Tibetan
་ཚད་མ་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ་དབང་ཤེས་ཀྱི་དོན་དངོས་སུ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་རྟོགས་པའི་མངོན་སུམ་འབྲས་བུར་བྱས་པའི་ཚེ་རྟོགས་བྲལ་མ་འཁྲུལ་བའི་རིག་པ་ཚད་མར་འཇོག་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། མངོན་སུམ་གྱིས་དོན་རྟོགས་པ་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་ཡིན་གྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་འགོད་པའི་སྐབས་མིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་འདིའི་ཚད་འབྲས་ནི་སྔོན་པོ་གཞལ་བྱ། རང་གི་གཟུང་དོན་སྔོན་པོའི་སྟོབས་ལས་སྔོན་པོའི་རྣམ་ལྡན་དུ་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་ཚད་མ། སྔོན་པོ་རྟོགས་པའི་མངོན་སུམ་འབྲས་བུའོ། །འདིར་ནི་འདིར་བསྟན་གྱི་ཚད་འབྲས་གང་རུང་ཡིན་ན་དོན་རིག་མངོན་སུམ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ཀྱི། གཞུང་གི་བསྟན་ཚོད་ལྟར་ན། སྔོན་པོ་གཞལ་བྱ། སྔོ་འཛིན་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་བཟུང་དོན། སྔོན་པོའི་སྟོབས་ལས་སྔོན་པོའི་རྣམ་ལྡན་དུ་སྐྱེས་པ་ཚད་མ། སྔོ་འཛིན་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་གྱིས་སྔོན་པོ་རྟོགས་པ་འབྲས་བུ་ཞེས་པར་སྣང་ངོ་། །གསུམ་པ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་ནི། ཁ་ཅིག་སྔོ་འཛིན་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་སྔོན་པོ་ལྐོག་ན་མོ་དང་འདྲ་ན་ཤ་ཟ་དང་འདྲ་བར་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། མི་མཚུངས་ཏེ། འདིར་འདྲ་བའི་དོན་ནི་རྣམ་པ་ཤར་བ་ཡིན་ལ་དེ་ལ་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཤར། ཤ་ཟའི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག དབང་ཤེས་ཕྱི་དོན་ལྐོག་ན་མོ་དང་འདྲ་བ་མི་འཐད་དེ། ཕྱི་དོན་ལྐོག་ན་མོ་ཚད་མས་མ་ཤེས་ན་འདྲ་བར་མི་ཤེས་ལ། ཚད་མས་གྲུབ་ན་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་དཔག་གང་གིས་གྲུབ། དང་པོས་གྲུབ་པ་མི་འཐད་དེ། མངོན་སུམ་ལྐོག་གྱུར་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པས་གྲུབ་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེ་ཡོད་པར་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྟགས་ཡང་དག་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། ལྐོག་ན་མོའི་དོན་ལྐོག་གྱུར་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ལྐོག་ན་མོ་ནི་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་འཇོག་ལ། དེ་ཡིན་ན་བློ་དེ་ལ་ལྐོག་གྱུར་དུ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྟགས་མེད་པ་ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ། རྒྱུ་གཞན་དག་ནི་ཡོད་ན་ཡང་། །དབང་པོའི་བློ་རྣམས་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཐ་དད་རྒྱུ་ནི་རྗེས་དཔོག་འགྱུར། །ཞེས་པ་འདི་ལུགས་འདིའི་ཕྱི་དོན་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་སྐབས་སུ་བབ་པའི་དོགས་པ་བཅད་པ་ལ་ཡུལ་རྟོགས་པ་ལ་རྣམ་པ་ཤར་དགོས་མི་དགོས་དཔྱད། དཔྱད་ན་དོན་རྟོགས་མཚན་ཉིད་པ་ཡོད་མེད་དཔྱད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག ཡུལ་རྟོགས་པ་ལ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཤར་དགོས་པ་ར
Chinese
将量（ प्रमाण ，pramāṇa，量）作为果（ फल ，phala，果）也不合理，因为按照经部宗（Sautrāntika）的观点，根识（དབང་ཤེས།，感官认知）实际上并不了解对象。如果将了解对象的现量（ प्रत्यक्ष ，pratyakṣa，现量）作为果，那么将不了解对象且无错乱的觉知（རིག་པ་）设定为量也不合理，因为现量是用于成立了解对象的情况，而不是用于确立现量本身的情况。因此，此处的量果是蓝色所量（ སྔོན་པོ་གཞལ་བྱ། ）。由其所取对象蓝色的力量而生起具有蓝色形象的知识是量，了解蓝色的现量是果。这里是指，如果此处所说的任何量果都是对境的认知现量，这是普遍成立的。按照论典的说法，蓝色所量，取蓝根识的现量所取境，由蓝色的力量而生起具有蓝色形象的是量，取蓝根识的现量了解蓝色是果。第三，驳斥辩论：有些人说，取蓝根识的现量如果像蓝色隐处女（ ལྐོག་ན་མོ། ）一样，就如同食肉者一样相似。这是不相似的，因为此处相似的含义是形象显现，而对于取蓝根识来说，蓝色的形象显现了，而食肉者的形象没有显现。有些人说，根识与外境相似于隐处女是不合理的，因为如果不通过量来了解外境隐处女，就无法知道相似之处。如果通过量来成立，那么是通过现量还是比量（ अनुमान ，anumāna，比量）来成立？通过前者成立是不合理的，因为现量不涉及隐蔽事物。通过后者成立也是不合理的，因为没有成立它存在的正确理由。这是不合理的，因为隐处女的含义不是隐蔽的，隐处女是指形象的创造之因，如果是这样，那么对于该心识来说，隐蔽性是相违的。没有成立的理由也不成立，即使有其他的因，因为没有根识的缘故。不同的因会变成比量。这说明这是此宗成立外境的方式。第四，断除与当前相关的疑惑，考察了解对境是否需要形象显现。考察分为两种：考察了解对境是否需要形象显现，以及考察是否存在了解对境的自相（མཚན་ཉིད།， लक्षण ，lakṣaṇa，相）。首先：有些人认为，了解对境需要对境的形象显现。
English
It is also unreasonable to consider valid cognition (pramāṇa) as a result (phala), because according to the Sautrāntika school, sense consciousness (dိvāṃśes) does not actually understand the object. If the direct perception (pratyakṣa) of understanding the object is taken as the result, then it is also unreasonable to establish as valid cognition the awareness (rigpa) that is free from understanding and not mistaken, because direct perception is used to establish the understanding of the object, not to establish that it is direct perception itself. Therefore, the measure-result here is the blue to be measured (sṅon po gźal bya). The knowledge that arises from the power of its apprehended object, blue, and possesses the aspect of blue is valid cognition, and the direct perception that understands blue is the result. Here, it is assumed that any measure-result indicated here is invariably a direct perception of the object. According to the tenets of the scripture, the blue to be measured, the apprehended object of the direct perception of the blue-apprehending sense faculty, the valid cognition that arises from the power of blue and possesses the aspect of blue, and the result is said to be the direct perception of the blue-apprehending sense faculty understanding blue. Third, refuting the argument: Some say that the direct perception of the blue-apprehending sense faculty is similar to a blue hidden woman (lkog na mo), and thus similar to a meat-eater. This is not similar, because the meaning of similarity here is the appearance of an image, and the image of blue appears for the blue-apprehending sense faculty, but the image of the meat-eater does not appear. Some say that it is unreasonable for sense consciousness to be similar to a hidden woman in relation to an external object, because if the external object hidden woman is not known by valid cognition, the similarity cannot be known. If it is established by valid cognition, then is it established by direct perception or inference (anumāna)? It is unreasonable to establish it by the former, because direct perception does not apply to hidden things. It is also unreasonable to establish it by the latter, because there is no correct reason to establish its existence. This is unreasonable, because the meaning of the hidden woman is not hidden, the hidden woman refers to the cause of creating an image, and if that is the case, then hiddenness is contradictory for that mind. It is also not established that there is no reason to establish it, even if there are other causes, because there is no sense faculty. Different causes will become inference. This explains that this is the way this school establishes external objects. Fourth, cutting off the doubts related to the present context, examine whether understanding an object requires the appearance of an image. The examination is divided into two: examining whether understanding an object requires the appearance of an image, and examining whether there is a characteristic (lakṣaṇa) of understanding an object. First: Some say that understanding an object requires the appearance of the image of the object.
Tibetan
ང་རིག་མངོན་སུམ་ལ་ཡང་རང་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་དེའི་རྣམ་པ་ཤར་བ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན། དབང་ཤེས་ལ་ཡང་རང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར། སྐྱེས་བུ་གཅིག་གི་གཟུགས་ལ་དགྲ་གཉེན་གཉིས་ཀྱིས་བལྟ་བའི་ཚེ་དེའི་གཟུགས་ཆོས་ཅན། མཛེས་མི་མཛེས་ཀྱི་གཞི་མཐུན་དུ་ཐལ། དགྲ་གཉེན་གཉིས་ཀྱི་མིག་ཤེས་ལ་མཛེས་མི་མཛེས་སུ་སྣང་བ་གང་ཞིག དེ་གཉིས་ཀྱིས་རྣམ་མེད་རྗེན་ཆར་དུ་རྟོགས་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཁྲ་འཛིན་དབང་ཤེས་ལ་ཁྲ་བོར་རགས་པར་སྣང་བའི་རྣམ་པ་ཆོས་ཅན། རྫས་སྣ་ཚོགས་ཡིན་པར་ཐལ། རང་མྱོང་རང་རིག་མངོན་སུམ་ལ་རྫས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་གང་ཞིག དེས་རྣམ་མེད་རྗེན་ཆར་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། ཡང་གཟུགས་འཛིན་དབང་མངོན་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་གཟུགས་རྟོགས་ལ་སྒྲ་མ་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་མི་འཐད་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལ་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། མིག་ཤེས་ཀྱི་འཛིན་རྣམ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་མིག་ཤེས་ཀྱི་གཟུང་རྣམ་རྟོགས། ཉན་ཤེས་ཀྱི་གཟུང་རྣམ་མ་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་མི་འཐད་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལ་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཡུལ་རྟོགས་པ་ལ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཤར་དགོས་ཤིང་། རྣམ་ཤར་གྱི་དོན་ཡང་རང་རྒྱུ་ལས་ཡུལ་གྱི་རྣམ་ལྡན་དུ་སྐྱེས་པ་ལ་མདོ་སེམས་གཉིས་ཆར་གྱིས་འདོད་ཀྱང་། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་སྔོན་པོའི་རྣམ་ལྡན་ཡིན་པ་དེ་མདོ་སྡེ་པས་ཕྱི་དོན་སྔོན་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་དང་། སེམས་ཙམ་པས་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་ནི་ཁྱད་པར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །མི་འཐད་དེ། འཛིན་རྣམ་ལ་ཤར་བའི་གཟུང་རྣམ་གྱི་རྣམ་པ་དེ་གཟུང་རྣམ་གྱི་རྫས་ཡིན་ནམ། དེ་ལས་རྫས་གཞན་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་འཛིན་རྣམ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་གཟུང་རྣམ་གྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བར་ཐལ། ཁྱོད་ལ་ཤར་བའི་རྣམ་པ་ཡིན་ན། གཟུང་རྣམ་གྱི་རྫས་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་ལ་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བའི་རྒྱུ་མཚན་དེ་ལ་སྔོན་པོར་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ཕྱི་དོན་སྔོན་པོའི་རྫས་ཡིན་པ་ལས་གཞན་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། དེ་གཟུང་རྣམ་གྱིས་གཏད་པར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་ཡང་འདོད་ན། གཟུང་རྣམ་དང་འཛིན་རྣམ་རྒྱུ་འབྲས་སུ་ཐལ་བའི་སྐྱོན་གནས་སོ། །གཞན་ཡང་འཛིན་རྣམ་ལ་གཟུང་རྣམ་གྱི་རྣམ་པ་དེའི་རྣམ་པ་ཤར་རམ་མ་ཤར། ཤར་ན་རྣམ་པ་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་ཤིང་། མ་ཤར་ན་གཟུང་རྣམ་གྱི་རྣམ་པ་ཆོས་ཅན། འཛིན་རྣམ་ལ་ཁྱོད་ཀྱི
Chinese
而且，自证现量也显现成为自境的识之相。否则，对于根识来说，也同样没有显现自境之相。比如，当敌友二人观看同一个人的形体时，那个形体，应成美与不美的共同所依。敌友二人的眼识所显现的美与不美，那二者应成相同地以无相赤裸的方式来了知。如果说：对于辨色根识来说，粗略地显现杂色的相，应成是多种事物。对于自证自明现量来说，显现为多种事物，因为它以无相赤裸的方式来了知。再说，取色根现量，你证知色法却不证知声音的差别是不合理的，因为对你来说，那二者的相没有显现是相同的。眼识的执取相，你证知眼识的所取相，却不证知耳识的所取相的差别是不合理的，因为对你来说，那二者的相没有显现是相同的。因此，对于境的了知，必须显现境的相。关于相显现的意义，经部宗和唯识宗都认为是从自己的因产生具有境之相。但是，经部宗认为取蓝根现量具有蓝色之相，是从外境蓝色产生，而唯识宗则认为是来自习气的力量，这就是差别。这是不合理的，在执取相上显现的所取相之相，是所取相的实体，还是与那实体不同？如果是前者，那么执取相，你没有显现所取相之相是不合理的，因为如果你显现的相，就必须是所取相的实体。例如，分别说部认为，取蓝根现量没有显现蓝色的理由，是因为显现为蓝色的相，不是外境蓝色的实体之外的东西。如果是后者，那么它将被所取相所指定，如果也认可那样，那么所取相和执取相应成因果关系，存在过失。此外，在执取相上，所取相之相的相显现了还是没有显现？如果显现了，那么相将变成无穷无尽，如果没有显现，那么所取相之相
English
Moreover, self-cognizance manifest also manifests the aspect of the consciousness that has become its own object. Otherwise, for sense consciousness, it is also the same in that the aspect of its own object does not manifest. For example, when two people, an enemy and a friend, look at the form of one person, that form should become the common basis of beauty and ugliness. Whatever beauty and ugliness appear to the eye consciousness of the two, the two should come to know it in the same way, nakedly without aspects. If you say: For the variegated-grasping sense consciousness, the aspect that appears coarsely as variegated should be multiple substances. For self-experiencing self-cognizance manifest, whatever appears as multiple substances, because it knows it nakedly without aspects. Again, form-grasping sense manifest, it is unreasonable that you know form but do not know sound, because for you, the appearance of those two is the same. The grasping aspect of eye consciousness, it is unreasonable that you know the grasped aspect of eye consciousness but do not know the grasped aspect of ear consciousness, because for you, the appearance of those two is the same. Therefore, for the knowledge of an object, the aspect of the object must manifest. Regarding the meaning of the manifestation of aspect, both the Sutra school and the Mind-Only school agree that it arises from its own cause as possessing the aspect of the object. However, the Sutra school believes that the blue-grasping sense manifest possesses the aspect of blue because it arises from the external object blue, while the Mind-Only school believes that it arises from the power of habituation, which is the difference. This is unreasonable, is the aspect of the grasped aspect that appears in the grasping aspect the substance of the grasped aspect, or is it a substance other than that? If it is the former, then grasping aspect, it is unreasonable that the aspect of the grasped aspect does not appear to you, because if the aspect that appears to you, it must be the substance of the grasped aspect. For example, the Vaibhashikas believe that the reason why the blue-grasping sense manifest does not manifest blue is that the aspect that appears as blue is nothing other than the substance of the external object blue. If it is the latter, then it will be designated by the grasped aspect, and if you also accept that, then the grasped aspect and the grasping aspect should become cause and effect, and there is a fault. Furthermore, in the grasping aspect, does the aspect of the aspect of the grasped aspect appear or not appear? If it appears, then the aspects will become infinite, and if it does not appear, then the aspect of the grasped aspect