Tibetan
ནི། ཁ་ཅིག་མངོན་སུམ་ལ་བཞིར་ཕྱེ་བ་ནི་རིགས་པས་མཐའ་གཞན་བཀག་པའི་གྲངས་ངེས་མིན་ཏེ། ཡིད་མངོན་ཚད་མ་མ་ཡིན་པས་གྲངས་ཉུང་བ་མི་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་དང་། སྤྱན་དང་མངོན་ཤེས་སོགས་མངོན་སུམ་ལྔ་པ་ཡོད་པས་གྲངས་མང་བ་མི་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དགོས་པའི་དབང་གིས་བཞག་པ་ཡིན་ཏེ། རིགས་པ་ཅན་པ་དབང་མངོན་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འདོད་པ་དང་། རྣ་བ་མ་ཕུག་པ་ཡིད་མངོན་ཚད་མ་མི་འདོད་པ་དང་། བྱེ་བྲག་པ་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རང་རིག་མི་འདོད་པ་དང་། རྒྱང་འཕེན་པ་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་མི་འདོད་པས་ལོག་རྟོག་དེ་བཞི་དགག་པའི་ཆེད་དུ་བཞིར་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། ཡིད་མངོན་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན་རྣ་བ་མ་ཕུག་པས་དེ་ལྟར་འདོད་པའི་ལོག་རྟོག་དགག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། སྤྱན་དང་མངོན་ཤེས་ནི་རང་རིག་མངོན་སུམ་དང་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གང་རུང་གི་ཁོངས་སུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག མངོན་སུམ་བཞི་པོ་མདོ་སྡེའི་ལུགས། །བྱེ་བྲག་སྨྲ་གསུམ་རྣམ་རིག་གཉིས། །ཞེས་པའི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་བཞིར་ཕྱེ་བ་ནི་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ལུགས་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་རང་རིག་མངོན་སུམ་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར། སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་དབང་མངོན་དང་ཡིད་མངོན་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་མདོ་སྡེ་པ་ཁོ་ནའི་ལུགས་སོ་ཞེས་ཟེར་བ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དམིགས་བརྟག་ལས། སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་ལ་དབང་མངོན་གྱི་རྐྱེན་གསུམ་བཤད་པས་དབང་མངོན་ཁས་བླང་དགོས་ཤིང་། དབང་མངོན་འདོད་ན་ཡིད་མངོན་འདོད་དགོས་པར་རིགས་གཏེར་རང་འགྲེལ་ཉིད་ལས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག གཞུང་དེའི་དོན་སྣང་ཡུལ་ལ་མ་འཁྲུལ་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དབང་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གཉིས་གང་ལ་མངོན་སུམ་དུ་སོང་བའི་སྣང་ཡུལ་དེ་ལ་མ་འཁྲུལ་བར་རྣམ་རིག་པས་ཀྱང་ཁས་ལེན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་གཞུང་འདིའི་དགོངས་པ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་དབང་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གཉིས་པོ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་ཚད་མར་རྣམ་རིག་པས་ཁས་བླངས་ཀྱང་འདིར་བསྟན་གྱི་གྲངས་ངེས་ནི་དོན་དམ་གནས་ལུགས་ལ་དཔྱོད་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ལ། དེའི་ཚེ་དབང་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གཉིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་ཚད་མར་འགྱུར་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རང་རིག་མངོན་སུམ་ཁོ་ན་འགྱུར་བས་མངོན་སུམ་དང་པོ་གསུམ་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་གཅིག་ཅིང་། ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཀྱང་གཅིག་པས་རང་རིག་མངོན་སུམ་དུ་བཞག་ལ། རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ནི་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་ལ་ཚད་མ་ཡིན་པས་རང་རིག་མངོན་སུམ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་ཀྱང་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་དུ་བཞག་གོ །མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ་བཞི་ཆར་ཡང་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་ཡིན་ཏེ། རང་རིག་མངོན་སུམ་ནི་ཤེས་པ་དང་། དབང་མངོན་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དང་། ཡིད་མངོན་ནི་དེའི་ཡུལ་ལས་རྫས་གཞན་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དང་། རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ནི་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་ཚད་མར་འཇོག་པ་ནི་གནས་ལུགས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རིགས་གཏེར་རང་འགྲེལ་ལས། མངོན་སུམ་གྱི་གྲངས་ངེས་པ་ནི། མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ་བརྟེན་ནས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པའི་ཚེ་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་བཞིར་ཕྱེ་སྟེ། མདོ་ལས། དགེ་སློང་དག་གཟུགས་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། མིག་དང་ཡིད་དོ་ཞེས་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རང་རིག་མི་འདོད་པས་མངོན་སུམ་གསུམ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ལྟར་ན། རང་རིག་པ་དང་རྣལ་འབྱོར་གྱི་མངོན་སུམ་གཉིས་ལས་གཞན་མི་སྲིད་པ་དཔལ་ལྡན་གྲགས་པའི་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཚད་འབྲས་གཉིས་པའི་སྐབས་སུ་དབང་ཤེས་ཀྱི་ཚད་འབྲས་བཞག་པའི་ཚེ་རང་རིག་འབྲས་བུར་གསུངས་པ་དང་། དམིགས་བརྟག་ལས། སེམས་ཙམ་རང་ལུགས་ཀྱི་དབང་མངོན་གྱི་རྐྱེན་གསུངས་པ་དང་། རིགས་གཏེར་རྩ་འགྲེལ་ལས། ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་མངོན་སུམ་ལ་བཞིར་ཕྱེ་བའི་ཚེ་ཕྱི་དོན་ཁས་བླང་དགོས་པས་མདོ་སྡེ་པ་ཁོ་ནའི་ལུགས་གསུངས་པ་རྣམས་གནད་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བས་རིགས་གཏེར་རྩ་བའི་ཚིག་རྐང་གཉིས་པོ་དེའི་འགོར། ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཞེས་པའི་ཚིག་འདི་སྦྱར་ཤེས་ན་གནད་ཐམས་ཅད་རང་གྲོལ་དུ་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །ཁ་ཅིག མངོན་སུམ་བཞི་པོ་མདོ་སྡེའི་ལུགས། །བྱེ་བྲག་སྨྲ་གསུམ་རྣམ་རིག་གཉིས། །ཞེས་པ་མི་འཐད་དེ། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ལུགས་ལ་ཡིད་མངོན་མེད་པའི་ཕྱིར་སྟེ། མཛོད་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གི་ཆ་གང་དུའང་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར། རིགས་པས་ཀྱང་མི་གྲུབ་སྟེ། དེ་ལུང་གིས་བསྒྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར། སེམས་ཙམ་པས་དབང་མངོན་དང་ཡིད་མངོན་ཚད་མ་མིན་པར་འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟར་ན་དེས་བག་ཆགས་བརྟན་པའི་དབང་ཤེས་དང་། མི་བརྟན་པའི་དབང་ཤེས་གཉིས་ཚད་མ་ཡིན་མིན་ཁྱད་པར་མེད་པར་འདོད་དགོས་པ་ལས་དེ་གཉིས་ཚད་མ་ཡིན་མིན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པར་རྣམ་ངེས་ལས་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཉེ་བར་བསླད་པའི་བག་ཆགས་མཚམས་
Chinese
有的人说，将现量分为四种，并不是以理证遮止其他方面的数量决定，因为意识现量不是量，所以不能遮止数量减少；又因为有眼识和现识等第五种现量，所以不能遮止数量增多。因此，这是根据需要而安立的，因为顺世外道认为根现量不是量，没有穿耳孔的人不承认意识现量是量，胜论派和分别说部不承认自证，数论派不承认瑜伽现量，为了遮止这四种邪分别而分为四种的说法是不合理的，因为如果意识现量不是量，那么没有穿耳孔的人就不能遮止如此认为的邪分别；而且眼识和现识包含在自证现量和瑜伽现量中的任何一种之中。有的人说：“四现量是经部的宗义，分别说部是三种，唯识宗是两种。”像这样按照字面意思分为四种，并不是分别说部的宗义，因为他们不承认自证现量。也不是唯识宗的宗义，因为他们不承认根现量和意识现量。因此，说这仅仅是经部的宗义也是不合理的，因为在《境观察》中，唯识宗的宗义中解释了根现量的三种缘，所以必须承认根现量，而且在《理藏自释》中也说如果承认根现量，就必须承认意识现量。有的人说，这部论典的意义是指对于显现境不迷惑的现量，这种说法也是不合理的，因为对于根识和意识的两种现量，无论在哪一种现量中，对于已经成为现量的显现境不迷惑，唯识宗也必须承认。那么这部论典的意图是什么呢？如果从名言的角度来说，根识和意识的两种现量对于外境是量，唯识宗也承认，但是这里所说的数量决定是指从观察胜义实相的角度来说的，在这种情况下，根识和意识的两种现量不可能成为外境的量，因此，只有自证现量才能成为自己的体性，所以前三种现量从体性的角度来说也是相同的，从对境的角度来说也是相同的，因此只有自证现量。
English
Some say that dividing perception into four types is not a definitive number that excludes other possibilities through reasoning. This is because mind-perception is not a valid cognition, so it cannot prevent the number from being smaller. Also, because there are five perceptions, such as eye-consciousness and direct cognition, it cannot prevent the number from being larger. Therefore, it is established according to necessity. The reason is that the materialists believe that sense-perception is not a valid cognition, those who have not pierced their ears do not accept mind-perception as valid cognition, the Vaibhashikas and Sautrantikas do not accept self-awareness, and the Samkhyas do not accept yogic perception. To refute these four wrong conceptions, it is said that the division into four is made. However, this is not reasonable, because if mind-perception is not a valid cognition, then those who have not pierced their ears cannot refute the wrong conception of believing so. Moreover, eye-consciousness and direct cognition are included in either self-awareness perception or yogic perception. Some say, "The four perceptions are the system of the Sutra school, the Vaibhashikas have three, and the Vijnanavada has two." Dividing into four according to the literal meaning of this statement is not the system of the Vaibhashikas, because they do not accept self-awareness perception. It is also not the system of the Vijnanavada, because they do not accept sense-perception and mind-perception. Therefore, saying that it is only the system of the Sutra school is also unreasonable, because in the 'Object Analysis,' the three conditions of sense-perception are explained in the system of the Vijnanavada, so sense-perception must be accepted. Moreover, it is explained in the 'Commentary on the Treasury of Reasoning' itself that if sense-perception is accepted, then mind-perception must be accepted. Some say that the meaning of this text is taken to mean perception that is not mistaken about the object of appearance. This is also unreasonable, because the Vijnanavada must also accept that for the two perceptions of sense and mind, in whichever perception the object of appearance has become perception, it is not mistaken. So what is the intention of this text? If we speak from the point of view of convention, the Vijnanavada accepts that the two perceptions of sense and mind are valid cognitions for external objects. However, the definitive number mentioned here is from the point of view of examining the ultimate reality. In that case, it is impossible for the two perceptions of sense and mind to become valid cognitions for external objects. Therefore, only self-awareness perception can become one's own nature. So the first three perceptions are also the same in terms of nature and also the same in terms of object. Therefore, only self-awareness perception.
Chinese
安立。瑜伽现量是对境法性之量，故与自证现量本体虽一，然由对境之门而安立为异。经部宗认为四者皆由对境之门而各异，即自证现量是识，根现量是外境义，意现量是彼境之外的异体外境义，瑜伽现量是安立真实义为量，乃是就实相而言。如是《理藏自释》中云：“现量之数量决定者，依经部宗而立，于许受外境义之时，由对境之门而分为四，经中云：‘诸比丘，色之识乃有二种，谓眼与意。’此乃彼之密意。”又说，分别说者不许自证，故现量有三。如唯识宗所说，除了自证和瑜伽现量之外，不可能有其他，此乃具德称之密意。如是，在量果二者之时，于安立根识之量果时，说自证为果，以及《观所缘论》中说，唯识自宗的根现量之缘，以及《理藏根本释》中说，由对境之门而将现量分为四时，必须承认外境义，故说唯是经部宗之理，若能将彼等理解为一个要点，则能明白《理藏根本》第二句之初，加上“由对境之门”之语，则一切要点皆能自然解脱。有者说，现量四者经部宗，分别说三唯识二，此说不合理，因分别说者宗无意现量之故，因于《俱舍》等论之任何部分皆未曾说之故。理亦不能成立，因彼须由教证成立之故。唯识师认为根现量与意现量非量亦不合理，若如是，则彼应认为彼之习气稳固之根识与不稳固之根识二者，于是否为量上无有差别，然于《成量品》中说彼二者于是否为量上有差别之故，因近垢习气之界限
English
It is established. Yoga direct perception is a valid cognition of the nature of reality as its object, so although it is one in essence with self-awareness direct perception, it is established as different from the perspective of the object. According to the Sautrāntika school, all four are different from the perspective of the object: self-awareness direct perception is consciousness, sense direct perception is external objects, mental direct perception is external objects that are different substances from that object, and yoga direct perception is the establishment of true meaning as a valid cognition, which is due to the nature of reality. As it is said in the auto-commentary of the Tattvasaṃgraha: "The determination of the number of direct perceptions is based on the Sautrāntika school, and when external objects are accepted, they are divided into four from the perspective of the object. As it is said in the sutra: 'Monks, the consciousness of form is of two kinds, namely, the eye and the mind.' This is the intention of that." Furthermore, the Vaibhāṣika does not accept self-awareness, so there are three direct perceptions. According to the Vijñānavāda school, there is no possibility of anything other than self-awareness and yoga direct perception, which is the intention of glorious Dharmakīrti. Thus, in the case of the two, valid cognition and result, when the valid cognition and result of sense consciousness are established, self-awareness is said to be the result. And in the *Ālambanaparīkṣā*, it is said that the cause of sense direct perception in the Svātantrika-Yogācāra system, and in the root commentary of the Tattvasaṃgraha, it is said that when direct perception is divided into four from the perspective of the object, it is necessary to accept external objects, so it is said to be only the Sautrāntika system. If one can understand these as one key point, then one will understand that at the beginning of the second verse of the root text of the Tattvasaṃgraha, if one knows to add the words "from the perspective of the object," then all the key points will be naturally liberated. Some say, "The four direct perceptions are the Sautrāntika system, the Vaibhāṣika has three, and the Vijñānavāda has two." This is not reasonable, because the Vaibhāṣika school does not have mental direct perception, because it is not mentioned in any part of the Abhidharmakośa and other texts. It is also not established by reason, because it must be established by scripture. It is also unreasonable for the Cittamātrins to believe that sense direct perception and mental direct perception are not valid cognitions. If so, then they should believe that there is no difference between the sense consciousness with stable impressions and the sense consciousness without stable impressions in terms of whether they are valid cognitions or not. However, it is said in the Pramāṇaviniścaya that there is a difference between the two in terms of whether they are valid cognitions or not, because the boundary of the near-defiled impressions