Tibetan
་དོན་ནི། དབང་ཤེས་ཀྱིས་རང་དུས་སུ་མཐོང་བའི་ཕྱི་རོལ་རྒྱང་ཆད་ལྟར་སྣང་བ་ནི་དབང་ཤེས་ཀྱི་གཟུང་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱི་དོན་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་ཤེས་ཕྱི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་དང་བཅས་པར་སྐྱེས་པ་གཟུང་རྣམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནམ་མཁའ་ནི་གཞན་སེལ་གྱི་བློས་ཐོགས་བཅས་ཀྱི་གཟུགས་གསལ་བའི་སྒོ་ནས་ཤེས་བྱར་འཛིན་པ་ཡིན་གྱི་རྟག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་གྲུབ་པ་མེད་པ་ནི་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་དང་འདྲ་ལ། འགོག་པ་གཉིས་ཀྱང་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་འདུས་མ་བྱས་གསུམ་རྟག་རྫས་སུ་འདོད་ལ། འདིར་ནི་མི་རྟག་པ་བསལ་ཙམ་ལ་རྟག་པར་འཇོག་ན་མོ་གཤམ་བུ་ཡང་རྟག་པ་ཡིན་ལ། རྟག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་གྲུབ་པ་ལ་རྟག་པར་འཇོག་ན། འདུས་མ་བྱས་གསུམ་ཡང་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་གྲུབ་ན་མི་རྟག་པ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་ནས་བདག་གིས་འབྲས་བུ་འདི་བསྐྱེད་པར་བྱའོ་སྙམ་པའི་བློ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་འདུས་བྱས་པའི་བེམ་པོ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བེམ་པོ་རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་པ་ཙམ་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དུས་གསུམ་པོ་དག་ཀྱང་དངོས་པོར་ཁས་མི་ལེན་ཏེ། ད་ལྟར་བ་དངོས་པོར་ཡོད་ཀྱང་འདས་མ་འོངས་གཉིས་དངོས་པོར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་རྡུལ་ཕྲན་བསགས་པའི་གཟུགས་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་ཤེས་ཀྱི་དམིགས་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པའི་གཟུགས་ཡིན་ན། རྡུལ་ཕྲན་དུ་མ་ཚོགས་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། མདོ་སྡེ་པ་ལ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་དམ་བཅའ་ལྔ་ཡོད་པ་ལས། དམ་བཅའ་དང་པོ་ནི། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་ལ་རང་དུས་སུ་རྒྱང་ཆད་ལྟར་སྣང་བ་དེ་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རྣམ་བདེན་པ་ལྟར་ཤེས་པ་ཉིད་དེ་ལྟར་སྣང་བ་མ་ཡིན་གྱི། ཕྱི་དོན་ལྐོག་ན་མོས་ཚུར་བཞག་པའི་རྣམ་པ་སྣང་བའོ། །དམ་བཅའ་གཉིས་པ་ནི། ཕྱི་དོན་ལྐོག་ན་མོ་རྒྱུ་དང་། ཕྱི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་འབྲས་བུར་འདོད་པའོ། །དམ་བཅའ་གསུམ་པ་ནི། འཛིན་པ་རྟོག་པ་དང་། རྟོག་མེད་འཁྲུལ་ཤེས་རྣམས་ནི་སྣང་ཡུལ་དངོས་པོར་མེད་ཅིང་ཡུལ་ཅན་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ལ། འཛིན་པ་རྟོག་མེད་ཀྱི་མངོན་སུམ་རྣམ་སྣང་ཡུལ་དངོས་པོར་གྲུབ་ཅིང་ཡུལ་ཅན་མ་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་ཤེས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་མྱོང་བྱེད་ཀྱི་རང་རིག་མངོན་སུམ་དང་། ཡུལ་གཞན་ལ་དམིགས་པའི་དམིགས་བྱེད་ཀྱི་གཞན་རིག་མངོན་སུམ་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་ཡིན་ཏེ། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་དེ་རང་གི་གཟུང་རྣ
Chinese
意思是，根识在自身所见的外境，如同遥远阻隔般显现，并非根识所取境的外境，因为根识生起时带有外境的形象，是所取相的缘故。虚空是以排除他法的分别念，通过明亮之色而作为所知境来执持的，而所谓的常法，其自性成立是不存在的，如同石女之子一般。两种灭也是如同虚空一般，应当了知。小乘有部宗认为无为法三种是常法实物，而在此处，如果仅仅以排除无常来安立为常法，那么石女之子也是常法了。如果以常法之自性成立而安立为常法，那么无为法三种也不是常法，因为以自性成立，则必定是无常的缘故。如果说诸因缘聚合后，心想“我将生起此果”，然后聚合而成的物体是不存在的，因为物体仅仅是从诸因缘聚合而产生的缘故。过去、现在、未来这三时，也不承认为实有，因为现在是实有，而过去和未来二者不是实有的缘故。然而，微尘积聚而成的色法并非不存在，因为如果是根识的所缘境的色法，则必须是众多微尘积聚而成的缘故。第二，经部宗有五种不共的宗义，其中第一条宗义是：取蓝的根识显现，在自身显现为遥远阻隔，那是识，而且是如实显现的识，并非仅仅是那样显现，而是在外境隐没时，由意所安立的形象显现。第二条宗义是：外境隐没时，意为因，以及具有外境形象的识为果。第三条宗义是：能取分别和无分别的错乱识，其所显现的境并不存在实物，并且有境是错乱的。而能取无分别的现量显现，其所显现的境是成立实物的，并且有境不是错乱的。其中，识体验受的体验者自证现量，以及缘取他境的所缘者他证现量，二者体性相同而反体各异，比如取蓝的根现量，是自
English
The meaning is that the external objects seen by the sense consciousness at its own time, which appear as if they are far away and separated, are not the external objects that have become the objects of the sense consciousness, because the sense consciousness arises with the appearance of external objects, and it is the object-image. Space is apprehended as an object of knowledge through the clarity of form with the thought of excluding others, but the self-nature of what is called permanence is non-existent, like the son of a barren woman. The two cessations should also be understood to be like space. The Vaibhashikas assert that the three unconditioned dharmas are permanent substances, but here, if permanence is established merely by excluding impermanence, then the son of a barren woman is also permanent. If permanence is established by the self-nature of permanence being established, then the three unconditioned dharmas are also not permanent, because if they are established by their own nature, they must be impermanent. If one thinks, "I will produce this result" after the causes and conditions have gathered, then the object that is compounded is non-existent, because the object arises merely from the gathering of causes and conditions. The three times, past, present, and future, are also not accepted as real, because the present is real, but the past and future are not real. However, the form that is accumulated by particles is not non-existent, because if it is the form that is the objective condition of the sense consciousness, then it must be accumulated by many particles. Secondly, the Sautrantikas have five uncommon tenets, among which the first tenet is: the manifestation of the blue-apprehending sense consciousness, which appears as a distant separation at its own time, is consciousness, and it is the consciousness that appears as it is, not merely appearing as such, but the appearance of the image established by the mind when the external object is hidden. The second tenet is: when the external object is hidden, the mind is the cause, and the consciousness with the image of the external object is considered the result. The third tenet is: the apprehending conceptual thought and the non-conceptual mistaken consciousness, their appearing objects do not exist as real objects, and the subject is mistaken. The non-conceptual direct perception of apprehension, its appearing object is established as a real object, and the subject is not mistaken. Among them, the self-cognizing direct perception that experiences consciousness, and the other-cognizing direct perception that focuses on other objects, are the same in nature but different in aspects, such as the direct perception of blue-apprehension, which is the self-
Tibetan
མ་ལ་ལྟོས་ཏེ་མྱོང་བྱེད་ཀྱང་རང་རིག་མངོན་སུམ་དང་། སྔོན་པོ་ལ་ལྟོས་ནས་དམིགས་བྱེད་ཀྱི་གཞན་རིག་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་ན་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །དམིགས་མྱོང་དག་ནི་ཐ་དད་ཡིན། །དོན་དང་འདྲ་བ་དམིགས་པ་སྟེ། །རང་ཉིད་གསལ་བ་བདག་མྱོང་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དམ་བཅའ་བཞི་པ་ནི། ཕྱི་དོན་ལ་ཡང་རགས་པ་དང་ཕྲ་བ་གཉིས་ལས། རགས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིན་ཏེ། ཟླ་བཅས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲན་ཚོགས་ནས་དབང་ཤེས་ལ་རང་འདྲའི་རྣམ་པ་གཏད་པའི་རྗེས་སུ་རྟོག་པའི་ལིང་པོ་གཅིག་ཏུ་བཟུང་བ་ལ་རགས་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དོན་དམ་ཡིན་ཏེ། དབང་ཤེས་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ནི་དེ་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམ་བཅའ་ལྔ་པ་ནི། ཕྱི་དོན་དང་དེ་རྟོགས་པའི་མངོན་སུམ་གཟུང་འཛིན་ཡིན་པ་ཡང་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་པས་དོན་དམ་པར་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དབང་ཤེས་ཀྱི་ཕྱི་དོན་དངོས་སུ་འཛིན་པ་ཡང་མིན་ཏེ། ཕྱི་དོན་དང་དངོས་སུ་ཕྲད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་དངོས་སུ་མིན། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། འདི་ནི་དོན་དང་འབྲེལ་བྱེད་པ། །དོན་གྱི་ངོ་བོ་ལས་གཞན་མིན། །དེ་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་ཡི། །སྒྲུབ་བྱེད་གཞལ་བྱའི་རང་བཞིན་ཉིད། །ཅེས་དང་། དེ་ཡི་བདག་ཉིད་འཛིན་པ་སྟེ། །དོན་རྟོགས་པ་ཡི། ཞེས་པའི་གཞལ་བྱ་ཞེས་པ་དང་། དོན་ཞེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཞལ་བྱ་སྟོན། དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཞེས་དང་། གཞལ་བྱའི་རང་བཞིན་ཞེས་དང་། དོན་གྱི་བདག་ཉིད་ཅེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཚད་མ་སྟོན། གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་ཡི་ཞེས་དང་། དོན་རྟོགས་པ་ཡི་ཞེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འབྲས་བུ་སྟོན་ཏེ། འདི་ལ་དགོངས་ནས་ཆོས་མཆོག་གི་དོན་གཞལ་བྱ། དོན་དང་འདྲ་བ་ཚད་མ། དོན་རྟོགས་པ་འབྲས་བུ་ཞེས་པ་ནི་དང་པོའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞལ་བྱ་ལ་ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དང་། ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་དང་། སྔོན་པོ་ལྐོག་ན་མོ་དང་། སྔོན་པོ་རྣམས་གང་གཞལ་བྱར་བྱས་ཀྱང་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །འདིར་ཚད་མ་ལ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་དང་དོན་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ནི་དོན་གྱི་རང་ངོས་ནས་གཏད་པའི་རྣམ་པ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་གྱི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་ནི་མི་བཟུང་ངོ་། །འབྲས་བུའི་སྐབས་སུ་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་དང་། དོན་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་ཞེས་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ནི་མི་རུང་སྟེ། དེ་དག་ནི་རྗེས་དཔག་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དངོས་སུ་རྟོགས་པའི
Chinese
就像看著母亲，体验者也是自证现量；就像看著蓝色，所缘者也是他证现量。因此，一切的知识的所缘和体验都是不同的。如同事物的是所缘，自身显明的是自我体验。如是说。第四个誓言是：外境事物也有粗大和微细两种，粗大的是世俗谛，因为有微尘聚集并连在一起，将相似的形象投向根识之后，被执著为一个整体，所以安立为粗大。第二种是胜义谛，因为产生根识的能力存在于它上面。第五个誓言是：外境事物和证悟它的现量是能取和所取，这也只是名言上的说法，胜义谛上并非如此，因为这两者是能生和所生的因果关系，所以在胜义谛上没有关联。因此，根识并非直接执著外境事物，因为没有直接接触外境事物。如是说：外境事物并非直接。第三个是：这与事物相关联，并非与事物的本体相异。因此，所量即是证悟的，能立是所量的自性。如是说，以及执持它的自性，即是证悟事物。其中的“所量”和“事物”等词语表示所量。“事物的本体”、“所量的自性”和“事物的自性”等词语表示量。“所量证悟的”和“事物证悟的”等词语表示果。考虑到这一点，法称的“事物是所量，如同事物是量，事物证悟是果”等说法是最早的。对于所量，无论是外境事物，还是成为外境事物的蓝色，还是隐藏的蓝色，还是蓝色本身，无论将哪个作为所量，都没有区别。这里将量说成是“事物的本体”和“事物的自性”，是指事物自身所投射的形象，并非按照字面意思理解。在果的方面，如果按照字面意思理解“所量证悟”和“事物证悟的量”，那是不可以的，因为这些存在于比量中。事物真实证悟的
English
Just as looking at the mother, the experiencer is also self-cognizant perception; just as looking at blue, the object is also other-cognizant perception. Therefore, the objects and experiences of all knowledge are different. That which is like the object is the object, and that which is self-luminous is self-experience. Thus it is said. The fourth assertion is: external objects also have two types, gross and subtle. The gross is the conventional truth, because when particles with parts gather and connect, they project a similar image onto the sense consciousness, and are then grasped as a single whole by conceptual thought, so it is established as gross. The second is the ultimate truth, because the ability to generate sense consciousness resides in it. The fifth assertion is: external objects and the direct perception that realizes them are the grasper and the grasped, but this is only a nominal statement, not in the ultimate truth, because these two are cause and effect, the producer and the produced, so there is no connection in the ultimate truth. Therefore, sense consciousness does not directly grasp external objects, because there is no direct contact with external objects. Thus it is said: external objects are not direct. The third is: this is related to the object, and is not different from the essence of the object. Therefore, the object of measurement is the realized, and the proof is the nature of the object of measurement. Thus it is said, and holding its nature is the realization of the object. The words "object of measurement" and "object" indicate the object of measurement. The words "essence of the object", "nature of the object of measurement" and "nature of the object" indicate the valid cognition. The words "realization of the object of measurement" and "realization of the object" indicate the result. Considering this, Dharmakirti's statement that "the object is the object of measurement, like the object is the valid cognition, and the realization of the object is the result" is the earliest. For the object of measurement, whether it is an external object, or the blue that has become an external object, or the hidden blue, or the blue itself, there is no difference which one is taken as the object of measurement. Here, the valid cognition is said to be the "essence of the object" and the "nature of the object", which refers to the image projected by the object itself, and should not be understood literally. In the case of the result, it is not permissible to understand "realization of the object of measurement" and "valid cognition of the realization of the object" literally, because these exist in inference. The truly realized object