Tibetan
་ཡིན་པ་ཞར་བྱུང་དང་། དོན་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་གཙོ་བོར་འགྱུར་བས་ཚད་འབྲས་གསུམ་པའི་དངོས་བསྟན་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་རང་རིག་ཡིན་ཡང་དོན་རིག་འདོད། །ཅེས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། མིན་ཏེ། གཞུང་དེས་ཚད་འབྲས་གཉིས་པོ་ཡུལ་ཐ་དད་པའི་རྩོད་པ་སྤོང་བ་ཙམ་ཡིན་གྱི་སྐབས་འདིའི་འབྲས་བུ་སྟོན་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ལ་ལུགས་ལྔ་ལས། དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་འབྲས་དང་། དོན་དམ་པའི་ཚད་འབྲས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། དོན་གཞལ་བྱ། དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་གཟུང་རྣམ་ཚད་མ། དོན་རིག་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། དོན་ནི་གཞལ་བྱ་ཉིད་དུ་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། མདོ་སྡེ་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དཔྱད་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དང་དེ་རིག་པའི་ཤེས་པ་འདོད་པ་ཡིན་ལ། འདིར་ནི་མ་དཔྱད་པའི་ཚེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དང་དེ་རིག་པའི་ཤེས་པ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཕྱི་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་ཤེས་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་གཞལ་བྱ། དེ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་འཛིན་རྣམ་ཚད་མ། དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཚད་འབྲས་གཉིས་ཀ་ཡང་ཚད་འབྲས་གསུམ་པའི་དངོས་བསྟན་གྱི་ཚད་འབྲས་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་བསྟན་ལ་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱ་ལ་གཟུང་རྣམ་ཚད་མ་དང་རང་རིག་འབྲས་བུར་བཤད་པའི་ཕྱིར། ལུགས་གཉིས་པ་ནི། ཁ་ཅིག་འདིར་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་བྱེད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། སེམས་ཙམ་རང་ལུགས་ལ་ཕྱི་དོན་ཡོད་དམ་མེད། ཡོད་ན་སེམས་ཙམ་པས་གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་གྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་ཁས་མི་ལེན་པར་འགྱུར་ཤིང་། མེད་ན་དེ་ལྟ་བུའི་ཚད་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་དེ་འཐད་ལྡན་མིན་པར་ཐལ། གཞལ་བྱ་ལ་ཚད་མས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོ་སྡེ་པ་ལ་སྦྱོར་བ་ཡང་མི་འཐད་དེ། འདིར་སྔོན་པོ་གཞལ་བྱ་ལ་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་རིག་པ་འབྲས་བུར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཚད་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་ནི་སྔོན་པོ་གཞལ་བྱ། རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཤར་ནས་དེ་ལ་གཟུང་རྣམ་ཚད་མ། རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་རིག་པ་འབྲས་བུའོ། །ཚད་འབྲས་དེ་ལྟར་དུ་བཞག་པ་ལ་རང་རིག་རང་ལྡོག་ནས་འབྲས་བུར་བཞག་བྱུང་སྙམ་ནས་དོགས་པ་གསུམ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། སྔོར་སྣང་དབང་ཤེས་རིག་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་ན། དེ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་འཛིན་རྣམ་ཡིན་པས་འཛིན་རྣམ་ཚད་མར་འགྱུར་བ་དང་། གཟུང་རྣམ་ཚད་མ་ཡིན་ན། གཟུང་རྣམ་ནི་ཕྱི་རོ
Chinese
是附带的，而成为事物认识的果是主要的，因此与量果第三的明示相违背。如果有人问：那么，即使是自证，也承认是事物认识。这与此相违背吗？不是的，因为那个论典仅仅是破除量与果二者是不同对境的争论，而不是宣说此处的果。第四，有五种宗派，其中第一种是：有些论师认为有世俗谛的量果和胜义谛的量果两种。第一种是：事物是所量，具有事物形象的所取相是量，事物认识是果，因为事物被认为是所量本身。因此，与经部宗没有差别，不是的，因为经部宗是经过观察后，承认外境的事物和认识它的知识，而此处是不经观察时，承认外境的事物和认识它的知识。第二种是：因为没有外境，所以知识自己的自性是所量，完全断定它的能取相是量，体验它的自证是果，这样说是不合理的，因为那样的量果二者都不是量果第三的明示的量果，因为明示中说外境是所量，所取相是量，自证是果。第二种宗派是：有些人认为此处以外境作为所量是不合理的，因为唯识宗自己的宗义里，有外境还是没有外境？如果有，那么唯识宗者将不得不承认能取和所取是与实体不同的空性，如果没有，那么那样的量果的安立是不合理的，因为量会损害所量。与经部宗相联系也是不合理的，因为此处说蓝色是所量，成为自己自性的蓝色认识是果。因此，量果的安立是蓝色是所量，显现出成为自己自性的蓝色的形象，因此它是所取相量，成为自己自性的蓝色认识是果。对于那样安立量果，会生起三种怀疑，认为自证从自身返回而安立为果，如果显现为蓝色的根识是果，那么完全断定它的能取相是量，因此能取相会成为量，如果所取相是量，那么所取相是外
English
is incidental, and the fruit of object-cognition becomes the main thing, so it contradicts the explicit statement of the third measure-fruit. If someone asks: Then, even if it is self-cognition, it is also admitted to be object-cognition. Does this contradict this? No, because that treatise only refutes the dispute that the two measure-fruits are different objects, and it does not explain the fruit here. Fourth, there are five systems, the first of which is: Some teachers think that there are two kinds of measure-fruits, conventional truth and ultimate truth. The first is: things are measurable, the apprehended aspect with the appearance of things is the measure, and the cognition of things is the fruit, because things are considered to be the measurable itself. Therefore, there is no difference from the Sautrāntika, no, because the Sautrāntika admits the external object and the knowledge that knows it after investigation, while here it admits the external object and the knowledge that knows it when it is not investigated. The second is: Because there is no external object, the self-nature of knowledge is measurable, the grasping aspect that completely determines it is the measure, and the self-cognition that experiences it is the fruit, it is unreasonable to say so, because neither of those two measure-fruits is the measure-fruit of the explicit statement of the third measure-fruit, because the explicit statement says that the external object is the measurable, the apprehended aspect is the measure, and the self-cognition is the fruit. The second system is: Some people think that it is unreasonable to take the external object as the measurable here, because in the own tenets of Cittamātra, is there an external object or not? If there is, then the Cittamātrins will have to admit that the grasper and the grasped are emptiness different from the entity, if not, then such an establishment of measure-fruit is unreasonable, because the measure will harm the measurable. It is also unreasonable to connect with the Sautrāntika, because here it is said that blue is the measurable, and the blue cognition that has become its own self-nature is the fruit. Therefore, the establishment of measure-fruit is that blue is the measurable, the appearance of blue that has become its own self-nature appears, so it is the apprehended aspect measure, and the blue cognition that has become its own self-nature is the fruit. For such an establishment of measure-fruit, three doubts will arise, thinking that self-cognition returns from itself and is established as the fruit, if the root consciousness that appears as blue is the fruit, then the grasping aspect that completely determines it is the measure, so the grasping aspect will become the measure, if the apprehended aspect is the measure, then the apprehended aspect is external
Tibetan
ལ་གྱི་དོན་ལ་འཇུག རང་རིག་ནི་ཤེས་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་འཇུག་པས་ཚད་འབྲས་གཉིས་ཡུལ་ཐ་དད་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་དང་། སྔོན་པོ་གཅིག་གཉིས་གཞལ་བྱ་ལ་ཚད་འབྲས་དང་པོར་སྔོན་པོ་རིག་པ་འབྲས་བུ་དང་འདིར་རང་རིག་འབྲས་བུར་བཤད་པ་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། རང་རིག་རང་ལྡོག་ནས་འབྲས་བུར་བཤད་ན་འཛིན་རྣམ་ཚད་མར་འཇོག་དགོས་ཏེ། རང་རིག་ནི་འཛིན་རྣམ་ཁོ་ནས་ཡིན་གྱི་གཞན་གྱིས་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་རིག་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་དེ་ནི་གཟུང་རྣམ་གྱིས་བཞག་ནུས་ཏེ། དེ་ལ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཤར་བའི་ཕྱིར། ཚད་འབྲས་གཉིས་ཡུལ་ཐ་དད་ལ་འཇུག་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། ཚད་མ་དེས་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་གཅོད་པར་བྱེད་ཅིང་འབྲས་བུ་དེས་ཀྱང་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་འབྲས་དང་པོ་དང་མི་འགལ་ཏེ། དེར་ནི་སྔོར་སྣང་དབང་ཤེས་ཀྱི་ལག་རྗེས་ལ་སྔོན་པོ་རིག་གོ་སྙམ་པའི་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་ཤེས་པའི་ཆེད་དུ་སྔོན་པོ་རིག་པ་འབྲས་བུར་བཤད་ལ། འདིར་ནི་གནས་ཚུལ་སེམས་པའི་བློ་ངོར་སྔོར་སྣང་དབང་ཤེས་ཀྱིས་རིག་བྱར་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་དེ་ཤེས་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པའི་ཆེད་དུ་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་རིག་པ་འབྲས་བུར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །མི་འཐད་དེ། སྔོན་པོ་གཞལ་བྱ་ལ་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་རིག་པ་འབྲས་བུར་བཤད་པས་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་མ་ཡིན་ཞེས་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། མདོ་སྡེ་པས་ཀྱང་མ་དཔྱད་ན་དོན་རིག་འབྲས་བུ་དང་དཔྱད་ན་རང་རིག་འབྲས་བུར་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཤེས་པ་ལ་རང་དུས་སུ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་འདི་ཤེས་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་འདོད་ཕྱིར། ཤེས་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཤར་བ་ཚད་མར་བྱེད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། སྔོན་པོ་ཤེས་པ་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན། དེ་ལ་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུར་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་རིག་རང་ལྡོག་ནས་འབྲས་བུར་བཞག་ན་འཛིན་རྣམ་ཁོ་ནས་དེ་འཇོག་དགོས་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། གཟུང་རྣམ་གཞལ་བྱར་བཞག་པའི་ཚེ་དེ་ལྟར་ཡིན་ཀྱང་སྔོན་པོ་གཞལ་བྱར་བཞག་པའི་ཚེ་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཤར་བའི་སྒོ་ནས་དེ་ལྟར་བཞག་པའི་ཕྱིར། འདི་སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་སུ་བྱེད་པ་དང་ཚད་འབྲས་དང་པོ་ལྟར་དོན་རིག་འབྲས་བུར་བྱེད་དགོས་པར་འགྱུར་ཞེས་དོགས་པ་སྐྱེ་བ་འགལ་ཏེ། སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་ཡིན་ན། དེ་ལྟར་དུ་དོགས་པ་སྐྱེ་བའི་གཞི་མེ
Chinese
ལ་这个词的意思是“在……方面”。自证是指知识在它自身本质的方面，因此，量和果两者会变成在不同的境域方面。如果有人问：在蓝色（事物）作为所量（对象）的情况下，在量和果的最初阶段，蓝色（事物）的认知是果，而这里说自证是果，这二者是矛盾的。答：如果说自证从自身返回来成为果，那么就必须把执取相（执相）安立为量，因为自证仅仅是执取相，而不是其他的。然而，由于成为自身本性的境域认知是果，所以这能够通过所取相（所相）来安立，因为在那里境域的相状显现。量和果两者也不会变成在不同的境域方面，因为量会断定成为自身本性的境域，而果也会认知成为自身本性的境域。这与量和果的最初阶段并不矛盾，因为在那里，为了认知，会生起这样的定解，即在先前显现的根识的痕迹上，认知了蓝色（事物）。而在这里，为了认知，在思考情况的智慧面前，先前显现的根识所认知的蓝色（事物）是知识自身的本性。有人会说，因此，成为自身本性的蓝色（事物）的认知被说成是果。这不合理，因为如果说在蓝色（事物）作为所量（对象）的情况下，成为自身本性的蓝色（事物）的认知是果，那么这就不是经部宗的观点。这也是不合理的，因为经部宗也认为，如果不进行分析，那么境识是果；如果进行分析，那么自证是果，因为显现在知识自身时期的相状被认为是知识自身的本性。把显现为知识自身本性的蓝色（事物）的相状作为量也是不合理的，因为如果蓝色（事物）是那个知识的本性，那么它就与在那里创造相状的原因相矛盾。如果说自证从自身返回来被安立为果，那么仅仅通过执取相来安立它也是不合理的，因为当所取相被安立为所量（对象）时，情况就是那样。但是，当蓝色（事物）被安立为所量（对象）时，它是通过蓝色（事物）的相状显现的方式来安立的。认为这会变成是唯识宗的观点，并且会像量和果的最初阶段那样，必须把境识作为果，这种疑虑的产生是矛盾的，因为如果是唯识宗的观点，那么就不会有产生这种疑虑的基础。
English
The meaning of 'la' is 'in the aspect of'. Self-cognition refers to knowledge in the aspect of its own essence, therefore, valid cognition and result will become in the aspect of different objects. If someone asks: In the case of blue (thing) as the object to be measured, in the initial stage of valid cognition and result, the cognition of blue (thing) is the result, and here it is said that self-cognition is the result, are these two contradictory? Answer: If self-cognition returns from itself to become the result, then the grasping aspect (grasping aspect) must be established as valid cognition, because self-cognition is only the grasping aspect, and not others. However, since the object cognition that has become its own nature is the result, it can be established by the grasped aspect (grasped aspect), because the appearance of the object appears there. The two, valid cognition and result, will also not become in the aspect of different objects, because valid cognition will determine the object that has become its own nature, and the result will also cognize the object that has become its own nature. This is not contradictory to the initial stage of valid cognition and result, because there, in order to cognize, such a definite understanding will arise, that on the trace of the previously appearing root consciousness, the blue (thing) is cognized. And here, in order to cognize, in the face of the wisdom of thinking about the situation, the blue (thing) cognized by the previously appearing root consciousness is the nature of knowledge itself. Someone might say, therefore, the cognition of the blue (thing) that has become its own nature is said to be the result. This is unreasonable, because if it is said that in the case of blue (thing) as the object to be measured, the cognition of the blue (thing) that has become its own nature is the result, then this is not the view of the Sautrantika school. This is also unreasonable, because the Sautrantika school also believes that if it is not analyzed, then object-cognition is the result; if it is analyzed, then self-cognition is the result, because the appearance that appears in the knowledge itself is considered to be the nature of the knowledge itself. It is also unreasonable to regard the appearance of the blue (thing) that has become the nature of knowledge itself as valid cognition, because if the blue (thing) is the nature of that knowledge, then it contradicts the cause of creating the appearance there. If it is said that self-cognition returns from itself and is established as the result, then it is also unreasonable to establish it only through the grasping aspect, because when the grasped aspect is established as the object to be measured, that is the case. However, when the blue (thing) is established as the object to be measured, it is established through the way the appearance of the blue (thing) appears. The emergence of the doubt that this will become the view of the Mind-Only school, and that object-cognition must be taken as the result as in the initial stage of valid cognition and result, is contradictory, because if it is the view of the Mind-Only school, then there will be no basis for generating such doubts.