Tibetan
ན་ཏེ། མདོའི་རང་འགྲེལ་ལས། འདི་ལ་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ཀྱི་བཞིན་དུ་ཚད་མ་ལས་འབྲས་བུ་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ནི་མེད་ཀྱི་ཞེས་དང་། འདིར་ཡང་། དེ་རྣམ་བཞག་ལ་བརྟེན་ནས་ནི། །ཆ་དག་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་བཞག །ཅེས་དང་། རིགས་གཏེར་ལས། དེས་ན་རྣམ་པར་བཞག་འཇོག་གི །རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ལ་ཚད་འབྲས་འདོད། །ཅེས་སོ། །སྐབས་འདིར་ཚད་མ་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་དང་། བྱེད་པ་དང་། མཚན་ཉིད་དང་། རྣམ་པར་འཇོག་བྱེད་རྣམས་དོན་གཅིག་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་ཅིང་། འབྲས་བུ་དང་། བསྒྲུབ་བྱ་དང་། བྱ་བ་དང་། མཚོན་བྱ་དང་། རྣམ་པར་བཞག་བྱ་རྣམས་དོན་གཅིག་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་ལ། ལས་ནི་གཙོ་བོར་གཞལ་བྱ་ལ་འཇུག་ཅིང་སྐབས་འགའ་ཞིག་ཏུ་བྱ་བ་ལ་འཇུག་པ་ཡང་ཡོད་དེ། ལས་ཀུན་གྱི་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་དག །ཅེས་པའི་སྐབས་ཀྱི་ལས་བྱ་བ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སྐབས་འདིར་གཞལ་བྱ་ལ་དོན་དང་ཤེས་པ་གཉིས། འབྲས་བུ་ལ་དོན་རིག་དང་། རང་རིག་གཉིས། ཚད་མ་ལ་གཟུང་རྣམ་དང་འཛིན་རྣམ་གཉིས་སུ་ངེས་ལ། འཛིན་རྣམ་ཚད་མར་བྱས་པའི་ཚེ་འབྲས་བུ་རང་རིག་ཏུ་ངེས་ཀྱང་། གཟུང་རྣམ་ཚད་མར་བྱེད་པའི་ཚེ། འབྲས་བུ་དོན་རིག་ཏུ་མ་ངེས་ཏེ། གཟུང་རྣམ་ཚད་མར་བྱས་ནས་དོན་རྟོགས་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ། འབྲས་བུ་ལ་དོན་རིག་འབྱུང་ཞིང་། རང་ལ་དངོས་སུ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་རྟོགས་པར་སྒྲུབ་པའི་ཚེ་འབྲས་བུ་ལ་རང་རིག་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། ཅིའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་འབྲས་མ་བཤད་ཅེ་ན། ཚད་འབྲས་འདི་དག་ནི་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མའི་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ། རང་ངེས་གཞན་ངེས་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། ཚད་འབྲས་གཉིས་དོན་གཞན་མ་ཡིན་ན། དེ་གཉིས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། སྤྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་རྟགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད། བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད། རྣམ་པར་བཞག་འཇོག་གི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་གསུམ་ཡོད་པ་ལས་ཁྱོད་འདོད་པ་ལྟར་དུ་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ལ་འདོད་ན། དོན་གཞན་མ་ཡིན་པ་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ན་ཡང་། འདིར་རྣམ་པར་བཞག་འཇོག་ལ་འདོད་པས་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་བར་ཡོན་ཏན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་སྤྱིར་སྒྲུབ་བྱེད་གསུམ་པོ་གང་རུང་ཡིན་པ་ཙམ་གྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ཡིན་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་གང་ལས་བསྒྲུབ་བྱ་འབྲས་བུ་དེ་སྒྲུབ་ནུས་པ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འདོད་པ་ཡིན་པས་འདིར་ཡང་སྒྲུབ་བྱེད
Chinese
如是。在《根本慧论》的自释中说：“对于此，如外道那样，从量产生的结果变成其他事物是没有的。”又，在此也说：“依于彼等之安立，能立所立皆成立。”又，《理智宝藏论》中说：“因此，对于安立，因果二者视为量果。”如是。此处，量和能立、作者、自相、安立者，这些是意义相同名称不同的。果和所立、作业、所诠、所安立者，这些是意义相同名称不同的。业主要指所量，有时也指作业，如“一切业之能立”中的业是指作业。因此，此处所量有境和识二者，果有义智和自智二者，量有显现相和执取相二者是确定的。当执取相作为量时，果确定为自智。当显现相作为量时，果不确定为义智。当显现相作为量来成立证悟义时，果产生义智。当成立自己显现的相时，果产生自智。为何没有阐述瑜伽现量的量果呢？这些量果是就世俗名言的量而言的，如自知和知他一样。第三，如果量果二者不是他体，那二者不会变成所立能立吗？没有过失。一般而言，所立能立有标示的所立能立、生长的所立能立、安立的所立能立三种。如果如你所愿，认为是生长的所立能立，那不是他体就会变成过失。但此处认为是安立的，所以不会变成过失，反而会变成功德。其理由是，一般而言，仅仅是三种能立中的任何一种，并不是所有所立的能立，而是能立哪一个才能成立所立的果，才认为是能立，因此此处也是能立。
English
Thus. In the self-commentary of the Root Wisdom Treatise, it says, "For this, like the non-Buddhists, there is no result that turns into something other than the valid cognition." Also, here it says, "Relying on those establishments, all parts are established as what is to be proven and what proves." Also, in the Treasury of Reasoning, it says, "Therefore, for the establishment, the two, cause and effect, are considered as valid cognition and result." Thus. Here, valid cognition, what proves, the agent, characteristic, and what establishes are synonymous terms with the same meaning. Result, what is to be proven, action, what is signified, and what is to be established are synonymous terms with the same meaning. Action mainly refers to what is to be measured, and sometimes it also refers to action, as in "the prover of all actions," where action refers to activity. Therefore, here, what is to be measured has two aspects: object and consciousness. Result has two aspects: object-cognition and self-cognition. Valid cognition is definitely divided into two aspects: apprehended aspect and apprehending aspect. When the apprehending aspect is taken as valid cognition, the result is definitely self-cognition. However, when the apprehended aspect is taken as valid cognition, the result is not necessarily object-cognition. When the apprehended aspect is taken as valid cognition to establish the realization of the object, the result is the arising of object-cognition. When establishing the aspect that appears directly to oneself, the result is the arising of self-cognition. Why are the valid cognition and result of yogic direct perception not explained? These valid cognition and results are considered from the perspective of the valid cognition of conventional terms, like self-knowing and knowing others. Third, if the two, valid cognition and result, are not different entities, then will they not become what is to be proven and what proves? There is no fault. In general, what is to be proven and what proves have three types: what is to be proven and what proves by sign, what is to be produced and what produces, and what is to be established and what establishes. If, as you wish, you consider it as what is to be produced and what produces, then being non-other would become a fault. But here, it is considered as what is to be established and what establishes, so it will not become a fault, but rather a virtue. The reason is that, in general, merely being any one of the three provers is not the prover of all that is to be proven, but rather whichever prover can establish the result of what is to be proven is considered the prover, so here also, what proves.