Tibetan
་བསྟན། མདོར། ཡང་ན་རང་རིག་འབྲས་བུ་སྟེ། །ཞེས་དང་། འདིར། རང་ཉིད་ཉམས་མྱོང་འབྲས་ཡིན་རིགས། །ཞེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རང་རིག་འབྲས་བུར་བསྟན། འདི་ལ་དགོངས་ནས་ཆོས་མཆོག་གིས་འདིར་ནི་དོན་གྱི་ཚུལ་གཉིས་པ་དོན་གཞལ་བྱ། གཟུང་རྣམ་ཚད་མ། རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་ཤིང་། བོད་སྔ་མ་རྣམས་ཀྱང་དངོས་བསྟན་གྱི་ཚད་འབྲས་འདི་ཁོ་ན་ལྟར་བཞེད་ཀྱང་། བོད་ཕྱི་མ་འགའ་ཞིག་གིས་བཞེད་པའི་ཚད་འབྲས་ནི་གཞུང་ན་མི་སྣང་ངོ་། །གཉིས་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་མཐའ་མིན་པའི་ལུགས། གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་པོ་གང་རུང་མིན་པར་ཕྱོགས་གླང་ཡབ་སྲས་ཀྱིས་དངོས་སྟོབས་རིགས་པས་བཞག་པའི་ལུགས། མདོ་སྡེ་པ་ཁོ་ནའི་ལུགས། སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས། མདོ་སེམས་གཉིས་ཆར་གྱི་ལུགས་སུ་འདོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག ཚད་འབྲས་གསུམ་པ་འདི་སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་མཐའ་མིན་པར་བྱེད་པ་པོ་སེམས་ཙམ་པས་མདོ་སྡེ་པ་ཁ་དྲངས་པའི་ཕྱིར་དུ་བཀོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཁ་དྲངས་པའི་ཚུལ་ཡང་ཕྱི་དོན་དངོས་སུ་མི་འགོག་པར་དབང་ཤེས་ཀྱིས་ཕྱི་དོན་རིག་པའི་ཚུལ་འགོག་པ་ཡིན་ཏེ། དབང་ཤེས་ལ་རང་དུས་སུ་སྣང་བ་འདི་ཕྱི་དོན་གྱིས་གཏད་པ་བཀག་པས་ཕྱི་དོན་ཤུགས་ལ་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། འོ་ན་ཕྱི་དོན་དངོས་སུ་མི་འགོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡིན། དེ་བཀག་ན་མདོ་སྡེ་པ་ཁ་དྲང་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་དབང་ཤེས་ལ་རང་དུས་སུ་སྣང་བ་འདི་ཕྱི་དོན་གྱིས་གཏད་པ་དངོས་སུ་བཀག་པ་ཡང་མི་འཐད་པར་ཐལ། རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདྲའི་ཚད་འབྲས་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བྱེད་པ་པོ་སེམས་ཙམ་པས་མདོ་སྡེ་པ་དྲང་པའི་ཆེད་དུ་བཀོད་པ་ཡང་མི་འཐད་པར་ཐལ། ཁྱོད་མདོ་སྡེ་པས་ཀྱང་མི་འཐད་པར་རྟོགས། སེམས་ཙམ་པས་ཀྱང་མི་འཐད་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གཉིས་ཆར་ཁས། གཉིས་པ་ནི། ཁ་ཅིག་ཚད་འབྲས་གསུམ་པ་འདི་སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་པོ་གང་གི་ཡང་ལུགས་མིན་ཅིང་། ཕྱོགས་གླང་ཡབ་སྲས་ཀྱིས་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་རིགས་པས་བཞག་པའི་ཚད་འབྲས་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་པ་ལ་ཉ་དབོན་གྱིས་སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་མཐའ་བཞིའི་ལུང་ལས་མེད་པར་འདོད་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ། ཨཱརྻ་དེ་བ། ཛེ་ཏ་རི། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ། མཻ་ཏྲི་པ། བྱང་ཆུབ་བཟང་པོ་སོགས་ཀྱིས་བཤད་པས། འབྲས་རྟོགས་གསུམ་པ་འདི་དེ་བཞི་གང་གི་ཡང་ལུགས་མིན་པ་ལ་གནོད་ཅིང་། ཞེས་གསུངས་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ཁེགས་སོ། །
Chinese
宣说。总之，或者说是自证果，等等。此处，自己经验之果的种类。这些都显示为自证果。考虑到这一点，法胜（Chos mchog）说，在此，第二种意义的方式是衡量意义。所取相是量，自证是果，这样宣说的。早期藏族人也认为，显式宣说的量果就是这样。但是，一些后期的藏族人所认为的量果在论典中没有出现。第二种有五种：不是佛教的宗派；不是任何一个宗派论者，而是陈那（Phyogs glang）父子以实事力量的理路所安立的宗派；唯有经部宗的宗派；唯识宗的宗派；认为是经部和唯识宗二者的宗派。第一种是：有些人认为，第三种量果不是佛教的宗派，而是唯识宗为了引导经部宗而设立的。引导的方式是，并不实际否定外境，而是否定根识认识外境的方式。因为根识在自身产生时，对外境的执取被否定，所以外境就被间接否定了。这种说法是不合理的。那么，不实际否定外境的原因是什么呢？如果否定了外境，就不能引导经部宗了。如果是这样，那么根识在自身产生时，对外境的执取被实际否定也是不合理的。因为原因相同。这样的量果，作为有法，你（量果）的作者是唯识宗，为了引导经部宗而设立也是不合理的。因为你也被经部宗认为是不合理的。也被唯识宗认为是不合理的。两个理由都承认。第二种是：有些人认为，第三种量果不是佛教的四个宗派中任何一个的宗派，而是陈那父子以实事力量的理路所安立的量果。对此，娘波（Nya dbon）认为没有佛教四宗的教证，金刚藏（rDo rje snying po），圣天（Ārya deva），胜友（Zeta ri），俱生金刚（Lhan cig skyes pa'i rdo rje），弥勒巴（Maitrīpa），菩提贤（Byang chub bzang po）等人的解释，损害了第三果不是那四宗中任何一个宗派的说法。这样说就驳斥了这种观点。
English
explained. In short, or the fruit of self-awareness, and so on. Here, the kind of fruit that is one's own experience. These are all shown as the fruit of self-awareness. Considering this, Chokchok (Chos mchog) said that here, the second way of meaning is to measure meaning. The apprehended aspect is valid cognition, self-awareness is the fruit, so it is taught. The early Tibetans also thought that this was the only explicitly taught valid cognition result. However, the valid cognition result considered by some later Tibetans does not appear in the texts. The second has five: not a Buddhist tenet; not any of the four tenet proponents, but the tenet established by the father and son Chena (Phyogs glang) through the reasoning of factual force; only the tenet of the Sutra School; the tenet of the Mind-Only School; it is considered to be the tenet of both the Sutra and Mind-Only Schools. The first is: Some people think that this third valid cognition result is not a Buddhist tenet, but was established by the Mind-Only School in order to lead the Sutra School. The way of leading is that it does not actually negate external objects, but negates the way in which sense consciousness knows external objects. Because the appearance to sense consciousness at its own time is denied by the external object, the external object is indirectly negated. This is unreasonable. Then, what is the reason for not actually negating external objects? If external objects are negated, it will not be possible to lead the Sutra School. If so, then it is also unreasonable to actually negate the appearance to sense consciousness at its own time being directed by the external object. Because the reason is the same. Such a valid cognition result, as the subject, it is also unreasonable that you, the maker, the Mind-Only School, established it in order to lead the Sutra School. Because you are also considered unreasonable by the Sutra School. It is also considered unreasonable by the Mind-Only School. Both reasons are admitted. The second is: Some people think that this third valid cognition result is not the tenet of any of the four Buddhist tenet proponents, but is the valid cognition result established by the father and son Chena through the reasoning of factual force. To this, Nyabon (Nya dbon) thinks that there is no scriptural authority of the four Buddhist schools, and the explanations of Vajragarbha (rDo rje snying po), Aryadeva (Ārya deva), Jetari (Zeta ri), Sahajasiddha (Lhan cig skyes pa'i rdo rje), Maitrīpa, Bodhibhadra (Byang chub bzang po), etc., harm the statement that the third fruit is not the tenet of any of those four schools. This statement refutes this view.
Tibetan
གཞན་ཡང་ཕྱོགས་གླང་ཡབ་སྲས་ལ་བསྐུར་པ་བཏབ་པའི་སྐྱོན་ཡང་ཡོད་དེ། དེ་གཉིས་ཀྱིས་དངོས་སྟོབས་རིགས་པས་གྲུབ་པའི་ཚད་འབྲས་དེ་སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་མཐའ་བཞི་པོ་གང་རུང་གི་ལུགས་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི་ཁ་ཅིག ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱ། གཟུང་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཤར་ནས་དེ་ལ་གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ཚད་མ། དཔྱད་ན་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་ཡང་མ་དཔྱད་ན་དོན་རིགས་འབྲས་བུ་ཞེས་དང་། ཡང་གཞལ་བྱ་དང་ཚད་མ་འདྲ་བ་ལ། རང་ལ་སྣང་བ་དེ་ཉིད་དངོས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་འབྲས་བུ་མདོ་སྡེ་པ་ཁོ་ནའི་ལུགས་ཡིན་པར་གང་གིས་འགྲུབ་ན། ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་བྱས་པས་སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་མིན་ལ། དཔྱད་ན་རང་རིག་འབྲས་བུར་བཤད་པས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་། དབུ་མ་པའི་ལུགས་མིན་པས་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ཡིན་པ་ཤུགས་ལ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། འཐད་ལྡན་ལས། འདིར་འཐད་པ་འདི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་འགོག་པར་འདོད་པ་ནི་མིན་ནོ་ཞེས་དང་། ལྷས། དེ་ཚེ་དོན་སྣང་འདི་ཉིད་ནི། །ཞེས་པའི་སྔ་འགྲེལ་དུ། གང་གི་ཚེ་འདི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་ཡང་རང་རིག་པ་འབྲས་བུར་བརྗོད་པ་ཞེས་དང་། ཛྙཱ་ན་ཤྲཱིས་དེ་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཁས་བླངས་ནས་ཚད་མ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་ཀྱི་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་ཚད་འབྲས་དང་པོ་དང་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དེར་ཚད་འབྲས་རྫས་གཞན་འགོག་པ་གཙོ་བོ་ཡིན་ལ། འདིར་ནི་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་དབང་ཤེས་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བ་འགོག་པ་གཙོ་བོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཞེད་དོ། །དེ་ལ་མདོ་སྡེ་པ་ཁོ་ན་ལ་སྦྱོར་བ་ནི་ཅུང་ཟད་མི་འཐད་དེ། འདི་མདོ་སེམས་གཉིས་ཆར་གྱི་དཔྱད་པ་དང་མ་དཔྱད་པའི་ཚད་འབྲས་སོ་སོར་འབྱེད་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། མདོ་སྡེ་པ་ཁོ་ནའི་ལུགས་ཡིན་ན། དོན་རིག་གི་ཚད་འབྲས་རྫོགས་ནས་རྣམ་རིག་གི་ཚད་འབྲས་མ་བྱུང་གི་བར་དེར་འབྱུང་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་བཤད་པ་ཙམ་གྱིས་སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་མིན་པར་ཡང་མི་འགྲུབ་སྟེ། དེས་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུང་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཤར་ནས་དེ་ལ་གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་གཟུང་རྣམ་ཚད་མར་བྱེད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། འདིར་མི་བསླུ་བ་དང་རྟོགས་པ་བསྒྲུབ་བྱར་བྱས་ནས་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་འགོད་པའི་སྐབས་ཡིན་གྱི། དེ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བྱས་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་གཞན་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔྱད་ན་རང་རིག་ཡིན་ཡང་མ་དཔྱད་ན་དོན་རིག་འབྲས་བུར་འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟར་ན་རང་རིག་འབྲས་བུ
Chinese
此外，还有将过失归于陈那（梵文天城体：दिङ्नाग，梵文罗马拟音：Diṅnāga，汉语字面意思：陈那）父子的过失，因为他们两人以事物力量的理证所成立的量果并非佛教四大宗派中任何一派的观点。第三种观点是，有些人认为，外境是所量，显现所取境之相后，对该相不再欺骗的识是量，如果加以分析则是自证果，如果不分析则是义识果。还有，所量与量相同，亲身感受显现于自己的自证果，凭什么能成立唯是经部宗的观点呢？仅仅因为将外境作为所量，就不是唯识宗的观点，因为分析后说是自证果，所以也不是毗婆沙宗和中观宗的观点，因此经部宗的观点就自然成立。在《理聚》中说：“此处此理并非意欲遮止外境。”月称菩萨（梵文天城体：चन्द्रकीर्ति，梵文罗马拟音：Candrakīrti，汉语字面意思：月称）在《入中论》的注释中，对“彼时此义现”一句解释说：“当如是以外境也说自证为果时”。智足（梵文天城体：Jñānaśrī，梵文罗马拟音：Jñānaśrī，汉语字面意思：智祥）也说：“如是承认外境后，才说量等。”那么，这与第一个量果有什么区别呢？那里主要是遮止量果是他体，而这里主要是遮止毗婆沙宗不承认根识上显现境相。他们是这样认为的。将此观点仅归于经部宗有些不合理，因为这是区分经部宗和唯识宗分析与未分析的量果的依据。如果仅仅是经部宗的观点，那么在义识的量果圆满后，在未产生识识的量果之前，就会产生识。仅仅因为说外境是所量，也不能成立不是唯识宗的观点，因为他们也在名言上承认外境是所量。认为显现所取境之相后，对该相不再欺骗的所取相是量也不合理，因为这里是把不欺骗和证悟作为所立，然后安立其能立的场合，而不是把它们作为能立，来成立其他所立的场合。认为分析后是自证，不分析则是义识果也不合理，因为那样的话，自证果
English
Furthermore, there is also the fault of attributing it to the father and son Dignāga, because the valid result established by their reasoning of the power of objects is not the tenet of any of the four Buddhist schools. The third is that some say: external objects are the objects to be measured; after the appearance of the aspect of the object to be grasped, the consciousness that does not newly deceive in relation to it is valid cognition; if analyzed, it is the self-cognizance result, but if not analyzed, it is the object-consciousness result. Also, how can it be established that the self-cognizance result of directly experiencing what appears to oneself, where the object to be measured and the valid cognition are the same, is only the tenet of the Sautrāntikas? Because by making external objects the objects to be measured, it is not the tenet of the Mind-Only school; and because it is said to be the self-cognizance result when analyzed, it is not the tenet of the Vaibhāṣikas and the Madhyamikas, so the tenet of the Sautrāntikas is implicitly established. From the Hetutattvopadeśa: "Here, this reason is not intended to negate external objects." And in the early commentary on Lha's (Candrakīrti's) "At that time, this object appearance itself": "When, in this way, self-cognizance is also said to be the result in relation to external objects." And Jñānaśrī said: "Thus, after accepting external objects, one speaks of valid cognition and so on." So, what is the difference between this and the first valid result? There, the main thing is to negate the other substance of the valid result, but here, the main thing is to negate the Vaibhāṣikas' non-appearance of the aspect of the object in the sense consciousness. This is how they think. Applying this only to the Sautrāntikas is somewhat unreasonable, because this is what distinguishes the valid results of both the Sūtra and Mind schools, whether analyzed or not. If it were only the tenet of the Sautrāntikas, then after the valid result of object consciousness is complete, until the valid result of aspect consciousness arises, there would be arising consciousness. It is also not established that it is not the tenet of the Mind-Only school merely by saying that external objects are the objects to be measured, because they also nominally accept external objects as the objects to be measured. It is also unreasonable to make the aspect of the object to be grasped, which does not newly deceive in relation to it after the appearance of the aspect of the object to be grasped, the valid cognition of the grasped aspect, because here it is the occasion to establish non-deception and realization as the things to be established, and then to establish their means of establishment, not the occasion to make them the means of establishment and establish other things to be established. It is also unreasonable to think that it is self-cognizance when analyzed, but object-consciousness result when not analyzed, because then, the self-cognizance result