Tibetan
མངོན་སུམ་ཚད་མ་བཤད་པ། མངོན་སུམ་ཚད་མ་བཤད་པ། གཉིས་པ་མཚན་གཞི་སོ་སོའི་དོན་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མངོན་སུམ་དང་། རྗེས་དཔག་གོ །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། མངོན་སུམ་ཡང་དག ལོག་ཕྱོགས་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་། ཚད་མ་དང་འབྲས་བུའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། མཚན་ཉིད། མཚོན་བྱའི་དབྱེ་བ། མཚན་གཞི་སོ་སོའི་དོན་ཏོ། །དང་པོ་ལ་དགག་བཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཕྱྭ་པ་སོགས་མངོན་སུམ་དང་། མངོན་སུམ་ཚད་མ་སོ་སོར་ཕྱེ་ནས་དང་པོའི་མཚན་ཉིད། རྟོག་པ་དང་བྲལ་ཞིང་མ་འཁྲུལ་བའི་རིག་པ། ཕྱི་མའི་མཚན་ཉིད། སྔར་མ་རྟོགས་པའི་དོན་ལ་མྱོང་སྟོབས་ཀྱིས་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པ་ཞེས་གསུངས་པ་མི་འཐད་དེ། གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་གཞུང་ལས་མ་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྔར་མ་རྟོགས་པ་ལ་རྣམ་བཅད་མེད་ཅིང་། སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པ་མངོན་སུམ་གྱི་རང་ལྡོག་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། མཚན་ཉིད་དངོས་དང་། དེའི་དོན་ངེས་པར་བྱ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ལོག་རྟོག་སེལ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ན་རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་བའི་རིག་པའམ། རིགས་མི་མཐུན་སེལ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ན་མ་འཁྲུལ་བའི་རིག་པ་དེ་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཞིང་། དེ་ཉིད་མངོན་སུམ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ཏེ། རྣམ་ངེས་ལས། མངོན་སུམ་རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་བ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། དེ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ལ་མཚན་ཉིད་གཞན་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རྟོག་བྲལ་གྱི་དོན་ངེས་པར་བྱ་བ། མ་འཁྲུལ་བའི་དོན་ངེས་པར་བྱ་བ། གཉིས་ཀའི་དོན་ངེས་པར་བྱ་བའོ། །དང་པོ་ལ། བྲལ་བྱ་རྟོག་པ་ངོས་བཟུང་བ་དང་། དེ་དང་བྲལ་བའི་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྤྱིར་གསུང་རབ་རྣམས་ལས། རྟོག་པ་ལ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་རྟོག་དང་། སེམས་རྩིང་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་དང་། སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་གསུམ་གསུངས་པ་ལས། དང་པོ་ནི། བྲལ་བྱ་རྟོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སོ་སྐྱེའི་དབང་ཤེས་ཐམས་ཅད་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཡང་མིན་ཏེ། བསམ་གཏན་དང་པོའི་དངོས་གཞི་ཙམ་པོ་ལ་བརྟེན་པའི་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་དེ་དེ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་གསུམ་པ་ཉིད་ལ་འཇོག་སྟེ། འདིར་ཡང་། ཤེས་གང་གང་ལ་སྒྲ་དོན་འཛིན། །དེ་ནི་དེ་ལ་རྟོག་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། རྣམ་ངེས་ལས། རྟོགས་པ་དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། རྟོག་པ་མངོན་པར་བརྗོད་ཅན་གྱི་ཤེས་པ། རྟོག་པ་ནི་བརྗོད་པ་དང་འདྲེར་རུང་བའི་ཤེས་པ་སྟེ། དེ་དང་བྲལ་བའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་རྣམ་ངེས་ལས། རུང་བ་སྨོས་པའི་དགོས་པ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལ་རྒྱ་གར་བ་ཁ་ཅིག་བརྡ་ལ་མ་བྱང་བའི་བྱིས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྟོག་པ་བསྡུ་བའི་ཆེད་དུ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་དོན་འཛིན་པའི་བློ་དེས་དེ་ལ་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་ཅིག་ཤོས་ལ་ཡང་མཚུངས་ཏེ། རུང་བ་འཛིན་པའི་བློ་དེས་བརྡ་བྱང་རྒན་པོའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྟོག་པ་ལ་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རུང་བ་འཛིན་པའི་རིགས་ལ་འཇོག་པས་སྐྱོན་མེད་ཅེ་ན། སྔ་མ་ལ་ཡང་མཚུངས་ཏེ། འདྲེས་པར་འཛིན་པའི་རིགས་ལ་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། སྒྲ་དོན་འདྲེས་པ་དེ་ཡང་དོན་ལ་འདྲེས་པ་མ་ཡིན་གྱི། རྟོག་ངོར་འདྲེས་པར་སྣང་དུ་རུང་ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་གཉིས་དོན་ལྡོག་གཞན་མིན་པས་གང་བཟུང་ཀྱང་ཁྱད་པར་མེད་དེ། འདི་ལ་དགོངས་ནས་རྣམ་འགྲེལ་ལས། འདྲེས་པ་འཛིན་པ་དང་། རྣམ་ངེས་ལས། རུང་བ་འཛིན་པ་གསུངས་སོ། །མདོར་ན། འདིར་བསྟན་གྱི་བྲལ་བྱ་རྟོག་པའི་མཚན་ཉིད། སྒྲ་དོན་འདྲེས་པ་འཛིན་པའི་ཞེན་བློ་དང་། སྒྲ་དོན་འདྲེས་རུང་འཛིན་པའི་ཞེན་བློ་དང་། སྒྲ་དོན་འཛིན་པའི་ཞེན་བློ་དང་། དོན་སྤྱི་འཛིན་པའི་ཞེན་བློ་རྣམས་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཁ་ཅིག་རྟོག་པའི་རྫས་དང་བྲལ་བ་ལ་འདོད་པ་མི་འཐད་དེ། རྟོག་མྱོང་རང་རིག་མངོན་སུམ་དེ་རྟོག་བྲལ་མིན་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དག་རྟོག་པའི་ལྡོག་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་འདོད་པ་མི་འཐད་དེ། རྗེས་དཔག་དེ་ཡང་རྟོག་བྲལ་དུ་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། རང་ལུགས་ནི། རང་ལྡོག་ལ་རྟོག་པའི་མཚན་ཉིད་མི་བསྟེན་པ་སྟེ། དེའི་དོན་ཡང་རང་མཚན་གཞིར་བཟུང་བའི་ཚེ་སྔར་གྱི་མཚན་ཉིད་དེ་མ་ཚང་ངོ་། །གཉིས་པ་ནི། ཁ་ཅིག རྣམ་རིག་པ་ལྟར་མི་བསླུ་བ་ལ་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། རྗེས་དཔག་ཡང་མི་བསླུ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག དོན་བདེན་པ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ལ་འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དོན་བདེན་པ་འཇུག་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ལ་འདོད་ན། རྗེས་དཔག་ཡང་མ་འཁྲུལ་བར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞུང་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ལ་འདོད་ན། རང་རིག་དང་རྣམ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ལ་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག གཟུང་དོན་ལ་མ་འཁྲུལ་བ་ལ་འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། སྐྱོན་སྔ་མ་དེ་ཉིད་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་ལུགས་ནི། རྣམ་ངེས་ལས། དེ་ལ་མ་འཁྲུལ་བ་ནི་རབ་རིབ་དང་། མྱུར་དུ་བསྐོར་བ་དང་། གྲུར་ཞུགས་པའི་འཁྲུལ་པ་ལ་སོགས་པས་འཁྲུལ་པར་མ་བསྐྱེད་ཅིང་
Chinese
现量（梵文：Pratyakṣa）正量论述 现量正量论述 第二，确定各自所指的意义，分为两种：现量和比量。第一种分为三种：正确的现量，与现量相似的错误方面，正量与结果。第一种分为三种：定义，所诠释的分类，以及各自所指的意义。第一种分为破立两种，第一种是：恰巴（Phya-pa）等人将现量和现量正量分开，并定义前者为“无分别且无错乱的智慧”，后者为“通过经验力量断除对先前未理解之事的增益”，这种说法不合理，因为经典中没有将两者分开，并且先前未理解之事没有决断，断除增益在现量的自相中是不可能的。第二种分为：真实的定义，以及确定其意义两种。第一种是：如果从消除错误观念的角度来看，无分别且无错乱的智慧，或者从消除不同类别的角度来看，无错乱的智慧，那就是现量的定义。这本身也是现量正量的定义，因为《释量论》中说：“现量是无分别且无错乱的”。并且，由于它本身是正量，因此没有对现量正量给出其他定义。第二种分为三种：确定无分别的意义，确定无错乱的意义，以及确定两者的意义。第一种分为：确定所要去除的分别，以及与之分离的方式两种。第一种是：一般来说，在所有经文中，分别分为不正确的遍计分别，具有粗糙心识状态的分别，以及声义混淆执着的分别三种。第一种不是所要去除的分别，因为所有凡夫的根识都是如此。第二种也不是，因为依靠第一禅的本体的瑜伽现量与它同在。因此，应确定为第三种，这里也说：“凡是认知声音意义的知识，那就是分别。”并且，《释量论》中说：“什么是分别？分别是具有明显表达的知识，分别是可以与表达混合的知识，是与它分离的。”
English
Explanation of Direct Perception as Valid Cognition Explanation of Direct Perception as Valid Cognition Secondly, to ascertain the meaning of each of the bases, there are two: direct perception and inference. The first has three aspects: correct direct perception, the erroneous aspect that appears as direct perception, and valid cognition and its result. The first has three aspects: definition, the divisions of what is to be defined, and the meaning of each of the bases. The first has two aspects: refutation and establishment. The first is: Phya-pa and others distinguish between direct perception and direct perception as valid cognition, defining the former as "cognition that is free from conceptualization and non-mistaken," and the latter as "cutting off superimpositions on what was previously not understood through the power of experience." This is not reasonable, because the division into two is not taught in the scriptures, and what was previously not understood has no determination, and cutting off superimpositions is impossible in the self-aspect of direct perception. The second has two aspects: the actual definition, and ascertaining its meaning. The first is: if considered from the perspective of eliminating wrong conceptions, cognition that is free from conceptualization and non-mistaken, or if considered from the perspective of eliminating dissimilar types, non-mistaken cognition, that is the definition of direct perception. That itself is also the definition of direct perception as valid cognition, because the Pramāṇaviniścaya says: "Direct perception is free from conceptualization and non-mistaken." And, because it itself is valid cognition, no other definition is given for direct perception as valid cognition. The second has three aspects: ascertaining the meaning of being free from conceptualization, ascertaining the meaning of being non-mistaken, and ascertaining the meaning of both. The first has two aspects: identifying the conceptualization to be removed, and the manner of being separate from it. The first is: in general, in all the scriptures, conceptualization is said to be of three types: non-veridical conceptualization, conceptualization with the aspect of coarse mind, and conceptualization that apprehends a mixture of sound and meaning. The first is not the conceptualization to be removed, because all sense consciousnesses of ordinary beings are that. The second is also not, because the yogic direct perception that relies on the mere actual basis of the first dhyāna is together with it. Therefore, it should be established as the third, and here it is also said: "Whatever cognition apprehends sound and meaning, that is conceptualization for it." And, the Pramāṇaviniścaya says: "What is that conceptualization? Conceptualization is cognition that is manifestly expressive, conceptualization is cognition that is liable to be mixed with expression, it is separate from that."
Chinese
之故。那么，在《成量品》中，说“容有”有何必要呢？对此，有些印度人说，这是为了摄集对词语不熟悉的孩童相续中的分别念，因为执持声音意义的心识没有遍及于此。这样说对于另一方也同样成立，因为执持“容有”的心识没有遍及于通达词语的老年人相续中的分别念。如果说安立在执持“容有”的种类上就没有过失，那么对于前者也同样成立，因为安立在执持“混合”的种类上之故。那么，如何安立呢？声音意义混合，并非意义上混合，而是指在分别念面前容许显现为混合。因此，这两者在意义反体上并非他体，无论执持哪个都没有差别。考虑到这一点，《释量论》中说了“执持混合”，《成量品》中说了“执持容有”。总之，此处所说的应断除的分别念的体性，即执持声音意义混合的耽著心、执持声音意义容许混合的耽著心、执持声音意义的耽著心、执持总义的耽著心，要知道这些都没有差别。第二，有些人认为远离分别念的自性不合理，因为领受分别念的自证现量不是远离分别念的，有成为太过之过。其他人认为远离分别念的相违不合理，因为比量也成为远离分别念的，有成为太过之过。自宗认为，不依赖于自相违作为分别念的体性，其含义是指在以自相为所缘时，以前的体性不完整。第二，有些人认为如量论一样不欺骗是合理的，但这并不合理，因为比量也是不欺骗的。有些人认为以真实义作为对境也是不合理的，如果认为以真实义作为行境，那么比量也成为不欺骗的，有成为太过之过；如果认为以论作为对境，那么没有遍及于自证和瑜伽现量。有些人认为不对所取义不欺骗也是不合理的，因为之前的过失仍然存在。自宗认为，《成量品》中说：“不被迷惑，如眼花缭乱、快速旋转、乘船等错觉所迷惑，并且
English
Therefore, what is the need to mention "possible" in the Pramāṇasamuccaya? Some Indians say that it is to gather the conceptual thoughts in the minds of children who are not familiar with language, because the mind that grasps the sound and meaning does not encompass that. Saying this is also the same for the other side, because the mind that grasps "possible" does not encompass the conceptual thoughts in the minds of old people who are familiar with language. If it is said that there is no fault in placing it in the category of grasping "possible," then it is also the same for the former, because it is placed in the category of grasping "mixed." So how is it placed? The mixing of sound and meaning is not a mixing in meaning, but it means that it is permissible to appear as mixed in the face of conceptual thought. Therefore, since these two are not different in terms of meaning and opposite, there is no difference in grasping either. Considering this, the Pramāṇavārttika says, "Grasping the mixed," and the Pramāṇasamuccaya says, "Grasping the possible." In short, the nature of the conceptual thought to be abandoned here, that is, the clinging mind that grasps the mixing of sound and meaning, the clinging mind that grasps the permissible mixing of sound and meaning, the clinging mind that grasps the sound and meaning, and the clinging mind that grasps the general meaning, know that these are not different. Second, some people think that it is unreasonable to be separated from the substance of conceptual thought, because the self-awareness manifest cognition that experiences conceptual thought is not separated from conceptual thought, and there is the fault of becoming too extensive. Others think that it is unreasonable to be separated from the opposite of conceptual thought, because inference also becomes separated from conceptual thought, and there is the fault of becoming too extensive. The self-system is that it does not rely on self-opposite as the nature of conceptual thought, and its meaning is that when self-character is taken as the object, the previous nature is not complete. Second, some people think that it is reasonable to be like a valid cognition, but this is not reasonable, because inference is also not deceptive. Some people think that it is unreasonable to take true meaning as the object, and if it is thought that true meaning is taken as the object of action, then inference also becomes non-deceptive, and there is the fault of becoming too extensive; if it is thought that the treatise is taken as the object, then it does not pervade self-awareness and yogic manifest cognition. Some people think that it is unreasonable not to be deceived by the object of grasping, because the previous fault still exists. The self-system is that the Pramāṇasamuccaya says: "Not being deceived, such as being deceived by dizziness, rapid rotation, and illusions of boarding a boat, and