Chinese
第一，有人说：外境存在，因为那本身被确定为事物。在《庄严经论》的注释中说：“此外，对于唯识宗来说，名言上也是事物之知识。”以及“转变为事物之知识。”因为这样说，所以这种说法是不合理的。因为如果这样，那么空性，即空于能取和所取异体的空性，将成为并非是境之实相，并且，经部师为了证实根识是从不同于根意识的外境所生，所使用的理由将成为正确的理由，并且，种子不能产生苗芽也将变得不合理，因为外境不存在。对于“因为外境不存在”这个推论，不应该回答“周遍不确定”，而应该回答“因不成”，并且，在《缘起论》中，如果遮止了作为外境的所缘缘和增上缘，并将二者安立为习气，那也将变得不合理，因为外境存在。能立也不确定，因为那些教证已经表明名言上外境存在。如果名言上外境存在，那么外境存在并不周遍于外境是真实的。如果不成立，那么所取之相，是所立。因为，因为那个缘故。理由成立，因为天神说：“因为在所取之相上安立了事物的名言。”通过这个，如果名言上外境存在，那么外境存在并不周遍于外境是真实的，因此也遮止了唯识宗认为名言上没有外境的观点。 第二，有人说：蓝色、黄色等存在，因为在《释量论》中说：“因为同时显现是确定的，蓝色和它的心识不是他者。”并且，僧铠论师说：“蓝色和它的心识同时显现是确定的。”因为蓝色和蓝色之执的量同时显现是确定的，并且，“对于蓝色黄色等差别，没有体验的确定。”因为蓝色黄色二者被说成是同时显现确定的同品例子。此外，色蕴、有色界、有色处和色界将不存在，因为没有色。正语和佛语，以及论典，还有导师为弟子讲法将不存在，因为没有声音。他们这样说。这是不合理的，因为如果这样，那么两个月亮应该存在，因为两个月亮是同时显现确定的同品例子。
English
Firstly, some say: external objects exist, because that itself is determined as a thing. In the commentary on the Ornament for Clear Realization, it says, "Moreover, for the Mind-Only school, in name, it is also knowledge of things." and "It transforms into knowledge of things." Because it is said like that, that statement is unreasonable. Because if that is the case, then emptiness, which is emptiness of the otherness of grasper and grasped, will become not the reality of objects, and the Sautrāntikas' reason for proving that sense consciousness arises from external objects other than sense consciousness will become a correct reason, and it will become unreasonable for a sprout to arise from a seed, because external objects do not exist. To the inference "because external objects do not exist," one should not respond with "the pervasion is uncertain," but one should respond with "the sign is unestablished," and in the Examination of Objects, if the objective condition and dominant condition that have become external objects are prevented, and the two are established as habitual tendencies, that will also become unreasonable, because external objects exist. The proof is also uncertain, because those scriptures have shown that external objects exist nominally. If external objects exist nominally, then the existence of external objects does not pervade that external objects are real. If it is not established, then the apprehended aspect is the subject. Because, because of that reason. The reason is established, because the god said, "Because the term 'thing' is applied to the apprehended aspect." By this, if external objects exist nominally, then the existence of external objects does not pervade that external objects are real, therefore it also prevents the Mind-Only school's view that there are no external objects nominally. Secondly, some say: blue, yellow, etc. exist, because in the Pramāṇavārttika it says, "Because simultaneous appearance is certain, blue and its mind are not other." And, Master Siṃhabhadra said, "Blue and its mind are certain to appear simultaneously." Because blue and the valid cognition of blue are certain to appear simultaneously, and, "For the differences of blue and yellow, there is no certainty of experience." Because blue and yellow are said to be examples of simultaneous appearance. Furthermore, the aggregate of form, the realm of form, the sense base of form, and the realm of form will not exist, because there is no form. Correct speech and the Buddha's words, as well as treatises, and the teacher teaching the Dharma to the student will not exist, because there is no sound. They say that. This is unreasonable, because if that is the case, then two moons should exist, because two moons are examples of simultaneous appearance.
Tibetan
ར་ཏེ། རྣམ་ཤེས་འཁྲུལ་པས་ཟླ་བ་གཉིས། །མེད་པར་ཐ་དད་མཐོང་བ་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། རིམ་པ་བཞིན་ཁས་བླངས་སོ། །ཕུང་པོ་ལྔ། ཁམས་བཅོ་བརྒྱད། སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་མི་འཐད་པར་ཐལ། ཕྱི་ཡུལ་གྱི་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་མེད་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྟོང་གཞིའི་ཆོས་ཅན་དང་། ཕྱི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། ཕྱི་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་སོགས་སྒྲ་རང་མཚན་པ་ལ་འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེ་དག་ནི་དེ་དང་དེར་སྣང་བའི་རྣམ་རིག་ལ་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་སོགས་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་ཡོད་པར་སྟོན་པའི་མདོ་དྲང་དོན་དུ་གཏན་ལ་དབབ་པ་མི་འཐད་པར་ཐལ། གཟུགས་སོགས་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། གཟུགས་སོགས་སྐྱེ་མཆེད་ཡོད་པར་ནི། །དེས་འདུལ་བ་ཡི་སྐྱེ་བོ་ལ། །དགོངས་པའི་དབང་གིས་གསུངས་པ་སྟེ། །རྫུས་ཏེ་སྐྱེ་བའི་སེམས་ཅན་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །གཟུགས་སེམས་གཉིས་པོ་ཡོད་མེད་མཚུངས་པར་ཐལ། དེ་གཉིས་ཡོད་མཚུངས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། གཟུགས་མེད་ན་ནི་སེམས་ཡོད་མ་འཛིན་ཅིག །སེམས་ཡོད་ཉིད་ལ་གཟུགས་མེད་མ་འཛིན་ཅིག །ཅེས་པའི་ཕྱོགས་སྔ་སྨྲ་བ་པོ་སེམས་ཙམ་པ་མིན་པར་ཐལ་ལོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་སྔོན་པོ་སྣང་བར་ཐལ། དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན། དེ་ལ་གཟུང་འཛིན་རིགས་གསུམ་དུ་སྣང་བར་ཐལ། འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། གཉིས་སྣང་གི་བག་ཆགས་མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་ཕྱིར། དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་ཡོད་པར་ཐལ། གཟུགས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དབང་ཤེས་ཀྱི་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་གྱི་སྟེང་གི་དབང་ཤེས་གཙོ་བོར་ཡུལ་འཛིན་ནུས་སུ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་དེ་དེའི་ཐུན་མོང་མིན་པའི་བདག་རྐྱེན་མིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། སྔོར་སྣང་དབང་ཤེས་ཀྱིས་སྣང་བའི་དམིགས་རྐྱེན་དེ་སྔོན་པོ་ཡིན་པར་ཐལ། སྔོན་པོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མ་ཁྱབ་སྟེ། སྔོན་པོ་དེ་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཅེ་ན། མི་འཐད་དེ། སྔོན་པོར་གྱུར་པའི་གཙོ་སེམས་ཆོས་ཅན། གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཡིན་པར་ཐལ། སྔོན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མིན་པར་ཐལ། ཡིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྔོན་པོར་གྱུར་པའི་སེམས་བྱུང་ཆོས་ཅན། གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་མིན་པར་ཐལ། ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གསལ་ཆོས་ཅན་དང་བཅས་པ་ཁས་བླངས། གནད་ཀྱི་དོན་ནི། རྣམ་རིག
Chinese
如是，因为说“由识之错觉，如见二月，如是见无而异”。次第承认。蕴五、界十八、处十二等的安立不应理，因为没有外境的界和处。外空性之空性的空基有法，以及外器世界不成立，因为没有外境。成立语正确等，安立为自相之声也不应理，因为那些是安立在显现为彼和彼的识上的。将显示色等外处存在的经典确定为不了义不应理，因为色等外处存在。若许，色等处存在，是对彼所调伏之士夫，以意乐之故所说，如化生之有情。与此相违。色心二者存在与否相同，因为彼二存在相同之故。若许，若无色则莫执心有，若心有则莫执色无。如是之前派论者应成非唯识宗。佛之智慧显现蓝色，因为彼存在之故。若许，则彼显现为能取所取种类三，因为许之故。不能许，因为已断除二取之习气无余故。根有色法应理，因为色存在之故。若许，则根识之等无间缘之上，根识主要能取境之能力，彼非彼之不共增上缘。因为许彼之故。先前显现根识所显现之所缘缘彼应成蓝色，因为蓝色存在之故。不能许，因为是识之故。若谓不遍，因为蓝色是识之故。不应理，成为蓝色之主心有法，应成色处，因为是蓝色之故。若许，则不成，因为是意处之故。成为蓝色之心生有法，不成色处，因为是法处之故。立宗、法与有法全部承认。要点是，唯识。
English
Thus, because it is said, "Due to the illusion of consciousness, like seeing two moons, one sees non-existent things as different." It is sequentially acknowledged. The establishment of the five aggregates, eighteen realms, and twelve sense bases is unreasonable, because there are no external realms and sense bases. The basis of emptiness of external emptiness, and the external container world, are not established, because there is no external object. The assertion that valid proofs, etc., are established as sounds with self-characteristics is also unreasonable, because those are established on the consciousness that appears as this and that. It is unreasonable to establish the sutras that show the existence of external sense bases such as form as provisional meaning, because external sense bases such as form exist. If you assert, the existence of sense bases such as form is spoken to those who are tamed by it, due to their intention, like beings born miraculously. This contradicts that. Form and mind are the same in existence and non-existence, because they are the same in existence. If you assert, if there is no form, do not grasp that there is mind; if there is mind, do not grasp that there is no form. Thus, the proponent of the previous side would become non-Mind-Only. Blue appears in the wisdom of the Buddha, because it exists. If you assert, then it appears as three types of grasper and grasped, because you assert it. It cannot be asserted, because the habit of dualistic appearance has been completely abandoned. The sense faculty is physical, because form exists. If you assert, then the power of the sense consciousness to generate the ability to grasp objects primarily on the immediately preceding condition of the sense consciousness is not its uncommon dominant condition, because you assert that. The objective condition that appears to the sense consciousness that previously appeared would become blue, because blue exists. It cannot be asserted, because it is consciousness. If you say it is not pervasive, because blue is consciousness, it is unreasonable, the main mind that has become blue, the subject of the proposition, would become a form sense base, because it is blue. If you assert, it is not so, because it is a mind sense base. The mental factor that has become blue is not a form sense base, because it is a dharma sense base. The thesis, the property, and the subject of the proposition are all acknowledged. The key point is Mind-Only.