཞིན་སྐྱེ་ལྡན་དང་། བྱས་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་སེམས་རྟགས་འཛིན་སེམས་སུ་གསུངས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཆོས་ངེས་པའི་བཅད་ཤེས་རྟགས་འཛིན་སེམས་སུ་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་དུ་ན་རྟགས་འཛིན་གྱི་སེམས་རྟགས་ཅན་རྗེས་དཔག་གི་དངོས་རྒྱུར་འགྱུར་བ་སྲིད་པར་ཐལ། ཕྱོགས་ཆོས་ངེས་པའི་བཅད་ཤེས་དེ་དེར་འགྱུར་བ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། ལུགས་ཕྱི་མ་རྟགས་འཛིན་སེམས་ལ་གཉིས་སུ་འདོད་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཁེགས་ཤིང་། སྐྱེ་ཚུལ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ཐོག་མར་རྟགས་འཛིན་གྱི་སེམས་སྐྱེས་ནས་རྟགས་དེའི་སྟེང་དུ་ཚུལ་གསུམ་ངེས་བྱེད་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི། རྟགས་འཛིན་གྱི་སེམས་མ་སྐྱེས་པར་ཚུལ་གསུམ་ངེས་བྱེད་སྐྱེ་བ་ཡོད་ན་ཁྱད་གཞི་མ་བཟུང་བར་ཁྱད་ཆོས་འཛིན་པ་ཡོད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར། ཡང་ལུགས་འདིས་རྟགས་འཛིན་གྱི་སེམས་ཀྱིས་ལྟོས་གཞི་སོ་སོའི་སྟེང་དུ་རྟགས་འཛིན་ལ། ཕྱིས་ཀྱི་དྲན་པས་ལྟོས་གཞི་སོ་སོ་ལ་མི་ལྟོས་པར་ཚུལ་གསུམ་བློ་ཡུལ་དུ་བསྡོམས་ནས་དྲན་པར་བྱེད་པར་འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། སྔར་ལྟར་རྟགས་འཛིན་སེམས་རྟགས་ལས་མ་སྐྱེས་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་གནས་ཤིང་། ཚུལ་གསུམ་བསྡོམས་ནས་དྲན་པའི་དོན་རྩོད་གཞིའི་སྟེང་དུ་དྲན་པ་ནི་དེའི་ཚེ་རྗེས་དཔག་སྐྱེས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་བཞི་སྟེ། མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི། སྐྱེ་ཚུལ། ལུང་དང་སྦྱོར་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཚུལ་གསུམ་ངེས་པའི་སྔོན་དུ་རྟགས་སུ་དགོད་བྱ་བཟུང་བའི་བཅད་ཤེས་གང་ཞིག རང་འབྲས་རྟགས་ཅན་རྗེས་དཔག་གི་བརྒྱུད་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། འབྲས་རྟགས་ལ་དུ་བ་མཐོང་བའི་མངོན་སུམ་གྱི་རྗེས་སུ་སྐྱེས་པའི་དུ་བ་ངེས་པའི་བཅད་ཤེས་དང་། རང་བཞིན་རྟགས་ལ་སྒྲ་འཛིན་མངོན་སུམ་གྱི་སྒྲ་བྱས་པར་ངེས་པའི་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་ན་མངོན་སུམ་དེའི་རྗེས་སུ་སྐྱེས་པའི་བྱས་པ་ངེས་པའི་བཅད་ཤེས་ལྟ་བུ་དང་། རང་སྟོབས་ཀྱིས་དྲང་མ་ནུས་ན་སྒྲ་བྱས་པར་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་གིས་དྲངས་པའི་བྱས་པ་འཛིན་པའི་བཅད་ཤེས་དེ་བྱས་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་འཛིན་སེམས་སུ་འགྱུར་བ་ལྟ་བུའོ། །དག
Chinese
ར་རོ། 某些人认为，见到烟的现量是持相之识，这种观点也是不合理的。因为陈那（梵文：Dignāga）论师说过，持相之识是现量和似现量的区分。 认为法称（梵文：Dharmakīrti）的观点是，确定周遍的决断识是持相之识，这种观点也是不合理的。在注释中，果相烟，自性有生，以及所作的对境之心被认为是持相之识，但并没有说确定周遍的决断识是持相之识。否则，持相之识有可能变成有法比量（指以量成立的有法）的真实因。因为确定周遍的决断识有可能变成那样。 后一种体系认为持相之识有两种，这种观点也被上述理由驳斥。并且，产生的方式也是不合理的。首先，产生持相之识，然后在此相之上产生确定三相的意识。如果持相之识没有产生，就产生确定三相的意识，那么就会出现没有抓住基质就抓住特性的过失。 此外，这种体系认为，持相之识在各自的所观待事物之上持相，后来的忆念不依赖于各自的所观待事物，而是将三相归纳到意识的对境中进行忆念，这种观点也是不合理的。如前所述，持相之识存在没有从相产生的过失。并且，将三相归纳后忆念的意义是，在辩论的对境上忆念时，那时已经产生了比量。 第三部分有四点：定义、例子、产生方式、教证和结合。 第一点是：在确定三相之前，抓住作为理由的事物的决断识，并且成为自果有法比量的传承之因。 第二点是：对于果相，见到烟的现量之后产生的确定烟的决断识。对于自性相，如果依靠声音的现量，自己能够得出声音是所作的结论，那么就像现量之后产生的确定所作的决断识。如果自己不能得出结论，那么就像通过了知声音是所作的比量而得出的抓住所作的决断识，这个所作相成为以所作相成立声音是无常的持相之识一样。完毕。
English
Furthermore, it is unreasonable to consider the direct perception of seeing smoke as the mind that apprehends the sign. Because Dignāga explained the distinction between the mind that apprehends the sign as appearance-like perception. It is also unreasonable to think that Dharmakīrti's view is that the decisive knowledge that ascertains pervasion is the mind that apprehends the sign. In the commentary, the mind of the effect, smoke, the nature of being produced, and the object of being made are said to be the mind that apprehends the sign, but it is not said that the decisive knowledge that ascertains pervasion is the mind that apprehends the sign. Otherwise, it would be possible for the mind that apprehends the sign to become the real cause of the inferential cognition of the subject of the sign. Because it is possible for the decisive knowledge that ascertains pervasion to become that. The latter system, which considers the mind that apprehends the sign as two, is also refuted by the same reason. Moreover, the way of arising is also unreasonable. First, the mind that apprehends the sign arises, and then the ascertainment of the three modes arises on that sign. If the mind that apprehends the sign does not arise, and the ascertainment of the three modes arises, then it would be a fallacy of apprehending the attribute without grasping the basis. Furthermore, this system believes that the mind that apprehends the sign apprehends the sign on each of the respective objects of dependence, and the subsequent memory does not depend on each of the respective objects of dependence, but combines the three modes into the object of the mind and remembers them. This is also unreasonable. As before, the fault of the mind that apprehends the sign not arising from the sign remains. And the meaning of remembering after combining the three modes is that when remembering on the object of debate, the inferential cognition has already arisen at that time. The third part has four points: definition, example, way of arising, and scriptural citation and combination. The first is: the decisive knowledge that grasps the object to be established as a sign before ascertaining the three modes, and which becomes the cause of the lineage of the inferential cognition of its own effect, the subject of the sign. The second is: for the effect sign, the decisive knowledge of ascertaining smoke that arises after the direct perception of seeing smoke. For the nature sign, if the certainty of ascertaining sound as being produced by the direct perception of grasping sound can be drawn by its own power, then it is like the decisive knowledge of ascertaining being produced that arises after that direct perception. If it cannot be drawn by its own power, then it is like the decisive knowledge of grasping being produced that is drawn by the inferential cognition of understanding sound as being produced, and that being produced sign becomes the mind that apprehends the sign that proves that sound is impermanent by the being produced sign. Finished.
Tibetan
ག་རྟགས་ལ་དག་འཛིན་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་གྱིས་ས་ཕྱོགས་འདི་ནི་དམིགས་སོ། །བུམ་པ་འདི་ནི་མ་དམིགས་སོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་གཉིས་དྲངས་པའི་ཕྱི་མ་ལྟ་བུའོ། །གསུམ་པ་ནི། དུ་བ་ངེས་པའི་བཅད་ཤེས་དེས་དུ་བ་ཉིད་ལ་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱོགས་ཆོས་དང་། མེ་དུའི་དེ་བྱུང་གི་འབྲེལ་པ་ངེས་པའི་ཁྱབ་པ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་གཉིས་དྲངས་ནས་དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གསུམ་བར་མ་ཆད་དུ་ངེས་པའི་ཚེ། སྒྲུབ་ངག་ལ་མི་ལྟོས་པར་ལ་མེ་ཡོད་དུ་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་སྐྱེ་བའོ། །འདི་ནི་རང་དོན་རྟགས་ཀྱིས་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ། འདི་ལ་བར་དུ་ཆོད་བྱེད་ཀྱི་དྲན་པ་ནི་ཚུལ་གསུམ་ངེས་པའི་བློ་དེ་ཉིད་ལས་གཞན་མེད་དོ། །ཡང་རྟགས་ཀྱི་མཚན་གཞི་དུ་བ་ངེས་པའི་རྗེས་སུ་ཚུལ་གསུམ་གཞི་སོ་སོའི་སྟེང་དུ་ངེས་པ་དེ་བརྗེད་ཟིན་ནས་ཕྱིས་སྒྲུབ་ངག་བཀོད་པའི་ཚེ་ཚུལ་གསུམ་དྲན་པའི་དྲན་པ་སྐྱེས་ནས་དེ་ལས་རྗེས་དཔག་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་ཚུལ་གསུམ་ངེས་པའི་བློ་དང་། དྲན་པ་གཉིས་ཆར་གྱིས་ཆོད་ཀྱང་གཉིས་ཀ་དྲན་པར་མཚུངས་པས་དྲན་པས་ཆོད་ཞེས་སྨོས་སོ། །རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ལ་ཡང་ཕལ་ཆེར་འདི་དང་འདྲ་ཞིང་། ཕྱོགས་ཆོས་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་དགོས་པའི་ཚེ་ཕྱོགས་ཆོས་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་གིས་དྲངས་པའི་བྱས་པ་འཛིན་པའི་བཅད་ཤེས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཚུལ་གསུམ་བར་མ་ཆད་དུ་ངེས་ན་རང་དོན་རྟགས་དང་། ཚུལ་གསུམ་གཞི་སོ་སོའི་སྟེང་དུ་ངེས་ནས་བརྗེད་ན་གཞན་དོན་སྐབས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་བ་ཡང་སྔ་མ་དང་འདྲའོ། །དགག་རྟགས་ལ་རྟགས་འཛིན་སེམས་རྟགས་སུ་དགོད་བྱ་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བའི་ངེས་པ་མེད་ཀྱང་། མཐར་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་སོང་བའི་ཚེ་གཏན་ཚིགས་དེ་ལས་སྐྱེ་བ་ནི་རྟོག་གེའི་གསང་ཚིག་ཏུ་སྣང་ངོ་། །དེང་སང་ཚུལ་གསུམ་ཅིག་ཆར་དུ་དྲན་པ་ཞེས་འདོད་པ་ནི་མ་བརྟགས་པ་སྟེ། རྩོད་གཞིའི་སྟེང་དུ་རྟགས་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་དང་། དཔེའི་སྟེང་དུ་ཁྱབ་པ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་གཉིས་ཅིག་ཆར་དུ་འབྱུང་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རང་དོན་རྟགས་ལ་ནི་ཐོག་མར་ཁྱབ་པ་དྲན་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་ཕྱོགས་ཆོས་དྲན་པ་ལས་རྗེས་དཔག་སྐྱེ་སྟེ། དུ་བ་གློ་བུར་དུ་མཐོང་བའི་ཚེ་དུ་བ་ཡོད་ན་ནི་མེ་ཡོད་པས་ཁྱབ། འདི་ན་དུ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ན་མེ་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དོན་རྟགས་ལ་ཕྱོགས་ཆོས་སྔོན་འགྲོ་ཅན་ལ་ནི་ཕྱོགས་ཆོས་ཐོག་མར་དྲན་ཅིང་ཁྱབ་པ་སྔོན་འགྲོ་ཅན་ལ་ནི་ཁྱབ་པ་ཐོག་མར་དྲན་ཏེ། དེ་གཉིས་
Chinese
对于否定之相，如以清净觉知之现量，认为此地是可见的，此瓶是不可见的，这就像引出两种分别念的后者一样。第三，由确定烟的决断识，引出烟自身具有的周遍和确定火与烟之间必然联系的分别念，像这样，当无间断地确定了三种法相时，不依赖于能立语，就会生起认为彼处有火的随同比量。这是以自利之相为主的情况，对此来说，作为间隔的忆念，除了确定三种法相的智慧之外，没有其他的了。此外，在确定作为相之体性的烟之后，如果忘记了在各个所依上确定三种法相，之后在陈述能立语时，会生起忆念三种法相的忆念，并由此产生随同比量。对此，虽然确定三种法相的智慧和忆念两者都作为间隔，但因为两者都同样是忆念，所以说是忆念作为间隔。对于自性之相，也大多与此相似，当需要以周遍之相来成立时，如果在周遍之相的决断识之后，无间断地确定了三种法相，那就是自利之相，如果在各个所依上确定了三种法相之后又忘记了，那就是他利场合的理由，这也与之前相似。对于否定之相，虽然没有从作为相的执著心和应立性中产生确定的情况，但最终当成为从因成立果的理由时，从那个理由中产生，这似乎是论理学的秘密语。现在认为同时忆念三种法相是没有经过考察的，因为在争论处上执著相的分别念和在例子上执著周遍的分别念，不可能同时产生。因此，对于自利之相来说，首先忆念周遍，之后忆念周遍之相，由此产生随同比量，当突然看到烟时，会确定如果存在烟，那么必然有火，因为此处存在烟，所以有火。对于他利之相，对于以周遍之相为先导的情况，首先忆念周遍之相，这二者
English
Regarding the negative sign, it is like the latter of the two conceptualizations drawn from the clear perception of pure awareness, thinking, "This place is visible, this vase is invisible." Thirdly, from the decisive knowledge that ascertains smoke, it draws the pervasion that ascertains the presence of the property of the subject in the smoke itself, and the conceptualization that ascertains the necessary connection between fire and smoke. When the three modes are ascertained without interruption in this way, the inferential cognition that realizes that there is fire in that place arises without relying on the statement of proof. This is the case when the sign is taken as self-serving. For this, the memory that intervenes is none other than the wisdom that ascertains the three modes. Furthermore, after ascertaining the basis of the sign, smoke, if one forgets the ascertainment of the three modes on each of the individual bases, and later, when stating the proof, a memory of remembering the three modes arises, and from that, inferential cognition arises. In this case, both the wisdom that ascertains the three modes and the memory intervene, but since both are equally memories, it is said that memory intervenes. For the sign of nature, it is mostly similar to this. When it is necessary to establish the property of the subject with the sign, if the three modes are ascertained without interruption after the decisive knowledge that grasps the property of the subject, drawn by the inferential cognition that realizes the property of the subject, then it is a self-serving sign. If one ascertains the three modes on each of the individual bases and then forgets, it becomes a reason in the context of other-serving, which is also similar to the previous one. For the negative sign, although there is no certainty of arising from the mind that grasps the sign and the very thing to be established as the sign, ultimately, when it becomes a reason for establishing the result from the cause, arising from that reason seems to be a secret term of logic. Nowadays, the assertion that the three modes are remembered simultaneously is unexamined, because it is impossible for the conceptualization that grasps the sign on the subject of debate and the conceptualization that grasps the pervasion on the example to arise simultaneously. Therefore, for the self-serving sign, one first remembers the pervasion, and then remembers the property of the subject, from which inferential cognition arises. When one suddenly sees smoke, one ascertains that if there is smoke, then there must be fire, because there is smoke here, therefore there is fire. For the other-serving sign, for the case where the property of the subject precedes, one first remembers the property of the subject, and for the case where the pervasion precedes, one first remembers the pervasion. These two