Tibetan
་པོ་ནི། ཕྱི་རོལ་པས་བྱ་བྱེད་རྫས་གཞན་དུ་འདོད་པ་འགོག་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། རང་གཞན་གྱི་སྡེ་པ་ཁ་ཅིག དབང་ཤེས་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བ་དང་། རང་རིག་མེད་པར་འདོད་པས་དེ་གཉིས་འགོག་པ་རིམ་པ་ལྟར་ཚད་འབྲས་དང་པོ་དང་གཉིས་པའི་གཞུང་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཚད་མས་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་ཚད་མའི་རང་བཞིན་དུ་བསྟན་པའི་ཆེད་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཚད་འབྲས་སྤྱིའི་རྣམ་བཞག་དང་། ཚད་འབྲས་སོ་སོའི་རྣམ་བཞག་གོ །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཚད་འབྲས་རྫས་གཞན་དུ་འདོད་པའི་ལུགས་དགག རྫས་གཞན་མ་ཡིན་པར་འདོད་པའི་ལུགས་བཞག དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ལ་འདོད་པ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་དགག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རྣམ་འགྲེལ་ལས། དེ་ཕྱིར་མཐོང་དང་དབང་འབྲེལ་དང་། །ཁྱད་པར་གྱི་ནི་བློ་དེ་དག །ཅེས་ཚད་མ་དངོས་སུ་བསྟན་ཅིང་། དེ་ཉིད་རིགས་གཏེར་ལས། ལྟ་དང་ངེས་པ་ཚད་འབྲས་དང་། །ཕྲད་དང་དོན་རྟོགས་ཚད་འབྲས་འདོད། །ཁྱད་པར་ཁྱད་པར་ཅན་དེར་སྨྲ། །ལ་ལ་དབང་ཤེས་ཚད་འབྲས་འདོད། །ཅེས་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་ཀ་བསྟན་ཏོ། །དེ་ཡང་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་བྱ་བྱེད་རྫས་གཞན་དང་། ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་དང་། བློ་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བར་འདོད་པ་འདྲ་ལ། མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་ནི་དཔྱོད་པ་བས་དང་པོར་དོན་ལ་ལྟ་བའི་རྟོག་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི་ཚད་མ་དེའི་རྗེས་སུ་བྱུང་བའི་དངོས་ཆོས་དང་རིགས་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ཞེན་པའི་བློ་ནི་འབྲས་བུར་འདོད་དོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། དང་པོར་དོན་ལ་ལྟ་བ་པོ། །ཤེས་པ་རྟོག་པ་མེད་པ་ཅན། །བྱིས་དང་ལྐུགས་སོགས་བློ་འདྲ་བ། །དག་པ་དངོས་ལས་སྐྱེས་པ་སྟེ། །དེ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འདོད། །དེ་ཡི་འོག་ཏུ་བློ་གང་ཞིག །དངོས་ཆོས་རིགས་ལ་སོགས་རྣམས་སུ། །བློ་ནི་ཞེན་པར་བྱེད་པ་གང་། །དེ་ནི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་འདོད། །ཅེས་བཤད་དོ། །རིགས་པ་ཅན་པས་དབང་པོ་དང་དོན་ཕྲད་པ་ཚད་མ། དེའི་རྗེས་སུ་བྱུང་བའི་དོན་རྟོགས་པའི་བློ་འབྲས་བུ་ཡིན་ལ། དེའི་དོན་ཡང་དབང་པོ་དོན་གང་དང་འབྲེལ་པ་དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲེལ་བའི་ཚུལ་ལ་མིག་དབང་དང་རྫས་བུམ་པ་ལ་སྦྱོར་བའི་འབྲེལ་པ། དེ་དང་བུམ་པའི་གཟུགས་ལ་སྦྱོར་བར་འདུ་བའི་འབྲེལ་པ། དེ་དང་བུམ་པའི་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་ལ་སྦྱོར་བར་འདུ་བ་འདུས་པའི་འབྲེལ་པ། རྣ་བའི་དབང་པོ་དང་སྒྲ་ལ་འདུ་བའི་འབྲེལ་པ། དེ་དང་སྒྲའི་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་ལ་འདུ་བ་འདུས་པའི་འབྲེལ་བ། སྐྱེས་བུ་དང་དབྱུག་པ་ལ་ཁྱད་པར་བྱེད་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་དང་དྲུག་འདོད་དོ། །བྱེ་བྲག་པས། ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པ་ཁྱད་པར་འཛིན་པའི་བློ་ཚད་མ། ཁྱད་པར་ཅན་རྫས་འཛིན་པའི་བློ་འབྲས་བུར་འདོད་དོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་ཚད་མ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་དོན་རྟོགས་པའི་ཤེས་པ་འབྲས་བུར་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་སྤྱིར་དགག་པ་དང་། སོ་སོར་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། དེ་དག་མི་འཐད་དེ། ཚད་མར་འདོད་པ་དེ་དག་གིས་འབྲས་བུར་འདོད་པ་དེ་དག་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་གཉིས་རྫས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། དཔྱོད་པ་བའི་ཚད་འབྲས་མི་འཐད་དེ། བློ་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བར་དོན་ལ་ལྟ་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། བྱེ་བྲག་པའི་ཚད་འབྲས་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པ་འཇལ་བའི་བློ་དེས་ཡོན་ཏན་དང་རྫས་གཉིས་བཟུང་མ་བཟུང་གི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་ཡུལ་ཐ་དད་ཡིན་ནམ་གཅིག་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་དེ་གཉིས་ཚད་འབྲས་མིན་པར་ཐལ་ལོ། །ཕྱི་མ་ལྟར་ན་བློ་ཕྱི་མ་ལ་དགོས་པ་མེད་པར་ཐལ་ལོ། །རིགས་པ་ཅན་པའི་ཚད་འབྲས་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་བུམ་པའི་གཟུགས་རྟོགས་པའི་ཚེ་དེའི་དྲི་ཡང་རྟོག་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་བདག་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པའི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་དེ་དེ་གཉིས་དང་འཕྲད་པར་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ཚད་འབྲས་ཀྱང་མི་འཐད་དེ། མིག་དབང་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་སྔོན་པོ་རྟོགས་པ་དང་། སེར་པོ་རྟོགས་པའི་དོན་རྟོགས་སོ་སོར་འབྱེད་མི་ནུས་པར་ཐལ། ཁྱོད་སེར་པོ་རྟོགས་པའི་དབང་ཤེས་དང་། སྔོན་པོ་རྟོགས་པའི་དབང་ཤེས་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པར་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཡུལ་ཅན་ཚད་མའི་བྱེད་པ་འཇུག་པའི་གཞི། བྱེད་པ་དངོས། བྱེད་པ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཏེ། ཚད་མའི་སྟེང་གི་བྱ་བྱེད་ལས་གསུམ་ལ་ཚད་འབྲས་གཞལ་གསུམ་དུ་འཇོག་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་གཞལ་བྱ་ནི་བྱེད་པ་འཇུག་པའི་གཞི་སྟེ་སྔོན་པོ་ལྟ་བུའོ། །འབྲས་བུ་ནི་བྱེད་པ་དངོས་ཏེ། སྔོན་པོ་རྟོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཚད་མ་ནི་བྱེད་པ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཏེ། སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཤར་བ་ལྟ་བུའོ། །དེས་ན་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་རྣམ་པར་བཞག་འཇོག་གི་འབྲས་བུ་ཡིན་གྱི། བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ནི་མ་ཡི 【翻译失败】第 4 段无法翻译 ============================================================ྲའི་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་ལ་འདུ་བ་འདུས་པའི་འབྲེལ་བ། སྐྱེས་བུ་དང་དབྱུག་པ་ལ་ཁྱད་པར་བྱེད་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་དང་དྲུག་འདོད་དོ། །བྱེ་བྲག་པས། ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པ་ཁྱད་པར་འཛིན་པའི་བློ་ཚད་མ། ཁྱད་པར་ཅན་རྫས་འཛིན་པའི་བློ་འབྲས་བུར་འདོད་དོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་ཚད་མ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་དོན་རྟོགས་པའི་ཤེས་པ་འབྲས་བུར་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་སྤྱིར་དགག་པ་དང་། སོ་སོར་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། དེ་དག་མི་འཐད་དེ། ཚད་མར་འདོད་པ་དེ་དག་གིས་འབྲས་བུར་འདོད་པ་དེ་དག་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་གཉིས་རྫས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། དཔྱོད་པ་བའི་ཚད་འབྲས་མི་འཐད་དེ། བློ་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བར་དོན་ལ་ལྟ་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། བྱེ་བྲག་པའི་ཚད་འབྲས་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པ་འཇལ་བའི་བློ་དེས་ཡོན་ཏན་དང་རྫས་གཉིས་བཟུང་མ་བཟུང་གི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་ཡུལ་ཐ་དད་ཡིན་ནམ་གཅིག་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་དེ་གཉིས་ཚད་འབྲས་མིན་པར་ཐལ་ལོ། །ཕྱི་མ་ལྟར་ན་བློ་ཕྱི་མ་ལ་དགོས་པ་མེད་པར་ཐལ་ལོ། །རིགས་པ་ཅན་པའི་ཚད་འབྲས་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་བུམ་པའི་གཟུགས་རྟོགས་པའི་ཚེ་དེའི་དྲི་ཡང་རྟོག་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་བདག་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པའི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་དེ་དེ་གཉིས་དང་འཕྲད་པར་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ཚད་འབྲས་ཀྱང་མི་འཐད་དེ། མིག་དབང་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་སྔོན་པོ་རྟོགས་པ་དང་། སེར་པོ་རྟོགས་པའི་དོན་རྟོགས་སོ་སོར་འབྱེད་མི་ནུས་པར་ཐལ། ཁྱོད་སེར་པོ་རྟོགས་པའི་དབང་ཤེས་དང་། སྔོན་པོ་རྟོགས་པའི་དབང་ཤེས་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པར་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཡུལ་ཅན་ཚད་མའི་བྱེད་པ་འཇུག་པའི་གཞི། བྱེད་པ་དངོས། བྱེད་པ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཏེ། ཚད་མའི་སྟེང་གི་བྱ་བྱེད་ལས་གསུམ་ལ་ཚད་འབྲས་གཞལ་གསུམ་དུ་འཇོག་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་གཞལ་བྱ་ནི་བྱེད་པ་འཇུག་པའི་གཞི་སྟེ་སྔོན་པོ་ལྟ་བུའོ། །འབྲས་བུ་ནི་བྱེད་པ་དངོས་ཏེ། སྔོན་པོ་རྟོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཚད་མ་ནི་བྱེད་པ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཏེ། སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཤར་བ་ལྟ་བུའོ། །དེས་ན་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་རྣམ་པར་བཞག་འཇོག་གི་འབྲས་བུ་ཡིན་གྱི། བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ནི་མ་ཡི
Chinese
是阻止外道认为能作所作是不同的实体。第二是，为了阻止自他宗派的一些人认为，感官意识中没有显现对境的形象，并且没有自证，因此依次阐述了第一和第二量果的论典。第二是，为了通过证明量是了知所量之因，来阐明了知所量是量的自性。第二部分分为两部分：量果总体的建立和量果各自的建立。第一部分分为三部分：破斥认为量果是不同实体的观点，确立认为不是不同实体的观点，以及消除对此的争论。第一部分分为陈述观点和破斥观点两部分。第一部分是，《释量论》中说：“因此，见与根相连，特殊之识即是。”这样直接指出了量。同样，《理藏论》中说：“见与决是量果，触与知义是量果，特殊即是具有特殊者，有些认为根识是量果。”这样指出了量和果二者。也就是说，外道们认为能作所作是不同的实体，量和果是所生能生，意识中没有显现对境的形象，这很相似。不相似的差别是，与思辨相比，首先观待对境的无分别识是量，随之而来的执著于事物、种类等差别的意识是果。就像这样说：“首先观待对境者，是无分别的意识，如同孩童和哑巴等的意识，是从清净的事物所生，这被认为是量。在其之后，任何执著于事物、种类等的意识，这被认为是果。”有理论者认为，根与境相触是量，随之而来的了知对境的意识是果。其含义是，根与哪个对境相关联，就了知哪个对境，而不是其他的。关联的方式是，眼根与物质瓶子的结合关系，它与瓶子的形状结合的聚集关系，它与瓶子的存在本身的总体结合的聚集关系，耳根与声音的聚集关系，它与声音的
English
It is to prevent outsiders from thinking that the agent and the object are different entities. The second is to prevent some of the self and other schools from thinking that the appearance of the object does not appear in the sensory consciousness and that there is no self-awareness, so the first and second treatises on the results of measurement are explained in order. The second is to explain that knowing the measurable is the nature of measurement by showing that measurement is the cause of knowing the measurable. The second part is divided into two parts: the general establishment of the measurement result and the respective establishment of the measurement result. The first part is divided into three parts: refuting the view that the measurement result is a different entity, establishing the view that it is not a different entity, and eliminating the dispute about it. The first part is divided into two parts: stating the view and refuting the view. The first part is, "Therefore, seeing and connecting with the senses, the special consciousness is." This directly indicates the measurement. Similarly, in the "Treasury of Reasoning", it is said: "Seeing and deciding are the results of measurement, touching and knowing the meaning are the results of measurement, the special is the one with the special, and some think that the root consciousness is the result of measurement." This indicates both the measurement and the result. That is to say, outsiders think that the agent and the object are different entities, the measurement and the result are the generated and the generator, and the image of the object does not appear in the consciousness, which is very similar. The difference is that, compared with speculation, the non-discriminating consciousness that first looks at the object is the measurement, and the consciousness that clings to the differences of things, kinds, etc. that follow is the result. It is said like this: "The one who first looks at the object is the non-discriminating consciousness, like the consciousness of children and dumb people, etc., which is born from pure things, and this is considered to be the measurement. After that, any consciousness that clings to things, kinds, etc., is considered to be the result." Theorists believe that the contact between the root and the object is the measurement, and the consciousness that follows and knows the object is the result. Its meaning is that the root is related to which object, and knows which object, not others. The way of association is the combination relationship between the eye root and the material vase, the gathering relationship between it and the shape of the vase, the gathering relationship between it and the totality of the existence of the vase itself, the gathering relationship between the ear root and the sound, and it and the sound.
Chinese
聚集于具有作用之总体的聚集关系。胜论师认为，士夫与杖之间存在差别作用的法关系。随理唯识论者认为，以认识功德等差别的智慧为量，以认识具有差别的物质的智慧为果。毗婆沙宗认为，有色根为量，从它产生的了知义的知识为果。第二，分共同破斥和各自破斥两种。第一，那些不合理，因为那些被认为是量的事物不能成立那些被认为是果的事物，因为那两者是不同的事物。第二，正理派的量果不合理，因为在智慧中没有显现义的相状之前，观察义是不合理的。胜论派的量果也不合理，因为衡量功德等的智慧对于是否执持功德和物质二者没有差别，因为在没有显现那两者的相状之前是相同的。还有，量和果二者是境不同还是境相同？如果像第一种情况那样，那两者就成了不是量果。如果像后一种情况那样，那后来的智慧就成了没有必要。正理派的量果也不合理，眼识有法，你在认识瓶子的形状时，也应该认识它的气味，因为作为你的增上缘的有色根与那两者接触没有差别。毗婆沙宗的量果也不合理，眼根有法，你不能分别了知蓝色和了知黄色各自的义，因为你对于了知黄色的根识和了知蓝色的根识二者是因没有差别。第二，有境的量之作用进入的所依，作用本身，作用进入的原因，在量的上面的所作、能作、作用三者安立为量、果、衡量三者，其中所衡量的事物是作用进入的所依，比如蓝色。果是作用本身，比如了知蓝色。量是作用进入的原因，比如显现蓝色的相状。因此，量和果二者是分别安立的果，而不是所生能生的因果。
English
The relation of aggregation that gathers into the generality of having function. The Vaiseṣika asserts that there are six kinds of relations, including the relation of dharma that differentiates between a person and a staff. The Sautrāntika asserts that the mind that apprehends distinctions such as qualities is the valid means of cognition, and the mind that apprehends substances with distinctions is the result. The Vaibhāṣika asserts that the sense faculty that is form is the valid means of cognition, and the knowledge that understands the meaning that arises from it is the result. Secondly, there are two types: general refutation and individual refutation. Firstly, those are not reasonable, because those that are considered valid means of cognition cannot establish those that are considered results, because those two are different entities. Secondly, the result of valid cognition of the Naiyāyikas is not reasonable, because it is not reasonable to look at the object without the appearance of the aspect of the object in the mind. The result of valid cognition of the Vaiseṣikas is also not reasonable, because the mind that measures qualities and so on does not have a difference between whether it grasps qualities and substances or not, because it is the same without the appearance of the aspects of those two. Furthermore, are the valid means of cognition and the result different objects or the same object? If it is like the first case, then those two would be invalid as valid means of cognition and result. If it is like the latter case, then the later mind would be unnecessary. The result of valid cognition of the Naiyāyikas is also not reasonable, the visual consciousness, you should also perceive its smell when you perceive the shape of the pot, because there is no difference in the colored sense faculty that has become your dominant condition in contacting those two. The result of valid cognition of the Vaibhāṣikas is also not reasonable, the eye sense faculty, you cannot distinguish the understanding of blue and the understanding of yellow separately, because there is no difference in that you are the cause of the sense consciousness that understands yellow and the sense consciousness that understands blue. Secondly, the basis of the action of the object-possessing valid cognition, the action itself, the reason for the action to enter, the three actions on the valid means of cognition are established as the three: valid means of cognition, result, and measurement. The object to be measured is the basis for the action to enter, such as blue. The result is the action itself, such as understanding blue. The valid means of cognition is the reason for the action to enter, such as the appearance of the aspect of blue. Therefore, the valid means of cognition and the result are the result of separate establishment, not the cause and effect of what is produced and what produces.