Tibetan
པ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་རྣམ་བརྫུན་པའི་ལུགས་སུ་སྨྲ་བ་དེ་དག་གིས་ནི་བསྐལ་པའི་བར་དུ་འབད་ཀྱང་དོན་དེ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ལ། རྣམ་བདེན་བརྫུན་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་ཡང་རྨོངས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། རྣམ་བདེན་བརྫུན་གཉིས་ཀས་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་གཞལ་བྱ། བག་ཆགས་བརྟན་བྱུང་གི་ཤེས་པ་ལ་སྔོན་པོ་གསལ་བར་སྣང་བའི་གཟུང་རྣམ་ཚད་མ། ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་སྔོན་པོ་རིག་པའི་དོན་རིག་མངོན་སུམ་འབྲས་བུར་བཞེད་དེ། འདི་བསྒྲུབ་པ་ལ། ལུང་གིས་བསྒྲུབ་པ་དང་། རིགས་པས་བསྒྲུབ་པ་དང་། ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་བཤད་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། དམིགས་བརྟག་ལས། ནང་གི་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ནི། །ཕྱི་རོལ་ལྟར་སྣང་གང་ཡིན་དེ། །དོན་ཉིད་རྣམ་ཤེས་ངོ་བོའི་ཕྱིར། །དེ་རྐྱེན་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པའི་ཚིག་རྐང་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་དུ་འཇོག་པའི་གཞི་ངོས་བཟུང་ནས་དོན་ཉིད་ཅེས་པས་ཐ་སྙད་དུ་དོན་ཉིད་དུ་འཇོག་པར་བསྟན། རྣམ་ཤེས་ངོ་བོའི་ཕྱིར་ཞེས་པས་དོན་ལ་ཤེས་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་པར་བསྟན། ཚིག་རྐང་ཐ་མས་ཐ་སྙད་དུ་མེད་ན་མི་འབྱུང་གི་འབྲེལ་པ་གྲུབ་པས་དམིགས་རྐྱེན་གྱི་མིང་གིས་བཏགས་པར་བསྟན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་ངེས་ལས། དོན་གནས་པ་ནི་རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རང་རིག་པ་ཡིན་ཡང་འབྲས་བུ་ལས་འདི་ནི་དོན་རིག་པ་ཡིན་པར་བལྟའོ་ཞེས་དང་། རྣམ་འགྲེལ་ལས། དོན་འཇོག་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །རང་རིག་ཡིན་ཡང་དོན་རིག་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པའི་དོན་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིག་ཏུ་འཇོག་པའི་དབང་ཤེས་འདི་ཉིད་ལ་རང་དུས་སུ་སྣང་བ་དེ་དོན་ལ་ཤེས་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་ཡང་དབང་ཤེས་དེའི་འབྲས་བུ་ངེས་ཤེས་ཀྱི་བློ་ངོར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡིན་པས་ཐ་སྙད་དུ་དོན་དུ་འཇོག་ཅེས་པ་སྟེ། འབྲས་བུ་ལས་ཞེས་པ་ནི་དབང་ཤེས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ངེས་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཚེ་ཤེས་ཆ་དོན་དུ་ནི། །བཞག་ཕྱིར་ཞེས་དང་། དེ་ཉིད་དོན་དུ་རྣམ་པར་ངེས། །ཞེས་པ་རྩ་འགྲེལ་སྔར་དྲངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་བསྟན་ཅིང་། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བསྡུས་ནས། རིགས་གཏེར་རང་འགྲེལ་ལས། ཐ་སྙད་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མདོ་སྡེ་པ་ལྟར་དོན་རིག་ཚད་འབྲས་ཡིན་ཏེ། དོན་འཇོག་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །རང་རིག་ཡིན་ཡང་དོན་རིག་འདོད། །ཅེས་གསུངས་ལ་གང་ལྟར་ཡང་བློ་ཚུལ་གཉིས་པ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ག
Chinese
因此，那些宣称一切皆为虚假的论者，即使努力到劫末也无法理解这个道理，并且还会对真假的区别感到困惑。第二点是，真假二者都认为，在名言上，作为外境的蓝色是可以被衡量的。对于由习气稳固产生的意识来说，显现蓝色的清晰所取之相是量。在名言上，外境蓝色被认为是认知事物的现量果。为了证实这一点，有通过圣言量来证实、通过理证来证实，以及解释名言的意义这三种方式。第一种是，在《境观察》中说：“内在意识的自性，显现为外境的任何事物，都是事物的自性，因为是识的自性，也是彼之因。”这两句诗的第一句确定了在名言上作为外境安立的基础，并通过“事物自性”表明在名言上安立为事物自性。通过“识的自性”表明，对于事物来说，识是其自身的自性。最后一句诗表明，在名言上，由于成立了无则不生的关系，因此被赋予了所缘缘的名称。同样，在《释量论》中说：“存在的事物是自证的自性，因此即使是自证，也应从果的角度来看待为认知事物。”以及在《集量论》中说：“因为安立事物是它的自性，所以即使是自证，也被认为是认知事物。”所说的意义也是，在名言上，安立为认知事物的根识，在它自身显现的时候，对于事物来说，识是其自身的自性，但由于根识的果是胜解识，在胜解识的意念中是外境，所以在名言上安立为事物。所谓“从果的角度”是因为根识的果是胜解识的缘故。又说：“何时识分成为事物而安立，因为已经安立。”以及“彼即是事物而完全确定。”这些先前引用的根本论和注释也表明，在名言上，外境是可以被衡量的。总而言之，在《理藏自释》中说：“在名言世俗中，如经部宗一样，认知事物是量果，因为安立事物是它的自性，所以即使是自证，也被认为是认知事物。无论如何，都是两种心识的方式。”如是说。第二点是，对于所有宗派论者来说，
English
Therefore, those who assert the doctrine of complete falsity, even if they strive until the end of the kalpa, will not understand this truth, and will also be confused about the distinction between truth and falsehood. The second point is that both truth and falsehood agree that, in conventional terms, blue, which is an external object, can be measured. For the consciousness arising from the stabilization of habitual patterns, the apprehended aspect of the clear appearance of blue is a valid cognition. In conventional terms, the external object blue is considered the manifest result of knowing the object. To prove this, there are three ways: proving through scripture, proving through reasoning, and explaining the meaning of conventional terms. The first is, in the "Object Examination": "The nature of inner consciousness, whatever appears as an external object, is the nature of the object itself, because it is the nature of consciousness, and also because it is its cause." The first two lines of this verse establish the basis for establishing an external object in conventional terms, and by "nature of the object itself" it shows that it is established as the nature of the object in conventional terms. By "nature of consciousness" it shows that for the object, consciousness is its own nature. The last line of the verse shows that in conventional terms, since the relationship of non-arising without it is established, it is given the name of objective condition. Similarly, in the "Pramanaviniscaya": "The existing object is the nature of self-awareness, therefore, even though it is self-awareness, it should be regarded as knowing the object from the perspective of the result." And in the "Pramanavarttika": "Because establishing the object is its nature, even though it is self-awareness, it is considered to be knowing the object." The meaning of what is said is also that, in conventional terms, the sense consciousness that is established as knowing the object, when it appears in its own time, for the object, consciousness is its own nature, but since the result of the sense consciousness is ascertainment consciousness, and in the mind of ascertainment consciousness it is an external object, so in conventional terms it is established as an object. The so-called "from the perspective of the result" is because the result of the sense consciousness is ascertainment consciousness. It also says: "When the consciousness aspect is established as an object, because it has been established." And "That itself is completely determined as an object." These previously cited root texts and commentaries also show that in conventional terms, the external object can be measured. In summary, in the "Tattvasamgraha": "In conventional truth, like the Sautrantikas, knowing the object is the valid result, because establishing the object is its nature, so even though it is self-awareness, it is considered to be knowing the object. In any case, it is the manner of two kinds of minds." Thus it is said. The second point is that for all proponents of philosophical systems,
Tibetan
ནས་ལུགས་དཔྱོད་པའི་རིག་ངོར་འཇོག་པའི་རྣམ་བཞག་དང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ལ་ཇི་ལྟར་གྲགས་པ་ལྟར་འཇོག་པའི་ཚུལ་གཉིས་ཡོད་པས་འདིར་ཡང་དེ་གཉིས་ངེས་པར་དགོས་ལ། དེ་ལ་བློ་ཚུལ་གཉིས་དང་རང་རིག་སྒྲུབ་པའི་རིག་པས་དཔྱད་པའི་ཚེ་དབང་ཤེས་ལ་རང་དུས་སུ་སྣང་བ་དེ་ཕྱིར་དོན་ཡིན་པ་ཁེགས་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་དུ་དེ་ཉིད་ལ་ཕྱི་དོན་གྱི་རྣམ་བཞག་བྱེད་དེ། གང་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དོན་བདག་དེ། །ཤེས་ལ་གནས་པ་དེ་ལྟ་བུ། །འདི་ནི་དེ་ལྟར་གནས་སོ་ཞེས། །ངེས་བྱེད་བདག་ཉིད་རིག་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། དབང་ཤེས་ལ་རང་དུས་སུ་སྣང་བ་འདི་ཉིད་ལ་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཙང་མི་གཙང་དང་སྔོན་པོ་ཡིན་མིན་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་ཡིན་པ་འདི་ལ་ཡང་བག་ཆགས་བརྟན་པའི་ཤེས་པ་དགོས་པར་རྣམ་ངེས་ཀྱི་ལུང་གིས་ཤེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། འོ་ན་ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་གང་ཞེ་ན། གྲུབ་མཐའ་ལ་ཞུགས་མ་ཞུགས་ཐམས་ཅད་ལ་ཐུན་མོང་དུ་ཡོད་པའི་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱིས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་ལ་ངེས་པ་བློའི་ཐ་སྙད་དང་། ངེས་ཤེས་དེས་དྲངས་པའི་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་རྣམས་ལ་བརྗོད་པ་སྒྲའི་ཐ་སྙད་དུ་འཇོག་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་ངེས་ཤེས་དྲངས་པའི་ཚད་མ་ལ་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མར་འཇོག་པ་ནི་རྣམ་ངེས་ལས་གསལ་བར་འབྱུང་ཞིང་། དེའི་དོན་རིགས་གཏེར་ལས། ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འབྱུང་གི་བོད་གཞན་རྣམས་ལ་ཚིག་ཙམ་ཡང་མི་སྣང་ན་དོན་ལྟ་ཅི་སྨོས་སོ། །འདི་ལྟ་བུའི་ཐ་སྙད་ངོས་ཟིན་ན་དངོས་པོ་སྨྲ་བའི་ལུགས་ལ་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་ན། ཡོད་པས་མ་ཁྱབ་པ་དང་། དབུ་མ་པའི་ལུགས་ལ་ཁྱབ་པ་ནི་གནས་ལུགས་དཔྱོད་པའི་རིག་ངོར་ཡོད་པ་ཁས་ལེན་མི་ལེན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་པ་ཡང་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།། །།གསུམ་པ་དོན་རིག་གི་ཚད་འབྲས་ལ་དོགས་པ་བཅད་ནས་དཔྱད་ན་རང་རིག་འབྲས་བུར་བསྟན་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། མདོ་ལས་ཇི་ལྟར་གསུངས་པའི་ཚུལ། རྣམ་འགྲེལ་ལས་ཇི་ལྟར་བསྟན་པའི་ཚུལ། དེ་དག་གི་དོན་གཏན་ལ་དབབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། མདོ་ལས། གང་གི་ཚེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་འབའ་ཞིག་གཞལ་བྱར་བྱས་པ་དེའི་ཚེ། ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ཉིད་འདི་ཡི། །ཚད་མ་དེ་ཡིས་འཇལ་བར་བྱེད། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་དཀར་པོ་དང་དཀར་པོ་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་ན་དེ་དང་དེའི་ངོ་བོ་ཡུལ་དང་བཅས་པ་འཇལ་བར་བྱེད་དེ། དེ་ལྟར་རྣམ་པ་དུ་མ་རིག་པའི་ཤེས་པ་དུ་མ་ཉེ་བར་ཁས་བླངས་པ་དེ་ལྟར་དེ་ལྟར་ཚད་མ་དང་གཞལ་བྱ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་འདོག
Chinese
关于安立的两种方式，一是立足于理性的分析，一是按照世俗的共称。因此，这里也必须要有这两种方式。其中，以二量和成立自证的理智来分析时，显现于根识中的当下境象，虽然遮遣了它是外境，但在世俗共称中，却安立它为外境。因为，如经中所说：事物如何是其自性，如其安住于识，此即如是安住之，能决定的即是自性智。因此，世间之人对显现于根识中的当下境象，会进行清净与不清净、蓝色与非蓝色等的称谓。因此，经由《释量论》的教证可知，在名言中是外境的这个，也需要稳固串习的习气。第三，那么名言的意义是什么呢？对于无论是否进入宗派，所有人都共通的，由二量所引发的定解，安立为定解心之名言；由定解所引发的能诠之语，安立为言说语之名言。如是，由定解所引发的量，安立为普遍共称之量，这在《释量论》中阐述得很清楚。其意义在《理智宝藏论》中说：如果如实显现，那么对于其他藏人来说，连词语都不会显现，更何况是意义呢？如果认识了这样的名言，那么就能明白，在有实事宗的观点中，如果名言中存在，那么存在并不周遍；而在中观宗的观点中，则周遍。这是因为是否承认在立足于理性分析的视角中存在，二者存在差别。第三，如果断除了对意义和理智的量与果的疑惑，并加以分析，那么将自证显示为果，这有三个方面：经中如何宣说的道理；《释量论》中如何阐述的道理；以及确定这些意义。第一，经中说：当仅仅将外境作为所量时，此显现为境的本身，即由彼量来衡量。如是，当境的显现，如白色和非白色等，显现于识时，则衡量其与境相关的自性。如是，如果承认了能认知多种显现的多种识，那么就如是安立为量和所量。
English
Regarding the two ways of establishing things, one is based on rational analysis, and the other is according to how it is commonly known in worldly terms. Therefore, both of these are necessary here as well. Among them, when analyzing with the two kinds of valid cognition and the reasoning that establishes self-awareness, although the appearance in the sense consciousness at the present time refutes that it is an external object, in worldly terms, it is established as an external object. Because, as it is said in the sutra: 'How a thing is its own nature, as it abides in consciousness, this is how it abides, the one that determines it is self-awareness.' Therefore, worldly people use terms such as clean and unclean, blue and non-blue, etc., for the appearance in the sense consciousness at the present time. Therefore, according to the scriptures of the Compendium of Valid Cognition, this, which is an external object in name, also needs the habit of stable imprints. Third, what is the meaning of terms? For all, whether they have entered a philosophical system or not, the definite knowledge derived from the two valid cognitions that are common to all is established as the term of definite knowledge of mind; the expressive sounds derived from that definite knowledge are established as the term of expressive sound. Thus, the valid cognition derived from such definite knowledge is established as the valid cognition that is universally termed, which is clearly stated in the Compendium of Valid Cognition. Its meaning is stated in the Treasury of Reasoning: 'If it appears as it is, then for other Tibetans, not even words will appear, let alone the meaning.' If one recognizes such terms, then one can understand that in the view of the Realists, if it exists in terms, then existence is not pervasive; while in the view of the Madhyamikas, it is pervasive. This is because there is a difference in whether or not one accepts existence from the perspective of rational analysis. Third, if one cuts off doubts about the measure and result of meaning and intelligence and analyzes them, then there are three aspects to showing self-awareness as the result: how it is explained in the sutras; how it is explained in the Compendium of Valid Cognition; and determining the meaning of these. First, the sutra says: 'When only the external object is made the object to be measured, then this appearance as an object itself is measured by that valid cognition.' Thus, when the appearance of an object, such as white and non-white, appears in consciousness, then it measures its own nature related to the object. Thus, if one accepts multiple consciousnesses that recognize multiple appearances, then one establishes them as valid cognition and object to be measured.