Tibetan
། རྩ་བའི་དགོངས་པ་ཡིན་ན་ཚད་མས་གྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔོན་གྱི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མདོ་སྡེ་པ་དང་སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་བརྫུན་གྱི་ཚད་འབྲས་ཙམ་གསུངས་ཀྱི་འདིར་བསྟན་པའི་འབྲས་རྟོགས་གསུམ་པའི་རྣམ་བཞག་མ་གསུངས་ཞེས་པ་ཡང་རང་ལུགས་དང་འགལ་ཏེ། ཆོས་མཆོག་གིས་གསུམ་པ་འདི་ལ་ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་དེ་རང་གིས་ཀྱང་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་བཞག་གསུམ་པ་ལ་དེ་ལྟར་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལྷས་གསུངས་པར་བཤད་པ་ཡང་རྣམ་བཞག་གསུམ་པ་འབྲས་རྟོགས་གསུམ་པ་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ནི། ལྷས་འབྲས་རྟོགས་གསུམ་པའི་ཐ་སྙད་དངོས་སུ་གསུངས་པས་གནོད་དོ། །རྣམ་འགྲེལ་ངེས་ཀྱི་གཞུང་དེ་དག་གིས་དབང་ཤེས་ལ་སྣང་བའི་མཛེས་མི་མཛེས་ཀྱི་རྣམ་པ་དེ་དོན་གྱིས་གཏད་པ་བཀག་པ་ཡིན་གྱི། ཤེས་པ་དོན་དང་འདྲ་བ་ཙམ་བཀག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞུང་དེར་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་གཅིག་དབང་ཤེས་གཉིས་ལ་རྣམ་པ་ཐ་དད་དུ་སྣང་བར་བཤད་ཅིང་། དེ་སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་ལ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལུགས་བཞི་པ་ནི། མཁས་པ་ཁ་ཅིག འདི་སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་ཡིན། དེ་ལ་རྟོག་ངོ་དང་ཡིན་ལུགས་ཀྱི་ཚད་འབྲས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རྟོག་པ་ལོག་ཤེས་ཀྱི་ངོར་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱ། དེའི་ངོར་ཕྱི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཤར་ནས་དེ་ལ་གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ཚད་མ། དེའི་ངོར་ཕྱི་དོན་དངོས་སུ་རྟོག་པའི་ཚད་མ་འབྲས་བུ། གཉིས་པ་ནི། ཤེས་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་གཞལ་བྱ་ཞེས་སོགས་བཞེད་དོ། །མི་འཐད་དེ། དེ་གཉིས་ཀ་ཡང་འདིའི་དངོས་བསྟན་གྱི་ཚད་འབྲས་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་བསྟན་ལ་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱ་ལ་རང་རིག་འབྲས་བུར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིར་སེམས་ཙམ་པའི་ཚད་འབྲས་ལ། རྟོག་ངོ་དང་ཡིན་ལུགས་གཉིས་སུ་འཐད་ཀྱང་དང་པོ་ལ་རྟོག་པ་ལོག་ཤེས་ཞེས་པའི་ཚིག་གི་ཁྱད་པར་སྣོན་པ་མི་འཐད་དེ། རྟོག་པ་ལོག་ཤེས་ལ་སྣང་བའི་ཚད་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་རིག་པའི་བསྟན་བཅོས་ལས་གཏན་ལ་དབབ་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྔ་པ་ནི་ཁ་ཅིག་ན་རེ། རྒྱན་གྱིས། མ་དཔྱད་ཤིན་ཏུ་དཔྱད་སོགས་ཀྱི། །དབྱེ་བས་ཐ་སྙད་འདི་རྣམ་གསུམ། །ཞེས་པའི་དོན་དུ་བསམས་ནས་ཚད་འབྲས་གསུམ་ཆར་སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་ཡིན་ཅིང་། དང་པོ་ནི། མ་དཔྱད་པ་དང་། གཉིས་པ་ནི། ཅུང་དཔྱད་པ་དང་། གསུམ་པ་ནི། ཤིན་ཏུ་དཔྱད་པའི་ཚད་འབྲས་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ན་ཆོས་གྲགས་ལ་ནང་འགལ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཚད་འབྲས་དང་པོས་དོན་རིགས་འབྲས་བུར་བསྟན་ཅིང་། གཉིས
Chinese
根本的观点是因为必须以量成立。以前的智者们仅仅说了经部宗和唯识宗真假二者的量果，而没有说这里所示的果证三者的分类，这也是与自宗相违背的。法胜说了第三者这个等等，因为这也是自己所承认的。如果对于分类第三者那样说是分别念第二者所说，那么如果说是天神对果证三者进行分类，那么天神直接说了果证三者的名称，因此是有妨害的。释量论决定的论典那些，是遮止了根识所显现的美不美的形象是事物所赋予的，并不是仅仅遮止了识与事物相同，因为论典中说了外境的一个事物，对于两个根识显现为不同的形象，这在唯识宗的宗派中是不允许的。第四种宗派是，有些智者说这是唯识宗的宗派。其中对于认识和存在方式的量果二者中，第一者是，在分别念错乱识的面前，外境是被衡量的。在其面前，外境的形象显现后，对于它新出现的不欺骗的觉知是量。在其面前，真实证悟外境的量是果。第二者是，成为意识自己的本体的蓝色是被衡量的等等这样认为。这不合理，因为那二者也不是这里的直接显示的量果，因为直接显示的是外境是被衡量的，而自证是果。总的来说，对于唯识宗的量果，认识和存在方式二者虽然合理，但是在第一者上增加分别念错乱识的词语差别是不合理的。因为对于分别念错乱识所显现的量果的分类，是不能从理性的论典中确定的。第五种是一些人说，认为是庄严经中，没有观察非常观察等等的差别，这个名称有三种的意思，因此量果三者都是唯识宗的宗派。第一者是没有观察，第二者是稍微观察，第三者是非常观察的量果。否则对于法称来说，会有内在的矛盾，因为量果第一者将事物种类显示为果，第二
English
The fundamental view is because it must be established by valid cognition. Former scholars only spoke of the valid cognition and results of the Sautrāntika and Mind-Only schools regarding true and false appearances, but did not explain the classification of the three results of realization taught here. This also contradicts one's own system, because Dharmottara himself acknowledged that he had stated "this third one," etc. If the third classification is said to be the explanation of the second conceptualization, then if it is said that the deity classified the three results of realization, it is contradictory because the deity directly stated the names of the three results of realization. The definitive treatises of the Pramāṇavārttika prevent the appearance of beauty and ugliness in sense consciousness from being attributed to objects, but they do not merely prevent consciousness from being identical to objects. This is because the treatises explain that one external object appears differently to two sense consciousnesses, which is not permissible in the Mind-Only school. The fourth system is that some scholars say that this is the Mind-Only school. In it, regarding the valid cognition and results of appearance and existence, the first is that in the presence of conceptual mistaken consciousness, external objects are to be measured. In its presence, after the appearance of the aspect of external objects, the newly arisen non-deceptive awareness of it is valid cognition. In its presence, the valid cognition that directly realizes external objects is the result. The second is that the blue that has become the nature of consciousness itself is to be measured, and so on. This is unreasonable because both of these are not the directly stated valid cognition and results here, because the direct statement is that external objects are to be measured and self-awareness is the result. In general, although it is reasonable to have two aspects of valid cognition and results in the Mind-Only school, appearance and existence, it is unreasonable to add the distinction of the words "conceptual mistaken consciousness" to the first. This is because the classification of the valid cognition and results that appear to conceptual mistaken consciousness cannot be determined from treatises on reasoning. The fifth is that some say that they think that the meaning of the Ornament Sutra's "unexamined, extremely examined, etc., these terms are threefold" is that all three valid cognitions and results are the Mind-Only school. The first is unexamined, the second is slightly examined, and the third is the valid cognition and result of extremely examined. Otherwise, there would be an internal contradiction for Dharmakirti, because the first valid cognition and result shows the object-kind as the result, and the second
Tibetan
་པས་དེ་བཀག་ནས་རང་རིག་འབྲས་བུར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨྲའོ། །འོ་ན་སངས་རྒྱས་ལ་ནང་འགལ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། མདོ་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཕྱི་དོན་ཡོད་པར་བཤད་ཅིང་། མདོ་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཕྱི་དོན་བཀག་ནས་རྣམ་རིག་ཙམ་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཙམ་པས་ཅུང་ཟད་དཔྱད་པའི་ཚེ་གཟུང་རྣམ་གཞལ་བྱ་དང་། ཤིན་ཏུ་དཔྱད་པའི་ཚེ་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་ཁས་བླངས་པར་ཐལ། དམ་བཅའ་དེའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་འཇོག་གོ་ཞེ་ན། མི་འཐད་དེ། འབྲས་བུ་རང་རིག་ཏུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྔ་པ་ནི། ཁ་ཅིག འདི་མ་དཔྱད་པའི་ཚེ་མདོ་སྡེ་པ་དང་། དཔྱད་པའི་ཚེ་སེམས་ཙམ་པའི་ཚད་འབྲས་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲའོ། །འོ་ན་ཚད་འབྲས་གསུམ་ཆར་དེ་ལྟར་ཡིན་ནམ། རང་རིག་འབྲས་བུར་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་མི་འཐད་དེ། མདོ་སྡེ་པས་མ་དཔྱད་པའི་ཚེ་རང་རིག་འབྲས་བུར་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་དང་། སེམས་ཙམ་པས་དཔྱད་པའི་ཚེ་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་ཡང་མི་འཐད་དེ། མདོ་སེམས་གཉིས་ཆར་གྱིས་དཔྱད་པའི་རང་རིག་འབྲས་བུར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ།། །།གསུམ་པ་འཐད་པའི་ཕྱོགས་ངོས་བཟུང་བ་ལ་གསུམ་སྟེ། མདོར་བསྟན། རྒྱས་པར་བཤད། རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། རྣམ་ངེས་ལས། གང་གི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གཅིག་ཉིད་ལ་གཅིག་གིས་ཡིད་དུ་འོང་བར་མཐོང་ལ་གཞན་གྱིས་ནི་ཡིད་དུ་མི་འོང་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དང་། གཞན་ལ་ཡང་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་སྒྲ་དང་དྲི་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་སྲོག་ཆགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་རྣམས་ཀྱི་དབང་པོ་ཉིད་ཀྱི་བདེ་བ་མི་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཕྱི་རོལ་ཡུལ་གཅིག་ཉིད་ཀྱིས་དབང་ཤེས་སོ་སོ་ལ་རྣམ་པ་ཐ་དད་དུ་གཏོད་པར་བཤད་པས་སེམས་ཙམ་ཁོ་ནའི་ལུགས་མ་ཡིན་ལ། སེམས་ཙམ་པའི་ཚད་འབྲས་ཀྱི་སྐབས་སུ་བཤད་ཅིང་ལུགས་དེ་ལ་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་འཐད་པས་མདོ་སྡེ་ཁོ་ནའི་ལུགས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་གཉིས་ལས་གཞན་པའི་རང་ལུགས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་བསྟན་བཅོས་འདིར་མི་འབྱུང་བས། དངོས་བསྟན་གྱི་ཚད་འབྲས་འདི་མདོ་སེམས་གཉིས་ཀའི་ལུགས་སུ་གྲུབ་བོ། །འོན་ཀྱང་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་འཇོག་ཚུལ་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་ཅིང་། དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་གཟུང་རྣམ་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་ཡོད་པས་རང་རིག་གི་མྱང་བྱ་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ནི། སྔར་ཡང་བཤད་ཟིན་ཅིང་ད་དུང་ཡང་འཆད་པར་འགྱུར་རོ།། །།གཉིས་པ་ལ་སྡོམ་ནི། གཞུང་གི་སྐབས་དང་གཞལ་བྱ་ཡང་སྒྲ་དང་། །ཚད་མ་འབྲས་བུ་དཔྱད་དང་མ་དཔྱད་དང་། །ཡིད་ཆེས་ལུ
Chinese
有人说，这是因为（佛）遮止了外境，而显示为自证果。如果这样，佛就会有自相矛盾，因为有些经中说有外境，而有些经中遮止外境，而只显示为唯识。唯识宗稍微观察时，承认所取相是所量，如果深入观察，则承认外境是所量。因为有这个承诺。如果说从果的角度安立，则不合理，因为果在自证上是相同的。第五，有些人说，这在未观察时是经部宗的，观察时是唯识宗的量果。那么，三种量果都是这样吗？在自证果上是这样。如果按照第一种说法，则不合理，因为经部宗在未观察时，不承认自证为果，而唯识宗在观察时，不承认外境为所量。如果按照第二种说法，也不合理，因为经部宗和唯识宗都承认观察后的自证为果。第三，确定合理的方面有三：略说、广说、遣除诤论。第一，在《释量论》中说：“因为对于同一个自性，有人觉得悦意，而有人觉得不悦意。”又说：“对于其他没有差别的声音和气味等差别，不能使各类众生的根识产生快乐。”因此，（经中）说同一个外境对不同的根识产生不同的显现，所以不是唯识宗的观点。在唯识宗的量果的场合中宣说，并且在名言上，那个宗派安立外境为所量是合理的，所以也不是经部宗的观点。因为这部论典中没有出现这二者之外的自宗的宗义，所以，直接显示的这个量果成立为经部宗和唯识宗二者的宗义。然而，安立外境为所量的方式有差别，并且由于它的力量，所取相也有差别，因此，自证的所领受也有差别，这在之前已经说过，现在还要再说。第二，归纳为：经文的场合和所量也是声音，量和果，观察和未观察，以及信
English
Some say that this is because (the Buddha) prohibited external objects and showed it as the self-cognizance fruit. If so, the Buddha would have self-contradiction, because some sutras say that there are external objects, while some sutras prohibit external objects and only show it as Vijnanavada. When the Vijnanavada school slightly observes, it admits that the apprehended aspect is the object to be measured, and if it observes deeply, it admits that the external object is the object to be measured. Because there is this commitment. If it is said to establish from the perspective of the fruit, it is unreasonable, because the fruit is the same in self-cognizance. Fifth, some say that this is the measure and fruit of the Sautrantika school when it is not observed, and the Vijnanavada school when it is observed. So, are all three measure and fruits like this? It is like this on the self-cognizance fruit. If according to the first statement, it is unreasonable, because the Sautrantika school does not admit self-cognizance as the fruit when it is not observed, and the Vijnanavada school does not admit the external object as the object to be measured when it is observed. If according to the second statement, it is also unreasonable, because both the Sautrantika and Vijnanavada schools admit the self-cognizance after observation as the fruit. Third, there are three aspects to determine the reasonable aspect: brief explanation, detailed explanation, and refuting disputes. First, in the Pramanavarttika, it says: "Because for the same nature, some people find it pleasing, while others find it displeasing." It also says: "For other differences such as sounds and smells that have no difference, they cannot make the sense consciousness of various beings produce happiness." Therefore, (the sutra) says that the same external object produces different appearances for different sense consciousnesses, so it is not the view of the Vijnanavada school alone. It is said in the context of the measure and fruit of the Vijnanavada school, and in terms of convention, it is reasonable for that school to establish the external object as the object to be measured, so it is not the view of the Sautrantika school alone. Because the self-sectarian doctrine other than these two does not appear in this treatise, this measure and fruit that is directly shown is established as the doctrine of both the Sautrantika and Vijnanavada schools. However, there is a difference in the way of establishing the external object as the object to be measured, and because of its power, there is also a difference in the apprehended aspect, therefore, there is also a difference in what is experienced by self-cognizance, which has been said before and will be said again. Second, it is summarized as: the occasion of the scripture and the object to be measured are also sound, measure and fruit, observation and non-observation, and faith.