Tibetan
ཞེས་སོ། །འདི་ནི་སྔར་གྱི་རང་རིག་གི་ཚད་འབྲས་ལ་ལྟོས་ཏེ་གཉིས་པ་ཡིན་པས་སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་སུ་གྲུབ་སྟེ། མྱོང་བ་ཉིད་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན། །ཞེས་པའི་འགྲེལ་པར། ལྷས། དེ་དེ་ལྟར་ན་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ནི་གཞལ་བྱ་ཡིན་ཅིང་བདག་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ལ། འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ལྟར་ན་དོན་མེད་པ་ལ་འབྲས་བུའི་རྟོག་པ་འདི་ནི་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །གང་ཚེ་ཤེས་ཆ་དོན་དུ་ནི། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གིས་ཚད་འབྲས་དེ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་ཕྱི་དོན་མེད་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་སྟོན་ཏེ། འདིའི་འགྲེལ་པར་ལྷས། ཡུལ་དུ་སྣང་བ་དོན་གྱི་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ་ཞེས་དང་། གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ལ་དོན་དུ་ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་འདི་དག་འདོད་རྣམས་དང་། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གིས་ཐ་སྙད་དུ་གཟུང་རྣམ་ཚད་མ་དང་དོན་རིགས་འབྲས་བུར་བསྟན་ཅིང་། དེ་ཡང་རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ཏེ། འདིའི་འགྲེལ་པར། ལྷས། ཞེས་བྱ་བས་ནི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུའི་རྟོག་པ་འདི་བཤད་དོ་ཞེས་སོ། །རྒྱ་གར་བ་འགའ་ཞིག་དང་། བོད་དག་རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ལ་དོན་ལ་ཕྱི་དོན་མེད་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པའི་ཚུལ་མ་རྟོགས་ནས། འདིའི་ཚིགས་བཅད་དང་པོ་ཚད་འབྲས་དང་པོའི་དོན་བསྡུ་ཡིན་པ་ལྷའི་དགོངས་པར་འདོད་པ་ནི་རྣམ་པར་འཁྱམས་ཏེ། ཚིགས་བཅད་གསུམ་ཆར་གྱིས་དོན་རིག་འབྲས་བུར་བསྟན་པར་མཚུངས་པས་ཚིགས་བཅད་ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱང་ཚད་འབྲས་དང་པོའི་དོན་བསྡུར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་ན་གོང་དུ་བཤད་པའི་འགྲེལ་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ཀྱི་ཚད་འབྲས་དགག རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ཀྱི་ཚད་འབྲས་སྒྲུབ། དེས་གྲུབ་པའི་ཚད་འབྲས་དངོས་སོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཞལ་བྱ་ཕྱི་དོན་དགག ཚད་མ་དོན་འདྲ་བ་དགག འབྲས་བུ་དོན་རྟོགས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་འདོད་པ་ལྟར་གྱི་དབང་ཤེས་ལ་རང་དུས་སུ་སྣང་བའི་ཕྱི་དོན་ཡིན་པ་དགག་པ་ནི་འོག་ཏུ་འཆད་པར་འགྱུར་བས། འདིར་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ཀྱི་ཕྱི་དོན་ལྐོག་ན་མོ་དགག་པ་ལ་ཕྱི་དོན་ཡོད་པ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པ་དང་། གནོད་བྱེད་ཡོད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཕྱི་དོན་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་སྒྲུབ་སྟེ། དབང་ཤེས་ལ་རང་དུས་སུ་སྣང་བ་འདི་ནི་ཤེས་པའི་རྫས་ཡིན་ལ། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཕྱི་དོན་ཚད་མས་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་དཔག་གིས་ཀྱང་མ་གྲུབ་སྟེ། མངོན་སུམ་གྱི་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱི་དོན་དེ་ཡོད་པ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཡང་དག་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཕྱི་དོན་ཡོད་ན། ཕྱི་དོན་དེ་རགས་པ་ལིང་པོ་གཅིག་ཏུ་ཡོད་དམ། རྡུལ་ཕྲན་དུ་མའི་ངོ་བོར་ཡོད། དང་པོ་ལྟར་ན་མི་འཐད་དེ། སྒྲིབ་པ་དང་མ་སྒྲིབ་པ་དང་། གཡོ་བ་དང་མི་གཡོ་བ་དང་ཚོན་གྱིས་བསྒྱུར་བ་དང་མ་བསྒྱུར་བ་ལ་སོགས་པ་འགལ་བ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། འདི་དགག་པ་ལ་རྡུལ་ཕྲན་གྱིས་རགས་པ་རྩོམ་པའི་ཚུལ་བརྗོད་པ་དང་། འགོག་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་དངོས་དང་། ལུང་དང་འགལ་བ་སྤང་བ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། བྱེ་བྲག་པ་རྣམས་ན་རེ། རྡུལ་ཕྲན་རྟག་པ་དུ་མ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འདུས་ནས་ལྡན་པ་དོན་གཞན་དངོས་སུ་བསྐྱེད་ཅིང་། དེས་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་རགས་པ་རྩོམ་པ་ཡིན་ཞེས་ཟེར་རོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ན་རེ། དབུས་རྡུལ་གཅིག་ལ་ཕྱོགས་དྲུག་གི་རྡུལ་གྱིས་བསྐོར་བའི་ཚེ་ཕན་ཚུན་རེག་པ་མེད་པས་བར་སྟོང་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་རེག་ན། རྡུལ་ཕྲན་གཅིག་ལ་རེག་པའི་ངོས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རྡུལ་ཕྲན་གཞན་རྣམས་ལ་རེག་ན། རྡུལ་ཕྲན་ཇི་སྙེད་ཚོགས་ཀྱང་རྡུལ་ཕྲན་ལས་བོང་ཚོད་ཆེ་རུ་མ་སོང་ཞིང་། མ་རེག་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་ཤས་དང་བཅས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བར་སྟོང་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཀྱང་སྡུད་བྱེད་ཀྱི་རླུང་གིས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པ་ལ་རགས་པ་རྩོམ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །མདོ་སྡེ་པ་རྣམས་ནི་རྡུལ་ཕྲན་རྣམས་རེག་པའི་ཚུལ་གྱིས་རགས་པ་རྩོམ་ན་སྔར་བཤད་པའི་སྐྱོན་གནས་པས་རེག་པ་མེད་ཅིང་། བར་སྟོང་དང་བཅས་པ་ཡང་མིན་ཏེ། རྡུལ་ཕྲན་གཞན་འཇུག་པའི་གོ་རྙེད་པས་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆུ་མི་ཐུབ་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རིགས་མཐུན་གྱི་རྡུལ་ཕྲན་རྣམས་ཕན་ཚུན་འདབས་འབྲེལ་དུ་གནས་ནས་རེག་པ་མེད་ཅིང་བར་སྟོང་མེད་པར་རང་འབྲས་བསྐྱེད་པའི་རྡུལ་ཕྲན་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པ་ལ་རགས་པ་རྩོམ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་ལུང་གིས་དགག་པ་དང་། རིག་པས་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། མདོ་སྡེ་ས་བཅུ་པ་ལས། ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་དག་ཁམས་གསུམ་པོ་འདི་ནི་སེམས་ཙམ་མོ་ཞེས་གསུངས་པས་ཕྱི་དོན་ཡོད་པ་ལ་གནོད་དོ། །གལ་ཏེ་ལུང་དེས་དབང་ཤེས་ལ་རང་དུས་སུ་སྣང་བ་འདི་ཤེས་པར་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི། དེ་ལས་ལོགས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱི་དོན་ཡོད་པ་མ་བཀག་གོ་ཞེ་ན། མི་འཐད་དེ། ལང་གཤེགས་ལས། ཕྱི་རོལ་སྣང་བ་ཡོད་མེད་དེ། །སེམས་ནི་སྣ་ཚོགས
Chinese
如是。此乃依于先前的自证之量果，是第二品，故于唯识宗成立，体验即是果。于《释》中，天神说：“若如是，则所取之相是所量，而自性体验是果，能取之相是能成立者，如是则无意义，此果之分别念是一。”如是说。何时识分于义中，等一颂以量果之义，虽无外义，然于名言中，外义是所量之能立，于此之释中，天神说：“显现为境是义空性，是名言之语。”又说：“为于所取之相上安立名言故。”若此等诸欲，等一颂以名言中，显现所取是量，义类是果，彼亦是唯识宗。于此之释中，天神说：“此说者，乃是唯识之果之分别念。”一些印度人和藏人，未了知唯识宗于义中无外义，然于名言中有之理，故认为此第一颂是第一量果之义之总摄，乃是天神之意，是为迷乱。以三颂皆同以义识为果故，后二颂亦将变为第一量果之义之总摄，如是则与上说之释相违故。第三有三：遮破经部宗之量果，成立唯识宗之量果，由彼成立之真实量果。第一有三：遮破所量之外义，遮破量是义相同，遮破果是义了知。第一中，于分别说部所许之眼识于自时显现之外义之遮破，将于下述，故此处遮破经部宗之外义隐蔽分，于外义存在上，无有能立，且有能害，二者中，第一者，外义非由现量成立，以眼识于自时显现是识之体性，且以他之外义未为量所缘故。
English
Thus it is. This, relying on the previous self-cognizance's valid cognition and result, is the second, therefore it is established in the Mind-Only school, experience itself is the result. In the commentary, the god said, "If it is so, then the aspect of what is grasped is what is to be measured, and the self-experiencing is the result, and the aspect of what is grasped is what is to be established, thus it is meaningless, this conceptualization of the result is one." Thus it is said. When the consciousness is in the meaning, etc., one verse shows the proof that even though there is no external object in the meaning of the valid cognition and result itself, in name it is the external object to be measured. In the commentary on this, the god said, "Appearing as an object is the emptiness of meaning, which is the term." And, "For the sake of establishing the term on the aspect of what is grasped." If these desires, etc., one verse shows that in name, the appearance of what is grasped is valid cognition and the category of meaning is the result, and that is also the Mind-Only school. In the commentary on this, the god said, "This is the conceptualization of the result of Mind-Only itself." Some Indians and Tibetans, not understanding the principle that there is no external object in the meaning in the Mind-Only school, but there is in name, therefore, it is a delusion to think that this first verse is a summary of the meaning of the first valid cognition and result, which is the intention of the god. Since all three verses are the same in showing that meaning-consciousness is the result, the latter two verses will also become a summary of the meaning of the first valid cognition and result, and thus it contradicts the commentary mentioned above. The third has three: refuting the valid cognition and result of the Sutra school, establishing the valid cognition and result of the Mind-Only school, and the actual valid cognition and result established by it. The first has three: refuting the external object to be measured, refuting that the valid cognition is the same as the object, and refuting that the result is the understanding of the object. In the first, the refutation of the external object that appears to the sense consciousness at its own time as asserted by the Vaibhashikas will be explained below, so here, in refuting the hidden part of the external object of the Sutra school, there is no proof that the external object exists, and there is harm, of the two, the first is that the external object is not established by direct perception, because the appearance of the sense consciousness at its own time is the nature of consciousness, and because the external object other than that is not the object of valid cognition.
Chinese
也不能通过推测来成立，因为没有成立的、能成立外境存在的正确依据。第二种情况是，如果外境存在，那么外境是以粗大坚实的整体存在呢？还是以众多微尘的性质存在？如果是第一种情况就不合理，因为包含了遮蔽与不遮蔽、移动与不移动、被颜色改变与不被改变等等相违之处。如果是第二种情况，对此进行驳斥，分为叙述微尘构成粗大的方式、真实的阻碍理性和驳斥与经文相违三部分。第一部分是，胜论师们说，常恒的众多微尘聚集在一起，产生一种不同的实体，由此构成具有支分的粗大之物。分别说部的人说，当一个中心微尘被六个方向的微尘围绕时，彼此之间没有接触，因此是具有间隙的。如果接触，那么一个微尘接触的面也同样接触其他微尘，无论聚集多少微尘，也不会比一个微尘的体积更大。如果不接触，那么就会成为具有方向部分的过失。因此，虽然具有间隙，但依靠聚集的风将它们聚集在一个方向上，从而形成粗大之物。经部师们认为，如果微尘以接触的方式构成粗大之物，那么之前所说的过失仍然存在，因此没有接触，也没有间隙。因为其他微尘可以进入，会导致瓶子等无法阻挡水。因此，同类的微尘彼此相邻而住，没有接触也没有间隙，成为产生自身结果的特殊微尘，从而形成粗大之物。第二部分分为经文的驳斥和理性的驳斥。第一部分是，《十地经》中说：“诸位佛子，此三界唯是心”，因此对存在外境造成了损害。如果说，这部经只是表明了显现于根识中的现象是识，并没有遮止与此分离的外境的存在，那是不合理的。《楞伽经》中说：“外境显现有与无，心乃种种
English
It cannot be established by inference either, because there is no valid basis for establishing the existence of an external object that is not established by direct perception. The second case is, if an external object exists, does that external object exist as a single, coarse, solid whole? Or does it exist as the nature of many atoms? If it is the first case, it is unreasonable, because it contains contradictory things such as obscuring and not obscuring, moving and not moving, being changed by color and not being changed. If it is the second case, to refute this, there are three parts: describing how atoms compose the coarse, the actual reasoning of obstruction, and refuting the contradiction with the scriptures. The first part is, the Vaibhashikas say that many permanent atoms gather together and produce a different entity, which composes the coarse object with parts. The Sautrantikas say that when a central atom is surrounded by atoms in six directions, they do not touch each other, so there is space between them. If they touch, then the surface that touches one atom also touches other atoms, and no matter how many atoms gather, they will not become larger than one atom. If they do not touch, then they will have the fault of having directional parts. Therefore, although there is space, the wind that gathers them gathers them in one direction, and this is considered to compose the coarse object. The Sautrantikas, however, believe that if atoms compose the coarse object by touching, then the faults mentioned earlier still exist, so they do not touch and there is no space. Because other atoms can enter, it would lead to the impossibility of pots and other things to hold water. Therefore, atoms of the same kind reside next to each other, without touching and without space, and become special atoms that produce their own results, thereby forming the coarse object. The second part is divided into scriptural refutation and rational refutation. The first part is, the Sutra of the Ten Bhumis says, "O sons of the Victorious Ones, these three realms are only mind," thus harming the existence of external objects. If it is said that this sutra only shows that the phenomena appearing to the sense consciousness at its own time are consciousness, and does not negate the existence of external objects separate from this, that is unreasonable. The Lankavatara Sutra says, "External appearances exist or do not exist, the mind is various"