Tibetan
་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་ཐམས་ཅད་མིག་ལ་བརྟེན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་མིན་ན། རྣམ་པར་ཤེས་པ་འགའ་ཡང་མིག་ལ་བརྟེན་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཡང་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ལུང་ཚད་མ་ཁོ་ནས་གྲུབ་ཀྱི་དངོས་སྟོབས་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པར་བཞེད་དེ། དེ་ཉིད་ལས། གྲུབ་པའི་མཐའ་ལས་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་མིང་གི་ཐ་སྙད་བྱས་པ་ནི་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལས་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཚད་མ་གཞན་བཙལ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ན་མངོན་སུམ་གྱི་དབྱེ་བར་བཀོད་ཅེ་ན། གལ་ཏེ་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཡོད་ན་དེའི་མཚན་ཉིད་འདིའོ་ཞེས་མདོ་མཛད་པས་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལས་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་ཁས་བླངས་པ་ལ་རྩོད་པ་བྱས་པ་བཟློག་པའི་དོན་དུ་ཡིན་ཏེ། མདོ་ལས། དགེ་སློང་དག་གཟུགས་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། མིག་དང་ཡིད་ལ་བརྟེན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཙམ་ཞིག་འདིའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོས། དང་པོར་དབང་མངོན་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཁོ་ན་སྐྱེ་ཞིང་དེའི་རྗེས་སུ་དབང་མངོན་གྱི་རྒྱུན་མ་རྫོགས་ཀྱི་བར་དུ་དབང་མངོན་དང་ཡིད་མངོན་གྲངས་མཉམ་དུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ། དབང་མངོན་དེ་རང་གི་རིགས་འདྲ་སྔ་མ་ལས་བྱུང་བས་རྒྱུན་ཡོད་ཅིང་། ཡིད་མངོན་དེ་རང་གི་རིགས་འདྲ་སྔ་མ་ལས་མ་བྱུང་བར་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་དབང་མངོན་ལས་བྱུང་བས་རྒྱུན་མེད་པ་ཡིན་ནོ་དེའི་ཚེ་ཁ་ཕྱིར་བལྟས་ལ་དོན་རིག་གི་འགྲོས་གཉིས། ནང་བལྟས་ལ་རང་རིག་གི་འགྲོས་གཅིག་སྟེ། མངོན་སུམ་གྱི་འགྲོས་གསུམ་པར་བཞེད་དོ། །དེ་ལྟར་ལུགས་གསུམ་ལས་རྒྱན་གྱི་ཡིད་མངོན་གྱི་ངོ་བོའི་འདོད་ཚུལ་མི་འཐད་དེ། ཡིད་མངོན་དེས་ཡུལ་མདུན་ན་གནས་པ་མངོན་དུ་བྱེད། དབང་མངོན་གྱིས་མི་བྱེད་པ་ཡིན་ན། ཡུལ་མདུན་ན་གནས་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་དོན་དེ་ཡུལ་སྣང་བ་ལ་བྱེད་དམ། ཡུལ་ངེས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་ལ་བྱེད། དང་པོ་ལྟར། རྣམ་མེད་རྗེན་ཆར་དུ་སྣང་བ་ལ་བྱེད་ན་མདོ་སྡེ་པས་བཀག་ཅིང་། ཡུལ་གྱིས་གཏད་པའི་རྣམ་པ་སྣང་བ་ལ་བྱེད་ན། དབང་མངོན་ལ་ཡང་མཚུངས་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་ཡུལ་གྱིས་གཏད་པའི་རྣམ་པ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་ཡིད་མངོན་ཆོས་ཅན། རྟོག་པར་ཐལ། ཡུལ་ངེས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དབང་མངོན་དང་། ཡིད་མངོན་གྲངས་མཉམ་སྤེལ་ནས་སྐྱེ་བ་ཡང་མི་འཐད་དེ། གྲངས་མཉམ་ཞིང་རྒྱུན་མེད་པར་མཚུངས་པ་ལ་ངེས་དཀའ་སླ་དང་། ཡུལ་ལ་ངེས
Chinese
所有能知之识，都唯独依赖于眼。如果不是这样，那么有些识就不依赖于眼了。如是说。又，意识现量唯由圣教量成立，而不由事物力量的量成立。如彼（论典）中说：以成立之边而极著名的名称术语，是显示意识现量以成立之边而极著名，为了成立意识现量，不应寻找其他量，这是所要表达的。如果问：如何安立现量的分类呢？如果意识现量存在，那么这就是它的定义，经的作者为了遮止对已承诺以成立之边而极著名所作的争论，因为经中说：诸比丘，识知色有两种，即依赖于眼和依赖于意。仅仅这些就是它的成立方式。如是说。大婆罗门说：最初，唯生起一刹那的根现量，此后，在根现量的相续未穷尽之间，根现量和意识现量以相同的数量生起。根现量是从其同类前一者所生，因此具有相续。意识现量不是从其同类前一者所生，而是直接从缘根现量所生，因此没有相续。那时，向外看时，有两种对境的认知方式；向内看时，有一种自证的认知方式。认为有三种现量的认知方式。这样，在三种宗派中，庄严论师的意识现量的自性观点是不合理的。如果意识现量使境显现于前，而根现量不能，那么，使境显现于前的意义是指境显现吗？还是指对境的确定作用？如果如第一种说法，指显现无相的赤裸状态，那么经部宗已经遮止了。如果指显现由境所赋予的相状，那么根现量也同样，因为对于根现量来说，也有由境所赋予的相状显现。如果如第二种说法，那么意识现量，是所立宗，应成是分别。因为它是对境进行确定作用的识。根现量和意识现量以相同的数量交替生起也是不合理的。因为在数量相同且没有相续的情况下，对于确定难易和对境的确定
English
All cognitions depend solely on the eye. If it were not so, then some cognitions would not depend on the eye. Thus it is said. Furthermore, it is asserted that mental direct perception is established only by scriptural authority, and not by the authority of the power of objects. As it is said in that very text: 'The term that is extremely famous from the side of establishment is to show that mental direct perception is extremely famous from the side of establishment. To establish mental direct perception, one should not seek other valid cognitions.' This is what is to be expressed. If asked, how are the divisions of direct perception arranged? If mental direct perception exists, then this is its definition. The author of the sutra, in order to avert the dispute made against the acceptance of what is extremely famous from the side of establishment, because the sutra says: 'Monks, there are two kinds of knowing form, namely, relying on the eye and relying on the mind.' Only these are the means of its establishment. Thus it is said. The great Brahmin says: Initially, only one moment of sense direct perception arises, and thereafter, until the continuum of sense direct perception is exhausted, sense direct perception and mental direct perception arise in equal numbers. Sense direct perception arises from its preceding similar type, therefore it has a continuum. Mental direct perception does not arise from its preceding similar type, but arises directly from the causal sense direct perception, therefore it has no continuum. At that time, when looking outward, there are two ways of cognizing objects; when looking inward, there is one way of self-cognition. It is considered that there are three ways of direct perception. Thus, among the three systems, the assertion of the nature of mental direct perception by the Ornamentalist is unreasonable. If mental direct perception makes the object manifest before, and sense direct perception does not, then does the meaning of making the object manifest before refer to the appearance of the object? Or does it refer to the function of determining the object? If according to the first, if it refers to the appearance of a naked state without aspects, then the Sautrantika has refuted it. If it refers to the appearance of an aspect endowed by the object, then it is the same for sense direct perception, because for sense direct perception as well, there is the appearance of an aspect endowed by the object. If according to the second, then mental direct perception, the subject, is a thesis, it follows that it is conceptual. Because it is a consciousness that performs the function of determining the object. It is also unreasonable for sense direct perception and mental direct perception to arise alternately in equal numbers. Because in the case of being equal in number and without a continuum, the ease or difficulty of determination and the determination of the object
Tibetan
་པ་འདྲེན་ནུས་མི་ནུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དབང་མངོན་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོའི་རྐྱེན་གསུམ་པོ་དེས་རང་འབྲས་དབང་མངོན་དངོས་སུ་བསྐྱེད། དེ་དང་དུས་མཉམ་པའི་དབང་མངོན་གྱི་རྐྱེན་གསུམ་པོ་དེས་རང་འབྲས་དབང་མངོན་དངོས་སུ་མི་སྐྱེད་པའི་ཁྱད་པར་འཐད་པར་ཐལ། དབང་མངོན་སྐད་ཅིག་དང་པོའི་འཇུག་ཐོག་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཡིད་མངོན་སྐྱེ། དབང་མངོན་མི་སྐྱེ་བའི་ཁྱད་པར་འཐད་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། དེ་རང་འབྲས་དབང་མངོན་གྱི་དངོས་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། མ་ཚང་མེད་རྒྱུ་དེ་ལ་ནི། །འབྲས་བུ་གང་གིས་བཟློག་པར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཆོས་མཆོག་གི་བཞེད་པ་ལ་ངོ་བོ་མི་འཐད་པ་དང་། སྐྱེ་ཚུལ་མི་འཐད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཡིད་མངོན་གྱི་རྐྱེན་གསུམ་དང་། སྐྱེ་ཚུལ་དངོས་སྟོབས་ཚད་མས་མི་གྲུབ་པར་ཐལ། ཡིད་མངོན་དངོས་སྟོབས་ཚད་མས་མི་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེ་དག་ཀྱང་ལུང་ཚད་མ་ཁོ་ནས་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། མི་འཐད་དེ། རྐྱེན་གསུམ་ལུང་ཚད་མས་གྲུབ་ཏུ་ཆུག་ཀྱང་། ཡིད་མངོན་རྒྱུན་མཐར་སྐྱེ་བའི་ཚུལ་སྟོན་པའི་ལུང་རྣམ་དག་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་མུ་སྟེགས་རྣ་བ་མ་ཕུག་པའི་ངོར་ཡིད་མངོན་ཚད་མས་མི་གྲུབ་པར་ཐལ། དེའི་ངོར་དེ་དངོས་སྟོབས་ཚད་མས་ཀྱང་མི་གྲུབ། ལུང་ཚད་མས་ཀྱང་མི་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། རྟགས་དང་པོ་ཁས། གཉིས་པ་གྲུབ་སྟེ། དེས་ཡིད་མངོན་སྟོན་པའི་ལུང་རྣམས་ལུང་ཚད་མར་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་མར་མེའི་སྐད་ཅིག་ཐ་མ་འཛིན་པའི་ཡིད་མངོན་ཁོ་ན་སྐྱེས་ནས་དབང་མངོན་མི་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནམ། དེ་ལས་བཟློག་པ་ཡིན་ནམ། དེ་གཉིས་ཅིག་ཆར་དུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནམ། དེ་འཛིན་པའི་དབང་མངོན་རྫོགས་པའི་མཐར་ཡིད་མངོན་སྐྱེ་བ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་མི་འཐད་དེ། འདི་ལྟར་རྟགས་མེད་བྱིས་པ་ཡི། །སྐྱེས་བོས་ཕྱིས་འབྱུང་བ་དང་ནི། །འབྲེལ་མེད་མར་མེ་ལ་སོགས་ཀྱི། །འཇིག་པ་མཐོང་བས་ཡོངས་གཅོད་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། མར་མེའི་སྐད་ཅིག་ཐ་མའི་དུས་སུ་དེའི་རྐྱེན་གསུམ་ཚང་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན། མར་མེ་དང་། དེ་འཛིན་དབང་མངོན་རྒྱུན་འགག་པར་འགྱུར་བའི་མར་མེ་འཛིན་པའི་དབང་མངོན་ཡིན་ན། རང་གི་རྒྱུན་འགགས་པའི་མཐར་ཡིད་མངོན་མི་སྐྱེ་བས་ཁྱབ་པར་ཐལ། ཁས་བླངས་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དབང་མངོན་གྱི་རྒྱུན་རྫོགས་པའི་མཐར་ཡིད་མངོན་སྐྱེ་བ་དང་འགལ་ལོ། །གསུམ་པ་ལྟར་ན་མིག་བྱེད་པ་དང་ལྡན་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི
Chinese
因为不能引出能与不能的差别，所以不合理。另外，眼识刹那第一的三个因，实际产生了自己的果，即眼识。与此同时的眼识的三个因，不实际产生自己的果，即眼识，这种差别是合理的。眼识刹那第一的开始之后立即产生意识，眼识不产生的差别是合理的。不能这样认为，因为那是自己果，即眼识的直接原因。这是周遍的，因为：无缺少的因，果实又如何能阻止呢？因为这样说过。第二，对于法胜的观点，从本体不合理和产生方式不合理两个方面来说。第一，意识的三个因和产生方式，不能以现量成立，因为意识不能以现量成立。如果说那些也仅仅是通过圣言量成立的，那是不合理的，即使三个因可以通过圣言量成立，但是没有成立能显示意识在相续最后产生的圣言量。另外，对于没有穿耳的异教徒来说，意识不能以量成立，因为对于他们来说，那既不能以现量成立，也不能以圣言量成立。第一个作为宗，是承认的。第二个成立，因为他们不承认显示意识的圣言是圣言量。第二，是仅仅产生执持蜡烛最后刹那的意识，而不产生眼识呢？还是与此相反呢？还是这二者同时产生呢？还是执持它的眼识圆满的最后产生意识呢？如果像第一种情况那样，那是不合理的，因为：如此没有征相的孩童，以及后来出生的人，见到与不相干的蜡烛等，完全断除（怀疑）。因为这样说过，并且在蜡烛最后刹那的时候，它的三个因是齐全的。如果像第二种情况那样，蜡烛和执持它的眼识的相续将中断，如果是执持蜡烛的眼识，那么自己的相续中断的最后，意识不产生是周遍的。因为已经承诺了那样。如果承认，那么与眼识的相续圆满的最后产生意识相违背。如果像第三种情况那样，在具有眼根的状态下
English
Because the difference between being able to lead and not being able to lead is not reasonable. Furthermore, the three causes of the first moment of eye-consciousness actually produce their own result, which is eye-consciousness. The difference that the three causes of eye-consciousness at the same time do not actually produce their own result, which is eye-consciousness, is reasonable. Immediately after the beginning of the first moment of eye-consciousness, mind-consciousness arises, and the difference that eye-consciousness does not arise is reasonable. It is not possible to think so, because that is the direct cause of its own result, which is eye-consciousness. This is pervasive, because: For the cause without deficiency, how can the result be prevented? Because it is said like that. Second, regarding Dharmottara's view, from the two aspects of the essence being unreasonable and the mode of arising being unreasonable. First, the three causes of mind-consciousness and the mode of arising cannot be established by direct perception, because mind-consciousness cannot be established by direct perception. If it is said that those are also established only by scriptural authority, then it is not reasonable, even if the three causes can be established by scriptural authority, there is no established pure scripture that shows the way mind-consciousness arises at the end of the continuum. Furthermore, for non-Buddhist with unpierced ears, mind-consciousness cannot be established by valid cognition, because for them, it cannot be established by direct perception, nor by scriptural authority. The first as a subject is admitted. The second is established, because they do not accept the scriptures that show mind-consciousness as valid scriptures. Second, is it that only mind-consciousness that holds the last moment of the candle arises, and eye-consciousness does not arise? Or is it the opposite? Or do the two arise simultaneously? Or does mind-consciousness arise at the end of the completion of the eye-consciousness that holds it? If it is like the first case, it is not reasonable, because: Like this, a child without signs, and a person born later, seeing the destruction of irrelevant candles, etc., completely cuts off (doubt). Because it is said like that, and at the time of the last moment of the candle, its three causes are complete. If it is like the second case, the continuum of the candle and the eye-consciousness that holds it will be interrupted, if it is the eye-consciousness that holds the candle, then it is pervasive that mind-consciousness does not arise at the end of the interruption of its own continuum. Because it has been promised like that. If admitted, then it contradicts the arising of mind-consciousness at the end of the completion of the continuum of eye-consciousness. If it is like the third case, in the state of having the eye faculty