Tibetan
ས་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བྱ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེའི་དོན་ནི། ཡང་ན་རང་རིག་འབྲས་བུ་སྟེ། །ཞེས་པས་རྣམ་རིག་གི་ཚད་འབྲས་དང་ཐུན་མོང་དུ་འབྲས་བུར་བསྟན། གང་གི་ཚེ་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་བསྟན། ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ཉིད་འདི་ཡི། །ཚད་མ་ཞེས་པ་རྩ་འགྲེལ་གྱིས་གཟུང་རྣམ་ཚད་མར་བསྟན། དེ་ཡིས་འཇལ་བར་བྱེད། །ཅེས་དང་། །འགྲེལ་པར། དེ་དང་དེའི་ངོ་བོ་ཡུལ་དང་བཅས་པ་འཇལ་བར་བྱེད་དེ། ཞེས་སོགས་ཀྱིས་གཟུང་རྣམ་ཚད་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་བསྟན། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བྱ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པས་དངོས་སུ་དཔྱད་ན་ཕྱི་དོན་རིག་པའི་བྱ་བ་མེད་པར་བསྟན་ནས་ཤུགས་ལ་རང་རིག་འབྲས་བུར་བསྟན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་ཡོད་ན་ཡང་། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་བཅུ་གཉིས་ཏེ། གང་གི་ཚེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་འབའ་ཞིག་གཞལ་བྱར་བྱས་པ་དེའི་ཚེ་ཞེས་དང་། ཡང་ན་རང་རིག་འབྲས་བུ་སྟེ། །ཞེས་པའི་དོན་སྟོན་པ་ནི། ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་ཡོད་ན་ཡང་། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་ལྔའོ། །ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ཉིད་འདི་ཡི། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་སྟོན་པ་ནི། དེ་ཚེ་དོན་སྣང་འདི་ཉིད་ནི། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་ཕྱེད་དང་བཞིའོ། །དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་ནི། དོན་འཇོག་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་ཕྱེད་དང་གཉིས་སོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པ་དུ་མ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་སྟོན་པ་ནི། དེ་དང་འདྲ་བའམ་གཞན་འདྲའང་རུང་། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གོ །ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བྱ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པའི་དོན་སྟོན་པ་ནི། ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལྟར། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གོ །དེས་ན་གཞུང་འདི་དག་དོན་ཚན་གསུམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱ་ལ་རང་རིག་འབྲས་བུར་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན། རང་རིག་འབྲས་བུ་ལ་གཟུང་རྣམ་ཚད་མར་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན། གཟུང་རྣམ་ཚད་མ་ལ་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནོ། །དང་པོ་ནི། ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚེ་རང་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་རིག་པ་ཡིན་གྱི་ཕྱི་དོན་དངོས་སུ་རིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་རིག་ན་ཕྱི་དོན་དེ་མཛེས་མི་མཛེས་དུ་མའི་གཞི་མཐུན་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པ་ནི། ཕྱི་རོལ་ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གོ །དེའི་འདོད་པ་ལ་གནོད་པ་སྟོན་པ་ནི། ཁས་བླངས་ན་ཡང་ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གསུམ་མོ། །རྒྱུ་མཚན་དེས་ན་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚེ་ཡང་རང་རིག་འབྲས་བུར་རིགས་སོ་ཞེས་པ་ནི། དེ་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གཞལ་བྱ་ལའང་
Chinese
是故。一切法，以离作用之故。如是说，彼之义者。又或自智果。以如是之句，于识之量果，共同为果而示。何时等，以彼外义为所量而示。于境显现此性。量，如是根本释以所取相为量而示。以彼而测量。如是及。释中，彼及彼之自性与境俱测量，如是等以所取相是量之理而示。一切法，以离作用之故，如是实事而观察，则示外义无有识之作用，而间接示自智为果。二者是。外境义虽有。如是等十二颂。何时唯外境之义作为所量之时，如是及。又或自智果。如是之义显示者是。外境义虽有。如是等五颂。于境显现此性。如是等之义显示者是。彼时义显现此性。如是等四颂半。于彼遣除诤论者是。义安立彼之自性故。如是等二颂半。如是众多之相如是等之义显示者是。与彼相似或异相似亦可。如是等一颂。一切法，以离作用之故，如是之义显示者是。如是如若干之相。如是等一颂。是故此等论典成为三义段，即于外义所量，安立自智为果之理。于自智果，安立所取相为量之理。于所取相量，安立外义为所量之理。初者是。于外义作为所量之时，于自显现之相，彼即是识，然外义非真实之识，若如是识者，则外义彼成为美与不美众多之共同基础之过失故，如是者是。外境如是等一颂。于彼之承许显示损害者是。虽许如是等三颂。以彼理故，于外义作为所量之时，亦应理自智为果，如是者是。是故于外境所量亦
English
Therefore. All dharmas, because of being devoid of function. Thus it is said, the meaning of which is. Or again, the fruit of self-awareness. With such a phrase, the measure and fruit of consciousness are jointly shown as the fruit. When, etc., it shows that external objects are to be measured. The appearance of this nature in the object. "Measure," as the root commentary shows the apprehended aspect as the measure. By that it measures. Like this and. In the commentary, it measures that and its nature together with the object. Thus, etc., it shows the reason why the apprehended aspect is the measure. All dharmas, because of being devoid of function, thus, when examined in reality, it shows that external objects have no function of consciousness, and indirectly shows that self-awareness is the fruit. The second is. Although external objects exist. Like this, twelve verses. When only the meaning of external objects is taken as the measure, like this and. Or again, the fruit of self-awareness. The one that shows such a meaning is. Although external objects exist. Like this, five verses. The appearance of this nature in the object. The one that shows such a meaning is. At that time, the appearance of meaning is this nature. Like this, four and a half verses. The one that refutes the dispute there is. Because the establishment of meaning is its nature. Like this, two and a half verses. The one that shows the meaning of such various aspects is. Similar to that or different similarity is also fine. Like this, one verse. All dharmas, because of being devoid of function, the one that shows such a meaning is. Like this, like some aspects. Like this, one verse. Therefore, these treatises become three sections of meaning, namely, the reason for establishing self-awareness as the fruit for the external object to be measured. The reason for establishing the apprehended aspect as the measure for the fruit of self-awareness. The reason for establishing the external object as the measure for the apprehended aspect measure. The first is. When the external object is taken as the measure, the aspect that appears to oneself, that is consciousness, but the external object is not the real consciousness. If it is consciousness, then the external object becomes the fault of being the common basis of many beautiful and not beautiful, thus, the one that is. External objects like this, one verse. The one that shows the harm to that acceptance is. Although accepted, like this, three verses. For that reason, when the external object is taken as the measure, it is also reasonable for self-awareness to be the fruit, the one that is. Therefore, also for the external object to be measured
Tibetan
། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གོ །གཉིས་པ་ནི། དེའི་ཚེ་ཡང་གཟུང་རྣམ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། དེ་ཚེ་དོན་སྣང་འདི་ཉིད་ནི། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གོ །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཚད་མ་དེས་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་རྟོགས་པ་ཅིག་བསྒྲུབ་དགོས་པ་ལས། གཟུང་རྣམ་གྱིས་ནུས་པ་ཡིན་གྱི་འཛིན་རྣམ་གྱིས་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། གང་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དོན་བདག་དེ། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་ཕྱེད་དང་གསུམ་མོ། །དེ་ལ་ཚད་འབྲས་གཉིས་ཡུལ་ཐ་དད་དུ་ཐལ་བ་སྤང་བ། སྔར་དོན་རིག་འབྲས་བུར་བཤད་པ་དང་འགལ་བ་སྤོང་བ་གཉིས་ནི། དོན་འཇོག་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །ཞེས་སོགས་དང་། རང་གི་ངོ་བོ་དཔྱོད་པ་ན། །ཞེས་སོགས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་ལྟར་ཕྱི་དོན་དངོས་སུ་མི་རིག་པར་ཕྱི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་རིག་པ་ཙམ་ཡིན་ན། ཅིའི་ཕྱིར་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་འཇོག་ཅེ་ན། ཕྱི་དོན་དེ་དང་འདྲ་བ་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལྟར་རམ། གཞན་བག་ཆགས་དང་འདྲ་བ་རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ལྟར་ཡང་རུང་ཐ་སྙད་དུ་དབང་ཤེས་ལ་ཕྱི་དོན་དུ་སྣང་བའི་རྒྱུ་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་ཉིད་ཡིན་པས་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་འཇོག་ཅེས་པ་ནི། དེ་དང་འདྲ་བའམ་གཞན་འདྲའང་རུང་། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། སྔ་མ་ལྟར་ན་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་དང་། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་སྣང་བའི་དམིགས་རྐྱེན་གྱི་དོན་ནོ། །འོ་ན་དཔྱད་ན་དབང་ཤེས་ཀྱིས་དོན་མི་རིག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདོད་དེ། མདོ་སྡེ་པ་ལྟར་ན་དེ་གཉིས་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་པས་གཅིག་དངོས་པོར་ཡོད་པའི་ཚེ་ཅིག་ཤོས་དངོས་པོར་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། རྣམ་རིག་པ་ལྟར་ན་ཕྱི་དོན་ཉིད་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི། ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལྟར། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གོ །ལྷས་ནི། དོན་རིག་དེ་བདག་ཉིད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པ་ཡན་ཆད་ཀྱིས་ཚད་འབྲས་རྫོགས་པར་བསྟན་ཟིན་ནས་ཚིགས་བཅད་ཕྱི་མ་གཉིས་ནི་ཞར་བྱུང་དུ་བཞེད་དོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཞུང་འགྲེལ་རྣམས་ལས་བསྟན་པའི་ཚུལ། སྔོན་གྱི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དཔྱད་པའི་ཚུལ། འཐད་པའི་ཕྱོགས་ངོས་བཟུང་བའོ། །དང་པོ་ནི། མདོར། གང་གི་ཚེ་ཞེས་སོགས་དང་། འདིར། ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་ཡོད་ན་ཡང་། །ཞེས་དང་། དེ་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གཞལ་བྱ་ལའང་། །ཞེས་དང་། དོན་ནི་གཞལ་བྱ་ཉིད་དུ་འདོད། །ཅེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་བསྟན། མདོར། ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ཉིད་འདི་ཡི། །ཚད་མ་ཞེས་དང་། འདིར། དེ་ཚེ་དོན་སྣང་འདི་ཉིད་ནི། །ཚད་ཡིན་ཞེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཟུང་རྣམ་ཚད་མར
Chinese
。这是一个偈颂。第二，显示在那时，所取之相也是量。即：彼时义显现，这本身。（藏文：དེ་ཚེ་དོན་སྣང་འདི་ཉིད་ནི།），这是一个偈颂。其原因是，那个量必须在名言中成立外境的证悟，而是所取之相的作用，不是能取之相的作用。即：何以外境之体性。（藏文：གང་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དོན་བདག་དེ།），这是三个半偈颂。其中，避免量果二者境相异，避免与之前所说的义识为果相违，即：以彼义安立之自性故。（藏文：དོན་འཇོག་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཕྱིར།），以及，于自之体性观察时。（藏文：རང་གི་ངོ་བོ་དཔྱོད་པ་ན།）。第三，既然如此，不直接认识外境，仅仅是认识外境的相，为何要安立外境为所量呢？无论是像外境一样，如经部宗的观点；还是像习气一样，如唯识宗的观点，无论如何，名言中显现为外境的根识之因，名言中就是外境本身，因此安立外境为所量。即：如彼或异亦相同。（藏文：དེ་དང་འདྲ་བའམ་གཞན་འདྲའང་རུང་།），这是一个偈颂。如前者，是生起相的因；如后者，是显现的所缘缘之义。那么，如果观察，根识不是就变成不认识外境了吗？答：是的。如经部宗，二者是因果关系，因此一个事物存在时，另一个事物就不存在；如唯识宗，因为外境本身就不成立。即：如何如若干相。（藏文：ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལྟར།），这是一个偈颂。寂天论师说：义识即是自性故。（藏文：དོན་རིག་དེ་བདག་ཉིད་ཕྱིར་རོ།）。到此为止，已经完整地显示了量果，后面的两个偈颂是顺带提及的。第三部分有三点：经论中所显示的道理，先前智者们所观察的道理，以及确定合理的方面。第一点：总的来说，在“何时”等等，以及这里，“外境若有亦如是”（藏文：ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་ཡོད་ན་ཡང་།），以及“是故外境所量境”（藏文：དེ་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གཞལ་བྱ་ལའང་།），以及“义乃所量自体性”（藏文：དོན་ནི་གཞལ་བྱ་ཉིད་དུ་འདོད།），这些都显示了外境是所量。总的来说，“显现为境即此之”（藏文：ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ཉིད་འདི་ཡི།）是量，以及这里，“彼时义显现，这本身”（藏文：དེ་ཚེ་དོན་སྣང་འདི་ཉིད་ནི།）是量，这些都显示了所取之相是量。
English
This is one verse. Second, it shows that at that time, the apprehended aspect is also valid. That is: At that time, the appearance of the object, this itself. (Tibetan: དེ་ཚེ་དོན་སྣང་འདི་ཉིད་ནི།), this is one verse. The reason for this is that the valid cognition must establish the realization of the external object in name, but it is the function of the apprehended aspect, not the function of the apprehending aspect. That is: Why the nature of the external object. (Tibetan: གང་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དོན་བདག་དེ།), this is three and a half verses. Among them, avoiding the fallacy that the object of the valid cognition and its result are different, and avoiding the contradiction with the previous statement that the object-consciousness is the result, that is: Because of the nature of the establishment of that object. (Tibetan: དོན་འཇོག་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཕྱིར།), and, when examining one's own nature. (Tibetan: རང་གི་ངོ་བོ་དཔྱོད་པ་ན།). Third, since it is like that, if one does not directly recognize the external object, but only recognizes the aspect of the external object, why should one establish the external object as the object to be measured? Whether it is like the external object, according to the view of the Sutra School; or like the habit, according to the view of the Mind-Only School, in any case, the cause of the root consciousness appearing as the external object in name is the external object itself in name, therefore the external object is established as the object to be measured. That is: Like that or different is also the same. (Tibetan: དེ་དང་འདྲ་བའམ་གཞན་འདྲའང་རུང་།), this is one verse. According to the former, it is the cause of generating the aspect; according to the latter, it is the meaning of the object-condition of appearance. Then, if one examines, doesn't the root consciousness become not recognizing the external object? Answer: Yes. According to the Sutra School, the two are cause and effect, therefore when one thing exists, the other thing does not exist; according to the Mind-Only School, because the external object itself is not established. That is: How like some aspects. (Tibetan: ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལྟར།), this is one verse. Shantideva said: Because the object-consciousness is the self-nature. (Tibetan: དོན་རིག་དེ་བདག་ཉིད་ཕྱིར་རོ།). Up to this point, the valid cognition and its result have been completely shown, and the latter two verses are mentioned incidentally. The third part has three points: the reasons shown in the scriptures and commentaries, the reasons examined by the previous scholars, and the determination of the reasonable aspect. The first point: In general, in "when" etc., and here, "external object, if it exists, is also like that" (Tibetan: ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་ཡོད་ན་ཡང་།), and "therefore, the external object is the object to be measured" (Tibetan: དེ་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གཞལ་བྱ་ལའང་།), and "the object is the self-nature of the object to be measured" (Tibetan: དོན་ནི་གཞལ་བྱ་ཉིད་དུ་འདོད།), these all show that the external object is the object to be measured. In general, "appearing as the object is this" (Tibetan: ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ཉིད་འདི་ཡི།) is valid cognition, and here, "at that time, the appearance of the object, this itself" (Tibetan: དེ་ཚེ་དོན་སྣང་འདི་ཉིད་ནི།) is valid cognition, these all show that the apprehended aspect is valid cognition.