Tibetan
་པོ་ནི། སྔོར་སྣང་དབང་ཤེས་ལ་སྔོན་པོར་སྣང་བ་འདི་ཆོས་ཅན། ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། གསལ་ཞིང་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། སྔོར་སྣང་དབང་ཤེས་དང་དེ་ལ་སྔོན་པོར་སྣང་བ་གཉིས་ཆོས་ཅན། རྫས་གཞན་མིན་ཏེ། ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རིགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དབང་ཤེས་ལ་རང་དུས་སུ་སྣང་བ་འདི་ཤེས་པའི་རྫས་དང་། དེ་ལས་ལོགས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱི་དོན་མེད་པར་གྲུབ་པས་རྣམ་རིག་གི་ཚུལ་སྒྲུབ་པ་ནི་རྣམ་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་གྱི། རྣམ་བརྫུན་པས་ནི་དབང་ཤེས་ལ་རང་དུས་སུ་སྣང་བ་འདི་ཕྱི་རོལ་དོན་དང་ཤེས་པ་གང་དུ་ཡང་མི་བདེན་པས་རབ་རིབ་ཅན་ལ་སྐྲ་ཤད་སྣང་བ་ལྟར་དོན་ལ་མེད་ཀྱང་ཐོག་མ་མེད་པའི་མཐོང་བ་གོམས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་སྣང་བའི་སྒྲོ་བཏགས་ཡིན་པས་གཟུང་རྣམ་བདེན་པར་མ་གྲུབ་ལ། དེ་མ་གྲུབ་པས་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་འཛིན་པ་ཡང་བདེན་པར་མ་གྲུབ་ཅིང་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་རང་རིག་རང་གསལ་ཁོ་ན་བདེན་གྲུབ་ཏུ་བཞེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། སེམས་ཆོས་ཅན། སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པ་ཡིན་ཏེ། རང་རྒྱུ་ལས་ཕྱིས་བྱུང་བའི་འཇིག་རྒྱུ་གཞན་ལ་ལྟོས་མེད་དུ་འཇིག་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། ཆ་བཅས་འགོག་པས་གྲུབ་སྟེ། འདི་ལ་འདོད་པ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི་ཁ་ཅིག སྐད་ཅིག་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་གནས་འཇིག་གསུམ་གྱི་ཆ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ལ། དེ་གསུམ་རེ་རེ་ཡང་སྐྱེ་གནས་འཇིག་གསུམ་གྱི་ཆ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཏེ། འདུས་བྱས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སྐད་ཅིག་གིས་ཆ་ཤས་ཐུག་པ་མེད་པས་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་མི་སྲིད་དོ་ཞེས་ཟེར། གཉིས་པ་ལ། རྣམ་པར་བརྟགས་ནས་དགག ཧ་ཅང་ཐལ་བས་དགག ལུང་དང་འགལ་བས་དགག་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། དུས་ཀྱི་ཐུང་མཐའ་ཡོད་དམ་མེད། ཡོད་ན་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་མེད་པ་དང་འགལ། མེད་ན་དུས་ཐམས་ཅད་རིང་པོ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་མེད་པ་ཡིན་ནམ། དུས་གཏན་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་མེད་པ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་མི་འཐད་དེ། ལྟོས་ས་ཐུང་ངུ་མེད་པར་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་རིང་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན། སྐད་ཅིག་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་གནས་འཇིག་གསུམ་དང་བཅས་པར་འགལ་ལོ། །ཡང་བགོས་པས་ཐུང་དུ་སོང་མ་སོང་བརྟགས་ན་ཡང་མི་འཐད་དེ། སྐད་ཅིག་གིས་སྐྱེ་གནས་འཇིག་གསུམ་པོ་སྐད་ཅིག་ལས་ཐུང་དུ་སོང་ངམ་མ་སོང་། སོང་ན་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་པ་དང་འགལ། མ་སོང་ན་དེ་གསུམ་པོ་སྐད་ཅིག་གི་ཆ་ཤས་སྔ་ཕྱི་མིན་པར་ཐལ། དབྱེ་གཞི་སྐད་ཅིག་ལ་ལྟོས་ནས་ཐུང་དུ་མ་སོང་བའི་ཕྱི
Chinese
再者，对于显现蓝色的眼识来说，显现蓝色之物，是所立宗，是识，因为是明了且有知觉的缘故。其次，显现蓝色的眼识和在那之上显现的蓝色二者，是所立宗，不是异体，因为是同时确定所缘的缘故。以同样的理路，眼识在自身时显现之物是识的本体，并且成立了没有从那之中分离出来的外境，因此确立唯识宗的方式是依于现分是真实的。如果现分是虚假的，那么眼识在自身时显现之物，在外境和识二者之中任何一者都不是真实的，如同患有眼翳者看到毛发一样，虽然在事物上并不存在，但由于无始以来的见解串习的习气力的作用而显现的增益，因此所取现分没有成立为真实。由于它没有成立，因此依赖于它的能取也并没有成立为真实，并且认为能取所取二者皆无的识，唯有自证自明才是真实成立的。第二，心，是所立宗，是刹那坏灭的，因为不依赖于从自身因之后产生的坏灭因，而坏灭的缘故。第三，通过遮破有分而成立，对此，有陈述主张和破斥它二者。第一种是一些人说，一切刹那都具有生、住、灭三者的分，并且那三者中的每一个也都具有生、住、灭三者的分，因为是有为法的缘故。因此，由于刹那有无穷无尽的分，所以刹那无分是不可能的。第二种，有通过分析来破斥、通过过于极端来破斥、通过与教证相违来破斥三种。第一种是，时间的最小限度存在还是不存在？如果存在，就与没有刹那无分相违。如果不存在，是因为所有时间都是长久的理由而不存在吗？还是因为时间根本不存在的理由而不存在？如果是前者，则不合理，因为没有所依赖的短小，就没有依赖于它的长久。如果是后者，就与一切刹那都具有生、住、灭三者相违。再者，如果分析分割后，是变短了还是没有变短，如果进行考察，也是不合理的。刹那的生、住、灭三者，比刹那短了还是没有短？如果短了，就与刹那无分相违。如果没有短，那么那三者就不是刹那的前后部分。因为从分割的基础刹那来看，并没有变短。
English
Furthermore, for the eye consciousness that perceives blue, the object appearing as blue is the subject of the proposition; it is consciousness because it is clear and cognitive. Secondly, the eye consciousness that perceives blue and the blue that appears on it are the subject of the proposition; they are not different entities because they are simultaneously determined as objects. By the same reasoning, what appears to the eye consciousness at its own time is the substance of consciousness, and it is established that there is no external object separate from it. Therefore, establishing the principle of Mind-Only is based on the assumption that the appearance aspect is real. If the appearance aspect is false, then what appears to the eye consciousness at its own time is not real in either the external object or consciousness. Like seeing hairs by someone with blurred vision, although it does not exist in reality, it is an imputation that appears due to the power of the habitual impressions of beginningless perception. Therefore, the apprehended appearance aspect is not established as real. Since it is not established, the apprehending aspect that depends on it is also not established as real, and it is asserted that only self-awareness, self-illuminating consciousness, which is the unity of the apprehended and the apprehender, is truly established. Secondly, the mind is the subject of the proposition; it is momentary because it disintegrates without depending on another disintegrating cause that arises later than its own cause. Thirdly, it is established by refuting the existence of parts. Regarding this, there are two aspects: stating the assertion and refuting it. Firstly, some say that every moment has the three parts of arising, abiding, and ceasing, and each of those three also has the three parts of arising, abiding, and ceasing because it is a conditioned phenomenon. Therefore, since a moment has endless parts, an indivisible moment is impossible. Secondly, there are three ways to refute: refuting through analysis, refuting through extreme consequences, and refuting through contradiction with scripture. The first is: does the smallest limit of time exist or not? If it exists, it contradicts the absence of an indivisible moment. If it does not exist, is it because all time is long, or because time does not exist at all? If it is the former, it is unreasonable because without a small basis of reference, there is no long that depends on it. If it is the latter, it contradicts that every moment has the three aspects of arising, abiding, and ceasing. Furthermore, if we examine whether it becomes shorter or not after dividing, it is also unreasonable. Do the three aspects of arising, abiding, and ceasing of a moment become shorter than a moment or not? If they become shorter, it contradicts the indivisible moment. If they do not become shorter, then those three are not earlier or later parts of a moment because they have not become shorter in relation to the basis of division, the moment.
Tibetan
ར། ཡང་དངོས་རྒྱུ་ནུས་པ་ཐོགས་མེད་ལ་བརྟགས་ན་ཡང་མི་འཐད་དེ། དངོས་རྒྱུ་ནུས་པ་ཐོགས་མེད་དེ་སྐད་ཅིག་ཆ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནམ་མིན། མིན་ན་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་མེད་པ་དང་འགལ། ཡིན་ན། དངོས་རྒྱུ་ནུས་པ་ཐོགས་མེད་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་དེ་དངོས་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དང་འབྲས་བུའི་བར་དུ་དངོས་རྒྱུ་སྐད་ཅིག་མ་ཕྱི་མས་ཆོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཁོ་ན་ཡིན་པ་མི་སྲིད་པར་ཐལ། སྐད་ཅིག་མ་ཐམས་ཅད་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སྐད་ཅིག་མ་གསུམ་མེད་པར་ཐལ། སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་མེད་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་བསྐལ་པ་དང་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་ཡུན་རིང་ཐུང་མཉམ་པར་ཐལ། ཆ་ཤས་ཐུག་མེད་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། དངོས་པོ་ཡིན་ན། རྟག་པ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། དངོས་པོ་ཡིན་ན་སྐྱེ་གནས་འཇིག་གསུམ་གྱི་བར་སྡོད་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། ད་ལྟར་གྱི་སྐད་ཅིག་དེ་རང་གི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་གནས་སམ་མི་གནས། མི་གནས་ན་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་མེད་པ་དང་འགལ། གནས་ན་རྟག་པར་ཐལ་ལོ། །དེས་ན་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་མེད་པར་འདོད་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་རིགས་པ་མ་ཤེས་པར་ཟད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། རྣམ་ངེས་ལས། ཐ་མའི་གནས་སྐབས་ན་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་ལ་ནི་ཆ་ཤས་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྣང་བ་སེམས་སུ་བསྒྲུབ་པ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བ། སེམས་སྐད་ཅིག་ཏུ་སྒྲུབ་པ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བ། སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་དུ་སྒྲུབ་པ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྡུལ་ཕྲན་དང་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་མཚུངས་པའི་རྩོད་པ་སྤང་བ། བདེན་བརྫུན་དང་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་མི་འཐད་པའི་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་རྡུལ་ཕྲན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་མེད་དང་། ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་གཉིས་མེད་མཚུངས་ཡིན་ཏེ། དྲུག་གིས་ཅིག་ཆར་སྦྱར་བའི་རིགས་པས་རྡུལ་ཕྲན་འཇིག་པ་ལྟར། སློབ་དཔོན་འཕགས་པས། ཇི་ལྟར་སྐད་ཅིག་མཐའ་ཡོད་ལྟར། །ཐོག་མ་དབུས་ཀྱང་བརྟག་པར་གྱིས། །སྐད་ཅིག་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །འཇིག་རྟེན་སྐད་ཅིག་ལ་མི་གནས། །ཞེས་པའི་རིགས་པས་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་འཇིག་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མི་མཚུངས་ཏེ། དུས་གསུམ་ཅིག་ཆར་དུ་སྐྱེ་ན་ད་ལྟར་གྱི་ཤེས་པ་དེ་འདས་མ་འོངས་ཀྱི་ཆ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཡང་དུས་གསུམ་ཅིག་ཆར་དུ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ན། ད་ལྟར་གྱི་ཤེས་པ་དེ་འདས་མ་འོངས་ཀྱི་དངོས་པོའི་ཆ་དང་བཅས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདས་མ་འོངས་དངོས་པོར་མེད་པའི་ཕྱིར་དང
Chinese
而且，如果考察物质的无碍能力，也是不合理的。物质的无碍能力是有刹那分还是没有？如果没有，就与没有刹那分相矛盾。如果有，那么物质的无碍能力第一个刹那就会变成非物质，因为在它和结果之间被后面的物质刹那所隔断。第二，不可能只有一个刹那，因为所有刹那都具有三的自性。如果承认，那么三个刹那就不存在了，因为一个刹那不存在。此外，劫和刹那二者在时间长短上是相等的，因为在无尽的组成部分上是相同的。如果是事物，那么就必须是常恒的，因为如果是事物，就必然存在于生、住、灭三者之间。现在的刹那存在于它自己的第二个刹那中吗？还是不存在？如果不存在，就与没有刹那分相矛盾。如果存在，那就成了常恒。因此，认为没有刹那分，只不过是不了解法称的实力的理证罢了。第三，在《释量论》中说：“在最后的阶段，因为没有完全的改变，所以刹那没有组成部分。”这与上述观点相矛盾。第二部分有三点：驳斥关于现象是心的辩论，驳斥关于心是刹那的辩论，驳斥关于刹那无分辩论。第一部分有两点：驳斥微尘和意识刹那相同的辩论，驳斥真假和迷惑不迷惑不合理的辩论。第一点是：如果微尘方分的无分和意识的刹那无分二者是相同无别的，就像用六合一的方式摧毁微尘一样。圣天论师说：“如刹那有边，初中亦应观，刹那三性故，世间不住刹。”用这个理证，意识的刹那无分也会被摧毁，如果这样认为，那是不相同的。如果过去、现在、未来三时同时产生，那么现在的意识就具有过去和未来的部分，但是因为三时不是同时产生的，所以现在的意识不具有过去和未来的事物的组成部分，因为过去和未来不存在于事物中。
English
Moreover, if we examine the unimpeded power of matter, it is also unreasonable. Does the unimpeded power of matter have momentary parts or not? If not, it contradicts the absence of momentary parts. If so, then the first moment of the unimpeded power of matter would become non-material, because it is separated from the result by the later material moment. Secondly, it is impossible for there to be only one moment, because all moments have the nature of three. If you admit this, then the three moments do not exist, because one moment does not exist. Furthermore, a kalpa and a moment are equal in length, because they are the same in endless components. If it is a thing, then it must be permanent, because if it is a thing, it must exist between arising, abiding, and ceasing. Does the present moment exist in its own second moment, or does it not? If it does not exist, it contradicts the absence of momentary parts. If it exists, then it becomes permanent. Therefore, the belief that there are no momentary parts is simply a lack of understanding of Dharmakirti's reasoning of the power of reality. Thirdly, in the Pramāṇavārttika it is said, "In the final stage, because there is no complete change, a moment has no parts." This contradicts the above view. The second part has three points: refuting the debate about phenomena being mind, refuting the debate about mind being momentary, and refuting the debate about moments being partless. The first part has two points: refuting the debate about atoms and consciousness being the same moment, and refuting the debate about truth and falsehood and delusion being unreasonable. The first point is: if the partless of the atom's direction and the partless of the moment of consciousness are the same and undifferentiated, just as atoms are destroyed by the reasoning of six combining at once. Āryadeva said, "As a moment has an end, so should the beginning and middle be examined. Because of the three natures of a moment, the world does not abide in a moment." Using this reasoning, the partless moment of consciousness will also be destroyed, if you think so, they are not the same. If the three times of past, present, and future arise simultaneously, then the present consciousness has the parts of past and future, but because the three times do not arise simultaneously, the present consciousness does not have the components of past and future things, because the past and future do not exist in things.