Tibetan
ན་ལག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །རྒྱན་མཛད་པས། རྟགས་ཅན་གྱི་བློས་རྟགས་བཟུང་ཡང་རྟགས་འཛིན་གྱི་བློ་གཞན་དགོས་ན་རྟགས་འཛིན་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྔ་མ་སུན་ཕྱུང་ནས་རང་ལུགས་ལ་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་དང་རྟགས་ཅན་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རྟགས་ཅན་རྗེས་དཔག་ཉིད་རྟགས་འཛིན་ཡིན་ཡང་འབྲས་རྟགས་ཀྱི་རྟགས་འཛིན་ནི་ལ་ལ་དུ་བ་མཐོང་བའི་མངོན་སུམ་ལ་འདོད་དོ། །ལྷ་ཤཱཀ་གིས་རྟགས་སུ་དགོད་བྱ་འཛིན་པའི་བཅད་ཤེས་ལ་འདོད་དེ། དེ་འདྲ་དེ་ནི་རྟགས་སེམས་ཀྱིས། །རྒྱུ་ཡིན་ཞེས་པའི་འགྲེལ་པར། ལྷས། རྒྱུ་དང་རང་བཞིན་གྱི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ལ་དེའི་འབྲས་བུར་གྱུར་པ་དུ་བ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོའམ། དེའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་མཚོན་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་འདྲ་བའི་རྟགས་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་སེམས་གང་ཡིན་པ་ནི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དུ་བ་ལ་སོགས་པ་དེའི་འབྲས་བུའམ་དེའི་རང་བཞིན་སྤྱི་ལ་སོགས་པ་ཙམ་དུ་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དང་། ཁྱད་པར་གཞན་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དང་། བྱས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྟོག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་དངོས་པོ་མེད་པར་མི་འབྱུང་བ་དེའི་འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་གྱི་རྣམ་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡང་དེ་འདྲ་བའི་རྟགས་ཀྱི་སེམས་ཡིན་ཏེ། དེའི་རྒྱུ་དོན་དམ་པར་དངོས་པོ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དང་། ཤཱས་རྟགས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་མངོན་སུམ་གྱིས་ཕྱིས་བྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་ཡང་ཚད་མར་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་སྟེ། ཚད་མའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །ཉི་མ་སྦས་པས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་བཞེད་དེ། དེའི་འགྲེལ་པར། རྟགས་ཀྱི་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་དུ་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མ་ཐག་པའི་ཤེས་པ་ནི་རྟགས་ཀྱི་ཤེས་པའོ་ཞེས་འབྱུང་བས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སྔོན་གྱི་མཁས་པ་ཁ་ཅིག ཆོས་མཆོག་གི་དགོངས་པ། ཆོས་ཅན་གྱི་སྟེང་དུ་རྟགས་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་ནི་རྟགས་ཅན་རྗེས་དཔག་དང་། དཔེའི་སྟེང་དུ་རྟགས་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་འཛིན་པའི་སྤྱི་ཁྱབ་དྲན་པ་ཁོ་ན་རྟགས་འཛིན་གྱི་སེམས་ཡིན་པར་བཞེད། གཞན་དག་ཕྱོགས་ཆོས་དྲན་པ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་པས་རྟགས་འཛིན་གྱི་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད། རང་འབྲས་རྗེས་དཔག་གི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་རྟགས་ཡང་དག་གི་ཚུལ་འཇལ་བའི་བློ། དབྱེ་ན་ཕྱོགས་ཆོས་དང་། ཁྱབ་པ་འཇལ་བའི་རྟགས་འཛིན་གྱི་སེམས་གཉིས། དེ་རེ་རེ་ལ་ཡང་མངོན་རྗེས་ཀྱི་ཚད་མ་གཉིས་དང་། དེ་དག་གིས་དྲངས་པའི་བཅད་ཤེས་དང
Chinese
说这是“那拉”的意思。庄严者说：虽然以有法之识执持了因，但如果还需要其他的因执持之识，那么因执持就会没有穷尽。这样驳斥了前者，在自己的宗派中，因为自性之因和有法不是他体，所以有法之现量本身就是因执持，但对于果因的因执持，则认为是有些人见到烟的现量。天觉认为，因是执持所立之量的决断识，如《彼即是因心》的注释中，天说：显现因和自性的相，成为它的果的烟等事物，或者成为它的自性的指示，就是那样的因。它的有境之心是什么呢？就是任何的识。烟等是它的果或它的自性，仅仅存在于总相等等之中，以及与其他的差别相关联的生起和具有，以及所作性等等的分别。它的事物不出现，它的果和自性的相的有境也是那样的因之心，因为它的因在胜义中就是那个事物。觉说，以因的有境现量后来产生的任何东西，也被称为量，因为是量的因。太阳隐没者也同样认为，在它的注释中说：因的识本身不是被认为是事物的有境，而是紧随其后的识是因的识。第二，以前的一些智者认为，法胜的观点是，在有法之上执持因法的关系是有法之现量，而在例子之上执持因法的关系的普遍共相忆念才是因执持的心。其他人认为是着眼于先前生起的支分法忆念，因此因执持之心的定义是：衡量成为自果现量的因的正确方式的智慧。如果区分，则有支分法和衡量周遍的因执持之心两种。每一个又都有现量和比量两种，以及它们所引导的决断识等。
English
It is said that this means "Nalaga." The Adorned One said: Although the sign is apprehended by the consciousness of the subject, if another consciousness is needed to apprehend the sign, then the apprehension of the sign would be endless. Thus, refuting the former, in his own system, since the sign of nature and the subject are not different entities, the subject's inference itself is the apprehension of the sign, but for the apprehension of the sign of the effect-sign, it is considered to be the direct perception of seeing smoke by some. Lha Shakya considers the sign to be the decisive consciousness that apprehends what is to be established as the sign. In the commentary on "That is the cause of the mind," Lha says: "The appearance of the cause and nature itself, becoming the object of smoke and so forth as its effect, or indicating what has become its nature, is such a sign. What is the mind that has that as its object? It is whatever consciousness it is. Smoke and so forth are its effect or its nature, existing only in the generalities and so forth, and the arising and possessing that are associated with other distinctions, and the conceptualizations of being made and so forth. Its object does not arise, and the object of the appearance of its effect and nature is also such a mind of the sign, because its cause in the ultimate sense is that object." Jha says that whatever arises later from the direct perception of the object of the sign is also called a valid cognition, because it is the cause of valid cognition. Nyima Sebpa also holds the same view, saying in his commentary: "The consciousness of the sign itself is not considered to be the object of the object, but the consciousness immediately following it is the consciousness of the sign." Secondly, some former scholars considered that the view of Chokyong is that apprehending the relationship of the sign-property on the subject is the subject's inference, and only the universal recollection of apprehending the relationship of the sign-property on the example is the mind of sign-apprehension. Others consider that it is focused on the prior arising of the recollection of the property of the subject, therefore the definition of the mind of sign-apprehension is: the wisdom that measures the correct mode of the sign that has become the cause of the inference of its own effect. If distinguished, there are two types of sign-apprehension minds: the property of the subject and the measurement of pervasion. Each of these also has two types of valid cognition: direct perception and inference, and the decisive consciousnesses led by them, and so on.
Tibetan
་བཅས་པ་ཡོད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་ཀྱང་། འགྲེལ་པའི་དགོངས་པ་ནི་སྔ་མ་ཉིད་དུ་སྣང་ངོ་། །ཁ་ཅིག ལྷ་ཤཱཀ་གི་དགོངས་པ་ཕྱོགས་ཆོས་ངེས་པའི་བཅད་ཤེས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་དཔག་ཚད་མའི་བརྒྱུད་རྒྱུར་གྱུར་པ་ཅིག་ལ་བཞེད་ཅིང་། དེའི་ཚེ་བར་དུ་གཅོད་བྱེད་ཀྱི་དྲན་པ་ནི་ཁྱབ་པ་དྲན་པའི་དྲན་ཤེས་ཁོ་ན་ལ་བཞེད་དོ། །ཡང་ཁ་ཅིག རྟགས་འཛིན་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་། སྐྱེ་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཕྱོགས་ཆོས་དང་ཁྱབ་པ་འཛིན་པ་གང་རུང་རེ་ཙམ་རྗེས་དཔག་གི་རྒྱུར་མི་རུང་བས་རྟགས་འཛིན་སེམས་མ་ཡིན་ལ་དེས་ན་ཕྱོགས་ཆོས་འཛིན་པ་ནི། ཕྱོགས་ཆོས་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མའི་རྗེས་སུ་ཆོས་ཅན་ལ་རྟགས་ལྡན་པར་འཛིན་པའི་བློ་ཡིན་ལ། ཁྱབ་པ་འཛིན་པ་ནི་དཔེའི་སྟེང་དུ་ཁྱབ་འབྲེལ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ལ་བརྟེན་ནས་རྟགས་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་སློབ་དཔོན་གྱིས་རྗེས་དཔག་གི་དངོས་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་གསུངས་པ་ལྟར་དངོས་རྒྱུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ལ་སྒྲ་རང་མཚན་ཉན་ཤེས་ཀྱིས་ཐོས་པའི་རྗེས་སུ་སྒྲ་བྱས་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱོགས་ཆོས་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་སྐྱེ། དེ་ལས་ཕྱོགས་ཆོས་ངེས་བྱེད་ཀྱི་རྟགས་འཛིན་གྱི་སེམས་སྐྱེ། དཔེའི་སྟེང་དུ་ཁྱབ་འབྲེལ་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་ལ་བརྟེན་ནས་ཁྱབ་འབྲེལ་འཛིན་པའི་རྟགས་འཛིན་གྱི་སེམས་སྐྱེ། རྟགས་འཛིན་སེམས་གཉིས་པོའི་བྱེད་པ་ལས་ཚུལ་གསུམ་དྲན་པའི་བློ་སྐྱེ། དེ་ལས་རྗེས་དཔག་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་རྟགས་ལ། ལ་ལ་དུ་བ་མཐོང་བའི་མངོན་སུམ་ནི་ཕྱོགས་ཆོས་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ཡིན་པས་དེ་ལས་ཕྱོགས་ཆོས་ངེས་པའི་རྟགས་འཛིན་སེམས་སྐྱེ་བ་སོགས་སྔ་མ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བཞེད་དོ། །དེ་དག་ལས་ཆོས་མཆོག་གི་ལུགས་ནི་མི་འཐད་དེ། ཆོས་ཅན་གྱི་སྟེང་དུ་ཁྱབ་འབྲེལ་འཛིན་པའི་བློ་རྗེས་དཔག་ཡིན་ན། བཟུང་ཟིན་པའི་དྲན་པར་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེའི་སྟེང་དུ་ཁྱབ་འབྲེལ་འཛིན་པའི་བློ་རྟགས་འཛིན་སེམས་སུ་འདོད་པ་ཡང་གཞུང་ལུགས་ཆེན་པོ་དང་འགལ་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་རྟགས་འཛིན་སེམས་དཔེ་ལས་སྐྱེས་པར་སོང་གི་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པར་མ་སོང་ཞིང་། རྩ་བའི་གཞུང་ལས་རྟགས་འཛིན་སེམས་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། རྒྱུན་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ལ་རྟགས་ཅན་རྗེས་དཔག་ཉིད་རྟགས་འཛིན་གྱི་སེམས་སུ་འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། རྟགས་འཛིན་གྱི་སེམས་རྟགས་ཅན་རྗེས་དཔག་གི་རྒྱུར་གསུངས་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱི
Chinese
虽然（经文）说要知道一切都具备，但注释的观点似乎是前一种。有些人认为，拉夏迦的观点是，对宗法确定的决断识，成为自续比量士夫的传承。那时，他们认为，中间的阻断性忆念只是对周遍的忆念的忆念识。还有些人认为，从相识心的体性和产生方式两个方面来说，第一方面是：仅仅执持宗法和周遍中的任何一个，都不能成为比量的因，因此不是相识心。因此，执持宗法是：在宗法确定士夫的量之后，执持法处具有相的意识。执持周遍是：依靠在例子上成立周遍关系的量，执持相法的关系。然而，正如论师所说，它不是比量的直接因，因此不是直接因。第二方面是：对于自性相，在听觉通过听闻了声音自相之后，产生了认识声音是所作的宗法确定士夫的量。从那产生宗法确定士夫的相识心。依靠在例子上认识周遍关系的量，产生执持周遍关系的相识心。从这两个相识心的作用中，产生忆念三种方式的意识。从那产生比量。对于果相，有些人认为，见到烟的现量是宗法确定士夫的量，因此从那产生宗法确定的相识心等等，如前所述。在这些观点中，乔确的观点是不合理的，因为如果执持法处上的周遍关系的意识是比量，那么就与承诺已经执持的忆念相矛盾。认为在例子上执持周遍关系的意识是相识心，也与伟大的论典相矛盾，因为那样的话，相识心就变成从例子中产生，而不是从相中产生。而且，根本的论典中说相识心是从相中产生的。认为常有的自性相的具有相的比量本身是相识心也是不合理的，因为这与相识心被说成是具有相的比量的因相矛盾。
English
Although (the text) says to know that everything is complete, the commentator's view seems to be the former. Some people think that Lha Shakya's view is that the decisive consciousness that determines the property of the subject becomes the lineage of the self-sufficient inference of valid cognition. At that time, they think that the intervening obstructive memory is only the memory consciousness of remembering pervasiveness. Still others think that, from the two aspects of the nature and the way of arising of the sign-apprehending mind, the first aspect is: holding only one of the properties of the subject and the pervasiveness cannot be the cause of inference, so it is not the sign-apprehending mind. Therefore, holding the property of the subject is: after the valid cognition that determines the property of the subject, it is the consciousness that holds the subject as having the sign. Holding the pervasiveness is: relying on the valid cognition that establishes the pervasive relationship on the example, holding the relationship of the sign-property. However, as the teacher said, it is not the direct cause of inference, so it is not the direct cause. The second aspect is: for the nature sign, after the sound self-characteristic is heard by the hearing consciousness, the valid cognition that determines the property of the subject that recognizes the sound as being made arises. From that arises the sign-apprehending mind that determines the property of the subject. Relying on the valid cognition that recognizes the pervasive relationship on the example, the sign-apprehending mind that holds the pervasive relationship arises. From the function of these two sign-apprehending minds, the consciousness that remembers the three modes arises. From that arises inference. For the effect sign, some people think that the direct perception of seeing smoke is the valid cognition that determines the property of the subject, so from that arises the sign-apprehending mind that determines the property of the subject, etc., as before. Among these views, Chokchok's view is unreasonable, because if the consciousness that holds the pervasive relationship on the property of the subject is inference, then it contradicts the commitment to the memory that has already been held. Thinking that the consciousness that holds the pervasive relationship on the example is the sign-apprehending mind also contradicts the great treatises, because in that case, the sign-apprehending mind becomes arising from the example, not from the sign. Moreover, the root treatise says that the sign-apprehending mind arises from the sign. Thinking that the inference of the sign-possessor itself is the sign-apprehending mind for the permanent nature sign is also unreasonable, because this contradicts the fact that the sign-apprehending mind is said to be the cause of the inference of the sign-possessor.