Tibetan
བས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག སྒྲ་བྱས་པ་ཡིན་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཡིན་ན་མི་རྟག་པ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། ཁྱོད་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་ཕྱོགས་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི། རང་གི་མཚང་འདི་གཞན་ལ་ཡང་ཡོད་སྙམ་པ་ཡིན་པས་དགག་སླའོ། །ཁ་ཅིག ལྡོག་ཚུལ་གྱི་མཚན་གཞི་དེ་ཆོས་ཅན། དེ་སྐོར་གྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མེད་པར་ཐལ། དེ་སྐོར་གྱི་ལྡོག་ཚུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མ་ཁྱབ་སྟེ། ལྡོག་ཚུལ་ངེས་པ་ལ་རྟགས་སུ་དགོད་བྱ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མེད་པ་ངེས་པ་གཅིག་དགོས་ཀྱི་ལྡོག་ཚུལ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མེད་པར་ངེས་པ་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་དེ་མཚན་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྲོ་བའི་ཚུལ་ལ་དགག་བཞག་སྤང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག ཚུལ་གསུམ་མ་ངེས་ཀྱང་ངེས་རུང་ཙམ་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་ཏུ་འགྲོ་བར་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། ངེས་རུང་ནི་མ་ངེས་པ་ཐེ་ཚོམ་ཡིན་ལ། ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་དུ་བ་ལ་སོགས་པ་བཀོད་ན་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་ངེས་ལས། རང་ཉིད་དམ་དེའི་གཞི་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མེ་བསྒྲུབ་པ་ལ་རླངས་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་འབྱུང་བ་འདུས་པ་ལྟ་བུ་དང་ཞེས་དང་། གཟུགས་ལ་སྒྲོན་མ་བཞིན་དུ་རང་གི་ངོ་བོས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དང་། ཁྱབ་པའམ་ཆོས་ཅན་ལ་བརྟེན་པ་མ་ངེས་ན་ནི་དེའི་རང་བཞིན་གྱི་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་དང་། ངེས་པའི་གཏན་ཚིགས་ལ་ཡང་སྤོབས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་ན་ཞེས་དང་། ཚུལ་གསུམ་མ་གྲུབ་ཐེ་ཚོམ་ཟ། །རྟོགས་པ་པོ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་མིན། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ངེས་རུང་ཙམ་ཞིག་དོན་རང་མཚན་ལ་ཡང་ཡོད་པས་གོ་བྱེད་དུ་འགྲོ་བ་ལ་མ་ངེས་པ་མི་སྲིད་དེ། དབང་ཤེས་ཀྱི་སྒྲ་ཡུལ་འཛིན་ནུས་ལ་མི་ཟེར་བ་ལྟར། རྟགས་ཀྱི་སྒྲ་ཡང་གོ་ནུས་ལ་མི་ཟེར་བར་གོ་བྱེད་ལ་གསུངས་པའི་ཕྱིར། འདི་ལ་དགོངས་ནས་ཚད་མ་མདོར། རྗེས་དཔག་བྱ་དང་དེར་མཚུངས་ལ། །ཡོད་དང་མེད་ལ་མེད་པར་ནི། །ངེས་པ་ཞེས་དང་། དེའི་དོན་རྣམ་ངེས་ལས། ཐ་མར་སྨོས་པའི་ངེས་པ་ཉིད་ནི་ཚུལ་གསུམ་ཀ་ལ་ལྟ་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །གསུམ་པ་ལ། རིགས་གཏེར་རང་འགྲེལ་ལས། ངེས་པ་ལ་རྣམ་བཅད་མེད་པ་སྤང་བ། དོན་གྱི་ཆོས་སུ་མི་འཐད་པ་སྤོང་བ། ཧ་ཅང་ཐལ་བ་སྤོང་བ་དང་གསུམ་ལས། ཕྱི་མ་ལ་ཡང་ལྔ་ཡོད་པའི་གཉིས་པ་ནི་འདི་ལྟར་གསུངས་ཏེ། གཉིས་པ་རྟགས་ལས་རྟགས་འཛིན་མི་སྐྱེ་བར་ཐལ་བ་ནི། ཚུལ་གསུམ
Chinese
因为是这样的缘故。有些人认为，声音是所作，这个法，如果是你，就必须是无常的。因为你是证明声音无常的同品法，这是因为认为自己的缺点别人也有，所以容易反驳。有些人认为，反体的事例，这个法，在它的相违品上不存在，因为是它的反体。这不遍及，因为确定反体，作为理由安立的相违品上不存在是必须确定的，但反体在相违品上不存在不一定是必须确定的。第二，关于它如何成为定义的道理，有破、立、舍三种。第一，有些人认为，即使三相不确定，仅仅是可能确定的因也是正确的，这是不合理的。因为可能确定就是不确定，是怀疑。如果安立怀疑的烟等，就是未成，因为在《释量论》中说，如果自己或它的基础怀疑，因就是未成，例如，为了证明火，怀疑水蒸气等事物的集合等等。又说，就像灯照亮色法一样，因为它不是用自己的体性来认识的。又说，如果周遍或所依不确定，那么它的自性之义本身就不会显现。又说，对于确定的因也没有自信，因此会变成怀疑。又说，三相未成生怀疑，有知者之能立非。这样说了。第二，仅仅是可能确定的东西，在义自相上也有，因此在成为能知上不可能有不确定，就像不说根识能取声境一样，因的声也不说是能知，而是说能知者。考虑到这一点，《量理宝论》中说，随行所作及相似，有上无及无所有，是为定。它的意义在《释量论》中说，最后所说的确定本身，应当观察所有三相。第三，在《理智宝藏自释》中说，舍弃对确定的无有简别，舍弃在意义的法上不合理，舍弃太过分，这三种中，后者也有五种，第二种是这样说的，第二，从理由不产生执理由太过分，就是三相
English
Because it is so. Some people think that sound is made, this dharma, if it is you, then it must be impermanent. Because you are the similar dharma that proves sound is impermanent, this is because it is thought that others also have their own shortcomings, so it is easy to refute. Some people think that the example of the opposite, this dharma, does not exist on its contradictory side, because it is its opposite. This is not pervasive, because to determine the opposite, it is necessary to determine that the contradictory side established as the reason does not exist, but it is not necessarily necessary to determine that the opposite does not exist on the contradictory side. Second, regarding how it becomes a definition, there are three types: refutation, establishment, and abandonment. First, some people think that even if the three characteristics are uncertain, the reason that is only possibly certain is also correct, which is unreasonable. Because possible certainty is uncertainty, it is doubt. If you establish doubtful smoke, etc., it is unproven, because it is said in the Commentary on Valid Cognition, if oneself or its basis is doubtful, the reason is unproven, for example, in order to prove fire, doubting the collection of phenomena such as water vapor, etc. It also says, just as a lamp illuminates form, it is not recognized by its own nature. It also says, if pervasion or the basis is uncertain, then the meaning of its own nature will not appear. It also says, there is no confidence in the certain reason, so it will become doubt. It also says, the three characteristics are not established, doubt arises, the proof of the knowledgeable is not. This is what it says. Second, something that is only possibly certain also exists in the meaning of its own character, so it is impossible to have uncertainty in becoming a knower, just as it is not said that root consciousness can grasp sound objects, the sound of reason is also not said to be a knower, but a knower is said. Considering this, the Ornament of Reasoning says, following action and similarity, existence and non-existence, and non-existence, is called certainty. Its meaning is said in the Commentary on Valid Cognition, the certainty mentioned at the end should observe all three characteristics. Third, in the Auto-commentary on the Treasury of Reasoning, it says, abandoning the lack of distinction for certainty, abandoning what is unreasonable in the meaning of dharma, abandoning being too excessive, among these three, the latter also has five types, the second type is said like this, second, it is too excessive that grasping reason does not arise from reason, that is, the three characteristics.
Tibetan
་མ་ངེས་པའི་སྔར་རྟགས་མ་ཡིན་པས་དེ་ལས་རྟགས་འཛིན་སྐྱེས་པ་དེ་རྟགས་མ་ཡིན་པ་ལས་རྟགས་འཛིན་སྐྱེས་པར་འགྱུར་རོ། །འདོད་ན། འདི་ལྟར་དངོས་གང་ཅི་འདྲ་བ། །དེ་ནི་དེ་འདྲའི་རྟགས་སེམས་ཀྱི། །རྒྱུ་ཡིན་དེ་ལས་དེ་ལྟ་ན། །དངོས་ལས་ངེས་བསྐྱེད་རྟགས་ཅན་བློ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། ཁོ་བོ་ཅག་རྟགས་སུ་དགོད་བྱའི་ངོ་བོ་དུ་བ་དང་བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་རྟགས་འཛིན་སྐྱེ་བར་འདོད་ཀྱི་རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཚུལ་གསུམ་ངེས་པ་ལས་སྐྱེ་བར་མི་འདོད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །འདིར་རྟགས་འཛིན་སེམས་ཀྱི་མཐའ་དཔྱད་པ་ལ། གཞུང་འགྲེལ་རྣམས་ལས་བཤད་པའི་ཚུལ། སྔོན་གྱི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཞེད་པའི་ཚུལ། འཐད་པའི་ཕྱོགས་ངོས་བཟུང་བ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཚད་མ་མདོར། རྗེས་དཔག་རྗེས་སུ་དཔག་ལས་བྱུང་། །ཞེས་གསུངས་པའི་རྗེས་དཔག་ནི་རྟགས་འཛིན་གྱི་སེམས་སུ་རྒྱལ་དབང་བློས་བཤད་པས་རྟོག་པ་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་དུ་བཤད་ལ། དེའི་རང་འགྲེལ་དུ། རྟགས་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དངོས་ཀྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། དྲན་པས་བར་དུ་ཆོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་རྟགས་ཅན་རྗེས་དཔག་གི་དངོས་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་གསུངས་སོ། །འདིར། དངོས་གང་ཇི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ། །ཞེས་པ་ནས། སྟོང་ཡང་བསླུ་བྱེད་ཉིད་མ་ཡིན། །ཞེས་རྟགས་ཅན་རྗེས་དཔག་གི་རྒྱུ་དང་། རིམ་པ་ལྟར་རྟགས་དང་། བསྒྲུབ་བྱ་ལ་མི་བསླུ་བར་ཡང་གསུངས་སོ། །དེའི་ངོས་འཛིན་འཐད་ལྡན་དུ། རྟགས་མ་འཁྲུལ་བར་འཛིན་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། གཅིག་ནི་ཆོས་ཅན་ལ་མི་ལྟོས་པར་ཁྱབ་པ་སྤྱིར་འཛིན་པ་ཡིན་ལ། གཞན་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་བཟུང་བ་ན། བཟུང་ཟིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་འཁྲུལ་བ་གང་ཡིན་པ་དྲན་པ་སྟེ། བཟུང་ཟིན་པའི་མི་འཁྲུལ་བ་མ་དྲན་ན་ནི། བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་དུ་བ་མཐོང་ནས་འདི་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་མེ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། འདིར་ཡང་མེ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །ཐམས་ཅད་དུ་མེ་ལས་སྐྱེ་བ་ཅན་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་རྟགས་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། འདིར་ཡང་མེས་སྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་ལ་མི་འཁྲུལ་བ་ཉིད་དྲན་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་སྤྱིར་ཁྱབ་པ་འཛིན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་སྐད་དུ་རྟགས་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི། རྟགས་ཅན་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། སྤྱིར་མི་འཁྲུལ་བར་འཛིན་པ་ནི། ཆོས་ཅན་ལ་མི་འཁྲུལ་བར་དྲན་པའི་ཡ
Chinese
因为不确定的先前之相不是相，所以从它产生的相执著，会变成从非相产生相执著。如果承认，像这样，事物任何是怎样的，那就是那样的相之心的原因，从那样的原因出现那样的结果，事物产生确定之相的智慧。这样说与经文相违背。如果这样问，我们认为作为相安立的自性，是从烟和所作等产生相执著，而不是从相的特征三相确定后产生。在这里，对于相执著心的边际进行分析，有经论中所说的道理，先前智者们所认定的道理，以及确定合理之方的道理这三种。第一种是，《量论》中说：“比量是从比量产生的。”这里所说的比量，嘉旺（རྒྱལ་དབང་，胜利者）的智慧解释为相执著的心，因此将分别念说成是现量之相似。在它的自释中说：“相的知识不是比量的真实因，因为有忆念作为间隔。”这样说了相不是比量的真实因。在这里，“事物任何是怎样的”到“空性也不是欺骗者”，也说了相是比量的因，以及依次对于相和所证不欺骗。它的确定在合理的解释中说，不错误地执著相有两种情况：一种是不依赖法，普遍地执著周遍；另一种是，在执著了法之法的时候，执著之后不错误的忆念是什么。如果不忆念执著之后的不错误，那么就不能证悟所证。像这样，看到烟之后，就了知这是因为一切都是从火中产生的缘故，所以这里也是从火中产生的。凡是一切从火中产生的，这是相的知识。这里也是火所产生的，对于所证的法不错误的忆念是什么，这就是证悟隐蔽之义。而且普遍地执著周遍是先行的。因此这样说，相的知识是相之识的因，因为普遍地不错误执著，是不错误地忆念法
English
Because an uncertain prior sign is not a sign, the apprehension of a sign arising from it will become the apprehension of a sign arising from a non-sign. If you assert that, like this, whatever a thing is like, that is the cause of such a sign-mind, and from such a cause such a result arises, the intellect with a definite sign arising from a thing. If you ask if this contradicts what was said, we believe that the nature of what is established as a sign, such as smoke and being made, etc., gives rise to sign apprehension, but we do not believe that it arises from the certainty of the three characteristics of a sign. Here, in analyzing the limits of sign apprehension, there are three aspects: the way explained in the scriptures and commentaries, the way asserted by previous scholars, and the way of identifying a reasonable position. The first is: In the Pramāṇasūtra, it says, "Inference arises from inference." The inference mentioned here is explained by Gyalwang's (རྒྱལ་དབང་, Victorious One) wisdom as the mind of sign apprehension, thus explaining conceptual thought as appearing like direct perception. In its auto-commentary, it says, "The knowledge of a sign is not the actual cause of inference, because it is interrupted by memory." Thus, it is said that the sign is not the actual cause of inference. Here, from "Whatever a thing is like" to "Emptiness is also not a deceiver," it is also said that the sign is the cause of inference, and that it does not deceive the sign and what is to be proven in sequence. Its identification is stated in a reasonable explanation: there are two ways of apprehending a sign without error: one is to apprehend pervasion universally without relying on the subject; the other is, when apprehending the property of the subject, the memory of what is not mistaken by the very act of apprehending. If one does not remember the non-mistake after apprehending, then one cannot realize what is to be proven. Like this, after seeing smoke, one understands that this is because everything arises from fire, so here also it arises from fire. Whatever arises from fire in everything, this is the knowledge of the sign. Here also, it is produced by fire, and the memory of what is not mistaken about the property of what is to be proven, this is the realization of the hidden meaning. Moreover, universally apprehending pervasion is prior. Therefore, it is said that the knowledge of the sign is the cause of the knowledge of the sign-possessor, because universally non-mistaken apprehension is the non-mistaken memory of the property.