Tibetan
ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་བཤད་པ། ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་བཤད་པ། གསུམ་པ་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཚད་འབྲས་གང་ལས་འཕྲོས་པའི་ཚུལ་དང་། དེ་ལས་འཕྲོས་པའི་ཚད་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་གོ །དང་པོ་ལ་དགག་བཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག་ན་རེ། བླང་དང་དོར་བྱའི་དངོས་པོ་ཡི། །འཇུག་ལ་དེ་གཙོ་ཡིན་ཕྱིར་དང་། །ཡུལ་རྣམ་ཅན་ནི་ཐ་དད་པས། །བློ་ཡི་རྟོགས་པ་ཐ་དད་ཕྱིར། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། ལྷས་ཆོད་པའི་ཚད་འབྲས་དང་། མ་ཆོད་པའི་ཚད་འབྲས་གཉིས་གསུངས་པའི་ཕྱི་མ་འཆད་པ་ལ་ཚད་འབྲས་ཀྱི་གཞུང་འདི་དག་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི། རྣམ་འགྲེལ་ལས་གསུངས་པའི་ཚད་འབྲས་ཀྱི་འཕྲོས་ཚུལ་དེ་ལྟར་རུང་ཡང་། མདོ་ནས་གསུངས་པའི་ཚད་འབྲས་ཀྱི་འཕྲོས་ཚུལ་ད་དུང་ཚོལ་དགོས་པས་མི་འཐད་དོ། །ཁ་ཅིག ཚད་མ་བསླུ་མེད་ཅན་ཤེས་པ། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་དེ་མཚན་ཉིད་རྣམ་དག་ཏུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དུ་ཚད་འབྲས་ཀྱི་གཞུང་རྣམས་བྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། གཞུང་འདི་དག་གིས་ཚད་མ་དང་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་དོན་གཞན་མིན་པར་བསྒྲུབ་པས་ཚད་མས་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པར་གྲུབ། དེ་གྲུབ་པས་དེ་གཞལ་བྱ་ལ་མི་བསླུ་བར་གྲུབ། དེས་མཚན་ཉིད་རྣམ་དག་ཏུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། སྔར་གྱི་སྐྱོན་ལས་མ་འདས་ཤིང་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བྱས་ནས་གཞལ་བྱ་མི་བསླུ་བ་སྒྲུབ་བྱར་བྱེད་པ་ནི་སྐབས་ཀྱི་དོན་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། མདོའི་དབང་དུ་བྱས་ན། མངོན་སུམ་དང་ནི་རྗེས་སུ་དཔག །ཚད་མའོ་མཚན་ཉིད་གཉིས་གཞལ་བྱ། །ཞེས་དང་། རྣམ་འགྲེལ་འདིར། གཞལ་བྱ་གཉིས་ཕྱིར་ཚད་མ་གཉིས། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་ཚད་མ་ལ་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ། གཞལ་བྱ་ལ་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པ་བཀོད་པ་ན་ཚད་མ་གཉིས་པོ་དེས་གཞལ་བྱ་གཉིས་པོ་དེ་ལ་བྱ་བའམ་འབྲས་བུ་ཅི་ཞིག་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་གཞལ་བྱའི་གྲངས་ངེས་ཀྱིས་ཚད་མའི་གྲངས་ངེས་འགྲུབ་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཚད་མ་གཉིས་པོ་དེས་གཞལ་བྱ་གཉིས་པོ་དེ་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་དེ། མངོན་སུམ་གྱིས་རང་མཚན་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་རྟོགས། རྗེས་དཔག་གིས་རང་མཚན་གཞན་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་ཤིང་། དེའི་དངོས་ཡུལ་ལ་སྤྱི་མཚན་དུ་འཇོག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་སྟེ། རྣམ་ངེས་ལས། ཡང་ཚད་མ་འདིའི་འབྲས་བུ་གང་ཞིག་ཡིན། གཞལ་བྱ་རྟོགས་པའོ། །དེ་ནི་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།
Chinese
关于量和果的阐述。 关于量和果的阐述。 第三，关于量的果，有二：从何处引出量果之理，以及由此引出的量果之安立。第一，分为破立二者。首先是破：有些人说：“对于应取舍的事物，进入是其主要原因，并且境具有各种相，因此心的证悟也各不相同。”在这些情况下，为了阐述了知与未了知二种量果中的后者，才出现了这些关于量果的论著。虽然如此说，但从《释量论》中所说的量果引出方式或许可行，但从经部所说的量果引出方式仍需寻找，因此不合理。有些人说：“量是不欺骗的知识。”在这种情况下，为了如实通达新出现的不欺骗的知识作为量的定义，才出现了这些关于量果的论著。因为这些论著证明了量和所量之证悟并非他体，所以量能成立对所量的证悟。成立了这一点，就能成立它对所量的不欺骗性。由此就能如实通达定义。这也是不合理的，因为它没有超出之前的过失，并且以所量之证悟作为能立，而以所量之不欺骗性作为所立，这不是当前讨论的主题。第二是立：就经部而言，“现量和比量，是二量，二所量。”以及在《释量论》中，“所量有二，故量有二。”在这些情况下，为了作为量确定为二的能立，如果安立所量确定为二，那么这两个量对这两个所量会产生什么作用或结果呢？以什么理由所量的确定能成立量的确定呢？这两个量会对这两个所量产生证悟的作用，现量以自相、以其自身的方式证悟，比量以自相、以其他共相的方式证悟，并且将它的对境安立为共相。如《定量论》中所说：“那么，此量的果是什么呢？即是所量之证悟。那是知识，并且那也是果。”
English
Explanation of Pramana and its Fruit. Explanation of Pramana and its Fruit. Thirdly, regarding the fruit of pramana, there are two aspects: how the fruit of pramana arises, and the establishment of the fruit of pramana that arises from it. The first has two parts: refutation and establishment. First, the refutation: Some say, "Because entering into objects to be accepted or rejected is its main cause, and because the objects have various aspects, therefore the understanding of the mind is also different." In these cases, these treatises on the fruit of pramana arose in order to explain the latter of the two fruits of pramana, the understood and the not understood. Although this may be the case according to how the fruit of pramana is derived from the Commentary on Valid Cognition, it is still necessary to search for how the fruit of pramana is derived from the sutras, so it is not reasonable. Some say, "Pramana is knowledge that does not deceive." In this case, these treatises on the fruit of pramana arose in order to truly understand the newly arisen non-deceptive knowledge as the definition of pramana. Because these treatises prove that the pramana and the understanding of the object to be measured are not different entities, it is established that the pramana understands the object to be measured. Once that is established, it is established that it does not deceive the object to be measured. This leads to a true understanding of the definition. This is also unreasonable, because it does not go beyond the previous faults, and because it takes the understanding of the object to be measured as the proof and the non-deception of the object to be measured as the thing to be proven, which is not the subject of the current discussion. Second, the establishment: According to the sutras, "Direct perception and inference are the two pramanas, the two objects to be measured." And in this Commentary on Valid Cognition, "Because there are two objects to be measured, there are two pramanas." In these cases, in order to establish that pramana is definitely two, if it is established that the object to be measured is definitely two, then what action or result do these two pramanas have on these two objects to be measured? For what reason does the certainty of the object to be measured establish the certainty of the pramana? These two pramanas perform the action of understanding these two objects to be measured. Direct perception understands the self-character in terms of its own essence, and inference understands the self-character in terms of other generalities, and its object is established as a generality. As it says in the Compendium on Valid Cognition: "What is the fruit of this pramana? It is the understanding of the object to be measured. That is knowledge, and that is also the fruit."
Tibetan
ད་ནི་ཚད་མ་གང་ཞིག་ཡིན། གང་ལས་བར་ཆད་མེད་པར་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་འདིའི་དེ་ཉིད་འགྲུབ་པའོ་ཞེས་སོ། །མངོན་སུམ་གྱིས་རང་མཚན་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པར་སྟོན་པ་མངོན་སུམ་གྱི་ལེའུ། རྗེས་དཔག་གིས་རང་མཚན་གཞན་སྤྱིའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པར་སྟོན་པ་རང་དོན་དང་། གཞན་དོན་གྱི་ལེའུ་ཡིན་པ་ལས། དང་པོ་ལ་ཡང་རྟོག་བྱེད་ཀྱི་མངོན་སུམ་དེ་ཇི་ལྟ་བུ། རྟོག་བྱའི་རང་མཚན་ནི་གང་། དེས་དེ་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཅི་ཞེ་ན། དང་པོ་སྟོན་པ་ནི། མངོན་སུམ་བཞི་ཆར་གྱི་སྐབས་སུ་རྟོག་བྲལ་བསྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་རྣམས་དང་། མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་གིས་དོན་གྱི་མ་འཁྲུལ་བ་སྟོན་པ་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་སྟོན་པ་ནི། དབང་མངོན་གྱི་སྐབས་སུ་རྡུལ་ཕྲན་ཁྱད་པར་ཅན་དམིགས་རྐྱེན་དུ་སྒྲུབ་པ་དང་། ཡིད་མངོན་གྱི་སྐབས་སུ་དབང་མངོན་གྱི་གཟུང་དོན་གྱི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་གཟུང་དོན་དུ་བསྟན་པ་དང་། རང་རིག་གི་སྐབས་སུ་མྱང་བྱ་ཤེས་པར་བསྒྲུབ་པ་དང་། རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གྱི་སྐབས་སུ་ཡུལ་གྱི་གཙོ་བོ་ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་བསྒྲུབ་པ་རྣམས་སོ། །གསུམ་པ་སྟོན་པ་ནི། ཚད་འབྲས་ཀྱི་གཞུང་རྣམས་ཏེ། དོན་རིགས་མངོན་སུམ་གྱིས་དོན་རང་མཚན་རྟོགས་ཏེ། དེའི་རྣམ་ལྡན་དུ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་ཚད་འབྲས་དང་པོའི་གཞུང་དང་། རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་ཤེས་པ་རང་མཚན་རྟོགས་ཏེ། དེ་མྱོང་བའི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་ཚད་འབྲས་གཉིས་པའི་གཞུང་རྣམས་སོ། །ཚད་འབྲས་དང་པོའི་སྐབས་སུ། དོན་གྱི་རྣམ་ལྡན་དུ་སྐྱེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དོན་རྟོགས་པར་འཇོག་པའི་ཤེས་པ་དེ་ཡང་རང་ལ་དངོས་སུ་སྣང་བ་དེ་ཉིད། ཤེས་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་དོན་ལ་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི། ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་ཡོད་ན་ཡང་། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་རྣམས་སོ། །ཚད་འབྲས་གཉིས་པའི་སྐབས་སུ་གཟུང་འཛིན་རིགས་གསུམ་ལ་ཚད་འབྲས་གཞལ་གསུམ་དུ་འཇོག་པ་དེ་ཡང་བློ་འཁྲུལ་པའི་ངོར་གཟུང་འཛིན་རིགས་གསུམ་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་ཙམ་ལ་འཇོག་པ་ཡིན་གྱི་དོན་ལ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི། བློ་བདག་རྣམ་པར་དབྱེར་མེད་ཀྱང་། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་རྣམས་སོ།། །།གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཚད་འབྲས་གསུངས་པའི་དགོས་པ། དགོས་པ་ཅན་གྱི་ཚད་འབྲས་དངོས། རྣམ་བཞག་དེ་ཉིད་ངེས་པར་བྱ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྣམ་བཅད་ཀྱི་དགོས་པ་དང་། ཡོངས་གཅོད་ཀྱི་དགོས་པའོ། །དང་པོ་ལ་སྤྱིའི་དགོས་པ་དང་། སོ་སོའི་དགོས་པ་གཉིས། དང
Chinese
那么，什么是量（pramāṇa）呢？就是从它那里，无障碍地，能够成就对所量（prameya）的证悟。以现量（pratyakṣa）通过自相（svalakṣaṇa）自身的体性来证悟进行阐述的是现量品。以比量（anumāna）通过自相之外的共相（sāmānya lakṣaṇa）来证悟进行阐述的是自利（svārtha）和利他（parārtha）品。其中，对于前者来说，能认知的现量是怎样的？所认知的自相是什么？它通过什么来证实对它的认知呢？首先，阐述的是，在所有四种现量的情况下，用于确立离分别（vikalpa）的理路，以及阐述现似量（pratyakṣābhāsa）不会在意义上产生错乱。其次，阐述的是，在根现量（indriya pratyakṣa）的情况下，确立特殊的微尘（paramāṇu）作为专注的因缘，在意识现量（manas pratyakṣa）的情况下，将根现量所取境的第二刹那显示为所取境，在自证（sva-saṃvedana）的情况下，确立所体验为能知，在瑜伽现量（yogī pratyakṣa）的情况下，确立境的主体为真实的意义。第三，阐述的是，量果（pramāṇaphala）的论典，即“意义种类现量证悟意义自相，因为产生于它的形相具备之中”，这是第一个量果的论典，以及“自证现量证悟意识自相，因为产生于体验的体性之中”，这是第二个量果的论典。在第一个量果的情况下，以产生于意义的形相具备之中的原因为理由，安立为证悟意义的意识，那也是在自身显现的，意识自身就是意义的自证果，即“外境意义即使存在”。等等的论典。在第二个量果的情况下，将所取、能取、种类三者安立为量、果、衡量三者，那也是在迷惑的心的面前，将所取、能取、种类三者仅仅安立为显现为不同的，实际上并非是不同的，即“心与自性无差别”。等等的论典。第二部分有三点：宣说量果的必要性，具有必要性的真实量果，以及必须确定该安立本身。第一点有两点：决断的必要性和遣除的必要性。第一点有共同的必要性和各自的必要性两种。首
English
Now, what is valid cognition (pramāṇa)? It is that from which, without obstruction, the realization of the object to be measured (prameya) is accomplished. The chapter on direct perception (pratyakṣa) explains how to realize the self-characterized (svalakṣaṇa) through its own nature by means of direct perception. The chapters on self-benefit (svārtha) and other-benefit (parārtha) explain how to realize the self-characterized through the general characteristic (sāmānya lakṣaṇa) other than itself by means of inference (anumāna). Among these, for the former, what is the direct perception that cognizes? What is the self-characterized that is cognized? What is the proof that it cognizes it? First, what is explained is the reasoning for establishing non-conceptualization (vikalpa) in the case of all four direct perceptions, and the explanation that apparent direct perception (pratyakṣābhāsa) does not cause confusion in meaning. Second, what is explained is that in the case of sense direct perception (indriya pratyakṣa), the special atom (paramāṇu) is established as the condition of focus, and in the case of mental direct perception (manas pratyakṣa), the second moment of the object apprehended by sense direct perception is shown as the object apprehended, and in the case of self-awareness (sva-saṃvedana), what is experienced is established as the knower, and in the case of yogic direct perception (yogī pratyakṣa), the principal object is established as the true meaning. Third, what is explained are the treatises on the result of valid cognition (pramāṇaphala), namely, "Direct perception of the object-kind realizes the self-characterized of the object, because it arises in possession of its form," which is the treatise on the first result of valid cognition, and "Self-aware direct perception realizes the self-characterized of consciousness, because it arises in the nature of experience," which is the treatise on the second result of valid cognition. In the case of the first result of valid cognition, the consciousness that is established as realizing the object by reason of arising in possession of the form of the object, that which appears directly to itself, the consciousness itself is the self-aware result of the object, namely, "Even if the external object exists." And so on, are the treatises. In the case of the second result of valid cognition, the establishment of the three kinds of object, subject, and type as the three of valid cognition, result, and measurement, that is also in the face of the deluded mind, the establishment of the three kinds of object, subject, and type as merely appearing as different, but in reality are not different, namely, "Mind and self-nature are inseparable." And so on, are the treatises. The second part has three points: the necessity of explaining the result of valid cognition, the actual result of valid cognition that has necessity, and the necessity of determining that establishment itself. The first point has two points: the necessity of determination and the necessity of elimination. The first point has two kinds: the general necessity and the individual necessity. First,