Tibetan
་ལས་ངེས་མ་ནུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ལ་ཁ་ཅིག སྒྲ་ཇི་བཞིན་ཉིད་དུ་ཡིད་དབང་ལས་ཡིད་དབང་མི་སྐྱེ་བ་རིགས་གཏེར་གྱི་དགོངས་པར་བྱས་ནས་དེ་འགོག་པ་ནི་ཁས་བླངས་མེད་པའི་དགག་པ་ལ་དགའ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། ཡིད་དབང་ལས་ཡིད་དབང་མི་སྐྱེ་བ་རིགས་གཏེར་གྱི་དགོངས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག དེ་ཉིད་དགོངས་པར་བྱས་ནས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིད་དབང་ཡིན་ཅིང་དབང་ཤེས་སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག ཡིད་མངོན་གྱི་བདག་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པའི་ཡིད་དབང་སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་མི་སྐྱེ་བ་དགོངས་པར་འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དབང་མངོན་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་བཞིན་དུ་ཡིད་མངོན་གྱི་བདག་རྐྱེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག ཡིད་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཡིད་དབང་ལས་ཡིད་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཡིད་དབང་མི་སྐྱེ་བའི་དོན་དུ་འདོད་པ་ཡང་ཚིག་གི་དོན་ལ་མ་ཞུགས་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་ལས་དབང་སྐྱེ་ཞེས་པའི་དོན་ཡང་དབང་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་ལས་དབང་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་སྐྱེ་ཞེས་པ་ལ་སྦྱར་དགོས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དགོངས་པ་འདི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། དབང་མངོན་ལ་རྒྱུན་ཡོད་དེ། དབང་མངོན་ལ་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་གྱི་རྫས་རྒྱུན་ལས་ལོགས་སུ་གྱུར་པའི་བདག་རྐྱེན་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། ཡིད་མངོན་ལ་རྒྱུན་མེད་དེ་ཡིད་མངོན་གྱི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་གྱི་རྫས་རྒྱུན་ལས་ལོགས་སུ་གྱུར་པའི་བདག་རྐྱེན་ཡིད་དབང་སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཡིད་མངོན་གྱི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་གྱི་རྒྱུན་དེ་དབང་མངོན་གྱི་རྒྱུན་ཡིན་གྱི་ཡིད་མངོན་གྱི་རྒྱུན་མིན་པའི་ཕྱིར། སྔ་མའི་གཏན་ཚིགས་གྲུབ་སྟེ། ཡིད་མངོན་གྱི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་དང་། བདག་རྐྱེན་གཉིས་རྫས་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དབང་མངོན་གྱི་རྐྱེན་གསུམ་ལ་རྫས་རྒྱུན་མི་འདྲ་བ་གསུམ་སོ་སོར་ཡོད་ཅིང་། དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་གྱི་རྫས་རྒྱུན་དེ་དབང་མངོན་རང་གི་རྫས་རྒྱུན་ཡིན་པས་དབང་མངོན་ལ་རྒྱུན་ཡོད་ལ། ཡིད་མངོན་གྱི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་དང་། དམིགས་རྐྱེན་གཉིས་ལ་རྫས་རྒྱུན་སོ་སོར་ཡོད་ཀྱང་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་དང་། བདག་རྐྱེན་གཉིས་ལ་རྫས་རྒྱུན་སོ་སོར་མེད་ཅིང་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་གྱི་རྫས་རྒྱུན་དེ་ཡང་དབང་མངོན་གྱི་རྫས་རྒྱུན་ཡིན་གྱི་ཡིད་མངོན་རང་གི་རྫས་རྒྱུན་མིན་པས་རྒྱུན་མེད་པ་ནི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་དགོངས
Chinese
關於「不能從意根生起」這句話的含義，有些人認為，按照字面意思，意根不能生起意根，這是《理藏論》的觀點，並對此進行反駁，這只不過是喜歡沒有承諾的反駁而已。因為意根不能生起意根並非《理藏論》的觀點。有些人認為這就是《理藏論》的觀點並加以論證，這也是不合理的，因為根的識本身就是意根，並且後一個根識是從前一個根識產生的。有些人認為，意指作為意現行增上緣的前一個意根不能生起後一個意根，這也是不合理的，因為每個根現行剎那都是意現行的增上緣。有些人認為，意指從意現行轉變而來的意根不能生起意現行轉變而來的意根，這也沒有抓住詞句的含義。如果這樣，那麼「從有色根生起根」的含義也必須解釋為從意現行轉變而來的有色根生起意現行轉變而來的有色根，這就太過分了。因此，其含義應如下：根現行有常，因為根現行具有與其直接因的物質流不同的增上緣，即前一個有色根生起後一個有色根。意現行無常，因為意現行的直接因的物質流不同的增上緣，即前一個意根不能生起後一個意根。這是周遍的，因為意現行的直接因的流是根現行的流，而不是意現行的流。前一個論證成立，因為意現行的直接因和增上緣是同一物質。因此，根現行的三個因有三個不同的物質流，並且直接因的物質流是根現行本身的物質流，因此根現行有常。而意現行的直接因和所緣緣有各自的物質流，但直接因和增上緣沒有各自的物質流，並且直接因的物質流也是根現行的物質流，而不是意現行本身的物質流，因此是無常的，這是大自在的觀點。
English
Regarding the meaning of the statement "cannot arise from the mental faculty," some people think that, according to the literal meaning, the mental faculty cannot arise from the mental faculty, which is the view of the Compendium of Reasoning, and refute it, which is merely enjoying refutations without commitment. Because the mental faculty not arising from the mental faculty is not the view of the Compendium of Reasoning. Some people think that this is the view of the Compendium of Reasoning and argue for it, which is also unreasonable, because the consciousness of the sense faculty itself is the mental faculty, and the later sense consciousness arises from the former sense consciousness. Some people think that it means that the former mental faculty, which is the dominant condition of the mental manifestation, cannot give rise to the later mental faculty, which is also unreasonable, because each moment of sense manifestation is the dominant condition of the mental manifestation. Some people think that it means that the mental faculty transformed into mental manifestation cannot give rise to the mental faculty transformed into mental manifestation, which has not grasped the meaning of the words. If so, then the meaning of "the sense faculty arises from the form sense faculty" must also be explained as the form sense faculty transformed into sense manifestation gives rise to the form sense faculty transformed into sense manifestation, which is too much. Therefore, the meaning should be as follows: Sense manifestation has permanence, because sense manifestation has a dominant condition different from the material stream of its immediate cause, that is, the former form sense faculty gives rise to the latter form sense faculty. Mental manifestation is impermanent, because the dominant condition different from the material stream of the immediate cause of mental manifestation, that is, the former mental faculty cannot give rise to the latter mental faculty. This is pervasive, because the stream of the immediate cause of mental manifestation is the stream of sense manifestation, not the stream of mental manifestation. The former argument is established, because the immediate cause and the dominant condition of mental manifestation are the same substance. Therefore, the three causes of sense manifestation have three different material streams, and the material stream of the immediate cause is the material stream of sense manifestation itself, so sense manifestation has permanence. However, the immediate cause and the objective condition of mental manifestation have their own material streams, but the immediate cause and the dominant condition do not have their own material streams, and the material stream of the immediate cause is also the material stream of sense manifestation, not the material stream of mental manifestation itself, so it is impermanent, which is the view of the Great Self.
Tibetan
་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་འདི་རྟོགས་པ་ས་སྐྱ་པཎྜི་ཏའི་རྗེས་སུ་ཁོ་བོ་ལས་གཞན་མ་བྱུང་ངོ་། །གསུམ་པ་རང་རིག་མངོན་སུམ་ནི་ཚད་མ་མདོར། ཆགས་ལ་སོགས། །རང་རིག་རྟོག་པ་མེད་པ་ཅན། །ཞེས་པ་རྩ་འགྲེལ་གྱི་དོན་གཏན་ལ་དབབ་པས་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི། རྣམ་བཞག་ལ་དཔྱད་པ་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག རང་ཡུལ་གཉིས་སྣང་ནུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་རིག་པའི་ཤེས་པ་ཞེས་དང་། གཞན་དག་རང་གི་མྱོང་བྱ་གཉིས་སྣང་ནུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་རིག་པའི་ཤེས་པ་ཞེ་ན། དང་པོ་ལ། འཕགས་རྒྱུད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཆོས་ཅན། མཚོན་བྱ་དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ཡིན་ན། རང་རིག་མངོན་སུམ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ་ལོ། །གཉིས་ཀ་ལ་རང་ལས་རྒྱང་ཆད་ལྟར་དུ་སྣང་བའི་གཟུང་རྣམ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་འདྲ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། དེ་འདྲའི་གཟུང་རྣམ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་མྱོང་རང་རིག་མངོན་སུམ་ཡོད་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྩ་བར་འདོད་མི་ནུས་ཏེ། རང་ཡུལ་རང་ལས་རྒྱང་ཆད་ལྟར་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་རིག་པའི་ཤེས་པ་དང་། སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་ལ་རང་གི་གཟུང་ཡུལ་རིག་པའི་ཤེས་པ་ཞེ་ན། དང་པོ་ལ་སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་ཆོས་ཅན། མཚོན་བྱ་དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྲུབ་པའི་གཟུང་རྣམ་རིག་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། སྤྱིར་སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་ལ་བཟུང་ཡུལ་མེད་ཅིང་བྱེ་བྲག་རང་རིག་མངོན་སུམ་ལ་གཟུང་ཡུལ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག ཁ་ནང་ཁོ་ནར་ཕྱོགས་པའི་ཤེས་པ་ཞེས་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། རྣམ་མཁྱེན་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག ཁ་ནང་དུ་ཕྱོགས་པའི་ཤེས་པ་ཞེ་ན། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་དྲན་པའི་དྲན་ཤེས་ཆོས་ཅན། མཚོན་བྱ་དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། རང་ལུགས་ནི། རང་གི་ངོ་བོ་མྱོང་བྱེད་ཀྱི་འཛིན་རྣམ་མོ། །གཉིས་པ་ནི། ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རང་རིག་མངོན་སུམ་ཡིན་ཀྱང་རང་ལྡོག་ནས་རང་རིག་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པས་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མྱོང་བ་གསལ་རིག་གི་ཆ་དེ་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་གཞི་ཡིན་ལ། དེ་ལ་གཉིས་སྣང་དང་བཅས་པ་དང་། གཉིས་སྣང་མེད་པའི་རང་རིག་མངོན་སུམ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། བློ་གཅིག
Chinese
没有颠倒。然而，领悟这一点，除了我之外，在萨迦班智达之后没有人做到。第三，自证现量在量经中说：贪等，自证是无分别的。这是通过确定根本和注释的意义来定义的。分为定义、例子和分类三个部分。第一部分：有些人说，自境二现消失的方式是觉知的智慧。另一些人说，自己的体验对象二现消失的方式是觉知的智慧。对于第一种说法，圣者相续的法性，一心安住的智慧，是所立宗，应是所指，因为是该定义的缘故。如果承认，如果是瑜伽现量，则必须是自证现量。对于两者，体验到显现为远离自身的所取相的自证现量，是所立宗，应是该定义，因为是所指的缘故，因为有这样的情况。如果不成立，那么这样的所取相，是所立宗，你体验到自证现量，因为你是意识。根本上不能承认，因为自境显现为远离自身。有些人说，经部宗认为，成为自己本质的境是觉知的智慧；唯识宗认为，自己的所取境是觉知的智慧。对于第一种说法，取蓝色的根识现量，是所立宗，应是所指，因为是该定义的缘故，因为是成为自己本质的所取相的觉知的智慧。第二种说法也不合理，因为一般来说，唯识宗没有所取境，特别是自证现量没有所取境的缘故。有些人说，仅仅朝向内部的意识也不合理，因为不能确定体验一切智智的自证现量。有些人说，朝向内部的意识，那么取蓝色的根识现量，回忆的忆识，是所立宗，应是所指，因为是该定义的缘故。自己的宗义是，自己的本体是体验的主体之执相。第二部分：一切意识对于自己的本体来说是自证现量，但从自身反观则不是自证现量，因此一切意识的体验中，清晰明觉的部分是自证现量的例子。其中有具有二现的和没有二现的自证现量两种。第一种是，一个心。
English
There is no inversion. However, after Sakya Pandita, no one other than myself has realized this. Third, self-cognizance is directly perceived, as stated in the Compendium on Valid Cognition: 'Attachment, etc., self-cognizance is non-conceptual.' This is defined by establishing the meaning of the root text and commentary. It is divided into three parts: definition, example, and classification. First part: Some say that the knowledge of awareness is the way in which the dual appearance of one's own object disappears. Others say that the knowledge of awareness is the way in which the dual appearance of one's own experience disappears. For the first statement, the Dharma nature of the noble lineage, the wisdom of single-pointed concentration, is the subject, and should be the referent, because it is the definition. If you admit it, if it is yogic direct perception, then it must be self-cognizant direct perception. For both, the self-cognizant direct perception that experiences the apprehended aspect appearing as distant from oneself is the subject, and should be the definition, because it is the referent, because there is such a case. If it is not established, then such an apprehended aspect is the subject, you experience self-cognizant direct perception, because you are consciousness. It cannot be admitted fundamentally, because one's own object appears as distant from oneself. Some say that according to the Sautrāntika school, the object that has become one's own nature is the knowledge of awareness; according to the Cittamatra school, one's own apprehended object is the knowledge of awareness. For the first statement, the direct perception of the sense consciousness grasping blue is the subject, and should be the referent, because it is the definition, because it is the knowledge of awareness of the apprehended aspect that has become one's own nature. The second statement is also unreasonable, because in general, the Cittamatra school does not have an apprehended object, and in particular, self-cognizant direct perception does not have an apprehended object. Some say that the consciousness that is directed only inward is also unreasonable, because the self-cognizant direct perception that experiences omniscience is not certain. Some say that consciousness directed inward, then the direct perception of the sense consciousness grasping blue, the memory consciousness of recollection, is the subject, and should be the referent, because it is the definition. One's own tenet is that one's own essence is the grasping aspect of the experiencing subject. Second part: All consciousness is self-cognizant direct perception in relation to its own essence, but it is not self-cognizant direct perception when viewed from itself. Therefore, the clear and knowing aspect of the experience of all consciousness is an example of self-cognizant direct perception. Among them, there are two types of self-cognizant direct perception: with dual appearance and without dual appearance. The first is, one mind.