Tibetan
པོ་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་འབྲས་བུ་ཞེས་པ་ནི་ཚད་མ་སྤྱིའི་ཚད་འབྲས་སྔོན་པོ་གཞལ་བྱ། དེ་ལ་རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་བའི་རིག་པ་ཚད་མ། དེ་ལ་མངོན་སུམ་འབྲས་བུ་ཞེས་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་འབྲས། སྒྲ་མི་རྟག་པ་གཞལ་བྱ། རང་གི་རྟེན་གཞི་རྟགས་ཡང་དག་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ལ་ཞེན་རིག་ཚད་མ། སྒྲ་མི་རྟག་པར་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་འབྲས་བུ་ཞེས་པ་ནི་རྗེས་དཔག་གི་ཚད་འབྲས། སྐབས་འདིར་དོན་རིག་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་འབྲས་སྐབས་སུ་བབ་པས་དེའི་ཚད་འབྲས་ནི། སྔོན་པོ་གཞལ་བྱ། སྔོན་པོ་ལས་དངོས་སུ་སྐྱེས་ཤིང་སྔོན་པོའི་རྣམ་པར་ཤར་ནས་སྔོན་པོ་ལ་གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་གཟུང་རྣམ་ཚད་མ། སྔོན་པོ་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་པ་ལས་བྱུང་བའི་དོན་རིག་མངོན་སུམ་འབྲས་བུ། མཚན་ཉིད་དེ་དོན་འདྲ་བ་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་གྱི་དོན་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་ཚད་མ་སྤྱི་དང་མངོན་སུམ་དང་། རྗེས་དཔག་གི་ཚད་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་དེ་རྣམས་མི་འཐད་དེ། དེ་གསུམ་གྱི་མཚན་མཚོན་ཚད་འབྲས་སུ་བྱས་ནས་གཞལ་བྱ་ཟུར་ནས་བསྣན་པ་ཙམ་ཞིག་ལ་ཚད་འབྲས་ཀྱི་གཞུང་འདི་ཙམ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་རིག་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་འབྲས་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། གསར་དུ་མི་བསླུ་བ་མཚན་ཉིད་དུ་འཇོག་པ་སྐབས་ཀྱི་དོན་མིན་ལ། ཡིན་ན་ཡང་མཚོན་བྱའི་ནང་དུ་ཚད་མའི་ཐ་སྙད་མེད་པས་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ནང་དུ་དེའི་ཐ་སྙད་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྣམ་པ་ཤར་བ་དང་གཟུང་རྣམ་ལ་ཟློས་པའི་སྐྱོན་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྔོན་པོ་ལས་དངོས་སུ་སྐྱེས་པ་དང་། སྔོན་པོ་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་པ་ལས་བྱུང་བ་གཉིས་ལ་ངེས་དཀའ་སླའི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། འདིར་དོན་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་དོན་རྟོགས་པ་འབྲས་བུར་འཇོག་པའི་སྐབས་ཡིན་གྱི། སྔོན་པོ་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་པ་ལས་བྱུང་བ་འབྲས་བུར་འཇོག་པའི་སྐབས་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཚན་ཉིད་དེ་དོན་འདྲ་བ་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་གྱི་དོན་དུ་འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། སྔོན་པོ་ལས་དངོས་སུ་སྐྱེས་པ་དང་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཤར་བ་གཉིས་ཁྱད་ཆོས་དང་པོ་གཉིས་སུ་འཐད་ཀྱང་། སྔོན་པོ་ལ་གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་གཟུང་རྣམ་དེ་ཁྱད་པར་ཕྱི་མའི་དོན་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཉན་ཐོས་སྡེ་གཉིས་ཀྱི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་བཞག མདོ་སྡེ་པའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་དམ་བཅའ། སྐབས་སུ་བབ་པའི་ཚད་འབྲས་དངོས་སོ། །དང་པོ་ལ། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ལུགས་ནི། ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། ནམ་
Chinese
所谓“通达之量之果”是指量的一般果，即衡量蓝色之物。其中，无分别、无错误的知识是量。所谓“现量果”是指现量的果，即衡量声音无常之物。依靠自己的基础——正确的因，而对声音无常执着的知识是量。认识到声音无常的后比量是量之果，即后比量的果。此处，由于正值讨论义识现量的果之时，所以它的量之果是：衡量蓝色之物。从蓝色中真实产生，并显现为蓝色的形象，且对蓝色不会新欺骗的所取相是量。从将蓝色作为所取义而产生的义识现量果。据说，该定义也是具有意义相同和三个特点的意义。其中，量的一般、现量和后比量的量之果的分类都不合理，因为将这三者的名称标志作为量之果，仅仅是额外添加了所衡量之物，这样的量之果的论述是没有意义的。义识现量的量之果也不合理，因为将不会新欺骗作为定义并非此时的重点。即使是，由于所诠释的对象中没有“量”这个词语，所以在定义中也不需要这个词语。并且，还存在显现形象和所取相重复的过失。从蓝色中真实产生，和从将蓝色作为所取义而产生，这两者之间没有确定难易的区别。并且，此处是义识现量将认识意义作为果的时候，而不是将从将蓝色作为所取义而产生作为果的时候。认为该定义是具有意义相同和三个特点的意义也是不合理的，虽然从蓝色中真实产生和显现蓝色的形象可以作为前两个特点，但是对蓝色不会新欺骗的所取相不能作为最后一个特点的意义。第二部分有三点：声闻二部的所取和能取的分类，经部的非共同誓言，以及正值讨论的量之果的真实情况。第一点中，毗婆沙宗的观点是：在《智慧精华总集》中，
English
The so-called "fruit of valid cognition of understanding" refers to the general fruit of valid cognition, which is the measurement of blue objects. Among them, knowledge that is free from conceptualization and error is valid cognition. The so-called "perceptual fruit" refers to the fruit of perception, which is the measurement of sound being impermanent. The knowledge that clings to sound being impermanent based on its own basis, the correct reason, is valid cognition. The subsequent inference that realizes sound being impermanent is the fruit of valid cognition, which is the fruit of subsequent inference. Here, since it is the time to discuss the fruit of sense-consciousness perception, its fruit of valid cognition is: measuring blue objects. The apprehended aspect that truly arises from blue, appears as the form of blue, and does not newly deceive with respect to blue is valid cognition. The fruit of sense-consciousness perception arises from taking blue as the apprehended object. It is said that this definition is also a meaning that possesses the same meaning and three characteristics. Among them, the classifications of the general valid cognition, perception, and the fruit of valid cognition of subsequent inference are all unreasonable, because taking the names and signs of these three as the fruit of valid cognition, and merely adding the measured object separately, this kind of discourse on the fruit of valid cognition is meaningless. The fruit of sense-consciousness perception is also unreasonable, because taking not newly deceiving as the definition is not the focus of the moment. Even if it is, since there is no term "valid cognition" in the object to be expressed, there is no need for this term in the definition. Moreover, there is also the fault of repetition between the appearance of the form and the apprehended aspect. There is no difference in certainty or difficulty between truly arising from blue and arising from taking blue as the apprehended object. Moreover, here is the time when sense-consciousness perception takes understanding the meaning as the fruit, not the time when taking arising from taking blue as the apprehended object as the fruit. It is also unreasonable to think that this definition is a meaning that possesses the same meaning and three characteristics, although truly arising from blue and the appearance of the blue form can be taken as the first two characteristics, the apprehended aspect that does not newly deceive with respect to blue cannot be taken as the meaning of the last characteristic. The second part has three points: the classification of the apprehended and the apprehender of the two Hearer schools, the uncommon vows of the Sutra school, and the actual situation of the fruit of valid cognition that is being discussed. In the first point, the view of the Vaibhashika school is: In the "Compendium of the Essence of Wisdom", it says:
Tibetan
མཁའ་འགོག་པ་གཉིས་དག་སྟེ། །འདུས་མ་བྱས་གསུམ་པོ་ནི་རྟག །འདུས་བྱས་བདག་གིས་ཀུན་སྟོང་ལ། །བྱེད་པ་པོ་མེད་སྐད་ཅིག་མ། །མིག་ལས་སྐྱེས་བློ་རྣམ་མེད་ཅིང་། །མངོན་སུམ་རིག་པ་རྡུལ་གྱི་ཚོགས། །བློ་ལྡན་ཞེས་བྱ་ཁ་ཆེ་ཡི། །བྱེ་བྲག་སྨྲ་བའི་གཞུང་དུ་བཤད། །ཅེས་གསུངས་པའི་དོན་ནི། ཤེས་བྱ་གཞི་ལྔ་ཆར་རྫས་སུ་གྲུབ་ཅིང་། དེ་ལ་རྟག་པའི་རྫས་དང་། མི་རྟག་པའི་རྫས་གཉིས་ལས། འདུས་མ་བྱས་གསུམ་པོ་ནི་རྟག་རྫས་དང་། འདུས་བྱས་ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་བདག་གིས་ཀུན་ཏུ་སྟོང་སྟེ། དོན་གཞན་གྱི་བདག་དང་། ངོ་བོར་གྱུར་པའི་བདག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་པོ་ནི་མེད་དེ། རང་གི་རྒྱུ་ཙམ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་གིས་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དབང་ཤེས་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཤར་བ་མེད་ཅིང་། དབང་ཤེས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་རིག་པ་སྟེ་རང་དུས་སུ་སྣང་བ་ནི་རྡུལ་གྱི་ཚོགས་ཏེ་ཕྱི་དོན་ཡིན་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། །འདིའི་ལུགས་ལ་ཡུལ་གཟུང་བ་དང་། ཡུལ་ཅན་འཛིན་པ་དང་། ཡུལ་ཅན་གྱིས་ཡུལ་འཛིན་པའི་ཚུལ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། གཟུགས་སོགས་དོན་ལྔའོ། །གཉིས་པ་ནི། དབང་པོ་ལྔ་དང་སེམས་སེམས་བྱུང་ཐམས་ཅད་ཡུལ་ཅན་ཡིན། དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་དེས་དོན་མཐོང་བ་དང་ཐོས་པ་སོགས་ཡིན་གྱི་དབང་ཤེས་ཀྱིས་དོན་མཐོང་བ་སོགས་མིན་ཏེ། བར་ཆད་སོགས་ཡོད་ན་ཡང་མཐོང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་ཤེས་ཀྱིས་དོན་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་གྱི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པས་དོན་ལ་དམིགས་པ་སོགས་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་དཔྱོད་དང་བཅས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། རྡོ་ཁབ་ལེན་གྱིས་ལྕགས་ལེན་པ་ལྟར་དུ་དབང་ཤེས་ཀྱིས་དོན་ལྔ་རྣམ་མེད་རྗེན་ཆར་དུས་མཉམ་ཐུག་ཕྲད་དུ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདིའི་ཚད་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་ལ་གཟུགས་སོགས་རྣམ་མེད་ཐུག་ཕྲད་པའི་དོན་དངོས་གཞལ་བྱ། དོན་མཐོང་བའི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་ཚད་མ། དོན་རྟོགས་མཚན་ཉིད་པའི་དབང་ཤེས་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་ཚད་འབྲས་གཞལ་གསུམ་དུས་མཉམ་རྫས་ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ནི། དེ་ཉིད་ལས། མཐོང་བ་དབང་པོའི་ཡུལ་མིན་ཏེ། །ཤེས་པ་རྣམ་པ་བཅས་པ་སྐྱེ། །ནམ་མཁའ་མོ་གཤམ་བུ་འདྲ་ལ། །འགོག་པ་ནམ་མཁའ་དང་འདྲའོ། །འདུས་བྱས་བེམ་པོ་ཡོད་མིན་ལ། །དུས་གསུམ་དག་ཀྱང་ཁས་མི་ལེན། །བསགས་པའི་གཟུགས་མེད་མིན་ཞེས་པ། །མདོ་སྡེ་པ་ཡི་མཁས་རྣམས་སོ། །ཞེས་གསུངས་ལ། དེའི
Chinese
虚空与灭尽二者清净，无为三者是常。有为我皆空，作者无有刹那间。眼所生识无有相，现量识乃微尘聚。具慧名为克什米尔，毗婆沙宗义中说。如是所说之义是：所知五事皆为实有，其中有常实有与无常实有二者。无为三者是常实有，有为五蕴是无常。彼亦我皆空，以无异体之我与自性之我故。自在等作者无有，以唯从自因所生故。是无常，以刹那生灭故。根识不显现境之相，根识所现之现量，即是微尘聚，是此外境之义。此宗认为，境被取、有境执取、有境取境之方式有三。第一是：色等五境。第二是：五根与心心所皆为有境。有色根见境与闻境等，而非根识见境等，以有障碍等亦应见故。根识缘境，而非有色根缘境等，以应成具伺察故。第三是：如石磁铁取铁般，根识取五境，无相赤裸同时相遇而执取。因此，此宗之量果安立是，色等无相相遇之实事为所量。见境之有色根为量。了知境之自性根识为果，故量果所量三者同时异体也。经部宗之观点是，彼经中说：见非根之境，生起有相之识。虚空如石女之子，灭尽如虚空。有为物质非有，亦不承认三时。说积聚之色非无，是经部之智者们。如是说，彼之
English
Both space and cessation are pure, the three unconditioned are permanent. All conditioned things are empty of self, there is no agent, only moments. The mind born from the eye has no form, manifest consciousness is a collection of particles. The one called 'Intelligent' is from Kashmir, explained in the Vaibhashika teachings. The meaning of what is said is: all five objects of knowledge are established as real, among which there are two kinds of real entities: permanent and impermanent. The three unconditioned are permanent entities, and the five aggregates of conditioned phenomena are impermanent. Moreover, I am empty of all, because there is no self of a different entity and no self that is the nature. There is no agent such as Ishvara, because it arises only from its own cause. It is impermanent because it arises and ceases in an instant. Conceptual appearance of object does not appear to the sense consciousness, and the direct perception known by the sense consciousness, that appears at its own time, is a collection of particles, which is the meaning of external objects. According to this system, there are three ways in which an object is apprehended, a subject apprehends, and a subject apprehends an object. The first is: the five objects such as form. The second is: the five senses and all mental factors are subjects. The colored sense sees and hears objects, but the sense consciousness does not see objects, because even if there are obstacles, it would still see. The sense consciousness focuses on objects, but the colored sense does not focus on objects, because it would become conceptual. The third is: just as a lodestone attracts iron, the sense consciousness apprehends the five objects without form, naked, simultaneously, encountering and grasping. Therefore, the establishment of valid cognition and its result in this system is that the real object of form, etc., which is encountered without form, is the object to be measured. The colored sense that sees the object is valid cognition. The sense consciousness that understands the nature of the object is the result, so the three - valid cognition, result, and object to be measured - are simultaneous and distinct entities. The view of the Sautrantika school is, as stated in that very text: Seeing is not the object of the senses, but a consciousness with an image arises. Space is like the child of a barren woman, cessation is like space. Conditioned matter does not exist, nor do they accept the three times. Saying that accumulated form is not non-existent, are the wise ones of the Sautrantika. Thus it is said, its