Tibetan
ཟེར་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། མདོ་སྡེ་པས་ཀྱང་དེ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ནི་ཀུན་ལ་སྦྱར་བར་བྱ། །ཞེས་དང་། རིགས་གཏེར་ལས། དེ་ལ་རང་རིག་ཚད་འབྲས་ནི། །རྣམ་བཞག་གྲུབ་མཐའ་ཕལ་ཆེར་མཐུན། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །འོ་ན་སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གིས་དེ་ཚད་འབྲས་གཉིས་པའི་སྐབས་ཀྱི་ཚད་འབྲས་དང་། རིགས་གཏེར་ལས་རྣམ་བདེན་པའི་ཚད་འབྲས་སུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་ལ་དབང་ཤེས་ཀྱི་ཚད་འབྲས་འཇོག་པའི་ཚེ་གཟུང་རྣམ་ལས་གཞན་པའི་གཞལ་བྱ་མེད་ལ། མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ་དེའི་ཚེ་གཟུང་རྣམ་ལས་གཞན་པའི་གཞལ་བྱ་ཕྱི་དོན་ཡོད་པས་ཕྱི་དོན་མེད་པའི་གཟུང་རྣམ་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚད་འབྲས་ལ་དགོངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་གཞལ་བྱ། དེའི་རྣམ་པ་ཤར་ནས་དེ་ལ་གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ཚད་མ། དེ་དངོས་སུ་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་མི་འཐད་དེ། ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་དེ་སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་གྱི་གཟུང་རྣམ་ཡིན་ནམ་མ་ཡིན། མིན་ན། འདིར་གཟུང་རྣམ་གཞལ་བྱར་གསུངས་པའི་དོན་དུ་མ་སོང་ཞིང་། གཞན་ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། ཕྱི་དོན་ཡིན་པར་ཐལ། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་གྱི་གཞལ་བྱར་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་གང་ཞིག དེ་དང་ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་མིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གཉིས་ཆར་ཁས། གཟུང་རྣམ་ཡིན་ན། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་ཆོས་ཅན། ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་དེ་ཁྱོད་ལ་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་དེ་དང་རྫས་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་བསལ་ཁས། ཡང་སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་དེ་དེ་ལ་རང་རིག་ཡིན་ནམ་གཞན་རིག་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། དེའི་རྣམ་པ་ཤར་བ་དང་འགལ་ཞིང་། གཉིས་པ་ལྟར་ན་སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་དེ་སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་ལ་གཞན་རིག་ཏུ་ཐལ། ཁས་བླངས་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་དེ་ལ་མངོན་སུམ་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རང་རིག་མངོན་སུམ་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་ལ་གཞན་རིགས་མིན་པར་ཐལ། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རང་རིག་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། རིགས་གཏེར་རང་འགྲེལ་ལས། སེམས་ཙམ་པའི་ལྟར་ན། གཟུང་བ་འཛིན་པ་རིག་པ་དག །ཡོད་པ་མིན་ཡང་གཞལ་བྱ་དང་། །འཇལ་བྱེད་འབྲས་བུར་གནས་པ་འདི། །ཇི་ལྟར་སྣང་བ་བཞིན་དུ་བྱས། །ཅེས་
Chinese
说这种说法是不合理的，因为经部宗也承认这一点，即“这适用于一切”。并且，《理藏论》中说：“因此，自证量果，在名相和宗义上大多一致。”因此这样说。那么，如果有人问，法称论师所说的在二量果时的量果，与《理藏论》中所说的唯识宗的量果相矛盾吗？没有矛盾。因为在唯识宗的观点中，在安立根识的量果时，没有除了所取相之外的所量。而在经部宗的观点中，此时有除了所取相之外的所量——外境，因此是针对将没有外境的所取相作为所量的量果而说的。有些人说，成为知识自性的蓝色是所量，它的显现出现后，对它新而不欺骗的知识是量，直接证悟它的量是果，这种说法是不合理的。成为知识自性的蓝色，是蓝色执取根识的所取相吗？如果不是，那么就不是这里所说的所取相作为所量的意义。另外，那个法，应是外境，因为它是蓝色执取根识的所量，并且不是与它同时确定。两个理由都承认。如果是所取相，那么蓝色执取根识，成为知识自性的蓝色，对你来说不是创造形象的因，因为你和它是同一实体的缘故。理由遮破承认。还有，蓝色执取根识，对它来说是自证还是他证？如果是前者，那么与其显现相违。如果是后者，那么蓝色执取根识，对成为蓝色执取根识自性的蓝色来说，应是他证，因为承认了这个缘故。如果承认，那么它对它来说应是现量，因为承认了这个缘故。如果承认，那么那个法，应对自己的体性是自证现量，因为承认了这个缘故。如果承认，那么那个法，对成为自己自性的蓝色来说，不应是他证，因为对自己的体性是自证现量的缘故。第二种情况是，《理藏论自释》中说：“按照唯识宗的观点，所取、能取和知识，虽然不存在，但作为所量、能量和果，就像显现的那样安立。”
English
It is unreasonable to say that, because the Sautrāntika school also admits it, namely, "This applies to all." And, the *Tarkaratna* says, "Therefore, the self-cognizance pramana-phala, in terms of nomenclature and tenets, are mostly in agreement." Therefore, it is said. Now, if someone asks, is there a contradiction between the pramana-phala that Acharya Dharmakirti spoke of in the context of the two pramana-phalas, and the pramana-phala of the Mind-Only school as spoken of in the *Tarkaratna*? There is no contradiction. Because in the Mind-Only school's view, when establishing the pramana-phala of sense consciousness, there is no object of measurement other than the apprehended aspect. But in the Sautrāntika school's view, at that time there is an external object of measurement other than the apprehended aspect, therefore it refers to the pramana-phala that takes the apprehended aspect, which has no external object, as the object of measurement. Some say that the blue that has become the nature of knowledge is the object of measurement, and after its appearance arises, the knowledge that is newly non-deceptive towards it is the pramana, and the pramana that directly realizes it is called the fruit, which is unreasonable. Is the blue that has become the nature of knowledge the apprehended aspect of the blue-grasping sense consciousness or not? If not, then it does not become the meaning of the apprehended aspect being spoken of as the object of measurement here. Furthermore, that phenomenon should be an external object, because it is the blue that has become the object of measurement of the blue-grasping sense consciousness, and it is not determined simultaneously with it. Both reasons are admitted. If it is the apprehended aspect, then the blue-grasping sense consciousness, the blue that has become the nature of knowledge, should not be the cause of creating the image for you, because you and it are the same entity. The negation of the reason is admitted. Also, is that blue-grasping sense consciousness self-cognizant or other-cognizant towards it? If it is the former, then it contradicts its appearance. If it is the latter, then the blue-grasping sense consciousness should be other-cognizant towards the blue that has become the nature of the blue-grasping sense consciousness, because that is admitted. If admitted, then it should be manifest to it, because that is admitted. If admitted, then that phenomenon should be self-cognizant and manifest to its own essence, because that is admitted. If admitted, then that phenomenon should not be other-cognizant towards the blue that has become its own nature, because it is self-cognizant and manifest to its own essence. The second case is, in the auto-commentary of the *Tarkaratna*: "According to the Mind-Only school's view, the apprehended, the apprehender, and knowledge, although they do not exist, but as the object of measurement, the measuring agent, and the fruit, are established as they appear."
Tibetan
གསུངས་པ་ལྟར། རྣམ་བཅས་པ་དག་གཟུང་བར་སྣང་བ་གཞལ་བྱ། དེ་འཛིན་པར་སྣང་བ་ཚད་མ། རང་རིག་མཚན་ཉིད་པ་འབྲས་བུར་འདོད་པ་གཞལ་བྱ་དང་ཚད་འབྲས་བདེ་སྡུག་མྱོང་བ་ལྟར་དུས་དང་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་འདོད་དོ། །རྣམ་བརྫུན་པ་དོན་དུ་སྣང་བའི་སྒྲོ་བཏགས་གཞལ་བྱ། དེ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ཚད་མ། རང་རིག་བཏགས་པ་བའི་ཐ་སྙད་འབྲས་བུར་འདོད་པས་གཞལ་བྱ་དང་། ཚད་འབྲས་གཉིས་སྐྲ་སོགས་སྣང་བ་ལྟར་གཅིག་པ་བཀག་པར་འདོད་དོ་ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ལ། སྤྱིར་གཟུང་རྣམ་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚད་འབྲས་མདོ་སེམས་གཉིས་ཆར་གྱིས་འདོད་ཀྱང་། གཟུང་རྣམ་ལ་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། མདོ་སྡེ་པས་ཕྱི་རོལ་དོན་ལས་སྐྱེས་པའི་སྒོ་ནས་དེའི་རྣམ་པ་ཤར་བ་ལ་གཟུང་རྣམ་དང་། རྣམ་བདེན་པས་ཕྱི་དོན་མེད་ཀྱང་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་ཤེས་པ་ཉིད་གཟུང་བར་སྣང་བ་ལ་གཟུང་རྣམ་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྣམ་བདེན་པས་དེ་ཉིད་གཞལ་བྱར་བྱས་ནས་དེ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་འཛིན་རྣམ་ཚད་མ་དང་། དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་མཚན་ཉིད་པ་འབྲས་བུར་འདོད་དོ། །གཟུང་རྣམ་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚད་འབྲས་རྣམ་བདེན་པ་ལ་སྦྱར་བ་ཡང་འདི་ལ་དགོངས་ཏེ། ཚད་འབྲས་གཉིས་པའི་སྐབས་ཀྱི་གཟུང་རྣམ་དེ་ཕྱི་དོན་མེད་ཀྱང་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་ཤེས་པ་ཉིད་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་གཟུང་རྣམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདིར་འགག་ཞིག་ནི་འགའ་ཞིག་གི །བག་ཆགས་རབ་ཏུ་སད་བྱེད་པ། །དེ་ཕྱིར་བློ་ནི་རྣམ་ངེས་ཀྱི། །ཕྱི་རོལ་དོན་ལྟོས་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །རྣམ་བརྫུན་པས་དོན་དུ་སྣང་བའི་གཟུང་རྣམ་སྒྲོ་བཏགས་གཞལ་བྱ། དེ་དངོས་སུ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ཚད་མ། དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་སྣང་བའི་རང་རིག་བཏགས་པ་བ་འབྲས་བུར་བཞེད་དོ། །དེ་དངོས་སུ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་དེ་གཟུང་རྣམ་སྒྲོ་བཏགས་དེ་རང་མིན་པས་དེ་ལ་རང་རིག་བཏགས་པ་བ་ཡིན་ཀྱང་། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རང་རིག་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ཏེ། རང་བདག་ཡུལ་དུ་བཞག་པ་ན། །ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་བསྟན་པའི་རང་རིག་མཚན་ཉིད་པའི་ཚད་འབྲས་དེ་རྣམ་བརྫུན་པས་ཀྱང་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་ན་གཟུང་རྣམ་ཤེས་པར་བདེན་པ་མདོ་སྡེ་པ་དང་རྣམ་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ལུགས་དང་། དོན་ཤེས་གང་དུ་ཡང་མི་བདེན་པ་རྣམ་བརྫུན་པའི་ལུགས་སུ་རྟོགས་ན་གཟུང་རྣམ་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚེ་འབྲས་བུ་ལ་རང་རིག་མཚན་ཉིད་པ་དང་བཏགས་པ་བ་འབྱུང་བའི་ཁྱད་པར་ལ་རྨོངས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཞིང་། དེང་སང་གཟུང་རྣམ་ཡིན་ན་ཤེས་
Chinese
如是说，具相者，显现为所量，执彼显现者为量，自证自性者，视为果，如量与所量，以及苦乐之感受，认为在时间和体性上是一体的。假相者，显现为义之增益，是所量，执彼之识为量，自证假立之名言，视为果，故所量与量果二者，如毛发等之显现般，遮止为一体。如是所说之义，总的来说，以所取相作为所量，量与果，经部宗和唯识宗二者都认可。然所取相有不同之差别，经部宗认为由外境所生之门，而彼之相显现，是为所取相；唯识宗则认为虽无外境，然由习气之力，识本身显现为所取，是为所取相。因此，唯识宗以彼作为所量，而能完全断除彼之执取相为量，彼之体验之自证自性者，视为果。以所取相作为所量，而将量果施加于唯识宗，也是对此意指。量果二者之情况的所取相，虽无外境，然由习气之力，识本身显现为能取与所取二者之所取相之故。此处说：『断灭一，乃由某之，习气令其极苏醒，是故识乃种种定，不待外境之义也。』如是说故。假相者，显现为义之所取相增益为所量，彼真实执取之识为量，彼体验显现之自证假立者，视为果。彼真实执取之识，非所取相增益之本身，故彼为自证假立者，然于自之体性上，是自证自性者。于『自我立为境时』之情况中所开示之自证自性之量果，假相者也承认之故。总之，所取相于识上为真实，此乃经部宗与唯识宗二者之宗义；于义识任何处皆不真实，此乃假相宗之宗义。若能了知以所取相作为所量之时，于果上产生自证自性者与假立者之差别，则不会对此感到迷惑。如今若有所取相，则识
English
As it is said, those with aspects, appearing as the apprehended object, are the measurable. The appearance of grasping that is the valid cognition. Considering self-awareness as the characteristic of the result, like the experience of pleasure and pain of the measurable, the valid cognition, and the result, they consider it to be one in time and essence. The false aspect, the imputation that appears as meaning, is the measurable. The consciousness that grasps it is the valid cognition. Considering the term of imputed self-awareness as the result, they consider the measurable and the valid cognition and result to be like the appearance of hair, etc., and prohibit them from being one. The meaning of what was said is that, in general, both the Sutra and Mind-Only schools accept the measure and result of making the apprehended aspect the measurable. However, there are differences in the apprehended aspect. The Sutra school considers the appearance of its aspect from the door of arising from external objects as the apprehended aspect. The Mind-Only school considers that even though there is no external object, consciousness itself appears as the apprehended due to the power of habit, and that is the apprehended aspect. Therefore, the Truthful Aspectarians consider that as the measurable, and the grasping aspect that completely cuts it off is the valid cognition, and they consider the self-awareness that experiences it as the result. Applying the measure and result of making the apprehended aspect the measurable to the Truthful Aspectarians also refers to this. The apprehended aspect in the case of the two measures and results is the apprehended aspect in which consciousness itself appears as the grasper and the grasped due to the power of habit, even though there is no external object. Here it says: 'The cessation of one is caused by the habit of someone awakening, therefore the mind is definitely not dependent on external objects.' Because it is said like that. The False Aspectarians consider the apprehended aspect that appears as meaning to be the imputed measurable. The consciousness that actually grasps it is the valid cognition. The self-awareness that appears to experience it is considered the imputed result. That consciousness that actually grasps it is not the apprehended aspect itself, so it is the imputed self-awareness, but in its own essence, it is the self-awareness characteristic. Therefore, the measure and result of the self-awareness characteristic taught from the time of 'when the self is placed as an object' is also accepted by the False Aspectarians. In short, the apprehended aspect is true in consciousness, which is the doctrine of the Sutra school and the Truthful Aspectarians. The doctrine of the False Aspectarians is that it is not true anywhere in the meaning consciousness. If one understands that when the apprehended aspect is made the measurable, there will be no confusion about the difference between the self-awareness characteristic and the imputed one in the result, then if there is an apprehended aspect nowadays, then consciousness