Tibetan
ང་ལས་མདོ་སེམས་གཉིས་ཀ་ལ། །འབྲས་རྟོགས་ཚུལ་འདི་འཐད་པར་ཁོ་བོས་མཐོང་། །ཞེས་པ་སྟེ། འདི་ལ་དོན་ཚན་བདུན་ལས། དང་པོ་གཞུང་གི་སྐབས་གཉིས་ཀ་ལ་སྦྱར་བ་ནི། མདོ་སྡེ་པ་ཁོ་ནའི་ལུགས་ཡིན་ལ། དོན་རིག་ཚད་འབྲས་རྫོགས་ནས་རྣམ་རིག་པའི་ཚད་འབྲས་མ་བྱུང་གི་བར་དེར་འབྱུང་རིགས་ཏེ། མདོ་སྡེ་པའི་དོན་རིག་གི་ཚད་འབྲས་ཁོ་ན་ལ་དོགས་པ་གཅོད་བྱེད་ཡིན་ཅིང་། སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཙམ་པ་ཁོ་ནའི་ལུགས་ཡིན་ན། རང་རིག་ཅེས་ནི་རབ་ཏུ་བཤད། །ཅེས་པའི་འོག་ཏུ་འབྱུང་རིགས་ཏེ། བློ་བདག་རྣམ་པར་དབྱེར་མེད་ཀྱང་། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་དེ་གཟུང་རྣམ་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚད་འབྲས་ལ་དོགས་པ་གཅོད་བྱེད་ཡིན་པས་གཞུང་འདིས་བར་དུ་བཅད་པ་ལ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ཀྱི་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱ་ལ་དོན་རིག་འབྲས་བུར་བྱས་པའི་ཚད་འབྲས་དང་། རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ཀྱི་གཟུང་རྣམ་གཞལ་བྱ་ལ་རང་རིག་འབྲས་བུར་བྱས་པའི་ཚད་འབྲས་དང་། ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱ་ལ་ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིགས་འབྲས་བུར་བྱས་པའི་ཚད་འབྲས་གཉིས་ཏེ་གསུམ་བཤད་ཟིན་པའི་རྗེས་སུ་ཚད་འབྲས་འདི་འབྱུང་བས་གཟུང་རྣམ་གཞལ་བྱ་ལ་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་མ་ཟད། ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་བྱས་པ་གཉིས་པོ་ལ་ཡང་རྗེས་ཀྱི་ངེས་ཤེས་ཀྱི་ཞེན་ངོ་ལ་ལྟོས་ནས་དོན་རིག་འབྲས་བུར་བཞག་པ་ཡིན་གྱི། འོག་ནས་འཆད་པའི་བློ་ཚུལ་གཉིས་དང་རང་རིག་བསྒྲུབ་པའི་རིགས་པས་དཔྱད་ན། རང་རིག་འབྲས་བུ་རིགས་ཏེ། དབང་ཤེས་ཀྱི་རང་དུས་སུ་སྣང་བ་འདི་ཤེས་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་གཟུང་རྣམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྟོན་པས་འདིས་ཀྱང་གཉིས་ཀའི་ལུགས་སུ་གྲུབ་བོ། །གཉིས་པ་གཞལ་བྱ་གཉིས་ཀ་ལ་སྦྱར་བ་ནི། མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ་ཕྱི་དོན་ལྐོག་ན་མོ་གཞལ་བྱ་དང་། རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ལ་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་འཐད་པའི་ཚུལ་སྔར་བཤད་ཟིན་པས་འདིས་ཀྱང་གཉིས་ཀའི་ལུགས་སུ་གྲུབ་བོ། །གསུམ་པ་ཡང་སྒྲ་གཉིས་ཀ་ལ་སྦྱར་བ་ནི། མདོ་སྡེ་པ་ལ་སྦྱར་བའི་ཚེ་གཟུང་རྣམ་གཞལ་བྱ་ལ་རང་རིག་འབྲས་བུར་མ་ཟད་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱ་ལ་ཡང་ཞེས་སྦྱར་ལ། རྣམ་རིག་པ་ལ་སྦྱར་བའི་ཚེ་རིགས་པས་དཔྱད་པའི་ཚེ་ཕྱི་དོན་མེད་མོད་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་ཡོད་ན་ཡང་ཞེས་སྦྱར་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས་འདིས་ཀྱང་གཉིས་ཀའི་ལུགས་སུ་གྲུབ་བོ། །བཞི་པ་ཚད་མ་གཉིས་ཀ་ལ་སྦྱར་བ་ནི། ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚེ་གཟུང་རྣམ་ཚད་མ་ཡིན་པར་མདོ་སེམས
Chinese
我看来，经部宗和唯识宗两者，这种证果的方式是合理的。这就是说，这里有七个要点。第一，将论典的场合与两者结合，这是唯经部宗的观点。在实事之量果圆满到未产生现识之量果之间，会出现这种情况。这是对经部宗的实事之量果的唯一疑虑的消除，因为唯识宗没有这种观点。如果仅仅是唯识宗的观点，那么“自证”一词会被极力宣说，这会出现在“心体无分别”等论述之后，因为这些论述是针对将所取相作为可量之物的量果的疑虑的消除，因此这部论典没有必要在中间进行分隔。因此，经部宗的观点是将外境作为可量之物，并将实事作为果的量果；唯识宗的观点是将所取相作为可量之物，并将自证作为果的量果；名言上，外境作为可量之物，名言上将实事作为果的量果，这三种说法之后，会出现这种量果，因此不仅所取相是自证之果，而且对于以外境作为可量之物的两者来说，也是依赖于后来的定解的执着相而安立为实事之果的。如果用下面要讲的两种心识方式和证明自证的理路来分析，自证之果是合理的，因为在根识的自身时间里显现的这个显现，是成为知识自身体性的所取相的缘故，这样显示，这也成立了两种宗派的观点。第二，将两种可量之物结合，经部宗的观点是外境隐蔽处为可量之物，唯识宗的观点是名言上外境可以作为可量之物的方式，前面已经讲过，因此这也成立了两种宗派的观点。第三，将“也”字与两者结合，与经部宗结合时，所取相是自证之果，而且外境也是可量之物，这样结合。与唯识宗结合时，用理路分析时，虽然没有外境，但在名言上如果有外境，也应该这样结合。因此，这也成立了两种宗派的观点。第四，将两种量结合，以外境作为可量之物时，所取相是量，经部宗和唯识宗。
English
In my opinion, this way of realizing the result is reasonable for both the Sutra School and the Mind-Only School. That is to say, there are seven points here. First, applying the occasion of the treatise to both, this is the view of the Sutra School alone. This kind of thing will occur from the completion of the measure-result of the real entity until the measure-result of the consciousness-only has not occurred. This is to eliminate the only doubt about the measure-result of the real entity of the Sutra School, because the Mind-Only School does not have this view. If it is only the view of the Mind-Only School, then the word "self-awareness" will be strongly declared, which will appear after the statements such as "the mind-essence is non-different", because these statements are to eliminate the doubt about the measure-result of taking the apprehended aspect as the measurable object, so there is no need for this treatise to be separated in the middle. Therefore, the view of the Sutra School is to take the external object as the measurable object and the real entity as the measure-result of the result; the view of the Mind-Only School is to take the apprehended aspect as the measurable object and the self-awareness as the measure-result of the result; nominally, the external object is taken as the measurable object, and nominally the real entity is taken as the measure-result of the result. After these three statements, this measure-result will appear, so not only is the apprehended aspect the result of self-awareness, but also for the two that take the external object as the measurable object, it is also established as the result of the real entity depending on the clinging appearance of the subsequent definite understanding. If we analyze with the two ways of consciousness and the reasoning to prove self-awareness that will be explained below, the result of self-awareness is reasonable, because the appearance that appears in the self-time of the sense consciousness is the apprehended aspect that has become the nature of the knowledge itself, so this shows that this also establishes the views of the two schools. Second, combining the two measurable objects, the view of the Sutra School is that the external object is the measurable object in the hidden place, and the view of the Mind-Only School is that the external object can be used as the measurable object nominally, which has been explained before, so this also establishes the views of the two schools. Third, combining the word "also" with the two, when combined with the Sutra School, the apprehended aspect is the result of self-awareness, and the external object is also the measurable object, so combine it like this. When combined with the Mind-Only School, when analyzing with reasoning, although there is no external object, if there is an external object nominally, it should also be combined like this. Therefore, this also establishes the views of the two schools. Fourth, combining the two measures, when the external object is taken as the measurable object, the apprehended aspect is the measure, the Sutra School and the Mind-Only School.
Tibetan
་གཉིས་ཆར་གྱིས་ཁས་ལེན་དགོས་ཏེ། སྔ་མས་ཕྱི་དོན་ལྐོག་ན་མོ་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚེ་དེས་བཞག་པའི་རྣམ་པ་ཚད་མར་འདོད་ཅིང་། ཕྱི་མས་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚེ་ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིག་པར་འཇོག་དགོས་ལ། དེ་ཡང་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་གཟུང་རྣམ་ཁོ་ནས་འཇོག་ནུས་ཀྱི་གཞན་གྱིས་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ཀྱང་གཉིས་ཀའི་ལུགས་སུ་གྲུབ་བོ། །ལྔ་པ་འབྲས་བུ་གཉིས་ཀ་ལ་སྦྱར་བ་ནི། དཔྱད་ན་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་ཡང་མདོ་སེམས་གཉིས་ཆར་གྱི་ལུགས་ཏེ། མདོ་སྡེ་པས། ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚེ་ཚུལ་གཉིས་གྲུབ་པར་འདོད་ཅིང་ཚུལ་གཉིས་གྲུབ་པས་རང་རིག་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཚུལ་གཉིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་ཀྱང་། །རང་རིག་ཕལ་ཆེར་གྲུབ་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྣམ་རིག་པ་ལ། གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་མེད་པས་དཔྱད་ན་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་ལས་འོས་མེད་པའི་ཕྱིར། འདིས་ཀྱང་གཉིས་ཀའི་ལུགས་སུ་གྲུབ་བོ། །དྲུག་པ་དཔྱད་མ་དཔྱད་གཉིས་ཀ་ལ་སྦྱར་བ་ནི། མདོ་སེམས་གཉིས་ཆར་གྱིས་ཀྱང་དབང་ཤེས་ལ་རང་དུས་སུ་སྣང་བ་འདི་མ་དཔྱད་ན་ཕྱི་དོན་ཡིན་པ་དང་། དཔྱད་ན་ཤེས་པ་རང་གི་ངོ་བོར་འདོད་པར་ཁྱད་པར་མེད་དེ། མདོ་སྡེ་པས་ནི་ཕྱི་དོན་ལྐོག་ན་མོའི་རྣམ་དབྱེ་མི་ཤེས་པའི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་ངེས་ཤེས་དེས་ཀྱང་སྤྱིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ངེས་པར་འདོད་ཅིང་། རྣམ་རིག་པས་ནི་བག་ཆགས་བརྟན་འབྱུང་གི་དབང་ཤེས་ཀྱིས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་ཀྱི་ངོར་དབང་ཤེས་ལ་རང་དུས་སུ་སྣང་བ་འདི་ཕྱི་དོན་ཡིན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་དང་། གཉིས་ཀས་ཀྱང་དཔྱད་པའི་ཚེ་གཟུང་རྣམ་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ཀྱང་གཉིས་ཀའི་ལུགས་སུ་གྲུབ་བོ། །བདུན་པ་ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་གཉིས་ཀ་ལ་སྦྱར་བ་ནི། སྔར་དྲངས་པའི་དབང་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་ཐུན་མོང་བ་ཡོད་པའི་རྣམ་ངེས་ཀྱི་ལུང་དང་། རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ལ་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་ཡོད་པའི་ལུང་རྣམས་དང་། འཆད་པར་འགྱུར་བའི་བློ་ཚུལ་གཉིས་པ་དང་རང་རིག་སྒྲུབ་པའི་གཞུང་རྣམས་ནི་ཕྱི་དོན་ཁས་བླངས་པ་དང་མ་བླངས་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་མདོ་སེམས་གཉིས་ཆར་གྱི་ལུགས་ཡིན་པ་རྣམས་ནི་དངོས་བསྟན་གྱི་ཚད་འབྲས་མདོ་སེམས་གཉིས་ཆར་གྱི་ལུགས་ཡིན་པའི་ལུང་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་དང་འདྲ་བའམ་གཞན་འདྲའང་རུང་། །ཞེས་པས་ཀྱང་གཉིས་ཀའི་ལུགས་སུ་གསལ་ཏེ། དེ་དང་འདྲ་བ་ཞེས་པ་ནི་ཕྱི་དོན་དང་འདྲ་བ་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ཡིན་ལ། གཞན་འདྲ་ལ། ལྷས་མི་འདྲ་བ་ཞེས་བཤད་ཅིང་།
Chinese
二者都必须承认。前者将外境隐蔽性作为衡量标准时，认为其所设定的形态是可靠的；后者在名言中将外境作为衡量标准时，必须在名言中将其视为事物认知。而且，也只能通过具有事物形态的所取相才能成立，其他则不能。这也成立了二者的观点。第五，将结果应用于二者：如果进行分析，自证是结果，这也是经部宗和唯识宗二者的观点。经部宗认为，将外境作为衡量标准时，两种方式得以成立，两种方式成立则自证成立。因为促成两种方式成立，也几乎能成立自证。因为（经部宗）这样说过。对于唯识宗来说，由于能取和所取并非实体异体，因此如果进行分析，自证是结果是必然的。这也成立了二者的观点。第六，将分析与未分析二者都应用：经部宗和唯识宗二者也都认为，对于根识在自身显现的现象，如果不进行分析，则认为是外境；如果进行分析，则认为是识的自性，这没有区别。经部宗认为，对于不了解外境隐蔽性差别的人相续中的定解，也普遍认为其确定了外境。而唯识宗则认为，在习气稳固生起的根识所引导的定解面前，根识在自身显现的现象被认为是外境。二者也都认为，在进行分析时，认为是所取相。这也成立了二者的观点。第七，将可信的教证应用于二者：之前引用的关于根识的对境存在共同性的现量教证，以及唯识宗认为名言中存在外境的教证，还有即将阐述的第二种心识方式和成立自证的论典等，除了是否承认外境之外，都是经部宗和唯识宗二者的观点，这些直接揭示的量和结果是经部宗和唯识宗二者观点的教证。与其相同或不同都可以。通过这些也明确了二者的观点。其中，“与其相同”指的是与外境相同，是经部宗的观点。“不同”，解释为与天神不同。
English
Both must acknowledge. When the former takes the hiddenness of external objects as the measure, it considers the form it sets as reliable. When the latter takes external objects as the measure in name, it must regard it as object cognition in name. Moreover, it can only be established by the apprehended aspect that has the form of things, and others cannot. This also establishes the views of both. Fifth, applying the result to both: If analyzed, self-awareness is the result, which is also the view of both the Sutra school and the Mind-Only school. The Sutra school believes that when external objects are taken as the measure, two modes are established, and when two modes are established, self-awareness is established. Because promoting the establishment of two modes also almost establishes self-awareness. Because (the Sutra school) said so. For the Mind-Only school, since the grasper and the grasped are not substantially different, if analyzed, self-awareness is necessarily the result. This also establishes the views of both. Sixth, applying both analysis and non-analysis: Both the Sutra school and the Mind-Only school believe that for the phenomenon of sense consciousness appearing in itself, if not analyzed, it is considered an external object; if analyzed, it is considered the nature of consciousness itself, which is no different. The Sutra school believes that for the definite understanding in the mindstream of a person who does not understand the difference in the hiddenness of external objects, it is also generally believed that it confirms the external object. The Mind-Only school believes that in the face of the definite understanding led by the sense consciousness of stable arising of habitual tendencies, the phenomenon of sense consciousness appearing in itself is considered an external object. Both also believe that when analyzed, it is considered the apprehended aspect. This also establishes the views of both. Seventh, applying credible scriptures to both: The previously cited valid scripture of direct perception that the object of sense consciousness has commonality, and the scriptures of the Mind-Only school that external objects exist in name, and the second mode of mind and the treatises establishing self-awareness that will be explained, etc., except for whether or not external objects are acknowledged, are the views of both the Sutra school and the Mind-Only school. These directly revealed valid measures and results are the scriptures of the views of both the Sutra school and the Mind-Only school. The same or different is fine. Through these, the views of both are also clarified. Among them, "the same" refers to being the same as external objects, which is the view of the Sutra school. "Different" is explained as being different from the gods.